ตอนที่ 68 แนวโน้มของคลื่นความหนาว

คนที่อายุมากกว่าหน่อยชื่อฉู่เหวินซี อายุยี่สิบหกปี ความคิดความอ่านค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่ เดิมทีทำงานเป็นข้าราชการ

ส่วนคนที่อายุน้อยกว่าก็คือเด็กสาวที่พูดนินทาเขา เธออายุแค่สิบเก้าปี มีชื่อว่าโจวเยวี่ย เดิมทียังเป็นแค่นักศึกษา

ทันทีที่ทั้งสองมาถึงที่พักพิงของฉีหยวน ก็ถูกดึงดูดสายตาเข้าอย่างจัง

ลานกว้างขนาดมหึมาร้อยตารางเมตร รวมถึงบ้านไม้ที่พักพิงที่มีขนาดใหญ่พอๆ กัน ช่างใหญ่โตกว่าที่พักพิงของพวกเธอมากจนเทียบไม่ติด

ต่อให้เทียบกับที่พักพิงของหลูจื้อเผิง ที่นี่ก็ยังกว้างขวางกว่าเกินเท่าตัว

ไม่ใช่แค่ตัวที่พักพิงเท่านั้น แต่ภายในลานยังมีสัตว์จำนวนไม่น้อยกำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้วย

รังผึ้งขนาดใหญ่หลายรังถูกแขวนไว้บนลำต้นไม้ริมกำแพง มีฝูงผึ้งบินวนเวียนอยู่รอบๆ พร้อมส่งเสียงหึ่งๆ

นานๆ ครั้งจะมีผึ้งบินข้ามกำแพงออกไปหาอาหารข้างนอก

ในคอกสัตว์ ไก่ป่าขนลายพร้อยตัวหนึ่งกำลังเดินทอดน่องไปมาพลางก้มจิกกินเมล็ดพืชบนพื้นเป็นระยะ

พอมองดูดีๆ ก็พบว่าไก่ป่าตัวนั้นดูเหมือนกับอาหารที่พวกเธอได้กินอยู่ทุกวันไม่มีผิด

นอกจากนี้ ยังมีหมูป่าตัวมหึมาสูงสองเมตรกำลังนอนพ่นลมหายใจฟืดฟาดอยู่ในคอกสัตว์ หางด้านหลังกระดิกไปมาเป็นครั้งคราว ดูสุขสบายอย่างยิ่ง

ทั้งสองคนเห็นภาพตรงหน้าแล้วถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออก

พวกเธอไม่คาดคิดเลยว่าจะมีใครพัฒนาที่พักพิงจนมีขนาดใหญ่โตได้ถึงเพียงนี้ภายในระยะเวลาสั้นๆ ทั้งยังมีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์มากมายขนาดนี้

เมื่อเทียบกับกระท่อมไม้ซอมซ่อที่พวกเธอใช้ซุกหัวนอนแล้ว มันเหมือนคนละโลกกันอย่างสิ้นเชิง

"พี่ซีคะ นี่เป็นที่พักพิงระดับไหนกัน ทำไมถึงใหญ่ขนาดนี้"

"น่าจะเป็นระดับสี่มั้ง... ได้ยินว่าเขาติดหนึ่งในหมื่นอันดับแรกของโลก เป็นกลุ่มคนที่พัฒนาได้ดีที่สุดน่ะ..."

"สุดยอดไปเลยค่ะ"

"นั่นสิ..."

เมื่อเห็นทั้งสองคนยืนเหม่ออยู่กลางลาน ฉีหยวนจึงตะโกนเรียกอย่างจนใจ "อย่ามัวแต่ยืนเหม่อ รีบตามมาได้แล้ว"

"ค่ะๆ"

ทั้งสองคนรีบขานรับแล้ววิ่งเหยาะๆ ตามมาทันที

ฉีหยวนพาพวกเธอไปยังห้องทำงาน จากนั้นก็ยื่นม้วนคัมภีร์ผลิตถ่านไม้ให้พวกเธอได้เรียนรู้ตามขั้นตอน

ขั้นตอนการผลิตถ่านไม้นั้นเรียบง่ายกว่าโพชันรักษามาก ขอแค่ควบคุมเวลาให้ดีก็พอ

ขอเพียงทั้งคู่ไม่ได้โง่เขลาจนเกินไป ลองทำดูไม่กี่ครั้งก็ทำได้สบายๆ แล้ว

ตอนนี้ในที่พักพิงยังมีไม้ระดับทั่วไปอีก 40,000 หน่วย ซึ่งต้องให้พวกเธอช่วยกันแปรรูปเป็นถ่านไม้ทั้งหมด

เนื่องจากไม้ระดับดีสามารถนำไปแลกเป็นเหรียญวิญญาณได้ ฉีหยวนจึงตั้งใจไว้ว่าจะไม่ผลิตถ่านไม้ระดับดีอีกต่อไป

เพราะสำหรับระบบแล้ว แม้จะนำไม้ไปเผาเป็นถ่านไม้ มูลค่าของมันก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น ในเมื่อไม่ว่าเนื้อไม้จะเปลี่ยนสภาพไปอย่างไร พลังวิญญาณภายในก็ยังคงเท่าเดิม

เมื่อทั้งสองคนดูขั้นตอนจนเข้าใจแล้ว ก็เริ่มลงมือทำงานได้ทันที

ทว่าการมีคนแปลกหน้าสองคนเข้ามาอยู่ในที่พักพิง ย่อมทำให้ฉีหยวนไม่อาจวางใจได้เต็มร้อย เขาจึงต้องวางมาตรการป้องกันเอาไว้บ้าง

ในจุดที่พวกเธอสองคนมองไม่เห็น ผึ้งเสือดำขนาดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่สองตัวกำลังเฝ้าจับตาดูพวกเธออยู่อย่างเงียบเชียบ

หากพวกเธอมีพฤติกรรมล้ำเส้นแม้แต่น้อย พวกมันจะรีบแจ้งฉีหยวนทันที

ฉีหยวนกำชับพวกเธอไว้แล้วว่า อนุญาตให้เคลื่อนไหวได้แค่สี่จุดเท่านั้น คือห้องนั่งเล่น ห้องทำงาน ห้องน้ำ และห้องครัว

หากมีการก้าวล้ำพื้นที่ ผึ้งเสือดำจะตื่นตัวในทันทีและบินไปรายงานฉีหยวน

นี่ถือเป็นมาตรการป้องกันเพื่อความปลอดภัย

นอกจากนี้ ฉีหยวนยังได้ติดต่อหยางเจิ้งเหอกับจ้าวเฉิงไว้เรียบร้อยแล้ว เพื่อส่งมอบถ่านไม้ในการซื้อขายต่อไป

โดยส่งมอบถ่านไม้ระดับทั่วไปให้ทั้งสองคน คนละ 3,000 หน่วยในแต่ละวัน

จ้าวเฉิงยังคงจ่ายด้วยเม็ดทรายไป๋ซงและผลึกน้ำแข็ง

ส่วนหยางเจิ้งเหอจ่ายด้วยไม้ระดับดี 500 หน่วย

คำนวณดูแล้ว วันหนึ่งจะมีรายได้เกือบ 150 เหรียญวิญญาณ

รายได้ส่วนนี้จะคงอยู่ไปได้เรื่อยๆ จนกว่าคลื่นความหนาวจะยุติลงอย่างสมบูรณ์

...

สองวันต่อมา

ในช่วงสองวันนี้ คลื่นความหนาวยังคงโหมกระหน่ำ ทั้งยังมีหิมะโปรยปรายลงมาเล็กน้อย สภาพอากาศจึงยังคงหนาวเหน็บอย่างยิ่ง

แต่สถานการณ์ของคลื่นความหนาวเริ่มทรงตัวขึ้นบ้าง และอุณหภูมิโดยรวมก็กระเตื้องขึ้นเล็กน้อย

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา สี่คนในที่พักพิงระดับรองผลิตก้อนน้ำแข็งได้มากกว่า 500 ก้อน แต่ก็เพิ่งจะถมพื้นที่ในห้องใต้ดินไปไม่ถึงครึ่ง

ฉีหยวนตั้งใจว่าจะถมก้อนน้ำแข็งให้เต็มพื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้องใต้ดิน โดยเว้นไว้เพียงทางเดินตรงกลางเพื่อความสะดวกในการเข้าออก

ดังนั้นงานผลิตน้ำแข็งจึงยังคงต้องดำเนินต่อไป

ส่วนโจวเยว่กับฉู่เหวินซี ทั้งสองคนรับหน้าที่คราฟต์ถ่านไม้ ขั้นตอนการทำก็ราบรื่นดี ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น

ช่วงกลางวันทั้งสองทำงานในห้องทำงาน พอตกดึกก็นอนข้างเตาผิงในห้องนั่งเล่นโดยปูพรมหนากับผ้าห่มเอาไว้

อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งค้นชิงทรัพยากรมาจากที่พักพิงของคนสิบกว่าคน ไอเทมสร้างความอบอุ่นระดับทั่วไปจึงมีเหลือเฟือ หยิบมาใช้บ้างนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร

ทั้งคู่ทำงานได้วันละประมาณ 12 ชั่วโมง ผลิตถ่านไม้ออกมาได้แบบฉิวเฉียดราว 6,000 หน่วย พอสำหรับขายในแต่ละวันพอดี

ถึงตอนนี้ ฉีหยวนถึงได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งว่า แรงงานฟรีนี่มันดีจริง ๆ!

ตัวเขาไม่ต้องทำอะไรเลย เหรียญวิญญาณก็ไหลมาเทมา

แต่ฉีหยวนก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อพวกเธออย่างแล้งน้ำใจ อาหารการกินจัดหาให้อย่างเต็มที่ บางครั้งถึงกับให้อาหารระดับดีด้วยซ้ำ

ส่วนฉีหยวน ในช่วงไม่กี่วันนี้ก็ยังคงใช้ชีวิตอย่างเป็นระบบระเบียบต่อไป ทั้งดูแลที่พักพิง ออกกำลังกาย ซ้อมยิงธนู และแวะเข้าไปส่องบอร์ดพูดคุยเป็นครั้งคราว

……

เข้าสู่วันที่สิบห้าของคลื่นความหนาว ในที่สุดก็มีเรื่องน่ายินดีครั้งใหญ่เกิดขึ้น

ฟ้าสว่างแล้วในที่สุด!

ราตรีอันมืดมิดค่อย ๆ ถอยร่นไป แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาอีกครั้ง ตกกระทบลงบนหิมะขาวโพลนทั่วผืนดินจนดูระยิบระยับใสกระจ่าง โลกทั้งใบพลันสว่างไสวขึ้นมา

"พระอาทิตย์ขึ้นแล้วงั้นเหรอ?!" ฉีหยวนสัมผัสได้ถึงแสงสว่างนอกหน้าต่าง จึงรีบหันไปมองด้วยความดีใจระคนประหลาดใจทันที

ฉีหยวนไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ตนเองจะตื่นเต้นดีใจได้ถึงขนาดนี้เพียงเพราะได้เห็นดวงอาทิตย์

เมื่อคุ้นชินกับความมืดมิดอันยาวนาน พอจู่ ๆ ต้องเจอกับแสงแดดแยงตา ฉีหยวนจึงอดไม่ได้ที่จะต้องหรี่ตาลง ไม่อาจมองตรงไปยังโลกนอกหน้าต่างได้

ราตรีนิรันดร์สิ้นสุดลงแล้ว ดูท่าคลื่นความหนาวเองก็ใกล้จะจบลงแล้วเช่นกัน!

ในวินาทีนี้ ผู้รอดชีวิตทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ ราวกับได้มองเห็นความหวังที่จะมีชีวิตรอด

ตลอดครึ่งเดือนเต็ม ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่กินไม่อิ่มนอนไม่อุ่น เสบียงที่กักตุนไว้ก็ร่อยหรอจนแทบไม่เหลือ และกำลังจะถึงคราวต้องอดตายกันอยู่รอมร่อ

ถ้าคลื่นความหนาวยังไม่สิ้นสุดลง คนจำนวนมากคงทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ฉีหยวนหยิบ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ออกมา แล้วกวาดสายตามองจำนวนคนทั้งหมดในบอร์ดพูดคุย พบว่าจากช่วงก่อนคลื่นความหนาวที่มีอยู่ 5,300 ล้านคน บัดนี้ลดลงเหลือเพียง 4,000 ล้านคนแล้ว

จะว่าเศร้าใจหรือโล่งอกก็บอกไม่ถูก

หากบอกว่าเศร้าใจ ก็เพราะมีผู้รอดชีวิตต้องล้มตายไปถึงสิบกว่าร้อยล้านคน โดยทอดร่างดับสูญอยู่ตามซอกหลืบใดซอกหลืบหนึ่งของโลกม่านหมอกอย่างไร้คนรับรู้

แต่หากบอกว่าโล่งอก ก็เพราะมหันตภัยคลื่นความหนาวอันบ้าคลั่งในครั้งนี้ พรากชีวิตผู้คนไปเพียง 1,300 ล้านคนเท่านั้น

เดิมทีฉีหยวนคิดว่า คลื่นความหนาวรุนแรงระดับติดลบ 60 องศาเซลเซียส ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่คงไม่อาจต้านทานได้

เขาเคยคาดเดาไว้ว่าเมื่อคลื่นความหนาวผ่านพ้นไป จำนวนผู้รอดชีวิตทั้งหมดอาจถูกตัดทอนลงไปถึงครึ่งหนึ่ง

แต่ความจริงก็คือ ผู้คนจำนวนมากยังคงกัดฟันเอาชีวิตรอดมาได้อย่างทรหด

จาก 5,300 ล้านคน ตายไป 1,300 ล้านคน หรือคิดเป็นประมาณ 24% ยังถือว่าอยู่ในขอบเขตที่พอรับได้

"เฮ้อ อย่าเพิ่งตายกันเยอะนักเลย ถ้าสุดท้ายแล้วโลกม่านหมอกทั้งใบเหลือรอดแค่ไม่กี่หมื่นคน นั่นสิถึงจะน่ากลัวของจริง..."

ฉีหยวนอดทอดถอนใจไม่ได้

หากมีวันนั้นจริง ๆ วันที่อารยธรรมหนึ่งเหลือผู้คนเพียงไม่กี่หมื่นคน เช่นนั้นแล้วชีวิต... ยังจะค้นพบความหวังใหม่ได้อีกหรือ

ฉีหยวนมองแสงอาทิตย์บนท้องฟ้า ดวงตาค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับความสว่างได้

แต่พอเห็นชั้นหิมะสูงสองถึงสามเมตรนอกกำแพง เขาก็พลันหมดอารมณ์ขึ้นมาทันที

ชั้นหิมะหนาขนาดนี้จะต้องละลายไปถึงเมื่อไหร่กัน หากไม่มีสักสิบวันแปดวันก็คงละลายไม่หมดแน่!

คงทำได้แค่รอต่อไปอีกสองสามวัน รอให้หิมะที่ทับถมลดน้อยลงหน่อย ค่อยหาทางออกไปข้างนอก

ทว่าในเวลานี้ มีปัญหาหนึ่งที่จำต้องเผชิญหน้า

น้ำท่วม!!

หิมะที่ทับถมหนาแน่นขนาดนี้ ทันทีที่ละลายกลายเป็นน้ำหิมะ ย่อมก่อให้เกิดภัยพิบัติน้ำท่วมกินวงกว้างอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ซึ่งภัยพิบัติเช่นนี้น่ากลัวยิ่งกว่าคลื่นความหนาวเสียอีก

แต่นี่ก็คือจุดที่ฉีหยวนรู้สึกประหลาดใจ

ม้วนคัมภีร์ทำนายระบุว่าภัยพิบัติถัดไปคืออุณหภูมิสูง นั่นแสดงว่าน้ำท่วมคงไม่ได้ก่อให้เกิดภัยพิบัติร้ายแรงอะไรนัก

หรือว่า น้ำท่วมจะไม่เกิดขึ้นเลยกันแน่?

ไม่ว่าจะคาดเดาไปทางไหน ฉีหยวนก็ต้องเตรียมการรับมือให้พร้อมเพียงพอ สำหรับภัยพิบัติที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ