ตอนที่ 78 การประลองเชิง

จากนั้นก็ถึงคิวของจงม่ายอวิ้น

การแนะนำตัวของเธอทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจอย่างยิ่ง

ฝีมือส่วนตัวของเธอไม่ได้แข็งแกร่ง ทั้งยังไม่ได้เลี้ยงสัตว์ร้ายที่ทรงพลังเอาไว้ และไม่มีไอเทมระดับสูงด้วยซ้ำ

ทว่า เธอกลับครอบครองม้วนคัมภีร์การสร้างที่พิเศษอย่างยิ่งอยู่หนึ่งใบ

[ชื่อ: พิมพ์เขียวสร้างศรวิญญาณ (ระดับหายาก)

ผลลัพธ์: สามารถใช้โลหิตหยดบริสุทธิ์ กระดูก และอวัยวะที่แข็งแกร่งของสัตว์ร้าย สร้างลูกศรทรงพลังขึ้นมาได้ด้วยวิธีพิเศษ

สัตว์ร้ายที่มีระดับพลังต่างกัน จะสร้างศรวิญญาณที่มีอานุภาพต่างกัน (ระดับดี, ระดับยอดเยี่ยม, ระดับหายาก)

คำอธิบาย: สัตว์ร้ายหนึ่งตัว สร้างได้เพียงหนึ่งดอกเท่านั้น!]

ดวงตาของฉีหยวนเป็นประกายขึ้นมาทันที นี่เป็นไอเทมอีกชิ้นที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แถมยังมีอานุภาพร้ายกาจอย่างยิ่ง

ฉินเจิ้นจวินเอ่ยขึ้นมาว่า "ศรวิญญาณแบบนี้ผมเคยใช้มาก่อน อานุภาพไม่ธรรมดาเลย ช่วยเสริมพลังรบได้มากครับ"

หยางเจิ้งเหอขมวดคิ้วถาม "การสร้างศรวิญญาณทำให้ซากสัตว์ร้ายเสียหายมากไหมครับ มันจะกระทบกับการเอาเนื้อไปใช้หรือเปล่า"

สำหรับคำถามนี้ จงม่ายอวิ้นจึงเอ่ยอธิบาย "ต้องการแค่โลหิตหยดบริสุทธิ์กับกระดูกส่วนที่แข็งแรงเท่านั้นค่ะ ไม่ส่งผลกระทบต่อการนำเนื้อมากินเลย"

เมื่อได้ยินคำตอบ ทุกคนต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หากการสร้างศรวิญญาณจำเป็นต้องใช้เนื้อปริมาณมหาศาลเหมือนกับโพชันรักษา มูลค่าของมันคงลดฮวบลงไปมาก

แต่ถ้าใช้เพียงแค่โลหิตหยดบริสุทธิ์กับกระดูก มูลค่าและประโยชน์ในการใช้งานของมันก็จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

ฉีหยวนกล่าวเห็นด้วย "แม้สมรรถภาพร่างกายของพวกเราจะพัฒนาขึ้นกันทุกคน แต่ถ้าไม่นับพี่ฉินแล้ว คนอื่นก็คงยากจะดึงพลังที่แท้จริงของตัวเองออกมาได้เต็มที่"

"หากพวกเราใช้ศรวิญญาณโจมตีระยะไกลเพื่อคอยคุมเชิง โอกาสพลาดโดยรวมจะลดลงไปเยอะมาก"

ฉีหยวนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจด้วยความยินดี การที่เขาซุ่มฝึกยิงธนูมาตลอดสิบกว่าวัน ในที่สุดก็ได้เอามาใช้ประโยชน์จริง ๆ เสียที!

จงม่ายอวิ้นจึงเอ่ยเสริมว่า "ถ้าในอนาคตล่าสัตว์ร้ายได้ ฉันจะเก็บเอาเฉพาะวัตถุดิบที่ต้องใช้สร้างศรวิญญาณไป พอคราฟต์เสร็จแล้วจะส่งมอบให้ทุกคนนะคะ"

"ได้เลย หลังจากนี้ทุกคนก็ฝึกยิงธนูให้มากขึ้น จะได้พัฒนาฝีมือการยิงกัน"

เมื่อเห็นว่าทุกคนพูดกันจบแล้ว ฉีหยวนจึงยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า "ระดับพลังของผมอยู่ที่จุดสูงสุดของระดับดี แต่พลังต่อสู้จริงไม่ได้แข็งแกร่งอะไรหรอกครับ"

คนในที่นั้นต่างตกตะลึง แม้จะคาดเดาไว้ล่วงหน้าบ้างแล้ว แต่ก็ไม่นึกว่าสมรรถภาพร่างกายของฉีหยวนจะสูงถึงเพียงนี้

พวกเขาไม่อาจนึกภาพออกเลยว่า ภายในเวลาเพียงครึ่งเดือน จะสามารถยกระดับสมรรถภาพร่างกายให้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร

ต่อให้กินอาหารระดับดีทุกวัน ก็ยังยากที่จะมาถึงจุดนี้ได้

แววตาของฉินเจิ้นจวินไหววูบ เขารู้ดีว่าการที่สมรรถภาพร่างกายของฉีหยวนเพิ่มสูงขึ้นนั้น ย่อมไม่ใช่เพราะกินอาหารระดับดีอย่างแน่นอน

ถึงแม้จะสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยถามต่อหน้าทุกคน

ฉีหยวนพูดต่อ "ส่วนด้านอื่น ๆ ผมยังมีหมูป่าหลังเหล็กระดับดีหนึ่งตัว และฝูงผึ้งอีกหนึ่งฝูงครับ"

"ฝูงผึ้งเหรอ พลังรบโดยรวมเป็นยังไงบ้าง เหมือนกับเจ้าผึ้งดำตัวใหญ่ตัวนี้หรือเปล่า" จ้าวเฉิงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฉีหยวนโบกมือปฏิเสธ "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ตัวที่แข็งแกร่งที่สุดคือนางพญาผึ้งเสือดำ อยู่ระดับยอดเยี่ยม นอกนั้นก็มีระดับดีอยู่อีกสองสามตัว พลังโดยรวมถือว่าพอใช้ได้ครับ"

แม้ฉีหยวนจะไม่ได้อธิบายรายละเอียดลึกซึ้ง แต่คนอื่นต่างก็เข้าใจตรงกันว่า พลังรบของฝูงผึ้งนี้ต้องเทียบเท่าระดับยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน

ผู้คนในที่แห่งนี้ไม่เคยสัมผัสกับสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมขึ้นไปมาก่อน ความประทับใจเพียงหนึ่งเดียวคือเจ้างูยักษ์ตัวนั้น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจประเมินพลังที่แท้จริงของฉีหยวนได้เลย

แต่ที่แน่ใจได้ก็คือ ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้นฉีหยวนยังซ่อนไพ่เอาไว้อีก พลังของขวากหนามพิทักษ์ที่อยู่ด้านนอกกำแพง เขาก็ไม่ได้บอกออกไป

ขวากหนามพิทักษ์เองก็มีพลังระดับดี เพียงแต่เคลื่อนที่ไม่ได้ จึงทำให้ถูกมองข้ามอยู่บ่อยครั้ง

หลังจากทั้งห้าคนแนะนำตัวกันเสร็จสิ้น ความเข้าใจที่มีต่อกันก็เพิ่มมากขึ้น พันธมิตรเล็ก ๆ ที่ช่วยเหลือกันทั้งรุกและรับก็นับว่าเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

แผนการเคลียร์สัตว์ร้ายรอบที่พักพิงที่เอ่ยถึงก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างก็ตกลงนัดแนะว่าจะเริ่มลงมือในอีกห้าวันข้างหน้า

อาศัยจังหวะที่คลื่นความหนาวเพิ่งจะผ่านพ้นไป สัตว์ร้ายยังคงอยู่ในสภาวะอ่อนแอ ย่อมเป็นโอกาสดีที่จะกำจัดพวกมันได้อย่างง่ายดายกว่าปกติ

อีกทั้งยังถือโอกาสกักตุนเนื้อสัตว์ชุดใหม่ เพื่อชดเชยสิ่งที่สูญเสียไปอย่างมหาศาลในช่วงคลื่นความหนาว

หลังจากคุยธุระทุกเรื่องเสร็จสิ้น ทั้งห้าคนก็พูดคุยกันอย่างถูกคอประหนึ่งพบกันช้าเกินไป ก่อนจะแยกย้ายกลับไปยังที่พักพิงของตนด้วยความพึงพอใจ

……

เพียงแต่ว่า โดยที่คนอื่นไม่มีใครล่วงรู้เลยนั้น ฉินเจิ้นจวินได้ใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตย้อนกลับมาอีกครั้ง

เมื่อเดินเข้ามาในบ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าของฉีหยวนก็เลือนหายไป เขานั่งลงบนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่นอย่างสบายอารมณ์

ฉินเจิ้นจวินเดินตามเข้ามาอย่างคุ้นเคย เขานั่งลงตรงข้ามกับฉีหยวน ก่อนจะเอ่ยถามอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า "ฉีหยวน คิดจะร่วมมือกันจริงๆ เหรอ หยางเจิ้งเหอน่ะเป็นคนคิดลึก เหลี่ยมจัดมาก ส่วนจ้าวเฉิงภายนอกดูเหลาะแหละ แต่ข้างในซ่อนเล่ห์เหลี่ยมไว้เพียบ นายก็น่าจะดูออกว่าพวกเขาไม่ได้เปิดใจ และไม่มีทางร่วมมือกับนายด้วยความจริงใจหรอก"

"ผมรู้ครับ มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ในเมื่อพวกเราไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่"

ฉินเจิ้นจวินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แล้วนายมีแผนยังไงล่ะ ถ้าเป็นเรื่องกำลังรบ พวกเราสองคนก็พอแล้ว อย่าลืมสิว่าเรายังมีห้องเพาะฟักกับม้วนคัมภีร์อัปเกรดอยู่ ไม่ได้ขาดแคลนพลังรบระดับดีแค่ไม่กี่คนนี้หรอก"

ฉีหยวนหลุบตาลง ไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ แต่กลับโยนคำถามย้อนไปว่า "พี่ฉิน คุณคิดว่าพอกลับไปแล้ว สิ่งแรกที่พวกเขาจะทำคืออะไรครับ"

ฉินเจิ้นจวินชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเผยความสงสัยและไม่ได้ตอบคำถาม

ฉีหยวนจึงเอ่ยต่อว่า "ถ้าผมเดาไม่ผิด ตอนนี้หยางเจิ้งเหอกับจ้าวเฉิงต้องกำลังเรียกรวมตัวพันธมิตรตัวจริงในกลุ่มของตัวเอง เพื่อเริ่มหารือเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อยู่แน่นอน"

……

ณ โอเอซิสกลางทะเลทราย ภายในที่พักพิงที่ถูกครอบคลุมด้วยม่านแสงสีขาว

หยางเจิ้งเหอนั่งตัวตรงอย่างสุขุม "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ในมือฉายใบหน้าของคนหกคนออกมา

"...เรื่องราวทั้งหมดของวันนี้ก็เป็นแบบนี้ ทุกคนมีความเห็นยังไงกันบ้าง" หยางเจิ้งเหอเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ

"พี่หยาง เจ้าฉีหยวนนั่นน่าจะอยากเป็นพันธมิตรกับพี่จริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่เอาม้วนคัมภีร์พันธมิตรกับอาหารระดับดีมากมายขนาดนั้นออกมาหรอก แสดงความจริงใจมาเต็มที่เลยนะ!"

ชายร่างกำยำนามโจวเลี่ยเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก

หยางเจิ้งเหอพยักหน้ารับ ส่งสัญญาณให้อีกหลายคนบอกความคิดเห็นของตนบ้าง

ชายหนุ่มหน้าตาหมดจดอีกคนนามอันเยวี่ยถังเคาะโต๊ะเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า "สองสามวันนี้มีพี่น้องในพันธมิตรพูดถึงเรื่องที่พบสัตว์ป่าที่น่ากลัวรอบๆ ที่พักพิงอยู่เหมือนกัน สิ่งที่พวกเขาพูดคงไม่ใช่เรื่องโกหกหรอกครับ"

"ภายใต้การคุกคามจากสัตว์ร้ายระดับนี้ การจะขอความช่วยเหลือจากผู้รอดชีวิตคนอื่นก็สมเหตุสมผลตามตรรกะปกติ น่าจะไม่มีปัญหาอะไร"

หยางเจิ้งเหอไม่ได้ตอบ แต่หันไปถามคนคนหนึ่งว่า "ตู้หย่า ก่อนหน้านี้เธอเคยติดต่อกับฉีหยวน เธอคิดว่าเขาเป็นคนยังไง"

เมื่อถูกถาม ตู้หย่าก็รีบตั้งสติ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วออกความเห็นว่า "เป็นคนฉลาดค่ะ มีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง"

หยางเจิ้งเหอยิ้มบางๆ พลางพยักหน้า "เขายังเด็กไปจริงๆ นั่นแหละ นึกว่าแค่เลี้ยงข้าวเพื่อนที่มีฝีมือกลุ่มหนึ่ง มอบของขวัญให้นิดหน่อย ก็จะทำให้ทุกคนยอมเป็นพันธมิตรด้วยความเต็มใจได้แล้ว"

"ความจริงใจน่ะให้มาเต็มเปี่ยม แต่ชั้นเชิงยังห่างไกล นึกว่าอาศัยแค่เรื่องงูยักษ์มาข่มขู่ บวกกับโชว์พลังของตัวเอง จะโน้มน้าวทุกคนได้งั้นเหรอ"

"เขาดูถูกผมเกินไป และก็ดูถูกจ้าวเฉิงเกินไปด้วย พวกเราต่างก็เป็นหัวหน้าพันธมิตรกันทั้งนั้น ลูกไม้แค่นี้มีหรือจะมองไม่ออก"

"แทบจะเรียกได้ว่า เขาเขียนเป้าหมายกับความทะเยอทะยานไว้บนหน้าผากอยู่แล้ว"

"ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับผู้รอดชีวิตชื่อแดงอย่างฉินเจิ้นจวินต้องไม่ธรรมดาแน่ แถมทั้งคู่ยังแข็งแกร่งที่สุด หากตั้งพันธมิตรขึ้นมาจริง ฝ่ายกุมอำนาจหลักก็ต้องเป็นพวกเขาอย่างแน่นอน"

"ความคิดของเขาง่ายมาก ก็แค่อยากจะค่อยๆ กลืนพวกเราเข้าไป เพื่อสร้างกลุ่มผลประโยชน์ที่มีพวกเขาเป็นแกนนำ"

"ถ้างั้นความหมายของพี่หยางคือ... ปฏิเสธพวกเขาเหรอครับ"

หยางเจิ้งเหอส่ายหน้าแล้วพูดว่า "นายเองก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าพวกเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย และต้องการร่วมมือกันจริงๆ"

"ส่วนเรื่องที่คิดจะกลืนผมเข้าไปในพันธมิตรของพวกเขานั้น... หารู้ไม่ว่า ผมเองก็อยากเอาพลังและทรัพยากรของพวกเขามาเป็นปุ๋ยบำรุงการเติบโตของเราเหมือนกัน! ไม่ว่าจะดึงพวกเขาเข้ามา หรือจะปล้นพวกเขาโดยตรง พวกเราก็ทำได้ทั้งนั้น!"