ตอนที่ 73 ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

ใต้เนื้อเยื่อที่แหลกเหลวจนแทบดูไม่ออก มีรอยคมเขี้ยวขนาดยักษ์ฝังทะลุให้เห็นราง ๆ และพอมองต่ำลงไป... ก็ไม่เห็นท่อนล่างอีกแล้ว

หัวใจของฉีหยวนพลันกระตุกวูบเหมือนถูกค้อนหนักทุบกระแทก ลำคอตีบตันจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

บางที... ใต้ซากปรักหักพังนั่น อาจไม่มีร่างกายส่วนที่เหลืออยู่อีกแล้ว...

มือของฉีหยวนสั่นระริก เขาหันไปมองใบหน้าที่กำลังยิ้มขื่นของเกาหานจือ

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมดื่มโพชันรักษา และเข้าใจรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้านั้นแล้ว

เธอรู้ซึ้งแก่ใจดีว่าบาดแผลของตัวเองสาหัสแค่ไหน มันไม่ใช่สิ่งที่โพชันรักษาระดับดีเพียงขวดเดียวจะเยียวยาได้อีกต่อไป

เกาหานจือพยายามจะอ้าปากพูด ทว่าพอยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยสักคำ โลหิตสีแดงฉานสายใหญ่ก็พวยพุ่งทะลักออกมาราวกับน้ำพุ...

เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกจากปากระลอกแล้วระลอกเล่า ย้อมผืนดินเป็นวงกว้างจนแดงฉาน

ฉีหยวนรีบกดห้ามเลือดที่หน้าอกของเธอ ทว่ากลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

ฉีหยวนอยากจะเอ่ยคำปลอบโยน แต่ริมฝีปากที่สั่นเทาขยับเปิดปิดอยู่หลายครั้ง ก็ไม่อาจเปล่งคำใดออกมาได้เช่นกัน

ไม่ว่าเกาหานจือจะยอมหรือไม่ ฉีหยวนพยายามกรอกโพชันรักษาเข้าปากเธอ แต่ตัวยากลับปนเปื้อนไปกับเลือดแล้วไหลทะลักออกมาจนหมดสิ้น

เกาหานจือพยายามจะพูดอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล มีแต่จะทำให้อาการทรุดหนักลงกว่าเดิม

สุดท้าย เธอจึงทำได้เพียงส่งยิ้มอ่อนแรงอย่างจนใจ แล้วล้มเลิกความคิดที่จะพูด

สายตาคู่นั้นทอดมองใบหน้าของฉีหยวนอยู่อย่างเงียบงัน

ไม่รู้ว่าเป็นความอาลัยอาวรณ์ ความรู้สึกผิด ความเสียดาย ความหวาดกลัว หรือความโล่งใจ... อารมณ์อันซับซ้อนหลากหลายต่างถักทออยู่ในแววตานั้น

ไม่กี่นาทีต่อมา แววตาของเกาหานจือก็เริ่มพร่ามัว เธอพยายามยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก นิ้วที่สั่นเทาชี้ไปยังซากปรักหักพังจุดหนึ่ง

สายตาของฉีหยวนเพิ่งจะมองตามทิศทางที่นิ้วชี้ไป มือของเกาหานจือก็หมดสิ้นเรี่ยวแรง ร่วงตกลงกระทบพื้นเสียง "แปะ"

พอหันกลับมา ฉีหยวนก็พบว่าแววตาของเธอหม่นแสงลงแล้ว เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงจะทนยื้อต่อไปได้อีก...

สมองของฉีหยวนวิงเวียนไปหมด เขานั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานจนไม่อาจตั้งสติได้ สายตาว่างเปล่าไร้วิญญาณจ้องมองร่างไร้ลมหายใจอันเย็นชืด

กระทั่งเวลาผ่านไปหลายสิบนาที ฉีหยวนถึงได้หลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วพบว่าขาทั้งสองข้างชาจนแทบไม่รู้สึกอะไร

เขายกมือขึ้นลูบหน้าผาก ก็พบว่ามีเหงื่อเย็นผุดพรายอยู่เต็มไปหมด

เขาพยายามขยับเท้าที่ไร้ความรู้สึก ก้าวเดินไปอย่างเชื่องช้าตรงไปยังจุดที่เกาหานจือชี้ไว้ก่อนสิ้นลม

ผ้าปูที่นอนสีขาวเปรอะคราบเลือดกับผ้านวมกระจัดกระจายระเกะระกะอยู่บนพื้น

ตรงนี้น่าจะเป็นห้องนอนเดิม

พอเปิดผ้าปู ผ้านวม และแผ่นไม้กระดานเตียงออก ด้านล่างก็เผยให้เห็นกล่องไม้กล่องหนึ่ง

ฉีหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเปิดมันออก

ภายใต้แสงสว่างจากหินเรืองแสง ขวดบรรจุของเหลวใสแวววาววางสงบนิ่งอยู่ภายในนั้น

นี่คือ... น้ำยาเร่งโตพืชขวดนั้น...

……

เปลวเพลิงกองใหญ่ลุกโชนขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง กลืนกินเศษซากที่พักพิงจนหมดสิ้น

รวมถึงร่างของเกาหานจือที่มอดไหม้ไปพร้อมกัน

ในซากปรักหักพัง ฉีหยวนไม่พบศพที่สมบูรณ์ของคนอื่นอีกเลย เห็นเพียงชิ้นส่วนร่างกายที่ฉีกขาดแหลกเหลวกับคราบเลือดเท่านั้น

ในร่องรอยลากเป็นทางยาวขนาดมหึมาบนพื้น เขาพบคราบงูยักษ์สีเทาขาวที่หลงเหลืออยู่ พร้อมกับกลิ่นคาวดินรุนแรงคละคลุ้ง

หลักฐานทั้งหมดนี้บ่งชี้อย่างชัดเจนว่า นี่คืองูหลามยักษ์ตัวหนึ่งที่ออกล่าเหยื่อ

จากร่องรอยที่ทิ้งไว้บนพื้น ฉีหยวนประเมินอย่างต่ำว่า ลำตัวของงูหลามตัวนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึง 4 เมตรอย่างน่าสะพรึงกลัว

หากคำนวณตามสัดส่วน ความยาวของมันคงไม่ต่ำกว่า 50 เมตรเป็นแน่

อสุรกายร่างยักษ์ขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่กำลังมนุษย์จะต่อกรได้อีกต่อไป ต่อให้ที่พักพิงจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานการจู่โจมของสัตว์ร้ายระดับนี้ได้

เพียงแค่เห็นร่องรอยที่มันทิ้งไว้ ก็ทำให้ฉีหยวนรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ไร้ซึ่งความคิดที่จะต่อต้านโดยสิ้นเชิง

ลองคิดดูว่าตอนที่พวกเธอทั้งสี่คนต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายตนนี้ จะหวาดผวากันขนาดไหน

ถ้าตายในพริบตาเดียวก็ยังพอทำใจได้

แต่ถ้าต้องมาเจอสภาพทรมานแบบเกาหานจือ มันจะสิ้นหวังเพียงใด

ฉีหยวนยืนนิ่งอยู่กลางหิมะ แววตาสะท้อนประกายไฟที่กำลังลุกไหม้ แม้เปลวเพลิงจะแผ่ความร้อนอบอ้าวเพียงใด ก็ไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บในใจของเขาออกไปได้

เขาถามตัวเองในใจว่า หากสัตว์ยักษ์ระดับนี้ไม่ได้เข้าโจมตีที่พักพิงระดับรอง แต่เป็นที่พักพิงหลักของเขาเองล่ะ...

แล้วตัวเองจะต้านทานมันไหวหรือ?

คำตอบเป็นเช่นไร ฉีหยวนย่อมรู้แก่ใจดี

นี่จะไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นการสังหารหมู่อยู่ฝ่ายเดียว เป็นการบดขยี้สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแออย่างไร้ปรานีของผู้ล่าระดับสูงสุด

ไม่ว่าจะพละกำลัง ความเร็ว หรือขนาดร่างกาย มนุษย์ล้วนอ่อนแอราวกับทารกในผ้าอ้อม

ฉีหยวนรู้สึกอึดอัดกดดันอย่างถึงที่สุด ราวกับมีกระถางสำริดหนักนับพันชั่งกดทับหน้าอกไว้จนแทบหายใจไม่ออก

เขารอจนกระทั่งกองไฟมอดดับ แล้วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตกลับไปยังที่พักพิง

...

เหตุไม่คาดฝันที่ที่พักพิงระดับรองได้พังทลายชีวิตตกปลาอันสุขสบายของฉีหยวนลง จนเขาต้องเร่งปรับเปลี่ยนแผนการรับมือก่อนกำหนด

เมื่อกลับมาถึงที่พักพิง หัวใจของฉีหยวนยังคงเต้นระรัวไม่หยุด

เขากำลังหวาดกลัว!

เขาต้องลงมือทำอะไรสักอย่างเพื่อกลบความกลัวในจิตใจ!

เขาเดินไปที่ลานบ้าน เริ่มจากเปลี่ยนผึ้งโพรงไม้ที่เชื่องแล้วตัวหนึ่งให้กลายเป็นนางพญาผึ้งโพรงไม้ระดับดี

เดิมทีฉีหยวนตั้งใจจะทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดไปกับการเพาะเลี้ยงฝูงผึ้งเสือดำ เพราะผึ้งโพรงไม้นั้นอ่อนแอเกินไป ไม่อาจเทียบชั้นกับฝูงผึ้งเสือดำได้เลย

แต่ทว่าตอนนี้ เขาเปลี่ยนใจแล้ว

แม้ผึ้งเสือดำจะทรงพลัง ทว่าจำนวนประชากรกลับน้อยกว่าผึ้งโพรงไม้มาก อีกทั้งการขยายพันธุ์ก็ค่อนข้างช้า

ในทางกลับกัน ผึ้งโพรงไม้มีจำนวนมหาศาล เพียงแค่ช่วงคลื่นความหนาว จำนวนของพวกมันก็เพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว จนแตะหลักห้าพันกว่าตัวเข้าไปแล้ว

ฉีหยวนตั้งใจจะเพิ่มจำนวนฝูงผึ้งขนานใหญ่ ให้พวกมันกระจายตัวอยู่รอบที่พักพิง คอยเฝ้าระวังความผิดปกติรอบด้านตลอดเวลา

ผึ้งโพรงไม้ที่มีอยู่ตอนนี้ก็ถูกปล่อยให้กระจายออกไปรอบที่พักพิงเช่นกัน เพื่อคอยสอดส่องสถานการณ์โดยรอบไม่ให้คลาดสายตา

หากมีสัตว์ร้ายที่ไม่สามารถต่อกรได้ปรากฏตัวขึ้น พวกมันจะได้ส่งสัญญาณเตือนฉีหยวนได้ทันท่วงที ป้องกันไม่ให้ถูกกวาดล้างจนสิ้นซากยกค่าย

นอกจากนี้ ขวากหนามพิทักษ์เองก็ต้องรวบรวมสารอาหารของพืชมาเพิ่ม เพื่อช่วยให้มันเร่งแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณรอบที่พักพิงโดยเร็ว

ไม่ใช่แค่ใกล้ ๆ กำแพงที่พักพิงเท่านั้น แต่ต้องครอบคลุมอาณาเขตที่กว้างขวางยิ่งกว่าเดิม ทางที่ดีควรแผ่ไปในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรขึ้นไป

เพราะหากมีงูยักษ์ระดับที่ถล่มที่พักพิงระดับรองโผล่มาจริง ๆ เขาอาจจะหนีไม่ทันด้วยซ้ำ และคงถูกขย้ำตายในทันที

เหตุการณ์ครั้งนี้จึงทำให้ฉีหยวนกระสับกระส่ายและกังวลใจเป็นอย่างยิ่ง

กระทั่งตำแหน่งที่ตั้งของที่พักพิง เขายังอยากจะย้ายอีกสักรอบ เพื่อหาพื้นที่ที่ปลอดภัยกว่าเดิม

ทว่าในท้ายที่สุด เขาก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป

เนื่องจากเขาไม่อาจคาดเดาได้เลยว่า หากออกไปตระเวนหาทำเลตั้งที่พักพิงแห่งใหม่

ระหว่างเจอทำเลดี ๆ กับเจอสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่ง อะไรจะเกิดขึ้นกับเขาก่อนกัน

นอกจากเรื่องนี้แล้ว ผึ้งเสือดำอีกกว่าห้าร้อยตัวก็ปล่อยให้เสียของไม่ได้

ฉีหยวนนึกถึงวิธีหนึ่งที่จะช่วยยกระดับความแข็งแกร่งและความอยู่รอดของผึ้งเสือดำได้ในระดับหนึ่ง

ดินปั้น!

ผสมน้ำละลายดินปั้น แล้วขึ้นรูปเป็นเกราะขนาดเล็ก นำไปสวมทับกระดองของผึ้งเสือดำเพื่อเพิ่มพลังป้องกันให้พวกมัน

ฉีหยวนลองทำดูรอบหนึ่งก็พบว่าได้ผลจริง แถมประสิทธิภาพยังออกมาดีไม่น้อย

แต่ต้องระวังเป็นพิเศษว่าอย่าใช้ดินปั้นมากเกินไป ไม่เช่นนั้นจะส่งผลต่อความเร็วและความคล่องตัวในการบินของผึ้งเสือดำ

ฉีหยวนเรียกฉู่เหวินซีกับโจวเยวี่ยมา บอกให้พวกเธอวางมือจากงานที่ทำอยู่ชั่วคราว แล้วมาช่วยเอาดินปั้นไปหุ้มตัวผึ้งเสือดำก่อน

ผึ้งเสือดำแต่ละตัวใช้ดินปั้นราวสามสิบห้ากรัม

พอดินปั้นทั้งหมดหมดลง ก็สวมเกราะให้ผึ้งเสือดำกว่าห้าร้อยตัวได้ครบพอดี

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่พักพิงระดับรองถูกทำลาย แหล่งป้อนดินปั้นก็หมดไปด้วย ต่อไปคงหามาเพิ่มได้ยากยิ่ง

เขาปล่อยฝูงผึ้งเสือดำให้กระจายตัวอยู่รอบที่พักพิงเช่นกัน เพื่อให้พวกมันเก็บน้ำผึ้งไปด้วยและคอยระวังภัยรอบข้างไปพร้อม ๆ กัน

ช่วงเวลานี้ ขวากหนามพิทักษ์เริ่มฟื้นตัวมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่าเถาแขนงของขวากหนามพิทักษ์หลายต้นกลับต้องตายลงท่ามกลางคลื่นความหนาว

แต่ยังนับว่าโชคดีที่เถาแม่ของขวากหนามพิทักษ์ยังมีชีวิตรอดอยู่

เขาหยิบขวดน้ำยาเร่งโตพืชออกมาขวดหนึ่ง ซึ่งก็คือขวดที่เกาหานจือทิ้งไว้ให้นั่นเอง

เมื่อมองของเหลวใสกระจ่างตา ฉีหยวนรู้สึกจุกแน่นอยู่ในอก อารมณ์ที่พลุกพล่านปั่นป่วนไม่อาจสงบลงได้ในเวลาอันรวดเร็ว มันช่างเป็นความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหลือเกิน

เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เอียงมือเท ของเหลวเร่งโตพืชอันใสกระจ่างไหลรินเป็นสายบาง ๆ หยดลงบนขวากหนามพิทักษ์

ราวกับทารกที่ได้รับชีวิตใหม่ ขวากหนามพิทักษ์คลายลำต้นที่ขดงอออก แล้วค่อย ๆ โบกสะบัดไหวเบา ๆ ท่ามกลางสายลมหนาว

ขณะที่พลังงานถูกดูดซับ ลำต้นของขวากหนามต้นแม่ก็ยืดสูงขึ้นอีกครั้งจนแตะระดับราว 2.5 เมตร ซึ่งสูงเสมอกับแนวกำแพงพอดี

ฉีหยวนสังเกตเห็นประกายสีแดงแต้มขึ้นมา ตรงยอดสุดของขวากหนามพิทักษ์มีตาดอกตูมสีแดงขนาดเล็กมากผุดขึ้นมาหนึ่งดอก

ในเวลาเดียวกัน รอบข้างก็เริ่มมีขวากหนามต้นลูกขนาดเล็กผุดขึ้นมารายล้อมต้นแม่เอาไว้ พวกมันดูดซับสารอาหารอย่างรวดเร็วและเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ

ประสิทธิภาพของ "น้ำยาเร่งโตพืช" ทั้งขวดนี้ไม่ได้ทำให้ฉีหยวนผิดหวังแม้แต่น้อย

นอกจากขวากหนามต้นแม่แล้ว บริเวณรอบข้างยังแผ่ขยายขวากหนามต้นลูกความสูงราวครึ่งเมตรออกมาอีกกว่ายี่สิบต้น ทั่วทั้งลำต้นเต็มไปด้วยหนามแหลมคม ดูดุร้ายน่าสะพรึงกลัว ยึดครองพื้นที่เลียบแนวกำแพงของที่พักพิงเอาไว้อย่างแน่นหนา

เมื่อความแข็งแกร่งของขวากหนามพิทักษ์เพิ่มขึ้น ไม่นานมันก็เริ่มเล็งเป้าไปยังสิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกล้เคียง

มีผึ้งโพรงไม้ไม่น้อยบินว่อนไปมาอยู่เหนือแนวกำแพง และทันทีที่บินเฉียดเข้ามาใกล้รัศมีของขวากหนามพิทักษ์ เถาวัลย์ก็ฟาดสะบัดใส่เบา ๆ ทีหนึ่ง ร่างของพวกมันร่วงหล่นลงพื้นทันที กลายเป็นสารอาหารบำรุงผืนดินไปโดยปริยาย