ตอนที่ 71 ปลา กุ้ง ปู เต่า

คุณสมบัติ: ตัวคันเบ็ดตีขึ้นจากเหล็กกลั่นสีครามใต้ทะเลลึก สายเบ็ดทำขึ้นจากไหมหนอนไหมน้ำแข็ง ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่ง ความเบามือ ความเหนียวทนทาน และค่าความทนทานของคันเบ็ดขึ้นอย่างมหาศาล

เนื่องจากวัตถุดิบในการสร้างเปี่ยมไปด้วยพลังธาตุน้ำ จึงช่วยเพิ่มแรงดึงดูดต่อสัตว์น้ำขึ้นอย่างมหาศาล ลดอัตราความผิดพลาดลง!

คำอธิบาย: ต่อให้ไม่เกี่ยวเหยื่อ ก็ยังตกปลาขึ้นมาได้ (แต่เกี่ยวเหยื่อไว้หน่อยจะดีกว่า)]

ฉีหยวนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เส้นดำผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

นี่มันตบหัวแล้วลูบหลังชัด ๆ?

ไม่สิ นี่มันเอาขนมหวานมาปั้นเป็นรูปฝ่ามือแล้วฟาดใส่ต่างหาก!

คันเบ็ดร้อยคลื่น? หรือคันเบ็ดปล่อยจอยกันแน่?

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีหยวนรู้สึกว่า ระบบของโลกม่านหมอกนั้นมีชีวิตและจิตวิญญาณจริง ๆ

และในครั้งนี้ ก็คือการปะทะกันทางจิตวิญญาณอันแสนชัดเจนที่มีความหมายเชิงประวัติศาสตร์อย่างยิ่ง

"คนอย่างผมขอสาบานเลย ถ้าวันหน้าไปตกปลาอีกล่ะก็ จะให้... จะให้ต้าเฮยเขมือบคันเบ็ดนี้เข้าไปเลย"

......

เช้าวันรุ่งขึ้น

"เถ้าแก่ฉี จะไปตกปลาอีกแล้วเหรอคะ?"

"เปล่า แค่ออกไปเดินเล่นน่ะ"

ฉีหยวนสวมเสื้อผ้าหนาแน่นจนลมแทรกผ่านไม่ได้ ถือถังไม้ แบกคันเบ็ดร้อยคลื่น พานางพญาผึ้งเสือดำมุ่งหน้าต้านลมหนาวและหิมะ เดินตรงไปยังต้นน้ำของลำธาร

ตรงโพรงน้ำแข็งเมื่อวาน ฉีหยวนยังคงนั่งอยู่บนหลังของนางพญาผึ้งเสือดำ เขาเกี่ยวเหยื่อและเหวี่ยงสายเบ็ดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ท่วงท่าลื่นไหลรวดเดียวจบ ดูราวกับมือโปรผู้ช่ำชอง

เพราะความอับอายขายหน้าเมื่อวาน ฉีหยวนจึงไม่ยอมแพ้ถอยร่นไปง่าย ๆ เขาตัดสินใจตั้งหลักใหม่และขอลองดูอีกสักตั้ง

และผลลัพธ์ก็ราบรื่นยิ่งนัก ด้วยพลังเสริมจากคันเบ็ดระดับหายาก วันนี้ฉีหยวนจึงได้เปรียบราวกับปลาได้น้ำ

เพียงไม่กี่นาที ก็มีปลาตัวใหญ่กินเบ็ดไปหลายตัว ทว่าคุณภาพล้วนอยู่แค่ระดับทั่วไปเท่านั้น

ทันใดนั้น คันเบ็ดก็กระตุกอีกครั้ง ดวงตาของฉีหยวนเป็นประกาย ก่อนจะตวัดคันเบ็ดขึ้นอย่างแรง

แรงมหาศาลชะมัด!

ฉีหยวนดีใจขึ้นมาในอก ต้องเป็นปลาตัวใหญ่แน่! แถมคุณภาพต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!

เขารู้ดีว่า สิ่งที่มีพละกำลังพอฟัดพอเหวี่ยงกับเขาได้ มีโอกาสสูงมากที่จะมีความแข็งแกร่งระดับดีเช่นกัน

ฉีหยวนสุขุมเยือกเย็น พยายามควบคุมการผ่อนหนักผ่อนเบาของแรงอย่างมีจังหวะ ทั้งคนทั้งปลาต่างยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นานหลายสิบนาที จนกระทั่งในที่สุดฉีหยวนก็เป็นฝ่ายชนะและลากมันขึ้นมาได้

กะไว้แล้วเชียวว่าเป็นปลาตัวใหญ... ปูงั้นเหรอ?

มันคือปูสีฟ้าอ่อนทั้งตัว ขนาดใหญ่เท่ากับหินโม่แป้ง บนกระดองเต็มไปด้วยหนามสีดำแหลมคม ก้ามขนาดยักษ์ใหญ่ยิ่งกว่าใบหน้า และมีขาปูทั้งแปดข้างที่ทั้งหนาและยาว

แม้จะมองไม่เห็นข้อมูลของมัน แต่จากการประเมินขนาดตัวและพละกำลัง ฉีหยวนมั่นใจว่านี่คือปูระดับดีแน่นอน

ถึงจะไม่ใช่ปลา แต่เขาก็ยังพอใจมากอยู่ดี!

"คิดไม่ถึงเลยแฮะ ทั้งชีวิตไม่เคยได้กินปูทาราบะ แต่พอมาอยู่ที่โลกม่านหมอก กลับได้มีโอกาสกินปูตัวใหญ่กว่านั้นซะงั้น!"

ฉีหยวนยิ้มหน้าบาน จัดการตัดขาทั้งแปดและก้ามทั้งสองข้างของมันออกด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะโยนลงไปในถังไม้

แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นสัตว์ร้ายระดับดี เพื่อป้องกันไม่ให้มันหลบหนี ฉีหยวนจึงจัดแจงให้ผึ้งเสือดำระดับดีตัวหนึ่งคอยจับตาดูมันแบบตัวต่อตัวเป็นพิเศษ

เมื่อได้ผลผลิตชิ้นแรก ความมั่นใจของฉีหยวนก็พุ่งสูงขึ้นมาก

ผ่านไปไม่นาน คันเบ็ดก็ส่งแรงดึงกลับมาอีกครั้ง

คราวนี้แรงดึงค่อนข้างเบา จึงดึงขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

มันคือกุ้งยักษ์กึ่งโปร่งแสงสีฟ้าอ่อน ลำตัวยาวประมาณ 12 เซนติเมตร ใหญ่กว่ากุ้งในตลาดทั่วไปมาก

ทันทีที่พ้นผิวน้ำ กุ้งยักษ์สีฟ้าก็ดิ้นรนอย่างรุนแรง ร่างอันทรงพลังของมันดีดสะบัดไม่หยุดจนน้ำในลำธารกระเซ็นไปทั่ว

ฉีหยวนไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบหย่อนมันลงไปในถังไม้ทันที

เมื่อได้กลับลงสู่น้ำ กุ้งยักษ์สีฟ้าก็กลับมาสงบลงอีกครั้ง

ช่วงเวลาต่อจากนั้น ราวกับไปสะกิดโดนรังกุ้งเข้า เพราะเขาตกกุ้งยักษ์สีฟ้าหน้าตาคล้าย ๆ กันขึ้นมาได้ติด ๆ กันถึงแปดตัว

ฉีหยวนประเมินดูแล้ว แค่กุ้งยักษ์สีฟ้าไม่กี่ตัวนี้ก็เพียงพอให้เขากินไปได้หลายวัน

ดูท่าแล้ว คันเบ็ดระดับหายากนี่ประสิทธิภาพดีจริง ๆ คันเบ็ดธรรมดาเมื่อวานเทียบไม่ติดฝุ่นเลยสักนิด

มิน่าล่ะเมื่อวานเขาถึงตกปลาไม่ได้ ที่แท้ก็เป็นปัญหาเรื่องอุปกรณ์นี่เอง

ไม่ใช่แค่อุปกรณ์หรอก เมื่อวานทั้งสภาพอากาศ สภาพแวดล้อม และฮวงจุ้ยก็น่าจะมีปัญหาเหมือนกัน... ไม่ใช่ปัญหาเรื่องฝีมือแน่นอน

ด้วยความที่วันนี้ไม่ต้องเสียเวลาคลำทาง ตกปลาได้นานขึ้น แถมอุปกรณ์ยังดีกว่าเดิม สัตว์น้ำที่จับได้จึงอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างยิ่ง

เวลาผ่านไปเพียงแค่สองชั่วโมง ถังไม้ข้างกายก็ใกล้จะเต็มแล้ว

เขาพบว่าในลำธารสายนี้มีปลาไม่มากนัก ในทางกลับกัน กุ้งยักษ์สีฟ้านี้กลับมีจำนวนมหาศาล จนตอนนี้นอนอยู่ในถังไม้ไปแล้วมากกว่ายี่สิบตัว

เดิมทีคิดว่าสถานการณ์น่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เผลอ ๆ วันนี้วันเดียวอาจเก็บเกี่ยวกุ้งยักษ์สีฟ้าได้ไม่ต่ำกว่าร้อยตัว

ทว่าพอถึงช่วงบ่าย สถานการณ์กลับเปลี่ยนไป

จำนวนกุ้งยักษ์สีฟ้าลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนฝูงกุ้งจะย้ายไปที่อื่น ทำให้ผลงานของฉีหยวนลดลงฮวบฮาบ

คันเบ็ดนิ่งสนิทไม่ไหวติงเลยตลอดสี่สิบนาทีเต็ม

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ ๆ ถึงตกไม่ติดเลยล่ะ"

ฉีหยวนมองด้วยความสงสัย พลางชั่งใจว่าจะเปลี่ยนจุดแล้วเจาะรูใหม่ดีหรือไม่

ทว่าในตอนนั้นเอง ผิวน้ำอันสงบนิ่งก็พลันกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น สายเบ็ดตึงเปรี๊ยะในพริบตา ก่อนจะถูกกระชากลงสู่ใต้ผืนน้ำอย่างรุนแรง

ฉีหยวนตาไวคว้าคันเบ็ดเอาไว้ได้ทันควัน

ทว่าสิ่งมีชีวิตใต้แผ่นน้ำแข็งกลับมีพละกำลังมหาศาล แม้ฉีหยวนจะออกแรงสุดกำลัง ก็ยังไม่อาจดึงมันกลับขึ้นมาได้ ทำได้เพียงยื้อยุดกันอยู่เช่นนั้น

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีความอึดไม่เบา ฉีหยวนจึงลองผ่อนสายออกไปช่วงหนึ่ง เพื่อค่อย ๆ ผลาญเรี่ยวแรงของมัน

"หรือว่าจะเป็นตัวใหญ่?!"

ฉีหยวนเอาด้ามคันเบ็ดยันไว้ที่อก กลั้นหายใจ ตั้งท่าม้าอย่างมั่นคง สองมือแอบเค้นแรง ควบคุมสถานการณ์เอาไว้อย่างนิ่งสนิท

หนึ่งนาที... สองนาที... ห้านาที... สิบนาที...

ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตอะไร เรี่ยวแรงความอึดถึงได้ดีจนน่าประหลาดใจ ยื้อกับฉีหยวนอยู่ถึงยี่สิบนาทีเต็มโดยไม่มีทีท่าว่าจะยอมจำนนเลยสักนิด

ฉีหยวนเกร็งท่าเดิมท่ามกลางลมหนาวต่อเนื่องถึงยี่สิบนาที เหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึมเต็มหน้าผาก

ฉีหยวนตั้งใจไว้ในใจแล้วว่าจะทนต่ออีกสิบนาที หากยังไม่สำเร็จก็คงต้องยอมตัดใจ

เวลาเป็นสิ่งมีค่า จะมาเสียเวลาและแรงกายกับมันมากเกินไปไม่ได้จริงๆ ไม่คุ้มกันเลยสักนิด

แต่บางทีอาจเป็นเพราะพลังเสริมของคันเบ็ด ในช่วงเวลาไม่กี่นาทีต่อมา แรงของอีกฝ่ายก็ค่อย ๆ ลดลง ฉีหยวนจึงเริ่มกลับมาคุมเกมได้

ไม่นานนัก เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ถูกลากขึ้นมาจากใต้แผ่นน้ำแข็ง

พอพ้นผิวน้ำขึ้นมา ฉีหยวนถึงได้เห็นรูปร่างหน้าตาของมันชัดเจน

มันคือเต่าสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่ง กระดองเต่าเป็นรูปหกเหลี่ยมเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ บนผิวหนังมีลวดลายสีฟ้าอันประณีต สีสันดูล้ำลึกเป็นอย่างยิ่ง

สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ เจ้าเต่าตัวนี้มีขนาดเท่าศีรษะทารกเท่านั้น รูปร่างหน้าตาดูน่ารักน่าเอ็นดู เบิกตากลมโตสีดำขลับ ดูแล้วไม่มีพิษมีภัยใด ๆ เลย

เรียกได้ว่าห่างไกลจากพวกปลาหน้าตาดุร้ายที่ฉีหยวนจินตนาการไว้คนละเรื่อง

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า คู่ต่อสู้ที่ยื้อยุดกับตนนานเกือบสี่สิบนาที จะเป็นเต่าตัวเล็กแค่นี้

ฉีหยวนมองเจ้าเต่าพลางรู้สึกว่าตัวมันเล็กเกินไป เอาไปตุ๋นซุปก็แทบไม่มีเนื้อให้กิน

แต่หน้าตามันสวยและดูน่ารัก เลี้ยงไว้เป็นเต่าสัตว์เลี้ยงก็นับว่าไม่เลวเลย

ฉีหยวนไม่ได้สนใจอะไรมาก โยนมันลงไปในถังไม้ด้วยเช่นกัน

ทว่าไม่นานหลังจากนั้น ภาพอันน่าอัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น

เดิมทีในถังไม้ ทั้งปลา กุ้ง และปูต่างอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข นอกจากกระดิกตัวดิ้นเบา ๆ เป็นบางครั้งแล้ว ก็แทบไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ

แต่พอเจ้าเต่าตกลงไป ปลา กุ้ง และปูก็ราวกับได้เจอกับศัตรูตามธรรมชาติ ต่างพากันเบียดเสียดหนีไปขดตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมถัง

ซ้ำยังแสดงท่าทีหวาดระแวงและกระวนกระวายอย่างถึงที่สุด

ไม่ว่าเต่าจะคลานไปตรงไหน ปลา กุ้ง และปูก็จะรีบหนีเตลิดไปอีกฝั่งทันที ไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อย

ไม่นานฉีหยวนก็สังเกตเห็นภาพนี้

เขาตระหนักได้ทันทีว่า เจ้าเต่าสีฟ้าตัวน้อยนี้ ชาติกำเนิดต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

ทว่าหลังการอัปเดตระบบ ผู้รอดชีวิตก็ไม่สามารถตรวจสอบข้อมูลของสิ่งมีชีวิตในธรรมชาติได้อีก ฉีหยวนจึงไม่อาจทราบรายละเอียดที่แน่ชัด

ถึงอย่างนั้น ในเมื่อพวกมันยังอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขได้ ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต

แต่หลังจากตกเจ้าเต่าตัวนี้ขึ้นมาได้ โชคของฉีหยวนก็ดูเหมือนจะหมดลง ไม่สามารถตกปลาหรือกุ้งได้อีกเลย

เขารอจนกระทั่งฟ้ามืด ก็ไม่ได้ปลาหรือกุ้งเพิ่มแม้แต่ตัวเดียว

ด้วยความจนใจ ฉีหยวนจึงทำได้เพียงหยุดตกปลาไว้ชั่วคราว แล้วมุ่งหน้ากลับที่พักพิงก่อน

ทว่าในระหว่างทาง ข้อความหนึ่งก็พลันเด้งขึ้นมา พร้อมกับเสียงตื๊ด ๆ ดังเตือนไม่หยุด

นี่มัน... มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ!