ตอนที่ 80 ครั้งแรกของฉีหยวน

จ้าวเฉิงมีสีหน้าเคร่งขรึม สายตาจับจ้องไปที่ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" อย่างไม่กะพริบ ปากพึมพำกับตัวเอง

"หึ ไม่ว่านายจะเป็นฉีหยวน หยางเจิ้งเหอ หรือว่าฉินเจิ้นจวิน... ก็ไม่มีทางเดาออกหรอกว่าเป้าหมายที่แท้จริงของฉัน จ้าวเฉิงคนนี้คืออะไร! ขอแค่ฉันทำสำเร็จ... พวกนายจะต้องสูญเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดไป!"

คิ้วที่กดต่ำของจ้าวเฉิงเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นแววตาลุ่มลึก ราวกับมองเห็นดวงดารา... และท้องทะเลกว้างใหญ่ผ่านม่านตาคู่นั้น!

ในช่องแชตส่วนตัวบน "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ในมือ มีข้อความถูกส่งออกไปเป็นจำนวนมาก

เนื้อหาในนั้นลึกซึ้งซับซ้อน และแฝงความหมายยิ่งยวด!

จ้าวเฉิง: "ม่ายอวิ้น ได้พบกันในวันนี้ รู้สึกเสียดายเหลือเกินที่เจอกันช้าไป พอจะสนทนากับผมสักหน่อยได้ไหมครับคนสวย!"

จงม่ายอวิ้น: "?"

จ้าวเฉิง: "ม่ายอวิ้น! เราเพิ่งเจอกันครั้งแรก ทำไมคุณถึงทำร้ายผมแบบนี้ล่ะ?"

"?"

จ้าวเฉิง: "ทำร้ายให้ผมหลงรักคุณหัวปักหัวปำแบบนี้ไง! มินิฮาร์ต!"

"ประสาทหรือเปล่า?"

จ้าวเฉิง: "ใช่แล้ว! ตั้งแต่ได้เจอคุณวันนี้ ผมก็เริ่มท้องเสียไม่หยุด คุณรู้ไหมว่าเพราะอะไร?"

จ้าวเฉิง: "เพราะผมคิดถึงคุณ 'ขี้' (ถี่) แล้ว 'ขี้' (ถี่) อีกไงล่ะ!"

"..."

จ้าวเฉิง: "ชอบคุณจนเป็นไข้ ยาไหนก็รักษาไม่หาย โรคนี้ชื่อว่ารัก และมีสาเหตุมาจากคุณ!"

"..."

จ้าวเฉิง: "คุณม่ายอวิ้น ความรักที่ผมมีให้คุณ มันเหมือนรถไถขึ้นเขา ดังกระหึ่มเร่าร้อนสะท้านปฐพี!"

[ส่งข้อความไม่สำเร็จ กรุณาเพิ่มเพื่อนก่อน!]

จ้าวเฉิงยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "ยัยตัวแสบ เขินซะด้วย รอดูเถอะว่าพรุ่งนี้พี่จะจัดการเธอยังไง!"

...

หลังจากรวมกลุ่มกันแล้ว ต่างคนต่างก็มีความคิดแอบแฝง ทว่าในท้ายที่สุด พันธมิตรนี้ก็ยังคงดำเนินไปตามแผนการของฉีหยวน

เมื่อคิดแผนการหลังจากนี้เสร็จสิ้น ฉีหยวนก็รีบกลับเข้าไปนอนในห้องนอน

ทว่าค่ำคืนนี้ กลับไม่อาจเป็นคืนที่สงบสุขได้!

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเที่ยงคืน

ภายในที่พักพิงอันเงียบสงัด เงาร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า

มันหมอบราบไปกับพื้นราวกับภูตผีที่ล่องลอย คืบคลานผ่านลานบ้านอย่างไร้สุ้มเสียง มุ่งตรงเข้าไปยังตัวบ้าน

ในห้องนั่งเล่นอันมืดมิด ดวงตาสีดำขลับคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองไปรอบทิศ

เตาผิงเผาไหม้ถ่านไม้ สาดแสงเปลวเพลิงที่ไหวระริกทาบทับลงบนเตียงด้านหน้า

หญิงสาวสองคนนอนขดตัวอยู่ใต้แสงไฟ กำลังหลับสนิท

เงาดำเคลื่อนผ่านทั้งสองคน ม่านตาสีดำจับจ้องอยู่สองสามวินาที แววตาอันเย็นเยียบไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ

ดูเหมือนว่าคนทั้งสองจะไม่ใช่เป้าหมายของมัน มันจึงเพียงแค่มองแวบเดียวแล้วหันหลังผละจากไป

สายตากวาดมองไปรอบๆ ในที่สุดก็หยุดนิ่งอยู่ที่ประตูห้องบานหนึ่ง

ซึ่งก็คือห้องนอนนั่นเอง!

มันค่อยๆ คืบคลานเข้าไปใกล้ กรงเล็บแหลมคมทำลายประตูห้องอย่างง่ายดาย แล้วเดินเข้าไปข้างในได้โดยไม่ยากเย็น

ในเวลานี้ ฉีหยวนที่อยู่บนเตียงไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติภายในห้องเลยแม้แต่น้อย เขายังคงหลับสนิท

เงาดำคลานไปตามทาง การเคลื่อนไหวทั้งเชื่องช้าและไร้เสียง โดยมีเป้าหมายตรงไปยังเตียงนอน

มันปีนขึ้นไปได้อย่างง่ายดายโดยอาศัยผ้าปูเตียงที่ห้อยย้อยลงมาจากขอบเตียง

ฟูกปูนอนหนาสามชั้นกับผ้านวมหนาเตอะสำหรับฤดูหนาวอีกสองชั้น แผ่ไออุ่นอันแสนสบายออกมา

เงาดำมีเป้าหมายแน่ชัด มันปีนขึ้นมาจากปลายเตียงโดยตรง แล้วมุดเข้าไปตามผ้าห่มตรงปลายเท้า

มันเคลื่อนที่ไปข้างหน้าผ่านหว่างขาที่อ้าออกของฉีหยวน ซึ่งในระหว่างนั้น ฉีหยวนกลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

ส้นเท้า... ข้อเท้า... น่อง... ข้อเข่า... ต้นขา...

มุ่งขึ้นไปเรื่อยๆ

ในที่สุด ทางเดินของมันก็เหมือนจะถูกบางสิ่งขวางกั้นไว้ จนไม่สามารถมุ่งหน้าต่อไปได้

มันเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ไม่ใหญ่นักทอประกายวาววับ จ้องมองสิ่งตรงหน้า

ดูเหมือนว่า... จะคล้ายกับหัวของมันมาก!

หลังจากเอียงคอขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง มันก็ออกแรงที่ลำคอ เล็งเป้าหมาย แล้วอ้าปากออกเล็กน้อย...

ในชั่วพริบตา เคลื่อนไหวดุจกระต่ายปราดเปรียว ว่องไวดั่งสายฟ้าแลบ!

"อ๊ากกก... เชี่ยเอ๊ย!!!"

ที่พักพิงอันเงียบสงัดพลันมีเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาดังสนั่นขึ้นมาทันที!

...

สิบนาทีต่อมา ฉีหยวนกุมเป้ากางเกง ใบหน้าดำคล้ำเหมือนก้นหม้อ โทสะในดวงตาแทบจะพ่นเป็นไฟออกมา

ในมือหิ้วเต่าน้อยสีฟ้าตัวหนึ่ง ซึ่งเวลานี้ได้หดหัวและขาทั้งสี่เข้าไปในกระดองเรียบร้อยแล้ว

นี่ไม่ใช่เต่าน้อยตัวที่ตกขึ้นมาจากแม่น้ำก่อนหน้านี้หรอกเหรอ?

ไม่รู้ว่ามันหนีออกมาจากบ่อน้ำได้อย่างไร ถึงได้คลานมาจนถึงห้องนอน แถมยังงับเข้าที่จุดสงวนของฉีหยวนไปหนึ่งคำ

ช่างเป็นความผิดมหันต์ที่ยากจะให้อภัยจริงๆ!

ฉีหยวนสีหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง เจ้าตัวเล็กนี่ดูภายนอกไม่เป็นพิษเป็นภัยแถมยังใสซื่อน่ารักแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าจิตใจจะร้ายกาจอำมหิตขนาดนี้!

ฉีหยวนโมโหจนแทบควันออกหู ทุ่มเจ้าเต่าลงกับพื้นอย่างแรง ทว่าผลคือมันไม่เป็นอะไรเลยสักนิด แถมยังกระแทกพื้นจนยุบเป็นหลุมลงไปอีก

โยนมันเข้าไปเผาในกองไฟ มันก็ดันคลานออกมาเองได้หน้าตาเฉย

พอลองจับโยนลงหม้อจะต้มซุป มันก็กัดฝาหม้อจนทะลุแล้วมุดหนีออกมาได้อีก

ฉีหยวนกำเจ้าเต่าเวรนี่ไว้แน่น ตาเบิกกว้างจ้องมันอยู่นานสองนาน ในใจอัดแน่นไปด้วยโทสะแต่ไม่รู้จะระบายออกไปยังไง

ทันใดนั้น เสียงใส ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น "บอสฉีคะ ถึงฉันจะไม่รู้ว่ามันทำอะไรผิด แต่มันก็แค่เต่าตัวหนึ่งเอง คงไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ"

เส้นเลือดบนหน้าผากของฉีหยวนปูดโปน เขายัดเจ้าเต่าตัวแสบใส่มือโจวเยวี่ยทันที "เอาไปเลยไป! ดูมันไว้ให้ดีล่ะ ถ้าปล่อยให้มันหนีไปได้ล่ะก็ ความเจ็บปวดที่ผมเจอมา ผมจะทำให้คุณได้เจอบ้างแน่!"

โจวเยวี่ยรับเต่ามาโดยไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนจะพูดว่า "วางใจได้เลยค่ะบอส ไม่มีปัญหาแน่นอน!"

หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้น ฉีหยวนก็หมดอารมณ์นอนต่อโดยสิ้นเชิง

เขากลับไปที่ห้องนอน หยิบโพชันรักษาออกมาขวดหนึ่งแล้วค่อย ๆ ทาลงบนบาดแผลอย่างระมัดระวัง ถึงอย่างนั้นก็ยังเจ็บจนต้องสูดปากแยกเขี้ยว

"ซวยชะมัด นี่ผมไปทำเรื่องผิดบาปอะไรไว้ตอนไหนกัน อยู่รอดปลอดภัยอย่างสงบเสงี่ยม จิตใจโอบอ้อมอารี ความประพฤติดีงาม..."

ฉีหยวนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาเจอเรื่องพรรค์นี้ ถ้าเล่าออกไปใครเขาจะเชื่อกันล่ะ?!

หลังจากพันแผลให้ตัวเองเสร็จเรียบร้อย ฉีหยวนก็เดินออกจากบ้านไปยังลานกว้างเพื่อฝึกยิงธนู

ช่วงนี้อุณหภูมิเริ่มกระเตื้องขึ้นมาบ้าง และหิมะก็หยุดตกมาสองวันแล้ว อุณหภูมิในลานบ้านจึงยังพอทนรับไหว

จนกระทั่งฟ้าเริ่มสางรำไร ฉีหยวนถึงได้หยุดการเคลื่อนไหวในมือ

การฝึกฝนอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อนทำให้ฉีหยวนผลาญแรงกายไปมหาศาล เขาจึงตั้งใจจะกลับเข้าไปกินมื้อเช้าสักหน่อย

เมื่อกลับเข้ามาในบ้าน เขาก็เดินไปยังห้องเก็บของ ดึงหีบเก็บของที่บรรจุอาหารออกมา และกำลังคิดจะหยิบสเต๊กเนื้อแช่แข็งขึ้นมา

ทว่าเขากลับฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ในตอนนี้อาหารระดับดีแทบจะช่วยยกระดับร่างกายของเขาได้จำกัดมากแล้ว

แม้กระทั่งหยดน้ำนมวารีก็ยังยากที่จะเพิ่มพูนความแข็งแกร่งของเขาได้ในเวลาสั้น ๆ

ด้วยเหตุนี้ มือที่กำลังจับชิ้นเนื้อระดับดีจึงวางลง แล้วเปลี่ยนไปหยิบเมล็ดข้าวผลึกคริสตัลขึ้นมาหนึ่งเมล็ดแทน

นับตั้งแต่ได้ข้าวผลึกคริสตัลมานานกว่าครึ่งเดือน ฉีหยวนก็ยังไม่เคยลิ้มลองมันเลยสักครั้ง

ในตอนแรกเป็นเพราะพลังงานจากอาหารระดับดีนั้นมีมากพออยู่แล้ว กระทั่งตัวเขาเองก็ยังดูดซับได้ไม่หมด จึงไม่เคยคิดจะกินข้าวผลึกคริสตัลระดับยอดเยี่ยมเลย

อีกทั้งข้าวผลึกคริสตัลยังมีจำนวนไม่มาก เขาจึงอยากจะเก็บไว้เพาะปลูกเพื่อเก็บเกี่ยวให้ได้มากขึ้นเสียก่อน

แต่เมื่อดูจากตอนนี้ ข้าวผลึกคริสตัลรุ่นแรกเจริญเติบโตได้เป็นอย่างดี และเริ่มเข้าสู่ระยะออกรวงแล้ว รับรองว่ารอเก็บเกี่ยวผลผลิตที่สุกงอมได้แน่นอน

ดังนั้น ข้าวผลึกคริสตัลที่เหลืออยู่จึงไม่จำเป็นต้องฝืนเก็บไว้อีกต่อไป เขาสามารถนำมาลิ้มลองได้สักสองสามเมล็ด

วัตถุดิบอันล้ำค่าที่สุด มักต้องการเพียงวิธีการปรุงที่เรียบง่ายที่สุด

เขาแกะเปลือกด้านนอกของเมล็ดข้าวออก ล้างด้วยน้ำสะอาด จากนั้นก็นำไปนึ่งในกระทะเหล็กโดยตรง

เพียงไม่กี่สิบนาทีผ่านไป

กลิ่นหอมเข้มข้นเตะจมูกของข้าวสุกก็ลอยฟุ้งออกมาจากห้องครัว ตลบอบอวลไปทั่วทั้งที่พักพิง

แค่ได้กลิ่นข้าวหอมกรุ่นที่ลอยมา ฉีหยวนก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา ความอยากอาหารพลุ่งพล่านเต็มที่