ตอนที่ 75 ฉีหยวนเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าว

คนที่มาถึงเป็นคนแรกคือฉินเจิ้นจวิน

คนที่มาพร้อมกับเขาคือหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง เธอมีทรวดทรงองค์เอวโค้งเว้าได้สัดส่วน หน้าตาไม่ได้ถึงกับสวยหยาดเยิ้ม ทว่ามีไฝเม็ดหนึ่งอยู่ตรงหน้าผาก ดูแล้วมีเสน่ห์น่ามองเป็นพิเศษ

ฉีหยวนลุกขึ้นต้อนรับ ยิ้มพลางกล่าวทักทาย "ได้ยินพี่ฉินพูดถึงคุณมาตั้งนานแล้วครับ คุณจง!"

คนผู้นี้คือจงม่ายอวิ้น บุคคลที่ฉินเจิ้นจวินเสนอตัวแนะนำให้ฉีหยวน ตอนที่ฉีหยวนเอ่ยถึงเรื่องพันธมิตรกับเขา

"ตั้งนานแล้วเหรอคะ" จงม่ายอวิ้นส่งสายตาระแวงสงสัย มองฉีหยวนด้วยรอยยิ้มกึ่งขำ

"เอ่อ... มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ" ฉีหยวนชะงักไป ทบทวนคำพูดตัวเองรอบหนึ่ง ก็รู้สึกว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่นา

"แค่กๆ!"

ฉินเจิ้นจวินที่ยืนอยู่ข้างๆ กระแอมไอสองที ก่อนจะพูดอย่างกระอักกระอ่วน "ฉันเพิ่งรู้จักกับคุณจงได้สามวันเอง"

ฉีหยวนอึ้งไป มองฉินเจิ้นจวินอย่างพูดไม่ออก เพิ่งรู้จักกันแค่สามวัน นายก็กล้ารับประกันเป็นมั่นเป็นเหมาะดึงเธอเข้ามาเนี่ยนะ?!

เมื่อเห็นฉีหยวนหน้าเหวอ จงม่ายอวิ้นก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เธอหัวเราะเบาๆ ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ "ฉันเข้าใจค่ะ คงเป็นเพราะคุณกับฉันถูกชะตากันตั้งแต่แรกเห็นแน่ๆ"

"ใช่เลยครับ ใช่เลย" ฉีหยวนลูบจมูกตอบ

"คุณจง พี่ฉิน นั่งกันก่อนเลยครับ เดี๋ยวมีเพื่อนอีกสองคนกำลังจะมา"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ"

ฉีหยวนกำลังจะหันหลังกลับ ก็โดนเรียกไว้เสียก่อน

เป็นจงม่ายอวิ้นที่เอ่ยขึ้นมา พลางยื่นกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่งให้ "มาเป็นแขกถึงที่ จะไม่พกของฝากติดไม้ติดมือมาได้ยังไงกันคะ"

ฉีหยวนมองของขวัญในมือด้วยความแปลกใจ ไม่นึกว่าจะได้ของแถมติดไม้ติดมือมาด้วย เขาจึงกล่าวขอบคุณแล้วรับมันไว้

ผ่านไปไม่นาน หยางเจิ้งเหอกับจ้าวเฉิงก็ตามมาถึงทีละคน

ที่น่าประหลาดใจคือ ทั้งสองคนดันพกของขวัญติดไม้ติดมือมาด้วยเหมือนกัน

ของที่หยางเจิ้งเหอนำมาคือต้นกุยช่ายระดับยอดเยี่ยมหนึ่งกำมือ เปี่ยมไปด้วยความจริงใจสุดๆ

ของที่จ้าวเฉิงนำมาก็เป็นไอเทมระดับยอดเยี่ยมเช่นกัน นั่นคือหอยเป๋าฮื้อตัวใหญ่ขนาดเท่าศีรษะคน

ทันทีที่หยางเจิ้งเหอเดินเข้ามา พอเห็นกุ้งกับปูเต็มโต๊ะ เขาก็ยืนอึ้งไปทันที "อาหารทะเลจริงๆ เหรอเนี่ย?"

คำพูดประโยคนี้ทำเอาฉีหยวนงงเป็นไก่ตาแตก หยางเจิ้งเหอเอ๊ย หัดคิดเรื่องดีๆ บ้างเถอะ! มิน่าล่ะถึงได้หอบกุยช่ายมาเป็นกำ ที่แท้นายคิดแบบนี้เองเรอะ!

ตอนนั้นเอง จ้าวเฉิงเห็นกุยช่ายในมือของหยางเจิ้งเหอก็กะพริบตาปริบๆ เริ่มทำตัวไม่ถูกขึ้นมาบ้าง

ฉีหยวนเห็นหอยเป๋าฮื้อในมือเขา สมองก็ยังประมวลผลตามไม่ทัน "ที่นายบอกว่าจะเอาหอยเป๋าฮื้อมา... คืออันนี้เหรอ?"

"มะ...ไม่งั้นจะเป็นอะไรล่ะ?"

ฉีหยวนถึงกับพูดไม่ออก

ที่แท้อาหารทะเลก็อาหารทะเลจริงๆ หอยเป๋าฮื้อก็หอยเป๋าฮื้อจริงๆ!

ทว่าคนอื่นๆ พอได้ยินบทสนทนากำกวมสองแง่สองง่ามของทั้งสามคน ต่างก็พากันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

โดยเฉพาะจงม่ายอวิ้น ดวงตาสวยเป็นประกายจ้องเขม็งมาที่ฉีหยวน เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พวกคุณ... กินอาหารทะเลไม่ธรรมดาแบบนั้นบ่อยเหรอคะ? แถมยังมีหอยเป๋าฮื้อด้วย?"

"ไม่ๆๆ วันนี้เพิ่งกินเป็นครั้งแรกครับ!"

"เพิ่งกินครั้งแรกเหรอคะ?"

สีหน้าของจงม่ายอวิ้นยิ่งดูพิลึกพิลั่นขึ้นไปอีก เธอกวาดตามองรอบๆ เมื่อพบว่ามีผู้หญิงอยู่แค่คนเดียวคือตัวเอง "ฉันเนี่ยนะ... อาหารทะเล?"

คำพูดที่แฝงความหมายลึกซึ้งทำเอาฉีหยวนกุมขมับ รีบอธิบายเป็นพัลวัน "ไม่ๆๆ อย่าเข้าใจผิดสิครับ! ฉู่เหวินซี โจวเยวี่ย พวกเธอรีบยกออกมาเร็วเข้า"

"ยังมีผู้หญิงอีกสองคนด้วยเหรอคะ?!"

เมื่อเผชิญกับคำถามจับผิดของจงม่ายอวิ้น ฉีหยวนก็รู้สึกว่ายิ่งพูดยิ่งแก้ตัวไม่ออก จึงรีบให้พวกเธอยกอาหารทะเลออกมาเสิร์ฟทันที

พอมองเห็นกุ้งตัวใหญ่เนื้อขาวใสแวววาว และบะหมี่คลุกมันปูสีแดงสด จงม่ายอวิ้นถึงได้ยอมหยุดหยอกล้อฉีหยวน

ทว่าเมื่อเห็นฉู่เหวินซีกับโจวเยวี่ยเดินออกมา สีหน้าของหยางเจิ้งเหอและอีกสองคนก็เปลี่ยนเป็นมีเลศนัยขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

จ้าวเฉิงกระทุ้งไหล่ฉีหยวน กระซิบเสียงเบา "ร้ายไม่เบานี่หว่า แอบซ่อนสาวไว้ในบ้านทองคำ!"

"นายเข้าใจผิดแล้ว..."

"เอาน่า~ ฉันเข้าใจ ฉันเองก็ใช้กฎลับกับพวกพันธมิตรสาวๆ ในกลุ่มบ่อยๆ เรื่องความต้องการตามธรรมชาติของมนุษย์น่ะ!"

หยางเจิ้งเหอไม่ได้พูดอะไร แต่ยัดต้นกุยช่ายระดับยอดเยี่ยมใส่มือฉีหยวน แล้วตบไหล่เขาเบาๆ ด้วยท่าทางเปี่ยมความหวังดี

แม้กระทั่งฉินเจิ้นจวิน แววตาก็ยังแฝงความหมายทำนองว่า 'ลูกผู้ชายเหมือนกัน ฉันเข้าใจ'

เดิมทีทุกคนพักอยู่ที่พักพิงระดับรองกันหมด แต่นายกลับจงใจคัดเลือกมาสองคนให้มาอยู่กับนายที่นี่ จะไม่ให้คิดได้ยังไงกันล่ะ?

เมื่อเห็นสภาพนี้ ฉีหยวนก็ทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างจนใจ ไม่คิดจะอธิบายอะไรต่ออีก

คนมากันครบแล้ว รวมทั้งหมดห้าคน ทุกคนล้วนเป็นคนที่คุ้นเคยกันดี โดยมีฉีหยวนกับฉินเจิ้นจวินเป็นศูนย์กลาง

พอนั่งประจำที่แล้ว ฉีหยวนไม่ได้พูดอะไรมากความ และไม่ได้อธิบายถึงเป้าหมายของการรวมตัวกันในครั้งนี้ แต่เอ่ยปากชวนทุกคนให้ลงมือทานอาหารทันที

อีกสี่คนที่เหลือต่างก็เพิ่งเคยเห็นวัตถุดิบระดับดีมากมายขนาดนี้เป็นครั้งแรก ทุกคนล้วนถูกความโอชะดึงดูดเข้าอย่างจัง

กุ้งตัวโตย่างไฟเนื้อฉ่ำหวาน บะหมี่คลุกมันปูสีมันวาวรสเค็มมันกลมกล่อม ก้ามปูต้มหวานสดชื่นคล่องคอ เนื้อสไลซ์ชาบูนุ่มฉ่ำแทรกมัน...

ความใจกว้างของฉีหยวนเหนือกว่าที่ทุกคนจินตนาการไว้ไกลโข ส่วนความมั่งคั่งร่ำรวยก็ทำเอาพวกเขาต้องเดาะลิ้นทึ่ง

หากเป็นผู้รอดชีวิตทั่วไป ต่อให้มีแค่อย่างใดอย่างหนึ่งก็คงประคบประหงมราวกับสมบัติล้ำค่า ไม่กล้าตักกินคำโตๆ แน่

ทว่าฉีหยวนกลับเอาอาหารพวกนี้มาจัดเลี้ยงมื้อใหญ่ให้ทุกคน

เรื่องนี้ทำให้ทั้งสี่คนอดสงสัยไม่ได้ว่า การที่ฉีหยวนเรียกทุกคนมารวมตัวกันในครั้งนี้ แท้จริงแล้วมีธุระอะไรกันแน่

หรือแค่จะฉลองที่ได้เป็นพันธมิตรกัน?

หากเป็นเช่นนั้นจริงก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ สามารถใช้วิธีที่เรียบง่ายกว่านี้ได้ตั้งเยอะ ไม่ถึงขั้นต้องสิ้นเปลืองวัตถุดิบล้ำค่ามากมายขนาดนี้

มื้ออาหารไม่ได้กินเวลายาวนานอะไรนัก ผ่านไปราวสามสิบนาทีก็จบลง

ทุกคนที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่พวกผู้รอดชีวิตธรรมดาที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ในชีวิตประจำวันต่างก็เคยกินอาหารระดับดีมาแล้วไม่น้อย

ดังนั้นจึงเข้าใจดีว่า อาหารระดับดีหากกินมากเกินไป ย่อมไม่อาจย่อยและดูดซึมพลังงานได้หมดในเวลาอันสั้น

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสี่คนจึงไม่ได้มูมมามตะกละตะกลาม แต่เลือกกินของที่ตัวเองชอบเพียงไม่กี่อย่าง พออิ่มก็หยุด

ในระหว่างที่กินข้าว ฉีหยวนเองก็คอยสังเกตคนอื่นอย่างเงียบๆ

จากปริมาณอาหารที่กินเข้าไป เขาสามารถประเมินความแข็งแกร่งในปัจจุบันของพวกเขาได้คร่าวๆ

จ้าวเฉิงกินน้อยที่สุด ผ่านไปราวๆ ยี่สิบนาทีก็หยุดกิน เขาแตะไปเพียงบะหมี่คลุกมันปูถ้วยเล็กหนึ่งถ้วย กุ้งเผาหนึ่งตัว และขาปูหนึ่งท่อนเท่านั้น

นี่ขนาดยังฝืนกินแล้วด้วยซ้ำ

ตามการประเมินของฉีหยวน ความแข็งแกร่งของเขาน่าจะใกล้เคียงระดับดี แต่คงยังขาดอยู่อีกนิดหน่อย

ถัดมาคือจงม่ายอวิ้น เธอกินได้มากกว่าจ้าวเฉิงเล็กน้อย แถมยังดูกินได้สบายๆ กว่า

ความแข็งแกร่งของเธอน่าจะถึงระดับดีขั้นต้นแล้ว

รองลงมาคือหยางเจิ้งเหอ ฉีหยวน และฉินเจิ้นจวิน

หยางเจิ้งเหอกินไปไม่น้อย ฉีหยวนจึงประเมินว่าเขาน่าจะมีพลังระดับดีขั้นกลาง

ฉินเจิ้นจวินน่าจะอยู่ระดับดีขั้นปลาย แต่พลังต่อสู้จริงน่าจะแกร่งยิ่งกว่านั้น

ส่วนตัวฉีหยวนเอง ด้วยอานิสงส์ของหยดน้ำนมวารีสองหยด ทำให้ก้าวขึ้นสู่ระดับดีขั้นสูงสุดไปแล้ว

ไม่ใช่แค่ฉีหยวนคนเดียวที่คอยสังเกต คนอื่นๆ ต่างก็ลอบมองดูท่าทีของคนรอบข้างอยู่บ้างไม่มากก็น้อยเช่นกัน

ทุกคนล้วนเป็นคนฉลาด ไหวพริบสติปัญญาไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย

โดยเฉพาะจ้าวเฉิง เขาอิ่มเป็นคนแรก จึงมองเห็นความแตกต่างระหว่างแต่ละคนได้ชัดเจนเป็นพิเศษ

และรู้ซึ้งแก่ใจว่า คนที่อยู่ที่นี่ ตนเองน่าจะอ่อนแอที่สุด

ในระดับหนึ่ง ความแข็งแกร่งของบุคคลสามารถบ่งบอกถึงระดับการพัฒนาของที่พักพิงได้เลย

......

หลังจากอิ่มหนำสำราญ เมื่อเห็นทุกคนหยุดกินกันหมดแล้ว ฉีหยวนก็วางตะเกียบในมือลง

เขาเรียกให้ฉู่เหวินซีและโจวเยวี่ยมาเก็บกวาดอาหารที่เหลือบนโต๊ะรวมถึงภาชนะทั้งหมดออกไป

จากนั้นทั้งห้าคนก็นั่งล้อมวงเข้าหากัน เพื่อเริ่มการเจรจาอย่างเป็นทางการ

ที่จริงนับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปต่างหาก ถึงจะเป็นเป้าหมายหลักของการรวมตัวกันในวันนี้

ทั้งห้าคนนั่งลงอย่างสำรวม หยางเจิ้งเหอเอ่ยเปิดประเด็นขึ้นมาก่อนด้วยรอยยิ้ม "น้องฉีหยวน คงไม่ได้แค่ตั้งใจเลี้ยงข้าวพวกเราเฉยๆ หรอกใช่ไหมครับ?

มีธุระอะไรสำคัญก็ว่ามาได้เลย ในเมื่อพวกเราทำสัญญาเป็นพันธมิตรกันแล้ว ต่อไปก็ต้องกระชับความร่วมมือให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น การพูดคุยแบบนี้ถือว่าจำเป็นมากทีเดียว!"