ตอนที่ 76 หากชีวิตดั่งแรกพานพบ

สิ่งที่อยู่ในรูปถ่าย เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับที่พักพิงระดับรอง

รอจนทุกคนดูรูปถ่ายเสร็จ ฉีหยวนจึงเอ่ยขึ้น "เรื่องในรูป เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับที่พักพิงระดับรองของผม สภาพก็อย่างที่พวกคุณเห็น มันถูกทำลายราบคาบไปแล้ว เหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เองครับ"

"ถูกทำลายยังไง?"

"สัตว์ร้ายครับ!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ละคนต่างขมวดคิ้ว ก้มลงไปเพ่งดูรายละเอียดในรูปถ่ายอีกครั้ง

หยางเจิ้งเหอขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยถาม "มันคือสัตว์ร้ายอะไรกัน? ถึงได้พังที่พักพิงระดับ 3 ให้เละเทะได้ขนาดนี้?"

จงม่ายอวิ้นหรี่ตา พินิจดูเนื้อหาในรูปถ่าย พลางคาดเดาอย่างไม่แน่ใจนัก "ตัวบ้านพังทลายไปครึ่งหลัง ถูกทำลายย่อยยับจนแทบไม่เหลือชิ้นดี น่าจะโดนแรงกระแทกมหาศาลซัดถล่ม ดูจากรอยพังทลายแล้ว... เหมือนจะถูกพังลงมาในคราวเดียวเลยค่ะ"

ฉีหยวนพยักหน้า ก่อนจะเปิดรูปภาพอีกใบให้ดู มันเป็นร่องหลุมขนาดใหญ่ที่งูยักษ์ทิ้งไว้ตอนเลื้อยจากไป

"นี่มัน... ลำธารงั้นเหรอ!" จ้าวเฉิงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

"ไม่สิ ไม่ใช่ลำธาร ตรงนี้มีร่องรอยการลากถูอยู่!" สายตาของหยางเจิ้งเหอเฉียบคม เอ่ยปฏิเสธขึ้นทันควัน

ฉีหยวนไม่คิดจะเล่นแง่ จึงพูดตรงๆ ว่า "ผมไม่ปิดบังทุกคนแล้วกัน ร่องรอยนี้ เป็นร่องรอยที่งูยักษ์ตัวหนึ่งทิ้งไว้ตอนที่มันเลื้อยจากไปครับ"

"ตอนนั้นในที่พักพิงระดับรองมีคนอยู่ทั้งหมดสี่คน หลังจากถูกงูยักษ์โจมตี ก็ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว"

"แล้วนี่คือในสถานการณ์ที่มีม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตอยู่ด้วยนะครับ แต่พวกเขากลับถูกฆ่าตายในพริบตา จนไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้หยิบขึ้นมาใช้"

"เพราะงั้น... สุดท้ายเลยไม่มีใครหนีรอดออกมาได้เลยสักคน"

"งูยักษ์งั้นเหรอ?!"

นอกจากฉินเจิ้นจวินที่รู้อยู่ล่วงหน้าแล้ว ทุกคนที่เหลือต่างรู้สึกสะท้านสะเทือนในใจอย่างรุนแรง

จ้าวเฉิงเอ่ยอย่างกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ "พี่ฉีหยวน พี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมครับ? ร่องหลุมลึกกว้างขนาดนี้ มันจะเป็นงูไปได้ยังไง?"

"ผมพูดเรื่องจริงครับ" ฉีหยวนยืนยันอีกครั้ง "ในบรรดาสี่คนนั้น มีคนหนึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นของผม ตอนที่ผม... ไปถึง เธอก็ถูกงูกัดขาดเป็นสองท่อนไปแล้ว ตรงเอวที่ถูกกัด มีร่องรอยการฉีกกระชากจากเขี้ยวงูอย่างชัดเจน"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "นอกจากนี้ ในร่องหลุมนั้น ผมยังพบคราบงูที่มันลอกทิ้งไว้ด้วย!"

ฉีหยวนพูดพลางหยิบเศษคราบงูสีเทาชิ้นหนึ่งออกมา

เกล็ดแต่ละเกล็ดบนคราบงูขนาดยักษ์นั้นใหญ่พอๆ กับผลแต

เมื่อได้เห็นหลักฐานกับตา ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบงัน แม้จะยากที่จะเชื่อ แต่ก็จำต้องเชื่อ

ยามที่มองร่องลึกในภาพถ่ายอีกครั้ง กลับมีความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกโถมเข้าใส่ใบหน้าอย่างบอกไม่ถูก

ฉินเจิ้นจวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ฉีหยวน ร่องลึกนั่นกว้างเท่าไหร่กันแน่"

"มากกว่า 4 เมตรครับ" ฉีหยวนตอบอย่างจริงจัง

ซี้ด... ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

สีหน้าของฉินเจิ้นจวินดูย่ำแย่ลงเช่นกัน "ถ้าคำนวณตามสัดส่วนปกติ งูที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาด 4 เมตร ความยาวอย่างน้อยต้องเกิน 50 เมตร"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ในหัวของทุกคนก็อดจินตนาการถึงงูยักษ์ที่มีความยาวกว่า 50 เมตรไม่ได้ จนหัวใจต่างบีบรัดตัวอย่างห้ามไม่อยู่

ฉีหยวนสะกดอารมณ์แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ยังไม่หมดแค่นั้นครับ ผมยังพบในเว็บบอร์ดว่ามีอีกหลายกระทู้ที่พูดถึงสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัวในทำนองนี้เหมือนกัน"

ขณะพูด ฉีหยวนก็เปิดกระทู้สองสามกระทู้ที่แนบรูปถ่ายของสัตว์ร้ายสุดสะพรึงเอาไว้

รูปถ่ายในเว็บบอร์ดไม่สามารถปลอมแปลงได้ ดังนั้นข้อมูลในภาพจึงมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นเรื่องจริง

ณ วินาทีนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตระหนักได้ว่า มหันตภัยครั้งนี้ไม่มีทางเป็นแค่กรณีเดี่ยว ๆ แน่นอน!

ในเมื่อพื้นที่อื่นเริ่มมีสัตว์ร้ายระดับภัยพิบัติปรากฏขึ้นมาแล้ว เช่นนั้นบริเวณรอบที่พักพิงของพวกเขาล่ะ

ในมุมลับตาที่ตนเองไม่อาจล่วงรู้ จะมีอสูรกายขนาดยักษ์น่าหวาดกลัวซ่อนตัวอยู่ด้วยหรือไม่?!

หยางเจิ้งเหอสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยถาม "ฉีหยวน พูดมาเถอะ เป้าหมายที่แท้จริงของการเรียกพวกเรามาในครั้งนี้คืออะไรกันแน่"

ฉีหยวนกวาดสายตามองทุกคนรอบหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างสุขุม "ตลอดมา ผมคิดเสมอว่าตัวเองมีฝีมือพอตัว ไม่จำเป็นต้องรวมกลุ่มกับใครก็เอาชีวิตรอดได้

"แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไป ผมรู้สึกว่าตัวเองมองโลกในแง่ดีเกินไป หรือจะพูดให้ถูกก็คือ พวกเราทุกคนต่างมองโลกในแง่ดีเกินไป

"พวกเราจำต้องยอมรับแล้วว่า ลำพังเพียงกำลังของคนคนเดียว เราไม่สามารถรับมือกับสัตว์ร้ายระดับนี้ได้อีกต่อไปแล้ว"

"เพราะงั้น ครั้งนี้ผมถึงได้เรียกทุกคนมารวมตัวกันครับ บางคนในที่นี้เป็นเพื่อนของผม บางคนเป็นเพื่อนของพี่ฉิน แต่ทุกคนล้วนเป็นคนที่พวกเรามองว่าไว้ใจได้โดยไม่มีข้อยกเว้น"

"แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเราจะเคยร่วมมือกัน แต่ก็จำกัดอยู่แค่การแลกเปลี่ยนทรัพยากร ยังไม่เคยร่วมมือกันอย่างจริงจัง"

"ดังนั้นครั้งนี้ ผมจึงอยากขอความเห็นจากทุกคน ว่าจะยกระดับความร่วมมือให้แน่นแฟ้นขึ้น เพื่อรวมกลุ่มผลประโยชน์ให้เหนียวแน่นกว่านี้ได้ไหมครับ"

ทุกคนฟังจบ ต่างก็ใคร่ครวญสิ่งที่ฉีหยวนพูด ในหัวมีเรื่องราวแล่นพล่านไปมานับพันเรื่อง

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

ในที่สุด หยางเจิ้งเหอก็เป็นคนแรกที่เอ่ยปาก "ในเมื่อฉันตกลงใช้ม้วนคัมภีร์พันธมิตร ก็แปลว่าเตรียมใจที่จะร่วมมือกันอย่างจริงจังไว้แล้ว เรื่องนี้ฉันเห็นด้วย"

จากนั้น จ้าวเฉิงก็รีบเอ่ยสำทับ "ผมฝีมืออ่อนที่สุด ในเมื่อพวกคุณยินดีจะดึงผมไปด้วย ผมไม่มีทางปฏิเสธแน่นอนครับ"

ทั้งสองคนต่างตอบตกลงไปตามลำดับ คราวนี้จึงเหลือเพียงจงม่ายอวิ้น

ทุกคนต่างหันไปมองเธอเพื่อรอคำตัดสิน บรรยากาศพลันเงียบกริบลงในทันใด

จงม่ายอวิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า "จะให้ฉันเข้าร่วมก็ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันเองก็ต้องการพันธมิตรอยู่เหมือนกัน แต่ว่าบะหมี่คลุกมันปูเมื่อกี้ฉันยังกินไม่อิ่มเลย นายต้องแบ่งให้ฉันเอากลับไปด้วยนะ"

"ไม่มีปัญหาครับ" เมื่อได้ยินคำตอบตกลง ฉีหยวนก็เผยรอยยิ้มอย่างโล่งใจ

ทุกอย่างราบรื่นถึงเพียงนี้ เกินความคาดหมายของเขาจริงๆ

"แต่ว่านะฉีหยวน นายมีแผนการร่วมมือที่เป็นรูปธรรมหรือยัง" ฉินเจิ้นจวินที่นิ่งเงียบมาตลอด จู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมา

"พอมีคร่าวๆ แล้วครับ"

ฉีหยวนกระแอมไอ ดื่มน้ำตาน้ำไปอึกหนึ่ง แล้วพูดว่า "ว่าไปแล้ว เรื่องนี้คงต้องขอให้พี่ฉินช่วยด้วยเหมือนกันครับ"

"ลองว่ามาสิ"

"ความจริงสิ่งที่ทุกคนกังวลที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องความปลอดภัยของที่พักพิง ถ้าหากมีสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งขนาดนั้นแอบซ่อนอยู่ใกล้ๆ ที่พักพิง ย่อมต้องเป็นภัยคุกคามครั้งใหญ่แน่"

ฉีหยวนกล่าว คนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นพ้อง

"เพราะฉะนั้น ผมคิดว่าพวกเราควรเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน ร่วมมือกันกำจัดสัตว์ร้ายที่อยู่รอบๆ ที่พักพิงครับ"

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ "ด้วยระดับฝีมือของพวกเราตอนนี้ สัตว์ร้ายระดับดีน่าจะจัดการได้ทั้งหมด ส่วนระดับยอดเยี่ยมที่ค่อนข้างอ่อนแอก็น่าจะไม่ใช่ปัญหา"

"แล้วระดับหายากล่ะครับ" จ้าวเฉิงถาม

"ม้วนคัมภีร์ย้ายที่พักพิงไงครับ รีบย้ายบ้านหนีเถอะ"

"เอ่อ..."

หยางเจิ้งเหอพยักหน้าเห็นด้วย "จริง ถ้าแถวนั้นมีสัตว์ร้ายระดับหายากอยู่ รีบย้ายหนีไปนั่นแหละดีที่สุด"

"เอาเป็นว่าตัวไหนจัดการได้ก็จัดการ ตัวไหนสู้ไม่ไหวก็เลี่ยงเอา แต่ถ้าอันตรายเกินไปจริงๆ ก็ย้ายบ้านไปเลย"

ฉินเจิ้นจวินก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน "ถูกต้อง ศัตรูที่สู้ไม่ได้ด้วยกำลัง ก็ต้องใช้สติหลบเลี่ยงไป!"

"อีกอย่างฉันสงสัยว่างูยักษ์ที่ฉีหยวนเจอ น่าจะเป็นสัตว์ร้ายระดับหายาก สัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมไม่น่าจะแข็งแกร่งขนาดนั้น"

"จริงครับ นางพญาผึ้งเสือดำฝีมืออ่อนแอมาก" ฉีหยวนมองไปยังนางพญาผึ้งเสือดำที่อยู่ข้างเตาผิง พลางพูดอย่างนึกรังเกียจนิดๆ

นางพญาผึ้งเสือดำงั้นเหรอ?

คนอื่นทำหน้างงงวยระคนอยากรู้อยากเห็น พวกเขามาอยู่ที่นี่ตั้งนาน ยังไม่ทันสังเกตเลยว่าในห้องนั่งเล่นมีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ด้วย