ตอนที่ 79 ใครคือผู้กุมชะตา!

"อย่าว่าแต่ผมเลย พวกคุณเองก็ขอให้พวกเขาช่วยได้เหมือนกัน อย่างมากตอนท้ายก็แบ่งผลประโยชน์ให้พวกเขาเพิ่มอีกหน่อย"

"ด้วยฝีมือของพวกคุณเองก็รับมือกับสัตว์ร้ายพวกนั้นไม่ไหวอยู่แล้ว สู้ให้พวกเขาช่วยกำจัดไปเลยดีกว่า ถึงจะไม่ได้ซากสัตว์ร้าย พวกคุณก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร แถมยังกำจัดอันตรายรอบตัวไปได้ด้วย"

ตู้หย่าพูดแทรกขึ้นมาทันที "พวกเขาจะยอมตกลงเหรอคะ"

ได้ยินคำถามนี้ หยางเจิ้งเหอก็ตอบอย่างมั่นใจเป็นพิเศษ "ยอมแน่! แล้วผมเดาว่าพวกเขาไม่มีทาง และไม่กล้ากำจัดสัตว์ร้ายรอบที่พักพิงของตัวเองเด็ดขาด!"

"ทำไมล่ะ"

อีกหกคนที่เหลือถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"พวกคุณเคยอ่านข้อมูลของม้วนคัมภีร์ที่พักพิงระดับรองหรือยัง"

คนอื่น ๆ อดไม่ได้ที่จะหันไปมองตู้หย่า เพราะ "ม้วนคัมภีร์ที่พักพิงระดับรอง" แผ่นนี้นั้นมาจากเธอนั่นเอง

ตู้หย่านึกย้อนความทรงจำครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "แบบแรกคือยึดครองที่พักพิงของคนอื่น ส่วนแบบที่สองคือสร้างที่พักพิงระดับรองขึ้นมาเองค่ะ"

แววตาของหยางเจิ้งเหอลึกล้ำ น้ำเสียงราบเรียบ "ประโยชน์สูงสุดของที่พักพิงระดับรองก็คือการเข้าครอบครองทรัพยากรล้ำค่า"

"ส่วนการไปยึดที่พักพิงคนอื่น... นอกจากจะรู้ว่าแถวที่พักพิงคนนั้นมีทรัพยากรล้ำค่า และอีกฝ่ายยังต้องโง่เง่าพอจะปล่อยให้คนอื่นใช้ม้วนคัมภีร์บุกเข้าไปในบ้าน เพื่อสุดท้ายจะถูกฆ่าแล้วชิงที่พักพิงไป"

"ความเป็นไปได้แบบนั้นมันน้อยเกินไป ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้มากกว่าที่ที่พักพิงแห่งนี้จะอยู่ใกล้กับที่พักพิงหลักของเขาเอง!"

คนอื่น ๆ เผยสีหน้าเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที ตรรกะนี้ฟังดูสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

การจะเทเลพอร์ตไปยังที่พักพิงของคนอื่น จำเป็นต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าของที่พักพิงก่อน

จะมีคนโง่สักกี่คนกันที่ยอมให้คนอื่นเข้ามาง่าย ๆ

เมื่อได้ยินหยางเจิ้งเหอเชื่อมโยงตรรกะจนครบถ้วน โจวเลี่ยก็ตาสว่างขึ้นมาทันที "แปลว่าเจ้างูยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวตัวนั้นก็อยู่แถวที่พักพิงของเขา ตอนนี้เขาเลยไม่กล้าก้าวขาออกจากบ้านเลยงั้นสิ!"

"ใช่แล้ว เขาไม่เพียงแต่ไม่กล้าออกไปกำจัดสัตว์ร้าย แม้แต่จะออกไปเก็บเกี่ยวทรัพยากรยังไม่กล้าด้วยซ้ำ ทำได้แค่ผ่านทางพวกเรา เพื่อมาหาทรัพยากรรอบที่พักพิงของพวกเราไปเติมเต็มเท่านั้น!"

สมองของหยางเจิ้งเหอแจ่มชัดเป็นอย่างยิ่ง เขาเรียบเรียงตรรกะซ้ำไปซ้ำมา และมั่นใจว่าข้อสันนิษฐานทั้งหมดไม่มีช่องโหว่เลยแม้แต่น้อย

หากเป็นไปตามแผนการของเขา สิ่งที่ฉีหยวนทำไม่เพียงจะเหนื่อยเปล่า แต่กลับจะถูกพันธมิตรของหยางเจิ้งเหอกดดันและควบคุมเอาไว้ได้แทน

ทว่า ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ยังคงต้องการสิ่งยืนยันอีกหนึ่งอย่าง!

นั่นก็คือฉีหยวนจะกล้ากำจัดสัตว์ร้ายรอบที่พักพิงของตัวเองหรือไม่!

……

ที่พักพิงของฉีหยวน

"ต้องระวังเรื่องหนึ่ง เราต้องยืนกรานเสียงแข็งว่าสัตว์ร้ายรอบที่พักพิงของเราถูกกำจัดจนหมดสิ้นแล้ว ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขาอีก!"

ฉีหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว สงบนิ่งเป็นธรรมชาติ

"ทำไมล่ะ"

ฉีหยวนใช้มือหนึ่งช้อนนางพญาผึ้งเสือดำขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า "สัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมเริ่มมีสติปัญญาในระดับหนึ่งแล้ว ถ้าพวกเรากำจัดมันให้สิ้นซากไม่ได้ ย่อมต้องถูกก่อกวนไม่จบไม่สิ้นแน่นอน"

"พวกเราไม่กลัวว่าจะสู้ไม่ไหว ต่อให้แพ้ คราวหน้าก็ยังกลับมาสู้ใหม่ได้... แต่สิ่งที่พวกเรากลัวคือการที่ที่พักพิงถูกหมายหัว เมื่อใดที่ที่พักพิงถูกสัตว์ร้ายทำลาย ทุกอย่างก็จบสิ้นทันที"

แววตาของฉินเจิ้นจวินฉายแววครุ่นคิด ไม่ได้เอ่ยคัดค้าน

สำหรับผู้รอดชีวิตแล้ว ที่พักพิงย่อมเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตอย่างแท้จริง หากปราศจากการคุ้มครองของที่พักพิง ก็แทบไม่ต่างอะไรกับการตายไปแล้ว

ส่วนเรื่องจะไปอยู่ใต้ชายคาที่พักพิงของคนอื่นน่ะหรือ? ไปอาศัยพึ่งใบบุญคนอื่น หรือจะไปชิงอำนาจเจ้าของบ้าน? ล้วนไม่ตรงกับความเป็นจริงทั้งสิ้น

"ผมเข้าใจแล้ว" ฉินเจิ้นจวินพยักหน้าแล้วถามต่อ "แล้วแผนการรูปธรรมของคุณล่ะคืออะไร"

"แผนการมีไว้เพื่อตอบสนองความต้องการของเรา!"

"ความต้องการของพวกเราเหรอ"

น้ำเสียงอันราบเรียบของฉีหยวนแฝงไปด้วยความสุขุมดั่งผู้กุมบังเหียนแผนการทั้งหมด "ความต้องการตลอดมาของพวกเรา ก็หนีไม่พ้นเรื่องทรัพยากรและความแข็งแกร่ง"

"เมื่อก่อนพวกเราออกไปข้างนอกได้อย่างไม่เกรงกลัวอะไร เพราะความแข็งแกร่งของเรามีมากพอ แต่ตอนนี้เมื่อมีสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมและระดับหายากปรากฏตัว การพัฒนาของพวกเราจึงถูกจำกัดลง"

"พวกเราไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยมขึ้นไป หากสุ่มสี่สุ่มห้าออกไปข้างนอกแล้วเจอกับสัตว์ร้ายที่ทรงพลังพวกนี้เข้า จะทำยังไงล่ะ"

"สู้เหรอ ถ้าสู้ชนะก็ดีไป แต่ถ้าแพ้ขึ้นมา นั่นหมายความว่าพวกเราจะถูกสัตว์ร้ายที่จัดการไม่ได้หมายหัวเอาไว้ ความยุ่งยากจะตามมาไม่หยุดหย่อน ความเสี่ยงมันสูงเกินไป!"

พอฉินเจิ้นจวินได้ยินถึงตรงนี้ก็เผยรอยยิ้มอย่างรู้ทันออกมา "เพราะงั้น พวกเราก็เลยจะไปล่าสัตว์แถวๆ ที่พักพิงของคนอื่นเหรอ สู้ไม่ไหวก็เผ่น ปล่อยให้คนอื่นแบกรับความเสี่ยงแทนงั้นสิ"

"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ว่าผมอยากไป แต่เป็นพวกเขาที่ต้องมาอ้อนวอนขอให้พวกเราไปต่างหาก! นอกจากม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตพวกเขาจะต้องเป็นคนออกแล้ว ของที่ได้มาตอนท้ายพวกเราก็ต้องได้ส่วนแบ่งก้อนโตที่สุดด้วย!"

มุมปากของฉินเจิ้นจวินกระตุกอย่างอดไม่อยู่ "กอบโกยทรัพยากรข้างนอก กักตุนเนื้อสัตว์ รวบรวมข้อมูลสัตว์ร้ายระดับยอดเยี่ยม หลบเลี่ยงความเสี่ยงจากสัตว์ร้ายตัวฉกาจ... แถมสุดท้ายแกยังอยากจะได้ป้ายเชิดชูความดีอีกงั้นเหรอ"

"นี่ไม่ใช่แค่ป้ายเชิดชูครับ นี่เขาเรียกว่าศิลาจารึกคุณงามความดีต่างหาก!"

ฉินเจิ้นจวินมองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วถอนหายใจออกมา

ตอนแรกเขายังแอบกังวล กลัวว่าฉีหยวนจะใจใหญ่เกินไปจนเสียท่า โดนจิ้งจอกเฒ่าเขี้ยวลากดินอย่างหยางเจิ้งเหอเล่นงานเอาได้

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ฉีหยวนน่าจะถูกกระตุ้นอย่างแรงตั้งแต่วินาทีที่ที่พักพิงระดับรองถูกทำลาย จนเริ่มวางแผนการเหล่านี้ขึ้นมา

"แต่ว่า พวกเรายังมีปัญหาที่ร้ายแรงมากอยู่อีกเรื่องหนึ่งครับ!"

ฉินเจิ้นจวินสงสัย จึงถามขึ้น "เรื่องอะไร"

"จงม่ายอวิ้นครับ! ศรวิญญาณของเธอเหมาะกับพวกเรามาก แต่พวกเรากลับไม่มีทางควบคุมเธอได้อย่างมีประสิทธิภาพเลย"

ฉินเจิ้นจวินขมวดคิ้วครุ่นคิดก่อนพูดว่า "การสร้างศรวิญญาณจำเป็นต้องล่าสัตว์ร้ายระดับดีขึ้นไป ซึ่งสำหรับจงม่ายอวิ้นแล้ว นั่นถือเป็นเรื่องยากเลยทีเดียว"

มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ ตอนที่ยังมีตลาดแลกเปลี่ยนอยู่ก็สามารถซื้อได้โดยตรง ทว่าในตอนนั้นมีคนที่ล่าสัตว์ร้ายระดับดีได้น้อยมาก ในตลาดแลกเปลี่ยนจึงไม่มีขาย

มาตอนนี้ หลายคนมีความสามารถพอที่จะล่าได้แล้ว แต่ตลาดแลกเปลี่ยนดันถูกยกเลิกไปเสียอย่างนั้น

สำหรับจงม่ายอวิ้นแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องโชคร้ายอย่างแท้จริง

"พวกเราแข็งแกร่งพอ การร่วมมือกับพวกเราจึงมีแต่ข้อดีมหาศาลสำหรับจงม่ายอวิ้น"

ฉีหยวนส่ายหน้าปฏิเสธ "ก็ยังไม่ปลอดภัยพออยู่ดี ต้องหาวิธีอื่นเพิ่มครับ!"

ขณะที่พูดอยู่ จู่ๆ ฉีหยวนก็เงยหน้าขึ้น สบตาฉินเจิ้นจวินด้วยความจริงจังเป็นที่สุด ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขึงขัง "พี่ฉิน ผมขอถามคำถามที่จริงจังมากๆ สักข้อได้ไหมครับ"

เมื่อเห็นสีหน้าของฉีหยวนเคร่งขรึมขนาดนั้น หัวใจของฉินเจิ้นจวินก็กระตุกวูบ รับรู้ได้ถึงความสำคัญของเรื่องนี้ เขารีบนั่งตัวตรงทันที แม้แต่ขาที่ไขว่ห้างอยู่ก็วางลง พลางตอบกลับอย่างจริงจัง "ถามมาสิ!"

ฉีหยวนสูดหายใจเข้าลึก ค่อยๆ อ้าปากพูด "พี่ฉิน... พี่เคยคิดจะ... หาแม่เลี้ยงให้เสี่ยวถงบ้างไหมครับ"

เพียะ! พลั่ก!

ฉินเจิ้นจวินฟาดฝ่ามือใส่ทันที เสียงดังพลั่กไปโดนเข้ากับ... นางพญาผึ้งเสือดำที่อยู่ในมือของฉีหยวน

นางพญาผึ้งเสือดำที่ไม่ทันได้ระวังตัว ถูกตบกระเด็นเข้าไปในเตาผิงเต็มๆ

ฉินเจิ้นจวินหน้าดำทะมึนลุกขึ้นยืน เขามองฉีหยวนด้วยความพูดไม่ออก ผ่านไปครู่หนึ่งจึงถอนหายใจออกมา "ในเมื่อแกวางแผนไว้แล้วก็ไปทำเถอะ อาศัยพลังของพวกเราสองคน คอยคุมสถานการณ์ไว้ก็ไม่มีปัญหาอะไร เสี่ยวถงยังรอฉันอยู่ที่บ้าน ฉันกลับก่อนล่ะ"

ฉีหยวนไม่ล้อเล่นอีก เขายิ้มพลางลุกขึ้นยืน ล้วงเอาเม็ดสารสีขาวขุ่นออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ "เก็บไว้ให้เสี่ยวถงนะครับ มันทำให้เธอเลื่อนไปถึงระดับดีได้ทันที แล้วก็พวกอาหารทะเลด้วย คราวนี้พี่ไม่วางใจที่จะพาเธอมา ก็เอาพวกนี้กลับไปให้เธอกินแล้วกันครับ"

ฉินเจิ้นจวินมองของที่ยื่นมาให้อย่างประหลาดใจ หลังรับไว้แล้ว เขาก็โบกมือ จากนั้นจึงเปิดใช้งานม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตกลับไปยังที่พักพิง

ทว่าในวินาทีสุดท้ายก่อนจะจากไป ฉินเจิ้นจวินก็เอ่ยขึ้นมาอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ฉีหยวน เพื่อการเอาชีวิตรอด การที่ผู้อ่อนแอตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่งย่อมไม่ใช่เรื่องผิด! แต่ถึงอย่างไรก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน อย่าทำอะไรเกินขอบเขตไปนักล่ะ..."

ร่างคนหายลับไป เหลือเพียงเสียงที่ยังคงดังก้องอยู่ในห้องนั่งเล่น

ฉีหยวนยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน

ครู่ใหญ่ผ่านไป เสียงเบาแผ่วจนแทบไม่ได้ยินก็ดังขึ้น

"ผมจะจำไว้ครับ!"

......

ทว่าไม่ว่าจะเป็นฉีหยวนหรือหยางเจิ้งเหอ แม้พวกเขาจะมีความคิดความอ่านลึกล้ำ และคิดว่าตนเองสามารถวางแผนควบคุมทิศทางความเป็นไปของทุกสิ่งได้

แต่พวกเขาก็ไม่อาจควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

ย่อมมีใครบางคนที่อาศัยวิธีคิดอันเป็นเอกลักษณ์ ทำลายการควบคุมของทุกคนลงได้เสมอ

คนที่สามารถใช้การเสแสร้งตบตา ทำเรื่องที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง!

และจ้าวเฉิง ก็คือคนประเภทนั้น!