ตอนที่ 69 ตกปลา

เดิมทีคิดว่าคลื่นความหนาวรุนแรงขนาดนี้ คงส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติอย่างหนัก และคงไม่อาจหลีกเลี่ยงมหาอุทกภัยครั้งใหญ่ได้เป็นแน่

แต่เอาเข้าจริง ระบบนิเวศตามธรรมชาติของโลกม่านหมอกกลับรับมือกับภัยพิบัติครั้งนี้ได้อย่างสบาย ๆ มิหนำซ้ำยังไม่มีน้ำท่วมใหญ่เกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ

ประการแรก แม้สภาพอากาศจะยังหนาวเหน็บ แต่อัตราการละลายของหิมะที่ทับถมกลับรวดเร็วเกินคาด

นอกจากพื้นที่หนาวจัดเพียงไม่กี่แห่งแล้ว น้ำแข็งและหิมะในพื้นที่ส่วนใหญ่ก็เริ่มละลายหมดแล้ว

ประการต่อมา น้ำปริมาณมหาศาลจากการละลายของหิมะกลับถูกผืนป่าดูดซับไปจนหมด กลายเป็นสารอาหารช่วยฟื้นฟูเหล่าพืชพรรณและสัตว์ในป่า จึงไม่ก่อให้เกิดน้ำท่วมเลยแม้แต่น้อย

เพียงแค่สามวัน หิมะและน้ำแข็งก็ละลายไปเกินครึ่ง เหลือเพียงชั้นหิมะหนาราว 30 เซนติเมตรเท่านั้น

อาจเป็นเพราะผืนดินดูดซับน้ำจากหิมะไปมากเกินไปจนกลายเป็นชั้นดินเยือกแข็ง ทำให้หิมะส่วนที่เหลือละลายช้าลง

ฉีหยวนไม่เข้าใจเลยว่า ทั้งที่อุณหภูมิยังติดลบกว่าสิบองศา แต่ทำไมหิมะและน้ำแข็งถึงละลายได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

บางทีกฎเกณฑ์ธรรมชาติของโลกม่านหมอก อาจแตกต่างจากบนโลกมนุษย์อย่างสิ้นเชิง

ฉีหยวนไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านธรรมชาติวิทยา ย่อมไม่คิดจะค้นหาคำตอบในเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

เขารู้เพียงว่าด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ ผู้รอดชีวิตสามารถออกไปข้างนอกเพื่อหาอาหารในป่าได้แล้ว

ผู้รอดชีวิตจำนวนมากเริ่มลองออกจากที่พักพิงเพื่อหาอาหารในบริเวณใกล้เคียงกันตั้งนานแล้ว

แต่ผลลัพธ์กลับแย่มาก เพราะเพิ่งผ่านพ้นคลื่นความหนาวมา จึงแทบไม่มีอาหารเหลืออยู่เลย

ไม่แน่ว่าอาจจะได้เจอสัตว์ป่าขนาดใหญ่ที่กำลังหิวโซ จนเผลอพลัดกลายเป็นอาหารของพวกมันไปโดยไม่รู้ตัว

ช่วงนี้ในเว็บบอร์ดมีกระทู้หนึ่งที่ฮิตมาก ชื่อกระทู้ว่า "18 คำถามว่าด้วยการหาอาหารบนผืนหิมะ"

เนื้อหาเขียนถึงวิธีเอาตัวรอดอย่างปลอดภัยพร้อมกับหาของกินประทังชีวิตในสภาพแวดล้อมแบบนี้

ฉีหยวนเองก็ลองเข้าไปอ่านอย่างละเอียด แล้วก็พบว่าเนื้อหากว่าครึ่งล้วนเป็นวิธีเปลี่ยนเปลือกไม้ รากไม้ และวัชพืช ให้กลายเป็นอาหารที่พอกลืนลงคอได้

ถึงอย่างนั้นกลับมีคนกดถูกใจตั้งหลายแสนคน!

จะบ่นก็บ่นไม่ออก ช่างน่าเวทนาจริง ๆ...

ทว่าฉีหยวนก็ตระหนักดีว่า จากสถานการณ์ปัจจุบัน การจะหาอาหารนั้นยากเย็นแสนเข็ญจริง ๆ และการออกสำรวจพื้นที่ข้างนอกก็ลำบากไม่แพ้กัน

ทว่าในตอนนั้นเอง ฉีหยวนก็เลื่อนไปเจอกระทู้หนึ่ง หัวข้อว่า "ยามคลื่นความหนาวสิ้นสุดลง พวกเราทำอะไรได้บ้าง?"

ตั้งชื่อเรื่องได้เรียบ ๆ ธรรมดา ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่มีทางได้รับความนิยม

แต่พอลองอ่านเนื้อหาข้างใน มันกลับจุดประกายความคิดให้ฉีหยวนได้ไม่น้อย

ในกระทู้แนะนำวิธีดี ๆ ไว้หลายอย่าง และมีข้อหนึ่งที่เหมาะกับฉีหยวนเป็นพิเศษ

นั่นคือการตกปลา

ฉีหยวนจำได้ว่าตัวเองเคยเปิดได้เบ็ดตกปลามาตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่เคยหยิบมาใช้เลยสักครั้ง

ต่อมายังได้เหยื่อล่อระดับยอดเยี่ยมมาจากคลังของหลูจื้อเผิง ซึ่งเหมาะเจาะสำหรับการตกปลาจริง ๆ

ด้วยเหตุนี้ ฉีหยวนจึงเริ่มเตรียมการ

เขาหยิบคันเบ็ดที่เก็บจนฝุ่นเกาะมาเนิ่นนานออกมา แล้วลงมือคราฟต์เหยื่อตกปลา

เนื่องจากเหยื่อตกปลาเป็นระดับยอดเยี่ยม วัตถุดิบที่ต้องใช้จึงแพงหูฉี่ ต้องใช้เครื่องในของสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยม ซึ่งฉีหยวนหามาได้ไม่ครบอย่างแน่นอน

เขาจึงได้แต่จำใจลองใช้วัตถุดิบระดับดีทำแทน และสุดท้ายก็คราฟต์สำเร็จอย่างไม่น่าเชื่อ โดยไอเทมที่ได้ออกมามีคุณภาพระดับดี

นี่ต้องยกความดีความชอบให้กับการอัปเดตระบบแท้ ๆ!

เพราะเป็นการลงมือทำด้วยตัวเอง จึงทำให้กระบวนการคราฟต์สามารถยืดหยุ่นและปรับเปลี่ยนได้มากขึ้น

หากเป็นเมื่อก่อน คงไม่มีทางคราฟต์สำเร็จได้เลย

ฉีหยวนสวมรองเท้าลุยหิมะ เสื้อคลุมบุผ้านวม เสื้อกันหนาว กางเกงกันหนาว เสื้อไหมพรม และผ้าพันคอ ห่อหุ้มตัวเองไว้อย่างมิดชิดหนาแน่น

จากนั้นก็หยิบคันเบ็ด แห เหยื่อตกปลา และถังไม้ เดินออกจากที่พักพิงมุ่งหน้าไปยังริมลำธาร

สิ่งที่ติดตามเขาไปด้วย ยังมีฝูงผึ้งอีก 500 ตัวที่นำทัพโดยนางพญาผึ้งเสือดำหลังเหล็ก

อาหารในรังผึ้งร่อยหรอจนเข้าขั้นวิกฤต พวกมันจึงจำเป็นต้องออกไปหาอาหารเช่นกัน

วันนี้สบโอกาสเหมาะจึงร่วมเดินทางไปกับฉีหยวน นอกจากจะคอยคุ้มกันความปลอดภัยให้เขาแล้ว ยังบินไปหาอาหารในพื้นที่ห่างไกลออกไปได้อีกด้วย

ฉีหยวนมาถึงลำธารข้างที่พักพิง ร่องน้ำตรงนี้แคบเกินไป ตกปลาไม่ได้อย่างแน่นอน

ทว่าบริเวณต้นน้ำ กระแสน้ำมีแนวโน้มกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทางเหนือน้ำน่าจะมีสายน้ำขนาดใหญ่กว่านี้อยู่

ฉีหยวนเดินลัดเลาะตามลำธาร ลึกเข้าไปในป่าเรื่อย ๆ

พอเดินไปได้ราวหนึ่งกิโลเมตร เขาก็พบว่าลำธารขยายกว้างขึ้นมากจริง ๆ จนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นแม่น้ำสายย่อม ๆ แล้ว

เมื่อเดินต่อไปข้างหน้า แม่น้ำสายเล็กก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ภูมิประเทศโดยรอบราบเรียบขึ้น ทัศนวิสัยค่อย ๆ เปิดกว้างตามไปด้วย

"นี่มัน... ที่ราบเหรอ หรือว่ากำลังจะพ้นแนวป่าแล้ว?"

ฉีหยวนรู้สึกกังขาอยู่บ้าง เพราะสภาพแวดล้อมตรงนี้ชักไม่เหมือนป่าเข้าไปทุกที

แต่พอลองคิดทบทวนดูดี ๆ ตอนที่ใช้ "ม้วนคัมภีร์ค้นหาสัตว์ร้าย" คราวนั้น ภูมิประเทศที่ปรากฏก็ดูเหมือนว่าบริเวณรอบ ๆ ยังคงอยู่ในขอบเขตของป่า

เมื่อมองไปยังแนวป่าสองฟากฝั่งลำน้ำ ก็พบว่าแมกไม้ยังคงหนาทึบ ซ้ำยังมีจำนวนต้นไม้หนาแน่นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เห็นได้ชัดว่าที่นี่ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของผืนป่า ป่าแห่งนี้ช่างกว้างใหญ่จนเกินจินตนาการจริง ๆ

แล้วทำไมร่องน้ำถึงได้ราบเรียบและกว้างขวางขนาดนี้ล่ะ?

มีเพียงเหตุผลเดียว นั่นคือในอดีตที่นี่เคยเป็นแม่น้ำสายใหญ่ อย่างน้อยก็ใหญ่กว่าสายน้ำในตอนนี้มาก

ลำน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งในยามนี้กว้างเพียงสองเมตร ทว่าร่องน้ำราบเรียบที่แห้งขอดกลับกว้างอย่างน้อยถึงสิบเมตร

ฉีหยวนครุ่นคิดในใจ "ดูท่าความคิดเราจะไม่ผิด ต้นน้ำน่าจะมีแม่น้ำสายใหญ่กว่านี้จริง ๆ"

เขาเดินหน้าต่อไป ราวห้ากิโลเมตร ในที่สุดลำน้ำสายนี้ก็มาถึงจุดสิ้นสุด

มันไหลไปบรรจบเข้ากับลำน้ำอีกสายที่ใหญ่โตกว่า

ชัดเจนแล้วว่า ลำธารสายเล็กข้างที่พักพิงของฉีหยวนเป็นเพียงแม่น้ำสาขาของแม่น้ำสายใหญ่อีกสายหนึ่ง

แม่น้ำสายใหญ่นี้ไหลรินออกมาจากส่วนลึกของผืนป่า ร่องน้ำตอนนี้กว้างถึงสิบเมตร และระดับความลึกของน้ำก็เหนือกว่าแม่น้ำสาขามากนัก

แม้ผิวน้ำจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง แต่ก็ยังมองเห็นผืนน้ำลึกอันมืดมิดใต้ชั้นน้ำแข็งได้

"ซ่า ซ่า!"

ฉีหยวนโน้มตัวแนบลงกับแผ่นน้ำแข็งเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้ง และได้ยินเสียงกระแสน้ำไหลเอื่อยอยู่ใต้แผ่นน้ำแข็งแว่วเข้ามาจริง ๆ

"ที่นี่แหละ!"

ฉีหยวนตัดสินใจเลือกตกปลาตรงนี้

เขาเข้าไปใกล้บริเวณกึ่งกลางลำน้ำ แล้วลองใช้ขวานเหล็กจามเปิดแผ่นน้ำแข็ง ปรากฏว่าผิวน้ำแข็งหนาเตอะ อย่างน้อยก็หนาถึงห้าสิบเซนติเมตร

ฉีหยวนออกแรงจาม "ปัง ปัง ปัง" อยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง จนคมขวานเหล็กบิ่นงอ ถึงจะกะเทาะเปิดเป็นรูขนาดเท่าท่อนแขนออกมาได้หวุดหวิด

"ฟู่!"

ฉีหยวนยันตัวลุกขึ้นจากแผ่นน้ำแข็งอย่างเหน็ดเหนื่อย เขายืดเส้นยืดสาย บิดขี้เกียจเพื่อคลายกล้ามเนื้อ

หากไม่ใช่เพราะสมรรถภาพร่างกายของเขาแข็งแกร่งเป็นทุนเดิม ก็ไม่มีทางจามแผ่นน้ำแข็งหนาขนาดนี้จนแตกได้แน่

หากเปลี่ยนเป็นคนทั่วไป คงเหนื่อยตายคาแผ่นน้ำแข็งไปนานแล้ว

เขาหยิบคันเบ็ดออกมา เกี่ยวยึดเหยื่อปลาที่มีกลิ่นคาวคละคลุ้งเข้ากับตัวเบ็ด แล้วหย่อนสายลงไปตามช่องน้ำแข็ง

ตามปกติแล้ว การใช้เหยื่อปลาระดับดีมีโอกาสค่อนข้างสูงที่จะดึงดูดปลาเนื้อระดับดีเข้ามา

ทว่าเรื่องนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับสภาพของแม่น้ำด้วยเช่นกัน

หากแม่น้ำสายเล็กเกินไปจนมีแต่ปลาระดับทั่วไปอาศัยอยู่ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะมีปลาระดับดีโผล่มา

แต่ถ้าเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ โดยเฉพาะทะเลสาบระดับดี โอกาสที่ปลาคุณภาพสูงจะปรากฏตัวก็ย่อมมีสูงมาก

ถึงกระนั้น หากคิดจะตกปลาระดับดี ก็จำเป็นต้องแบกรับความเสี่ยงที่ตามมาด้วย

สัตว์น้ำในธรรมชาติก็เหมือนกับสัตว์ร้ายในป่า พวกมันมีสัญชาตญาณความก้าวร้าวและพลังโจมตีรุนแรง

หากเป็นคนธรรมดา พละกำลังคงไม่อาจสู้ปลาระดับดีได้ เผลอ ๆ อาจจะถูกลากตกลงไปในน้ำเสียด้วยซ้ำ

เมื่อเตรียมการเรียบร้อย ฉีหยวนก็เริ่มตกปลา

ทว่าเขาไม่ได้นำเก้าอี้ติดมาด้วย จะให้นั่งลงบนแผ่นน้ำแข็งตรง ๆ ก็ใช่ที่

ฉีหยวนจึงขบคิดอยู่นาน ก่อนจะเอานางพญาผึ้งเสือดำมารองไว้ใต้ก้น พอดิบพอดีที่จะใช้เป็นม้านั่งและไม่ทำให้ก้นต้องเย็นเฉียบ

แน่นอนว่าเขาคงไม่นั่งรอปลาเฉย ๆ เพราะนั่นจะเสียเวลาเกินไป

ฉีหยวนนำ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ติดตัวมาด้วย ระหว่างที่รอปลาฮุบเหยื่อ เขาก็เลื่อนดูกระดานสนทนาไปพลาง ๆ

"ว่าด้วยความแตกต่างระหว่างตลาดซื้อขายกับร้านค้าสาธารณะ!"

"เปรียบเทียบราคาสินค้าแบบเรียลไทม์ในโลกม่านหมอก"

"สารานุกรมสัตว์ร้ายแห่งโลกม่านหมอก—สัตว์ร้ายสุดแกร่งที่ต่างจากสัตว์บนโลกมนุษย์!"

"อาหารระดับดี! แตกต่างจากเดิมอย่างไรกันแน่!"

"ไม่เข้าใจพลังวิญญาณ! แล้วจะเข้าใจโลกม่านหมอกได้อย่างไร?!"

"..."

กระทู้สารพัดรูปแบบล้วนเป็นประสบการณ์ของผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ฉีหยวนจึงลองทำความเข้าใจดู

และได้รับความรู้ใหม่ ๆ กลับมาไม่น้อย

อย่างเช่น พืชพรรณชนิดพิเศษในพื้นที่อื่น หรือสัตว์ร้ายสุดแกร่งที่ผู้รอดชีวิตคนอื่นต้องเผชิญหน้า