ตอนที่ 67 ทำก้อนน้ำแข็ง

ข้อมูลไอเทมอีกชิ้นถูกส่งไปให้

[ชื่อ: ผงยากระตุ้นกำหนัด (ระดับดี)

คุณสมบัติ: มีผลในการกระตุ้นความต้องการของสัตว์ร้าย เพิ่มความต้องการผสมพันธุ์ของสัตว์ ทำให้ประสิทธิภาพและอัตราความสำเร็จในการขยายพันธุ์สูงขึ้น

คำอธิบาย: ฤดูใบไม้ผลิที่มาถึงก่อนเวลา]

"งานแต่งนี้ พวกมันต้องแต่งให้ได้"

เมื่อเห็นผงยากระตุ้นกำหนัด ฉินเจิ้นจวินก็วางใจลงได้อย่างสิ้นเชิง

การเพาะพันธุ์หมูป่าหลังเหล็กไม่ใช่เรื่องที่จะทำเสร็จได้ในวันสองวัน มันเป็นวงจรที่กินเวลายาวนานมาก

หากสามารถเริ่มได้เร็วเท่าไหร่ ฉินเจิ้นจวินก็ยิ่งยินดีมากเท่านั้น

เพราะสภาพแวดล้อมในโลกม่านหมอกเลวร้าย เขาเองก็รับประกันไม่ได้ว่าจะล่าสัตว์ร้ายได้ทุกวัน หากสร้างระบบปศุสัตว์ที่มั่นคงได้เร็วขึ้นเท่าไหร่ ชีวิตความเป็นอยู่ก็ยิ่งมีหลักประกันมากขึ้นเท่านั้น

ฉีหยวนส่งหมูป่าหลังเหล็กไปยังที่พักพิงของฉินเจิ้นจวินผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย แล้วนำหมูป่าหลังเหล็กทั้งสองตัวไปไว้ในห้องเพาะฟักเพื่อสร้างความคุ้นเคยกันก่อน

รอให้พวกมันคุ้นเคยกันสักหน่อย ฉินเจิ้นจวินค่อยใช้ผงยากระตุ้นกำหนัดเพื่อเพิ่มความต้องการผสมพันธุ์ของพวกมัน

หลังจากคุยกับฉินเจิ้นจวินต่ออีกสองสามประโยค และเล่นกับเสี่ยวถงอยู่ครู่หนึ่ง ฉีหยวนจึงกลับมายังที่พักพิง

พอกลับมาถึงที่พักพิง ฉีหยวนก็เริ่มเตรียมตัวรับมือกับภัยพิบัติต่อไป

ทำก้อนน้ำแข็ง! ป้องกันอุณหภูมิสูง!

คำทำนายจากม้วนคัมภีร์ของระบบนั้น ฉีหยวนคิดว่าเชื่อถือได้ ดังนั้นหลังจากคลื่นความหนาวสิ้นสุดลง จึงมีโอกาสสูงมากที่จะเกิดสภาพอากาศอุณหภูมิสูง

เพราะฉะนั้น ต้องเตรียมมาตรการลดอุณหภูมิให้พร้อม ฉวยโอกาสตอนที่หิมะและน้ำแข็งยังขาวโพลนไปทั่วนี้ กักตุนก้อนน้ำแข็งเอาไว้ให้มากหน่อย

เขาใช้แผ่นไม้สี่แผ่นทำเป็นกรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดยาว 50 เซนติเมตร กว้าง 30 เซนติเมตร สูง 20 เซนติเมตร เพื่อใช้เป็นแม่พิมพ์ทำก้อนน้ำแข็ง

แม่พิมพ์แบบนี้ เขาทำออกมาทั้งหมด 30 อัน

จากนั้นก็รวบรวมหิมะที่ทับถมกันมาอัดใส่แม่พิมพ์จนแน่น

แล้วค่อยราดน้ำให้หิมะละลาย เมื่อผ่านความเย็นจัดจนแข็งตัว ก็จะได้ก้อนน้ำแข็ง

หลักการเกิดน้ำแข็งก็คือ เมื่อหิมะละลายแล้วมาเจอกับอุณหภูมิต่ำ มันก็จะกลายเป็นน้ำแข็ง

ด้วยสภาพอากาศเช่นนี้ ขั้นตอนการทำก้อนน้ำแข็งจึงราบรื่นเป็นอย่างยิ่ง ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที ก้อนน้ำแข็งก็ขึ้นรูปสำเร็จ

ก้อนน้ำแข็งทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ทำเสร็จแล้วถูกยกไปไว้ในห้องใต้ดิน วางซ้อนเรียงชิดผนังอย่างเป็นระเบียบ

กระบวนการนี้ยังคงค่อนข้างยุ่งยากและกินเวลาไม่น้อย

พอยกไปได้สิบกว่าก้อน ฉีหยวนถึงนึกขึ้นได้ว่า จะเปลืองแรงไปทำไม ในเมื่อยังมีแรงงานฟรีตั้งหกคนอยู่ไม่ใช่เหรอ

ฉีหยวนจึงติดต่อทั้งหกคนไป จากนั้นส่งแม่พิมพ์ทั้งหมดไปให้ แล้วสั่งให้พวกเธอทำก้อนน้ำแข็งตามที่กำหนด

สำหรับคำสั่งของฉีหยวน พวกเธอไม่ได้สงสัยอะไรและก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างว่าง่าย

เมื่อเทียบกับช่วงเวลาที่อยู่ใต้เงื้อมมือของหลูจื้อเผิง ถูกย่ำยีและบังคับให้ค้ากามแล้ว การทำงานให้ฉีหยวนถือว่าสบายเกินไปด้วยซ้ำ

...

ที่พักพิงระดับรอง

ร่างทั้งหกกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน แต่ละคนห่อตัวมิดชิดจนดูเหมือนลูกโป่งกลิ้งได้หกลูก

สมรรถภาพร่างกายของพวกเธอเทียบกับฉีหยวนไม่ได้ ความหนาวเหน็บด้านนอกจึงทนรับได้ยากกว่ามาก ทำได้เพียงสวมเสื้อผ้าหลายชั้นเพื่อรักษาความอบอุ่น

ในบรรดาคนทั้งหก โจวเยวี่ยผู้มีรูปร่างบอบบางกะทัดรัดและมีอายุเพียง 19 ปี ขยับเข้าไปใกล้เกาหานจือที่กำลังอัดก้อนน้ำแข็งอยู่

ถามขึ้นเสียงเบา "พี่หาน พี่ฉีเขาทิ้งพวกเราไว้ที่นี่แล้วไม่เคยโผล่มาอีกเลย พี่ลองถามเขาหน่อยไหมคะว่ามีแผนจะทำอะไรต่อไป"

เกาหานจือเงยหน้าขึ้น ใบหน้าขาวผ่องถูกความหนาวกัดจนแดงก่ำ ก่อนเอ่ยว่า "เขาไม่ฟันฉันทิ้งตรงนั้นก็ปรานีมากแล้วล่ะ ฉันไม่ไปรบกวนเขาดีกว่า"

"โธ่ หนูว่าเขาเป็นคนดีนะ ไม่อย่างนั้นคงไม่เลี้ยงพวกเราไว้เฉยๆ หรอก! พี่ดูสิ ปกติก็แค่ให้เราปลูกผัก ทำก้อนน้ำแข็ง... ไม่ต้องทำเรื่องที่ฝืนใจตัวเองด้วย แค่นี้ก็ดีมากแล้ว"

โจวเยวี่ยเคยผ่านช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดมาแล้ว เธอจึงพอใจกับชีวิตในตอนนี้มาก

ยามที่อยู่ในเงื้อมมือของหลูจื้อเผิง ไม่เพียงต้องคอยปรนนิบัติแขกหน้าต่างๆ แต่ยังต้องตอบสนองความต้องการวิตถารของหลูจื้อเผิงอีกด้วย

ตอนแรกเดิมทีมีกันอยู่ 7 คน แต่ในเวลาเพียงแค่วันสองวัน ก็ถูกหลูจื้อเผิงทรมานจนตายไปถึงสองคน

ความทรงจำช่วงนี้คือสิ่งที่พวกเธอไม่อยากเผชิญหน้ามากที่สุด

ตอนนี้มีกินมีดื่ม แถมยังไม่มีอันตราย อยู่สบายจริงๆ

เพียงแต่เธอไม่รู้ว่า อาหารธรรมดาพวกนั้นฉีหยวนไม่กินอยู่แล้ว ปกติเขาเอาไว้ใช้ให้อาหารหมูป่าหลังเหล็กกับไก่ป่าเท่านั้น

แถมพวกเธอทั้งหกคนรวมกัน

ด้านข้าง หญิงสาวหน้าตาเรียบหรูอ่อนหวานคนหนึ่งแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยวเยวี่ย เธอก็อย่าทำให้พี่หานลำบากใจนักเลย พวกเรามีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้ แถมยังได้อยู่อย่างสงบสุขที่นี่ ก็นับว่าโชคดีมากแล้วนะ"

"ก็ได้ค่ะพี่ซี" โจวเยวี่ยตอบรับหน้ามุ่ย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำก้อนน้ำแข็งต่อ

เกาหานจือเอ่ยเสียงเบา "พวกเธอไม่ต้องกังวลไปหรอก ขอแค่ไม่คิดร้ายกับเขา เขาก็คงไม่ทำอะไรพวกเธอหรอก"

"ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าเขาจะเก็บพวกเราไว้ทำไมกันแน่..." โจวเยวี่ยพูดอย่างจนใจ

ข้างๆ กัน เด็กสาวอีกคนพูดหยอกเย้าขึ้นมา "เธออยากรู้ขนาดนั้น ก็ไปถามเขาเองเลยสิ! เขาจะกินหัวเธอหรือไง?"

"โธ่ เกิดเขาคิดอกุศลกับฉันขึ้นมา ฉันจะทำยังไงล่ะ? จะปฏิเสธก็ปฏิเสธลำบากด้วยสิ..." โจวเยวี่ยเบะปากพูด

เวลานี้ ฉีหยวนที่เพิ่งข้ามค่ายกลเคลื่อนย้ายมาถึงและยืนอยู่หน้าประตูที่พักพิงถึงกับหน้าดำมืดเป็นแถบๆ : ยัยพวกนี้พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกันอยู่เนี่ย?

"แฮ่มๆ ..."

โจวเยวี่ยยังพูดไม่ทันจบก็สะดุ้งโหยงเพราะเสียงกระแอมไอ จนเกือบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น

ทั้งหกคนหันขวับกลับไป พอเห็นฉีหยวนเดินหน้าทะมึนเข้ามาก็ตกใจจนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ฉีหยวนเดินเข้ามาตบไหล่โจวเยวี่ยเบาๆ สายตามองประเมินพลางเอ่ยว่า "เธอต้องปฏิเสธฉันให้ได้เลยนะ ห้ามลืมเด็ดขาด!"

"มะ...ไม่ ไม่กล้าหรอกค่ะ" โจวเยวี่ยก้มหน้าก้มตา ถูมือไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก

เมื่อเห็นท่าทางขวัญหนีดีฝ่อของเธอ ฉีหยวนก็ส่ายหัวอย่างระอา และเห็นแก่ว่าเธอยังเป็นเด็กอยู่ จึงไม่ได้แกล้งแหย่อะไรต่อ

เขาเอ่ยปาก "ทุกคนเข้าไปข้างในก่อนเถอะ มีเรื่องจะคุยด้วย"

ทั้งหกคนยอมเดินตามเข้าไปแต่โดยดี นั่งล้อมโต๊ะกันเงียบกริบโดยไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ส่วนฉีหยวนนั่งลงตรงตำแหน่งหัวโต๊ะอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อเห็นทุกคนนั่งลงเรียบร้อย ฉีหยวนก็เปิดประเด็น "คลื่นความหนาวยังคงอยู่อีกระยะหนึ่ง ออกไปข้างนอกไม่ได้อีกนาน พวกเธอก็คงไปเก็บดินปั้นไม่ได้เหมือนกัน

เพราะฉะนั้นที่นี่จึงยังไม่จำเป็นต้องใช้คนเยอะขนาดนี้ ผมจะพาคนสองคนกลับไปช่วยงานที่ที่พักพิงหลัก มีใครสมัครใจบ้างไหม?"

ไม่มีใครตอบแม้แต่คนเดียว ทุกคนต่างก้มหน้าชิดอก ทำเอาฉีหยวนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ตอนนั้นเอง เกาหานจือก็เอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว "คือว่า... ฉันไปก็ได้นะ..."

ฉีหยวนเหลือบมอง กวาดสายตาสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะปฏิเสธหน้าตาย "ต้องการคนที่ฉลาดหน่อย เธอน่ะอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะ"

พอได้ยินคำนี้ เกาหานจือก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที แล้วหุบปากสนิทไม่พูดอะไรอีก

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไรอีก ฉีหยวนก็ขี้เกียจรอ ตัดสินใจในทันที "งั้นก็เอาคนที่อายุมากที่สุดกับน้อยที่สุด คนที่เหลืออยู่ที่นี่ต่อไป"

หลังจากตบโต๊ะตัดสินใจเสร็จ สายตาของคนอื่นๆ ต่างก็จับจ้องไปที่คนทั้งสองทันที

ซึ่งก็คือโจวเยวี่ยกับฉู่เหวินซี ทั้งคู่ต่างสีหน้าแข็งค้าง มองฉีหยวนด้วยสายตาตื่นตระหนกและทำตัวไม่ถูก

ฉีหยวนเอือมระอาและคร้านจะสนใจ มอบม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตให้สองใบ แล้วเทเลพอร์ตพวกเธอข้ามไปทันที

ที่พักพิงต้องการคนช่วยงานอย่างเร่งด่วน

ฉีหยวนคิดทบทวนอยู่นาน และยังคงเห็นว่าธุรกิจถ่านไม้นั้นสามารถทำต่อไปได้

เพราะเขายังมีลูกค้ารายใหญ่อีกสองคน คือหยางเจิ้งเหอกับจ้าวเฉิง ความต้องการถ่านไม้ในพันธมิตรของพวกเขานั้นยังคงสูงมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังการอัปเดต ที่ไม่สามารถหาซื้อถ่านไม้จากตลาดซื้อขายได้อีก ส่งผลให้เกิดภาวะขาดแคลนถ่านไม้อย่างหนัก

ทั้งคู่ติดต่อฉีหยวนมาหลายรอบแล้ว อยากให้ฉีหยวนแบ่งขายถ่านไม้ให้สักชุด

แต่งานที่ทั้งเหนื่อยแรงและไม่คุ้มที่จะลงมือเองแบบนี้ ฉีหยวนย่อมไม่มีทางลงไปทำด้วยตัวเองแน่นอน

ดังนั้นจึงทำได้แค่หาแรงงานมาสองคน