ตอนที่ 72 ที่พักพิงระดับรองล่มสลาย

[คำเตือน! คำเตือน! ที่พักพิงระดับรองกำลังถูกโจมตี!]

[คำเตือน! คำเตือน! ที่พักพิงระดับรองกำลังถูกโจมตี!]

[คำเตือน! คำเตือน! ที่พักพิงระดับรองกำลังถูกโจมตี!]

ข้อความเตือนสีแดงสามข้อความติดกันทำให้ฉีหยวนขมวดคิ้วแน่น

"เกิดอะไรขึ้น ที่พักพิงระดับรองถูกคนโจมตีเหรอ"

ฉีหยวนรีบส่งข้อความผ่านช่องแชตส่วนตัวไปหาเกาหานจือทันทีเพื่อสอบถามสถานการณ์

ทว่ารอไปหลายนาที กลับไม่มีใครตอบข้อความเลยแม้แต่น้อย

สีหน้าของฉีหยวนเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

เพื่อให้ติดต่อที่พักพิงระดับรองได้ตลอดเวลา ฉีหยวนจึงสั่งให้เกาหานจือต้องพก "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ติดตัวไว้ตลอด 24 ชั่วโมง

ดังนั้นในสถานการณ์ปกติ ขอแค่เขาส่งข้อความไป เธอก็จะตอบกลับทันที

ดูจากตอนนี้แล้ว ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่นอน

ในใจของฉีหยวนเริ่มกระวนกระวาย เขารีบเร่งฝีเท้ากลับที่พักพิง ความคิดในหัวพลุ่งพล่านไม่หยุด

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

มีผู้รอดชีวิตคนอื่นเจอที่พักพิงแล้วงั้นเหรอ

เป็นไปไม่ได้น่า ที่พักพิงอยู่ห่างกันตั้งเป็นร้อยกิโลเมตร ยังไม่เคยได้ยินว่ามีใครหาที่พักพิงของคนอื่นเจอเลย

หรือว่ามีใครใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตเข้าไปในที่พักพิงระดับรอง

นี่ก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกัน ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉีหยวน ก็ไม่มีใครเทเลพอร์ตไปยังที่พักพิงระดับรองได้

หรือว่าพวกเธอจะเป็นคนลงมือทำลายที่พักพิงเอง

เป็นไปได้ แต่ฉีหยวนสังหรณ์ใจว่าไม่ใช่เพราะเหตุนี้

เมื่อตัดความเป็นไปไม่ได้ทั้งหมดทิ้งไป ในใจของฉีหยวนก็เริ่มเห็นเค้าลางของคำตอบ ตอนนี้เหลือเพียงแค่ต้องไปพิสูจน์ดูเท่านั้น

เมื่อกลับมาถึงที่พักพิง ฉีหยวนไม่ได้สนใจสีหน้าสงสัยของฉู่เหวินซีและโจวเยวี่ย เขานำม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตออกมาทันที พร้อมกับพาฝูงผึ้งเสือดำเตรียมเทเลพอร์ตไป

ทว่าในวินาทีก่อนที่จะเทเลพอร์ต เขากลับชะงักหยุดลงกะทันหัน!

เขาลังเล

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้!

ในที่พักพิงระดับรองมีหินสะกดเวหาวางอยู่ และในระยะของหินสะกดเวหาจะไม่สามารถใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตได้

นั่นหมายความว่า หากฉีหยวนเทเลพอร์ตไปแล้วเจออันตรายเข้า เขาจะไม่สามารถเทเลพอร์ตกลับมาได้ทันที!

ทั้งไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัด ทั้งไม่สามารถถอนตัวได้ทันท่วงที ความเสี่ยงของปฏิบัติการครั้งนี้จึงพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

จะไป หรือไม่ไปดี?

ในหัวของฉีหยวนหวนนึกถึงใบหน้าของเกาหานจือ นึกถึงใบหน้าของหญิงสาวอีกสามคน

ท้ายที่สุด เขาก็ยังคงลังเล

มือซ้ายถือ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" หน้าจอแสดงหน้าต่างแชตส่วนตัวกับเกาหานจือ

มือขวาถือม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต ขอเพียงแค่ 0.01 วินาที เขาก็สามารถใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตไปที่นั่นได้

ในเวลานี้ ฉีหยวนกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด

เขาสังหรณ์ใจได้ราง ๆ แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับที่พักพิงระดับรอง

หากตัดปัจจัยเรื่องคนออกไป สิ่งที่ดูไม่น่าเป็นไปได้ที่สุดนี้ ยังจะเป็นอะไรได้อีกล่ะ

ภาพเงาราง ๆ ของสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ในเว็บบอร์ดเมื่อวาน ผุดขึ้นมาในหัวของฉีหยวนทันที

ฉีหยวนหายใจหนักหน่วง เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่น อากาศเย็นเยียบแล่นผ่านเข้าโพรงจมูก กระตุ้นความคิดในสมองให้แล่นเร็ว

ฉู่เหวินซีและโจวเยวี่ยยืนมองอยู่ข้าง ๆ ด้วยความแปลกใจ ทั้งคู่ไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย พวกเธอไม่เคยเห็นฉีหยวนแสดงสีหน้าแบบนี้มาก่อนเลย

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้จัดการเรื่องราวต่าง ๆ ได้อย่างคล่องแคล่วสบายมือ ไม่เคยมีข้อผิดพลาด ความคิดรอบคอบ และมีเหตุผลชัดเจนเสมอ

นั่นทำให้พวกเธอรู้สึกว่า เขาไม่เหมือนคนหนุ่มรุ่นเดียวกันเลยสักนิด

ฉีหยวนนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น พลางมองเวลาบน "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" จนกระทั่งเวลาผ่านไปครบ 10 นาทีเต็ม ช่องแชตก็ยังไร้ซึ่งการตอบกลับ

สิบนาที...

"เวลาสิบนาที อะไรที่ควรเกิด ก็น่าจะเกิดขึ้นหมดแล้ว..."

ฉีหยวนลุกขึ้นยืนพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงตำแหน่งและขอบเขตของหินสะกดเวหาไปด้วย

หากต้องการกลับมาให้ทันท่วงที มีอยู่สองวิธี ไม่รีบหาหินสะกดเวหาให้เจอแล้วเก็บเข้ากระเป๋า

ก็ต้องวิ่งออกไปให้พ้นระยะของหินสะกดเวหา

หลังจากเตรียมตัวพร้อมแล้ว ฉีหยวนก็ใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต นำฝูงผึ้งเทเลพอร์ตไปยังที่พักพิงระดับรอง

เขาให้นางพญาผึ้งเสือดำคอยบังอยู่ตรงหน้าอก ในมือกำหินเรืองแสงกับม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตไว้แน่น ประสาทของฉีหยวนตึงเครียดถึงขีดสุด ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ

วินาทีถัดมา ฉีหยวนก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังแห่งหนึ่ง

ฉีหยวนกวาดตามองรอบด้านอย่างรวดเร็วเพื่อตรวจดูสถานการณ์ผิดปกติ พลางก้าวเท้าวิ่งทะยานไปยังที่โล่งแห่งหนึ่งทันที

กระทั่งพ้นจากระยะของหินสะกดเวหาโดยสิ้นเชิงและพบว่ารอบข้างไร้ซึ่งอันตราย ฉีหยวนจึงค่อยวางใจลงได้

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่!" ฉีหยวนกวาดสายตามองสภาพของที่พักพิงอย่างรวดเร็ว รวบรวมข้อมูลที่เป็นประโยชน์เข้าด้วยกัน

ที่พักพิงระดับรองทั้งหลังพังถล่มลงมาอย่างสิ้นเชิง!

ตัวบ้านครึ่งหนึ่งพังทลายราวกับถูกสิ่งของขนาดยักษ์บดทับ ไม้และหินจำนวนมากแหลกเป็นเศษเล็กเศษน้อย เกลื่อนกลาดไปทั่วผืนหิมะรอบทิศ

บนพื้นหิมะอันเงียบสงบ มีร่องลึกขนาดใหญ่น่าสะพรึงกลัวพาดผ่านตัวที่พักพิงทั้งหลัง ลากยาวออกไปไกลหลายสิบเมตร

แทบดูไม่ออกเลยว่าเดิมทีที่พักพิงแห่งนี้มีสภาพเป็นเช่นไร เหลือเพียงแนวกำแพงที่พังถล่ม เป็นหลักฐานยืนยันว่าที่นี่เคยมีที่พักพิงตั้งอยู่

ส่วนคนทั้งสี่ในที่พักพิงนั้น ฉีหยวนกลับไม่เห็นแม้แต่เงา

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ฉีหยวนก็กระจ่างแจ้งแก่ใจในทันที นี่ไม่มีทางเป็นภัยพิบัติจากน้ำมือมนุษย์อย่างแน่นอน

พลังทำลายล้างที่ราบเป็นหน้ากลองเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้รอดชีวิตจะทำได้

แน่นอนว่าอาจมีความเป็นไปได้หนึ่งในหมื่นล้าน ที่จะมีผู้รอดชีวิตได้รับ "ม้วนคัมภีร์อัปเกรดระดับดี" "ม้วนคัมภีร์คราฟต์ระดับยอดเยี่ยม" และ "ม้วนคัมภีร์คราฟต์ระดับหายาก" พร้อมๆ กัน

จากนั้นก็ไปหาสัตว์ร้ายระดับทั่วไปมา แล้วทำให้กลายเป็นสัตว์ร้ายระดับหายากได้ในทันที

หรือไม่ก็ใช้ "ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ร้าย" ระดับหายาก ไปฝึกสัตว์ร้ายระดับหายากโดยตรง แต่ความเป็นไปได้เช่นนี้ ช่างน้อยนิดเหลือเกิน

ฉีหยวนปักใจเชื่อมากกว่าว่านี่คือการอาละวาดอย่างโหดเหี้ยมของสัตว์ร้ายในป่า

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ซากปรักหักพังอันแหลกสลาย เศษซากที่แตกกระจายพอจะมองออกลางๆ ถึงรูปร่างเดิม

บนพื้นหิมะมีรอยเลือดเป็นวงกว้าง เลือดซึมลึกเข้าไปมาก ดูท่าแล้วจะเสียเลือดไปมหาศาลทีเดียว

ตามซอกมุมที่ไม่สะดุดตาบางแห่ง มีชิ้นส่วนร่างกายแหลกละเอียดตกหล่นอยู่ ทำเอาฉีหยวนใจสั่นสะท้าน ไม่กล้ามองดูให้ละเอียดอีกต่อไป

ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบาสายหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากใต้แผ่นไม้!

"ฉะ... ฉี... ฉีหยวน..."

ดวงตาของฉีหยวนเป็นประกาย เขารีบกวาดสายตามอง จนในที่สุดก็เห็นร่างที่รวยรินร่างหนึ่งอยู่ตรงมุม

เกาหานจืออย่างนั้นเหรอ?!

ครึ่งร่างท่อนล่างของเธอถูกทับอยู่ใต้ซากแผ่นไม้และหิน ท่อนบนเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด มีบาดแผลและรอยกัดฉีกนับไม่ถ้วน

ใบหน้าของเธอซีดเผือดอย่างยิ่งจากการเสียเลือดมาก ทั้งยังมีรอยถลอกฟกช้ำกระจายอยู่ทั่ว

หัวใจของฉีหยวนกระตุกวูบ เขารีบก้าวเข้าไปหาแล้วโน้มตัวลง หยิบโพชันรักษาขวดหนึ่งออกมาจากกระเป๋ามิติ เตรียมจะกรอกใส่ปากเธอ

ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ เกาหานจือกลับเม้มปากแน่น เธอส่ายหน้าช้าๆ จนแทบมองไม่เห็น พลางเลื่อนสายตาไปมองท่อนล่างของตนเอง

ฉีหยวนขมวดคิ้วอย่างสงสัย ไม่เข้าใจการกระทำของเธอ

"รีบดื่มเร็ว! ไม่งั้น..."

แต่ในวินาทีถัดมา ฉีหยวนก็พลันได้สติ เขารีบหันไปมองซากปรักหักพังที่ทับครึ่งท่อนล่างของเกาหานจือ ม่านตาหดเกร็งลงทันที

เลือดสดๆ จำนวนมากทะลักซึมออกมาจากใต้ซากปรักหักพัง ภายใต้แสงของหินเรืองแสง มันสะท้อนสีแดงฉานน่าสยดสยอง

ฉีหยวนสูดหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ รีบยื่นมือออกไปคุ้ยซากปรักหักพัง พยายามยกก้อนหินที่ทับร่างเธอออกไปให้ได้มากที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดการบาดเจ็บซ้ำสองกับร่างกายด้านล่าง

ทว่าในเวลานี้ เกาหานจือกลับเอื้อมมือมาดึงรั้งมือของฉีหยวนไว้ ใบหน้าของเธอเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมาจางๆ

เกิดอะไรขึ้น? เธอจะทำอะไรกันแน่?

ฉีหยวนรู้สึกสับสนระคนสงสัยในใจอย่างบอกไม่ถูก

แต่เขาก็ยังคงมองตามสายตาของเธอลงไปที่ใต้ท้องน้อย...

วินาทีถัดมา มือของฉีหยวนที่กำลังคุ้ยซากปรักหักพังก็พลันชะงักค้าง ม่านตาหดเกร็งถึงขีดสุด หัวใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนทรุดก้นกระแทกลงกับพื้น

ฉีหยวนทรุดนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น เขารู้สึกคอแห้งผาก ร่างกายแข็งทื่อ หัวสมองหมุนเคว้งไปหมด!