ตอนที่ 70 ตบหัวแล้วลูบหลัง

"สิ่งมีชีวิตประหลาดที่ก้าวข้ามขอบเขตความรู้ของมนุษยชาติ!"

โพสต์นั้นแนบรูปถ่ายมาสองสามรูป ซึ่งค่อนข้างเบลอ

พอมองเห็นลาง ๆ ว่าท่ามกลางผืนป่า มีเงาร่างของสัตว์ป่าขนาดยักษ์มหึมายืนตระหง่านอยู่ ร่างนั้นสูงกว่า 5 เมตร ความยาวแตะหลักสิบกว่าเมตร ก้าวข้ามขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิตบนโลกไปไกลลิบ

สูงแทบจะเท่าตึกหลังย่อม ๆ ได้เลย

มองไม่ออกว่าเป็นสัตว์ชนิดไหน แต่เพียงแค่ได้เห็นเงาร่างอันใหญ่โตมโหฬาร ก็เพียงพอจะทำให้คนเราอกสั่นขวัญแขวนได้แล้ว

โพสต์นี้ไม่ถือว่าได้รับความนิยม มีแค่สิบกว่าความคิดเห็นเท่านั้น

"เรื่องจริงหรือโม้เนี่ย? จะมีสิ่งมีชีวิตตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้ได้ยังไง?"

"ฉันว่าปลอมว่ะ ฉันก็เจอสัตว์ป่ามาเยอะนะ ถึงตัวจะใหญ่กว่าบนโลกมากก็จริง แต่ไม่มีทางถึงขนาดนี้แน่"

"แกคิดบ้างไหมว่า ที่แกยังมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ ก็เพราะแกไม่เคยเจอมันน่ะ?"

"เอ่อ... ก็เป็นไปได้นะ! แต่ฉันก็ยังไม่ค่อยเชื่ออยู่ดี"

"เบลอเกิน มองแทบไม่เห็นอะไรเลย!"

"นายไม่รู้เหรอ ยูเอฟโอ มนุษย์ต่างดาว ปริศนาลึกลับ มันต้องภาพแตกละเอียดระดับนี้แหละ"

"..."

ในช่องแสดงความคิดเห็น มีทั้งคนที่เชื่อ คนที่สงสัย และคนที่ไม่แยแส

ฉีหยวนขมวดคิ้ว จ้องมองสิ่งมีชีวิตในรูปถ่ายอย่างละเอียด อารมณ์ในใจพลันเกิดระลอกคลื่นไม่หยุดหย่อน

เมื่อเทียบกับผู้รอดชีวิตคนอื่นแล้ว เขาเข้าใจสัตว์ป่าพวกนี้มากกว่า และรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของพวกมันดีกว่า

ไม่ใช่ว่าเขากลัวพลังของสัตว์ป่าระดับทั่วไปหรือระดับดี เพราะความจริงสมรรถภาพทางกายของเขาในตอนนี้ก็ก้าวถึงระดับดีแล้ว ถือว่ามีฝีมือแข็งแกร่งมาก

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีฝูงผึ้งเสือดำกับหมูป่าหลังเหล็ก สัตว์ป่าระดับดีทั่ว ๆ ไปก็เป็นได้แค่เหยื่อของเขาเท่านั้น

ทว่าสิ่งที่ฉีหยวนกังวลอย่างแท้จริง คือศักยภาพที่ไร้ขีดจำกัดในการพัฒนาความแข็งแกร่งของสัตว์ป่า รวมถึงสัตว์ร้ายทรงพลังตัวอื่น ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในโลกม่านหมอก

เขามาที่โลกม่านหมอกยังไม่ถึงเดือน ก็มีพลังถึงระดับดีแล้ว

แล้วในโลกม่านหมอกจะมีสัตว์ป่าที่อยู่มาหลายสิบปีหรือเป็นร้อยปีบ้างไหม? ถ้ามี พวกมันจะเก่งกาจขนาดไหนกัน?

ระดับยอดเยี่ยม?! ระดับหายาก?! หรือแข็งแกร่งยิ่งกว่านั้น?

สัตว์ป่าระดับทั่วไปแทบไม่ต่างจากสิ่งมีชีวิตบนโลก

แต่สัตว์ป่าระดับดี พลังของมันก้าวล้ำหน้าพวกเสือหรือสิงโตไปไกล ขนาดตัวก็ใหญ่โตเกินกว่าสัตว์ป่าธรรมดา

ทว่าในโลกม่านหมอกไม่ได้มีแค่สัตว์ป่าระดับทั่วไปกับระดับดีเท่านั้น!

ฉีหยวนเชื่อว่า สัตว์ป่าระดับยอดเยี่ยม ระดับหายาก หรือแม้กระทั่งตัวที่ร้ายกาจกว่านั้นต้องมีอยู่จริง

นี่คือเรื่องที่ผู้รอดชีวิตทุกคนจำเป็นต้องตระหนัก

ฉีหยวนครุ่นคิดเงียบ ๆ และสลักความคิดที่จะต้องระแวดระวังป้องกันสัตว์ป่าไว้ลึกในหัว

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!

ทันใดนั้น คันเบ็ดตรงหน้าก็ส่งเสียงใสกังวาน ดึงสติของฉีหยวนให้กลับมา

"ปลาติดเบ็ดแล้ว!"

ฉีหยวนดีใจจนสีหน้าเบิกบาน รีบยืดหลังตรง สองมือจับคันเบ็ดแน่น ใช้ท่อนแขนยันต้านคันเบ็ดที่กำลังถูกดึงรั้งลงไปข้างล่างอย่างสุดแรง

จากแรงดึง ฉีหยวนประเมินขนาดของปลาตัวนี้ว่าน่าจะไม่ใหญ่เท่าไหร่

นอกจากแรงดิ้นสะบัดอย่างบ้าคลั่งในตอนแรกที่เกือบทำคันเบ็ดหลุดมือแล้ว หลังจากนั้นแรงของมันก็เริ่มแผ่วลง

ฉีหยวนไม่ได้เชี่ยวชาญการตกปลา แต่ก็พอมีความรู้อยู่บ้าง

เขาเย่อกับปลาอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงค่อย ๆ กรอสายเบ็ด ลากมันมาที่ปากหลุมอย่างช้า ๆ

ทว่าในจังหวะนั้น ฉีหยวนกลับค้นพบปัญหาที่ร้ายแรงมากข้อหนึ่ง จนแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด

เขาคิดแค่จะเจาะหลุมให้พอหย่อนสายเบ็ดลงไปได้ แต่ไม่ได้คิดเผื่อเลยว่าจะเอาปลาขึ้นมายังไง

ผลลัพธ์ก็คือ... ปากหลุมเล็กเกินไป เอาปลาขึ้นมาไม่ได้!

"เวรเอ๊ย! โคตรจะโง่เลย!" ฉีหยวนสบถด่าตัวเองด้วยความหัวเสีย

ถ้าจะปล่อยไป มันก็เป็นปลาตัวแรกที่ตกได้ ย่อมรู้สึกเสียดายไม่น้อย

ฉีหยวนคิดว่า หรือจะชำแหละมันใต้น้ำตรงนี้ไปเลยดี? แต่ปรากฏว่าปากหลุมแคบเกินไป แทบจะสอดมือเข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ!

สุดท้ายทำอะไรไม่ได้ ฉีหยวนจึงจำใจมองมันหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา

เขาเก็บคันเบ็ดแล้วหยิบขวานเหล็กออกมาอีกครั้ง จัดการเลาะขยายปากหลุมเดิมให้มีเส้นผ่านศูนย์กลางราว 30 เซนติเมตร

แต่เพราะบทเรียนเมื่อครู่ ฉีหยวนจึงยังไม่วางใจ เลยขยายหลุมเพิ่มอีกรอบจนกว้างราว 50 เซนติเมตร

เมื่อเห็นดังนั้นถึงค่อยโล่งอก สบายใจขึ้นมาได้ แล้วจึงลงมือตกปลาต่อไป

แต่ดูเหมือนปลาตัวเมื่อครู่จะผลาญโชคทั้งหมดของฉีหยวนไปจนเกลี้ยง เขารออยู่นานถึง 30 นาทีเต็ม ก็ไม่มีปลามาฮุบเหยื่ออีกเลย

หิมะขาวโพลนปกคลุมผืนน้ำแข็ง ลมหนาวพัดกรีดเฉือนกระดูก!

ฉีหยวนหนาวจนต้องหดคอ แต่พอคิดถึงอาหารทะเลร้อน ๆ ก็รู้สึกว่ายังพอทนต่อได้อีกหน่อย

เมื่อฟ้าเริ่มมืดลง อุณหภูมิก็ดิ่งฮวบลงอีกครั้ง ลมเหนือผิวน้ำแข็งพัดบาดจนแสบหน้าไปหมด

แววตาของฉีหยวนยังคงนิ่งสงบ มือที่กำคันเบ็ดยังคงไม่ไหวติง เขาตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่า ขอแค่ตกได้สักตัวเดียวก็จะกลับบ้านทันที

30 นาทีต่อมา...

ฉีหยวนหน้าดำคร่ำเครียด เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่พูดไม่จา พลางเก็บถังไม้ที่ว่างเปล่าและสาวคันเบ็ดขึ้นมาจากน้ำ

ทว่าจังหวะที่ตัวเบ็ดพ้นขึ้นมาเหนือน้ำและได้เห็นมันชัด ๆ ฉีหยวนก็รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางกบาลเข้าอย่างจัง

"ผะ...ผะ...ผมไม่ได้ใส่เหยื่อ?!" ใบหน้าของฉีหยวนกระตุกเกร็งอย่างควบคุมไม่อยู่

เพียะ!

เขาตบหน้าตัวเองไปหนึ่งฉาด

แต่ยังนับว่าโชคดี เพราะหน้าชาจากลมหนาวไปหมดแล้ว เลยไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

ฉีหยวนกุมหน้าอก รู้สึกเหมือนมีก้อนจุกแน่นอยู่ในอก พอหันไปเห็นนางพญาผึ้งเสือดำที่นอนหมอบอยู่บนพื้น ไฟโทสะก็พวยพุ่งขึ้นมาทันควัน เลยยกขาเตะส่งไปทีหนึ่ง

ร่างกลมป้อมของมันไถลไปบนลานน้ำแข็งอันลื่นเรียบจนไกลลิบ ก่อนจะไปชนเข้ากับต้นไม้ริมแม่น้ำถึงได้หยุดลง

สมองอันน้อยนิดของนางพญาผึ้งเสือดำคงไม่อาจเข้าใจความหมายลึกซึ้งอันซับซ้อนนี้ได้ มันสะบัดหิมะออกจากตัว แล้วก็บินกลับมาหาตามเดิม

ฉีหยวนถอนหายใจยาว รู้สึกโล่งอกโล่งใจขึ้นมาก จากนั้นจึงเรียกฝูงผึ้งกลับมาเพื่อเตรียมมุ่งหน้ากลับที่พักพิง

แต่เพิ่งจะหันหลังกลับ ประกายแสงสีเงินวาบหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นบนผิวน้ำแข็ง สะท้อนวาบเข้าตาจนใจของฉีหยวนกระตุกวูบ

กล่องทรัพยากรเงิน?!

"ฮ่าๆๆ ตบหน้าตัวเองฟรีที่ไหนกัน!" ฉีหยวนเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดีในพริบตา เขารีบเก็บกล่องทรัพยากรเงินเข้ามาด้วยความตื่นเต้น

ช่างตบหัวแล้วลูบหลังได้จังหวะดีแท้ ๆ

ฉีหยวนแบกรับความรู้สึกอันซับซ้อนกลับมายังที่พักพิง ตอนที่ถึงบ้าน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

เมื่อกลับมาถึงข้างใน ฉู่เหวินซีกับโจวเยวี่ยก็ทำมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยพอดี

ของฉีหยวนเป็นสเต๊กเนื้อระดับดี บะหมี่คลุก และสาหร่ายจันทร์กระจ่างต้ม

ส่วนฉู่เหวินซีกับโจวเยวี่ยกินอาหารระดับทั่วไป

เนื่องจากก่อนหน้านี้เจอเกลือหินมาไม่น้อยจากที่พักพิงของหลูจื้อเผิง รสชาติอาหารตอนนี้จึงดีขึ้นกว่าเดิมมาก

แต่พอฉีหยวนนั่งลง ฉู่เหวินซีก็ยกซุปถ้วยหนึ่งออกมาอีก ซึ่งมันคือน้ำแกงปลาครูเชียนนั่นเอง

"เถ้าแก่ฉี วันนี้คุณบอกว่าจะไปตกปลาไม่ใช่เหรอคะ ฉันเลยตั้งใจเคี่ยวน้ำแกงปลาไว้ให้ค่ะ" ฉู่เหวินซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

หลังจากใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายวัน ทั้งสามคนก็คุ้นเคยกันมากขึ้น บรรยากาศจึงไม่เกร็งเหมือนช่วงแรก

เหมือนอย่างที่ฉีหยวนเคยบอกไว้ พวกเธอเปรียบเสมือนพนักงานของเขา ฉีหยวนจัดหาที่พักและอาหารให้ ส่วนพวกเธอก็แค่ตั้งใจทำงานของตัวเองไป ไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องอื่นให้ปวดหัว

ท่าทีที่ผ่อนปรนของฉีหยวนทำให้พวกเธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก จนถึงขั้นยอมถูกบังคับโดยสมัครใจให้ทำงานล่วงเวลาเพิ่มอีกสองชั่วโมง

ทว่าในสถานการณ์ตอนนี้ ฉีหยวนที่เห็นปลาตัวนี้ย่อมรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง

แต่เห็นแก่หน้ากล่องทรัพยากรเงิน เขาจึงไม่ได้ติดใจอะไรมากนัก

...

ตกดึก ฉีหยวนกลับมาที่ห้องนอนเพื่อเตรียมพักผ่อน และถือโอกาสเปิดกล่องทรัพยากรเงินไปด้วย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเก็บกล่องทรัพยากรเงินได้ในป่า โชคดีสุด ๆ ไปเลยจริง ๆ

แต่ดูเหมือนความประหลาดใจจะยังไม่หมดลงแค่นั้น เพราะเรื่องน่าประหลาดใจยิ่งกว่าได้ตามมาติด ๆ

กริ๊ก!

เมื่อกล่องทรัพยากรเงินถูกเปิดออก แสงสีทองเจิดจ้าบาดตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมา

ไอเทมระดับหายากงั้นเหรอ?!

ฉีหยวนแสบตาจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่ก็ยังพอมองเห็นลาง ๆ ว่าแม้ในกล่องทรัพยากรจะมีของอยู่เพียงชิ้นเดียว แต่มันกลับเปล่งประกายแสงสีทองออกมา

หากต้องเทียบกันระหว่างไอเทมระดับยอดเยี่ยมสามชิ้น กับไอเทมระดับหายากหนึ่งชิ้น ควรจะเลือกอันไหน?

ฉีหยวนมั่นใจเกินร้อย แน่นอนว่าต้องเป็นระดับหายากสิ!

ทว่าในวินาทีถัดมา เมื่อมองเห็นของในกล่องทรัพยากรชัดตา ฉีหยวนก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยมั่นใจขนาดนั้นแล้ว...