ตอนที่ 74 อาหารทะเลจริงจัง

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดการปะทะกับขวากหนามพิทักษ์

เมื่อจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาถึงได้วางใจกลับเข้าไปในที่พักพิง

เมื่อกลับเข้ามาในลานบ้าน พอเดินผ่านบ่อน้ำที่ว่างเปล่า ฉีหยวนก็นึกถึงสัตว์น้ำที่จับมาได้ในวันนี้ จึงเติมน้ำลงไปในบ่อจนเต็มอีกครั้ง

แล้วปล่อยปลา กุ้ง ปู และเต่าที่จับได้ในวันนี้ทั้งหมดลงไป

ขณะเดียวกันก็ใส่เม็ดทรายไป๋ซงกับสาหร่ายจันทร์กระจ่างลงไปด้วย เพื่อปรับปรุงระบบนิเวศในบ่อน้ำ

เนื่องจากไม่มีอุปกรณ์เพิ่มออกซิเจน จึงทำได้แค่เพาะเลี้ยงในระยะสั้น หากปล่อยไว้นานเกินไปพวกมันก็อาจจะตายได้ง่าย ๆ

แต่ถึงอย่างไรพวกมันก็เป็นสัตว์ระดับดี คงไม่ตายง่ายดายขนาดนั้น

โดยเฉพาะพวกปู กุ้ง และเต่า ต่างก็สามารถโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาหายใจรับออกซิเจนได้ อัตราการรอดชีวิตจึงยังคงสูงมาก

ส่วนปลาพวกนั้นที่เป็นระดับทั่วไป ฉีหยวนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะกินมื้อค่ำเป็นปูชุดใหญ่ในวันนี้ ทว่าหลังจากเกิดเรื่องที่พักพิงระดับรองขึ้น ฉีหยวนก็หมดอารมณ์ไปโดยปริยาย

เขาเพียงให้ฉู่เหวินซีทำอะไรง่าย ๆ ให้กิน จากนั้นก็จบวันลงอย่างลวก ๆ แล้วกลับเข้าห้องนอนไปพักผ่อน

ทว่าเรื่องสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ยังคงคาใจฉีหยวนอยู่ตลอด ราวกับก้างขวางคอที่ทำให้เขาวางใจไม่ลงเสียที

ตกดึก เขานอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง แต่ก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ลง

ภาพเหตุการณ์ในที่พักพิงระดับรอง ร่างที่แหลกเหลวของเกาหานจือ รอยลากขนาดมหึมาบนพื้น... วนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด!

ในที่สุด ฉีหยวนก็ตัดสินใจได้ เขาหยิบ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปหาฉินเจิ้นจวิน

ฉินเจิ้นจวินที่เพิ่งเตรียมตัวจะเข้านอน เมื่ออ่านข้อความจบหัวคิ้วก็ขมวดมุ่นด้วยความกังวลทันที หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตอบกลับมาอย่างสุขุมว่า "ได้ นายลงมือทำได้อย่างสบายใจเลย พรุ่งนี้ฉันจะข้ามไป"

……

ค่ำคืนผ่านไปโดยไร้สุ้มเสียง เกล็ดหิมะโปรยปรายแผ่วเบา สายลมหนาวพัดกรรโชกเยือกเย็น

เช้าวันต่อมา ฉีหยวนตื่นนอนตั้งแต่หกโมงกว่า เขากัดฟันฝ่าความหนาวเย็นลุกขึ้นมาจากเตียง

เมื่อเดินออกจากห้องนอน เตาผิงในห้องนั่งเล่นยังคงส่องสว่าง ข้างในมีถ่านไม้สองก้อนกำลังเผาไหม้อยู่

บนพื้นหน้าเตาผิงมีที่นอนขนาดไม่ใหญ่นักปูไว้ ฉู่เหวินซีกับโจวเยวี่ยนอนขดตัวอยู่ด้วยกัน

ฉีหยวนไม่ได้ปลุกพวกเธอ แต่เติมถ่านไม้ลงในเตาผิงเพิ่มอีกเล็กน้อย จากนั้นก็นั่งลงในห้องนั่งเล่นแล้วหยิบ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ออกมา

เขาเปิดหาช่องแชตส่วนตัวของหยางเจิ้งเหอกับจ้าวเฉิง แล้วส่งข้อความไปหาทั้งสองคนตามลำดับ

เดิมทีคิดว่าทั้งคู่น่าจะยังไม่ตื่น แต่ไม่นึกเลยว่าพวกเขาจะตอบข้อความกลับมาอย่างรวดเร็ว

หยางเจิ้งเหอ: "น้องฉีหยวน ทำไมจู่ ๆ ถึงนึกอยากชวนผมกินข้าวขึ้นมาล่ะครับ?"

ฉีหยวน: "คลื่นความหนาวสิ้นสุดลงแล้ว อยากนัดเจอกันคุยเรื่องความร่วมมือหน่อยครับ จ้าวเฉิงผมก็ชวนแล้วเหมือนกัน"

หยางเจิ้งเหอลังเลอยู่บ้าง เพราะการใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตนั้นไม่มีอะไรรับประกันความปลอดภัยเลย

จากนั้นหยางเจิ้งเหอก็เป็นฝ่ายส่งคำขอม้วนคัมภีร์พันธมิตรมาให้ แล้วพูดว่า "ถ้าคุณอยากเพิ่มระดับความร่วมมือจริง ๆ พวกเรามาทำสัญญานี้กันดีกว่าครับ"

เมื่อเห็นข้อความที่หยางเจิ้งเหอส่งมา ฉีหยวนก็ยกยิ้มที่มุมปาก แล้วส่งม้วนคัมภีร์พันธมิตรที่กรอกรายละเอียดไว้เรียบร้อยแล้วผ่านระบบแลกเปลี่ยนไปให้

"ผมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว คุณแค่ลงนามก็พอครับ"

ม้วนคัมภีร์พันธมิตร! ฉีหยวนเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว วันนี้เขาเพียงแค่ต้องการดูท่าทีของหยางเจิ้งเหอเท่านั้น และผลลัพธ์ในตอนนี้ก็ถือว่าน่าพอใจมากทีเดียว

หยางเจิ้งเหอมีท่าทีจริงใจและเต็มใจที่จะร่วมมือกับฉีหยวนอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นจริง ๆ

หลังจากที่หยางเจิ้งเหอลงนามในม้วนคัมภีร์พันธมิตร ทั้งสองคนก็ผูกสัมพันธ์ในฐานะพันธมิตรได้สำเร็จ

ฉีหยวนส่งข้อความไปว่า "เดี๋ยวข้ามมานะ จะเลี้ยงอาหารทะเล"

"ขาวสะอาดแน่นะครับ?"

มุมปากของฉีหยวนกระตุกทีหนึ่ง แล้วเลือกที่จะมองข้ามไป

……

ทางด้านจ้าวเฉิง ปฏิกิริยาของเขาก็ไม่ต่างกันเท่าไรนัก

"พี่ฉีหยวน ทำไมจู่ ๆ ถึงจะเลี้ยงข้าวผมล่ะครับ? ทำแบบนี้ผมใจคอไม่ดีเลยนะเนี่ย!"

จ้าวเฉิงเป็นคนซื่อตรงกว่า จึงแสดงความกังวลของตัวเองออกมาอย่างตรงไปตรงมา

ฉีหยวนตอบกลับไปว่า "อยากคุยเรื่องความร่วมมือหน่อย ถือโอกาสเลี้ยงข้าวนายสักมื้อด้วย อ้อ หยางเจิ้งเหอก็มาเหมือนกัน"

"พี่หยางก็มาด้วยเหรอครับ? แต่ว่าเรื่องนี้..."

แม้จ้าวเฉิงจะเริ่มลังเลใจอยู่บ้าง แต่ในใจก็ยังมีความกังวลอยู่ดี

เมื่อเห็นเขายังลังเลไม่กล้าตัดสินใจ ฉีหยวนจึงพูดต่อว่า "ทำไม กลัวฉันจะจับนายกินหรือไง?"

"คือ..." จ้าวเฉิงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ใจหนึ่งก็ไม่อยากล่วงเกินฉีหยวน แต่อีกใจก็ไม่อยากเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย

ดังนั้น หลังจากสับสนลังเลอยู่นาน จ้าวเฉิงจึงตอบกลับมาว่า "พี่ฉีหยวน ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจพี่นะครับ แต่ผมไม่กล้าไปจริง ๆ เอาแบบนี้แล้วกัน พวกเรามาทำสัญญาในม้วนคัมภีร์พันธมิตรกันครับ"

เมื่อเห็นม้วนคัมภีร์พันธมิตร ฉีหยวนก็วางใจลงได้ เขาจึงส่งม้วนคัมภีร์พันธมิตรที่เตรียมไว้อยู่แล้วข้ามไปให้ทันที

เมื่อเห็นว่าฉีหยวนเตรียมการไว้แต่แรกแล้ว จ้าวเฉิงก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน

"พี่ฉีหยวน พี่ก็เตรียมไว้หมดแล้วนี่ครับ? แล้วจะขู่ผมทำไมกันเนี่ย?"

"ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวก็มากินข้าวด้วยกัน เลี้ยงอาหารทะเลนายเป็นไง?" ฉีหยวนยังคงตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม

แต่พอเห็นข้อความที่จ้าวเฉิงตอบกลับมา เขาก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

จ้าวเฉิง: "อาหารทะเลเหรอครับ? มีหอยเป๋าฮื้อไหม? ถ้าไม่มีเดี๋ยวผมพามาด้วยสักสองคนนะ ฮิฮิ"

"ไสหัวไป"

อีกฟากหนึ่งของ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" เหลือเพียงจ้าวเฉิงที่ยืนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ว่าตนเองพูดอะไรผิดไป

......

การพูดคุยกับทั้งสองคนนั้น แท้จริงแล้วก็คือการหยั่งเชิง

ในแง่หนึ่ง คือการหยั่งเชิงดูว่าพวกเขาสนใจจะผูกพันธมิตรกับตนเองจริง ๆ หรือไม่

เพราะอย่างไรเสีย ม้วนคัมภีร์พันธมิตรก็เป็นไอเทมระดับยอดเยี่ยมที่มีมูลค่าสูงลิ่ว มีเพียงกลุ่มคนที่มีความแข็งแกร่งระดับแนวหน้าเท่านั้นที่จะหามาครอบครองได้

หากพวกเขาไม่มีม้วนคัมภีร์พันธมิตร ก็แสดงว่าฝีมือยังอยู่ในระดับทั่วไป

และหากพวกเขาไม่ยอมเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอใช้ม้วนคัมภีร์พันธมิตรเพื่อทำสัญญา ก็แสดงว่าไม่ได้มีความตั้งใจจะร่วมมือกันมากขนาดนั้น

ยังนับว่าโชคดีที่ทั้งสองคนต่างเป็นฝ่ายหยิบม้วนคัมภีร์พันธมิตรออกมาเอง และยินดีที่จะผูกพันธมิตรกับเขา

ส่วนการที่ฉีหยวนหยิบม้วนคัมภีร์พันธมิตรที่ตัวเองเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา ก็เพื่อแสดงจุดยืนและบอกให้รู้ว่า ไม่ต้องกังวล ทางนี้ก็มาด้วยความจริงใจเช่นกัน!

ในระหว่างนั้น ฉีหยวนยังจงใจบอกหยางเจิ้งเหอว่าจ้าวเฉิงก็จะมาด้วย

และยังบอกจ้าวเฉิงว่าตนได้ชวนหยางเจิ้งเหอมาเช่นกัน

นี่เป็นการหยั่งเชิงความสัมพันธ์ของทั้งคู่

หากหยางเจิ้งเหอกับจ้าวเฉิงสนิทสนมกันมากเกินไป ย่อมส่งผลเสียต่อการเคลื่อนไหวในอนาคตเช่นกัน

แต่เมื่อดูจากผลลัพธ์แล้ว ทั้งสองคนไม่ได้สนิทชิดเชื้อกันเท่าไรนัก

เพราะหากทั้งคู่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ตอนที่ฉีหยวนบอกจ้าวเฉิงว่าหยางเจิ้งเหอก็จะมาด้วย อีกฝ่ายจะต้องรีบติดต่อหาหยางเจิ้งเหอเป็นคนแรกอย่างแน่นอน ไม่ใช่มามัวลังเลอยู่นานสองนานแบบนี้

แน่นอนว่าฉีหยวนไม่ได้คิดว่าการไตร่ตรองของตนจะรอบคอบไร้ช่องโหว่ไปเสียหมด แต่เขาก็ยังคงพยายามอย่างสุดความสามารถในการคัดกรองพันธมิตรในอนาคต

หลังจากติดต่อทั้งสองคนเรียบร้อย ฉีหยวนก็ลุกขึ้นเตรียมวัตถุดิบอาหารทะเล

ในเวลานี้ ฉู่เหวินซีกับโจวเยวี่ยก็ตื่นนอนกันแล้ว ฉีหยวนย่อมไม่ยอมปล่อยแรงงานสองคนนี้ให้ว่างอยู่เฉย ๆ

วัตถุดิบสำหรับวันนี้ มีทั้งปูยักษ์สีน้ำเงินขนาดเท่าโม่หิน กุ้งยักษ์สีน้ำเงิน สเต๊กเนื้อ สาหร่ายจันทร์กระจ่าง และเส้นบะหมี่

วัตถุดิบทั้งหมดล้วนอยู่ในระดับดีขึ้นไป อีกทั้งยังล้ำค่าและหาได้ยากยิ่ง

สำหรับการพบปะพูดคุยในครั้งนี้ ฉีหยวนให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง เพราะมันเกี่ยวข้องกับการพัฒนาในภายภาคหน้า

ไม่นานนัก ฉู่เหวินซีกับโจวเยวี่ยก็เริ่มลงมือวุ่นวาย ช่วยกันล้างทำความสะอาดวัตถุดิบต่าง ๆ รวมถึงจัดเตรียมจานชามบนโต๊ะอาหาร

ก้ามและขาปูยักษ์ถูกสับแยกออกมา ใส่ไว้ในกะละมังไม้และแช่น้ำแข็งเอาไว้

กระดองปูถูกแกะเปิดออก เปลือกของมันแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ฉีหยวนจึงเก็บรักษาเอาไว้ เผื่อว่าวันหน้าอาจจะได้ใช้ประโยชน์

เขานำตัวปูที่เหลือไปนึ่งในหม้อจนสุก จากนั้นจึงแกะเอาเนื้อปูทั้งหมดออกมา ราดลงบนเส้นบะหมี่ที่ลวกเตรียมไว้

ความหวานสดตามธรรมชาติของเนื้อปู ผสานกับความหอมมันเค็มกลมกล่อมของมันปู โดยไม่ต้องเติมเครื่องปรุงใด ๆ ก็กลายเป็นอาหารที่เลิศรสที่สุดแล้ว

ยิ่งเมื่อโรยสาหร่ายจันทร์กระจ่างซอยละเอียดเพื่อเพิ่มมิติของรสชาติ ก็ยิ่งทำให้บะหมี่คลุกมันปูชามนี้มีรสสัมผัสที่ลุ่มลึกยิ่งขึ้น

กุ้งยักษ์สีน้ำเงินถูกนำออกมาทั้งหมด 5 ตัว แต่ละตัวถูกเสียบด้วยไม้ไผ่ เหยียดลำตัวตรงแนวยาวได้ถึง 20 เซนติเมตรเต็ม ๆ

และสุดท้ายก็คือ สเต๊กเนื้อระดับดี

สเต๊กเนื้อที่วางไว้นอกบ้านเมื่อวาน ผ่านความหนาวเย็นมาตลอดทั้งคืนจนแข็งโป๊ก

ด้วยฝีมือการใช้มีดอันประณีตของฉีหยวน มันจึงถูกแล่เป็นแผ่นบางเฉียบ จัดเรียงลงในชามไม้ข้าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ

ในขณะเดียวกัน ฉู่เหวินซีก็เตรียมชุดจานชามเสร็จเรียบร้อย

กลางห้องนั่งเล่นถูกจัดวางด้วยเตาย่างเหล็กหนึ่งเตา และหม้อเหล็กขนาดใหญ่อีกหนึ่งใบ

ถ่านไม้สีแดงฉานคุโชนอยู่ในเตาย่าง ส่งควันสีขาวจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่ง ความร้อนระอุแผ่ซ่านจนมวลอากาศโดยรอบดูบิดเบี้ยวพร่าเลือน

หม้อเหล็กข้างกันก็ถูกตั้งอยู่บนเตาถ่านเช่นกัน น้ำซุปไก่ที่เคี่ยวจากไก่ป่าเริ่มเดือดพล่าน ส่งเสียง "ปุด ๆ" ดังเป็นจังหวะพร้อมกับส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอ