ตอนที่ 77 หุ่นเชิดพิทักษ์

ด้วยความที่มันดำมะเมื่อมไปทั้งตัว แถมยังพอกดินปั้นไว้ชั้นหนึ่ง ดูเผิน ๆ จึงแทบไม่ต่างอะไรกับก้อนถ่านไม้

พอฉีหยวนเอ่ยขึ้นมา ทุกคนถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าในเงามืดข้างเตาผิง มีผึ้งยักษ์สีดำตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่ ขนาดของมันใหญ่พอ ๆ กับโม่หินเลยทีเดียว

หยางเจิ้งเหอสีหน้าประหลาดใจ เอ่ยถามขึ้น "ฉีหยวน ผึ้งตัวนี้...คงไม่ใช่ระดับยอดเยี่ยมหรอกนะ?"

ฉีหยวนพยักหน้าพลางอุ้มนางพญาผึ้งเสือดำขึ้นมาจากพื้น แล้วพูดว่า "ใช่ครับ นี่เป็นสัตว์เลี้ยงของผม นางพญาผึ้งเสือดำ พวกคุณจะเรียกมันว่าเจ้าอ้วนดำก็ได้ ฝีมืออยู่ระดับยอดเยี่ยมครับ"

"พอดีเลย เราถือโอกาสนี้แนะนำตัวกันหน่อยดีกว่า เอาแบบระบุรายละเอียดให้ชัดเจนไปเลยจะดีที่สุดครับ"

พื้นฐานของความร่วมมืออย่างลึกซึ้ง ย่อมต้องเริ่มจากการทำความรู้จักกันให้ลึกซึ้งก่อน

ภายใต้ข้อเสนอของฉีหยวน ทุกคนต่างทยอยแนะนำตัวเอง โดยเน้นไปที่สถานการณ์ความแข็งแกร่งของตนเอง รวมถึงกำลังรบที่มีอยู่ในครอบครอง

จุดประสงค์ในการร่วมมือกันของทุกคน หลัก ๆ ก็เพื่อรับมือกับสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่ง รวมกลุ่มช่วยเหลือกัน และยกระดับขีดจำกัดความแข็งแกร่งให้สูงขึ้น

จ้าวเฉิงรู้ตัวว่าตนเองอ่อนแอที่สุด จึงชิงเปิดปากก่อน "ผมเริ่มก่อนแล้วกันครับ!"

"ฝีมือของผมค่อนข้างอ่อน ถึงจะได้กินอาหารระดับดีไปไม่น้อย แต่ก็แค่แตะระดับดีได้แบบเฉียดฉิวเท่านั้น"

"แต่ผมฝึกหมาป่าป่าระดับดีให้เชื่องได้ตัวหนึ่ง ฝีมือถือว่าไม่เลว น่าจะอยู่ราว ๆ ระดับดีขั้นกลางครับ"

ทุกคนพยักหน้า ถือว่ายอมรับในความสามารถของเขา

หยางเจิ้งเหอพูดต่อทันทีด้วยน้ำเสียงสงบ "ฝีมือของผมเอง น่าจะอยู่ราว ๆ ระดับดีขั้นกลาง แต่ถ้าเทียบพลังต่อสู้จริง ๆ น่าจะด้อยกว่าสัตว์ร้ายระดับดีอยู่นิดหน่อย

ส่วนด้านอื่น ผมยังมีหุ่นเชิดพิทักษ์อยู่อีกตัวหนึ่ง ถ้าในบรรดาระดับดีด้วยกันก็ถือว่าค่อนข้างแกร่ง น่าจะอยู่ขั้นปลายได้ครับ"

"หุ่นเชิดพิทักษ์?"

คนอื่น ๆ มองมาด้วยความสงสัย เห็นได้ชัดว่าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

"เป็นไอเทมที่ได้มาจากแดนลับน่ะครับ คุณภาพระดับยอดเยี่ยม แต่พลังต่อสู้อยู่ระดับดี มีสติปัญญาขั้นพื้นฐาน ฟังคำสั่งรู้เรื่อง"

หยางเจิ้งเหอไม่ได้ปิดบังอะไร อธิบายออกมาตรง ๆ

ฉีหยวนเองก็ประหลาดใจมาก นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีไอเทมประเภทหุ่นเชิดอยู่ด้วย ตนเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก

จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามขึ้น "พี่หยาง ผมจำได้ว่าคุณน่าจะมีขวากหนามพิทักษ์อยู่ต้นหนึ่งไม่ใช่เหรอครับ? ดูเหมือนจะเป็นธาตุดินหรือเปล่า?"

หยางเจิ้งเหอร้องเอ๊ะขึ้นมาเบา ๆ ก่อนจะถามด้วยความแปลกใจ "นายรู้ได้ยังไง? เมื่อก่อนฉันเคยเลี้ยงขวากหนามพิทักษ์อยู่ต้นหนึ่งจริง ๆ นั่นแหละ"

ฉีหยวนยิ้มแล้วตอบ "ตอนนั้นผู้หญิงคนนั้นมีขวากหนามพิทักษ์อยู่สามต้น แบ่งขายให้พวกเราคนละต้น ของคุณเป็นธาตุดิน ส่วนของผมเป็นธาตุไม้ครับ"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

"จะว่าไป ก็ต้องขอบคุณพี่หยางด้วยนะครับ ตอนที่เธอขายขวากหนามพิทักษ์ให้ผม ก็ขายเบาะแสเรื่องแดนลับพ่วงมาด้วยพอดี"

หยางเจิ้งเหอหัวเราะฮ่า ๆ "เป็นวาสนาแท้ ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนั้นเราจะมีเรื่องเกี่ยวข้องกันแล้ว! แต่จะว่าไป ขวากหนามพิทักษ์ของนายยังอยู่อีกเหรอ?"

ฉีหยวนสงสัย "หรือว่า...มันไม่ควรจะอยู่แล้วเหรอครับ?"

ฉีหยวนชี้ไปนอกหน้าต่าง เถาขวากหนามสีเขียวสดความยาวราวสามสิบเซนติเมตรกำลังส่ายไปมาอยู่บนแนวกำแพง ด้านบนยังมีดอกไม้สีแดงดอกเล็ก ๆ บานอยู่อีกด้วย

"ฉีหยวน ตอนนั้นนายมีม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ร้ายแล้วเหรอเนี่ย? ถึงขนาดฝึกมันให้เชื่องได้ด้วย!"

พอหยางเจิ้งเหอเห็นขวากหนามพิทักษ์ ก็ยิ่งทึ่งในความมั่งคั่งของฉีหยวนเข้าไปใหญ่

ต้องรู้ก่อนว่า ขวากหนามพิทักษ์ต้นนี้ได้มาตั้งแต่เนิ่น ๆ เลยทีเดียว

ตอนนั้นเพิ่งจะมาถึงโลกม่านหมอกได้แค่วันเดียว ฉีหยวนกลับได้ม้วนคัมภีร์ระดับยอดเยี่ยมมาครอบครอง และนำมาสยบมันได้แล้วเนี่ยนะ

พอได้ยินหยางเจิ้งเหอพูดแบบนี้ ฉีหยวนเองก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน

ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ร้ายงั้นเหรอ?

ดูเหมือนว่าตน...จะไม่เคยใช้ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ร้ายกับขวากหนามพิทักษ์เลยนี่นา!

เมื่อเห็นสีหน้าของฉีหยวน หยางเจิ้งเหอก็พลอยชะงักตามไปด้วย "ฉีหยวน หรือว่านายไม่ได้ใช้ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์ร้าย?"

"ถ้าจำไม่ผิด ก็ไม่ได้ใช้จริง ๆ ครับ มันค่อนข้างเชื่อฟังมาตลอดเลยนะ"

"เชื่อฟังเนี่ยนะ?!"

มุมปากของหยางเจิ้งเหอกระตุก หน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที "ตอนที่ฉันได้ขวากหนามพิทักษ์ต้นนั้นมา ก็คิดจะฟูมฟักให้มันโตขึ้นมา เพื่อเอาไว้ใช้ปกป้องที่พักพิงเหมือนกัน ก็เลยคอยป้อนดินหินระดับดีสารพัดอย่างให้มันกินตลอด"

"แต่ที่ฉันคิดไม่ถึงก็คือ พอมันฟื้นตัวได้ไม่ทันไร มันก็มุดดินหนีหายไปเลยน่ะสิ!"

หยางเจิ้งเหอจนปัญญา เรื่องนี้นับเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของเขาเหมือนกัน

ทว่าเรื่องน่าอัศจรรย์ก็คือ ฉีหยวนไม่ได้ใช้ม้วนคัมภีร์ฝึกสัตว์เช่นกัน แต่ขวากหนามพิทักษ์กลับคอยปกป้องที่พักพิงมาโดยตลอด ไม่มีวี่แววว่าจะทรยศแข็งข้อเลยสักนิด

นี่มันเพราะอะไรกันแน่

ฉีหยวนเองก็งงเป็นไก่ตาแตก หรือว่าตัวเขามีเสน่ห์เหลือล้นงั้นเหรอ ดูท่าจะไม่ใช่เหตุผลที่เข้าท่าสักเท่าไหร่

จ้าวเฉิงเอ่ยปลอบใจ "ยังไงก็แฝดสามนี่ครับ นิสัยอาจจะไม่เหมือนกันก็ได้ ของท่านเทพฉีหยวนต้นนี้คงจะเรียบร้อยกว่าหน่อย"

หยางเจิ้งเหอมองเขาด้วยความประหลาดใจ สายตาราวกับกำลังมองคนโง่ เหตุผลแบบนี้นายเชื่อลงด้วยเหรอ

แต่พอลองคิดดูให้ดี ก็เหมือนจะฟังขึ้นอยู่บ้าง

"อาจจะใช่ ผมเองก็ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน" หยางเจิ้งเหอพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ จากนั้นก็พูดต่อว่า "จริงสิ ผมยังมีไอเทมระดับหายากอยู่อีกชิ้นหนึ่ง คิดว่าน่าจะมีประโยชน์กับทุกคน ถ้าใครต้องการก็ขอยืมจากผมได้นะ"

พูดจบ หยางเจิ้งเหอก็ส่งข้อมูลไอเทมชิ้นนั้นให้ทุกคนดู

[ชื่อ: อุปกรณ์ตรวจสอบ (ระดับหายาก)

คุณสมบัติ: ตรวจสอบข้อมูลทรัพยากรในธรรมชาติ (ต่ำกว่าระดับหายาก)

คำอธิบาย: รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งมิพ่าย]

ไอเทมชิ้นนี้... ก็เหมือนระบบก่อนที่จะอัปเดตไม่ใช่เหรอ

หลังการอัปเดตครั้งแรก สิ่งมีชีวิตที่พบในธรรมชาติก็ไม่แสดงระดับคุณภาพ ข้อมูล และประโยชน์ที่แน่ชัดอีกต่อไป

เหมือนกับตอนที่ฉีหยวนออกไปตกปลา เขาไม่รู้เลยว่าที่ตกขึ้นมาได้คือตัวอะไร ทำได้แค่ประเมินระดับคุณภาพคร่าว ๆ จากประสบการณ์ของตัวเองเท่านั้น

มาถึงตอนนี้ ทุกคนถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ระบบช่วยชีวิตผู้รอดชีวิตไว้มากแค่ไหน

พอไม่มีระบบคอยช่วยโกง ความเข้าใจที่ผู้รอดชีวิตมีต่อโลกใบนี้ก็เริ่มเลือนราง ทั้งยังมีความไม่รู้อีกมากมายผุดขึ้นมา

"คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ แค่ความสามารถเพียงเสี้ยวเดียวของระบบ กลับเทียบเท่าได้กับไอเทมระดับหายากเลย!"

ฉีหยวนอดทอดถอนใจไม่ได้ เมื่อก่อนยังไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้ที่ขาดความช่วยเหลือจากระบบไป ถึงได้รู้ว่าไอเทมชิ้นนี้มีมูลค่ามหาศาลจริง ๆ

"สำหรับตอนนี้แล้ว นี่ถือเป็นของล้ำค่าเลยล่ะ ถ้าไปเจอสัตว์ร้ายระดับหายากเข้า เราก็ยังพอศึกษาจุดเด่นของมันเพื่อที่จะ... หนีเอาตัวรอดได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น"

หยางเจิ้งเหอนาน ๆ ทีจะเล่นมุก จากนั้นก็ให้คำสัญญากับทุกคน "หลังจากนี้ถ้าใครจำเป็นต้องใช้ ก็ทักมาขอยืมผมได้เลย"

ทุกคนขานรับตอบตกลง ความแข็งแกร่งโดยรวมของหยางเจิ้งเหอมีประโยชน์ต่อทุกคนอย่างมาก

ต่อไปเดิมทีควรเป็นตาของจงม่ายอวิ้นที่จะแนะนำตัว แต่ฉินเจิ้นจวินกลับชิงเอ่ยปากตัดหน้า ปล่อยให้จงม่ายอวิ้นเป็นคนถัดไป

ฉีหยวนแปลกใจอยู่บ้าง ดูท่าพี่ฉินคงอยากให้ตัวเขากับจงม่ายอวิ้นเป็นไพ่เด็ดปิดท้ายสินะ!

การแนะนำตัวของฉินเจิ้นจวินเรียบง่ายมาก เขาแนะนำความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างคร่าว ๆ

เขาอยู่ในระดับดีขั้นปลายจริง ๆ มีความเชี่ยวชาญในทักษะการต่อสู้ พลังรบแท้จริงน่าจะยิ่งร้ายกาจกว่านั้น

อีกทั้งยังเลี้ยงหมูป่าหลังเหล็กระดับดีไว้หนึ่งตัว กับสุนัขล่าเนื้อระดับดีอีกหนึ่งตัว

เรื่องสุนัขล่าเนื้อนั้น ฉีหยวนพอจะรู้อยู่บ้าง

ตอนที่ไปเยี่ยมที่พักพิงของฉินเจิ้นจวินคราวก่อน เขาก็เคยเห็น มันเป็นสุนัขล่าเนื้อสีดำตัวหนึ่ง

ได้ยินว่าฉินเจิ้นจวินไปเจอมันเข้าตอนออกล่าสัตว์ในวันที่สองหลังมาถึงโลกม่านหมอก

ตอนนั้นแม่หมาเพิ่งคลอดลูก สภาพร่างกายย่ำแย่มาก จึงตกเป็นเป้าหมายของสัตว์ร้ายตัวอื่น

พอฉินเจิ้นจวินไปเจอเข้า จึงช่วยชีวิตมันกลับมา

ซึ่งต่างจากเรื่องเล่าทำนองเดียวกันที่ว่า แม่หมาใกล้ตายแล้วฝากฝังลูกหมาไว้ก่อนสิ้นใจ

เพราะแม่หมาตัวนี้รอดชีวิตมาได้ ในทางกลับกัน ลูกหมาล่าเนื้อที่เพิ่งลืมตาดูโลกกลับตายเรียบ ไม่รอดเลยสักตัว

หลังจากแม่หมาล่าเนื้อหายป่วย มันก็คอยติดตามฉินเจิ้นจวินเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

เมื่อได้ฟังการแนะนำตัวของฉินเจิ้นจวิน ฉีหยวนก็สังเกตเห็นได้

ระหว่างที่ฉินเจิ้นจวินแนะนำตัว เขาจงใจละเว้นข้อมูลสำคัญอย่างเรื่องห้องเพาะฟัก ไม่ได้เปิดเผยไพ่ตายของตนเองออกไปจนหมด

ดูท่าแล้ว กับคนอื่น ๆ เขายังไม่ได้ไว้ใจอย่างสนิทใจเท่าไรนัก