ตอนที่ 119 ในที่สุดก็เป็นอิสระแล้ว

ลู่ชิงเฟิงหันมองไป หูเย่าซูนั้นไม่ต้องพูดถึง เขาเคยเจอมาแล้ว

ส่วนคนที่เดินนำหน้ามา บอสใหญ่ของหรงซู่หรงอย่างหูเหม่ยเหลียน ในความทรงจำก็มีภาพของเธออยู่เช่นกัน

ความประทับใจที่เธอทิ้งไว้ให้เจ้าของร่างเดิมคือเป็นคนอารมณ์แปรปรวน วินาทีที่แล้วอาจจะยังปั้นหน้าตึงด่าคุณอยู่ แต่วินาทีถัดมาก็อาจจะปลอบโยนคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ

นั่นจึงทำให้เจ้าของร่างเดิมค่อนข้างหวาดกลัวเจ้านายหญิงคนนี้อยู่บ้าง

ทว่าลู่ชิงเฟิงกลับรู้สึกว่าคนผู้นี้เกิดมาเพื่อเป็นผู้นำ หรืออาจจะผ่านการเคี่ยวกรำมาอย่างโชกโชน ถึงได้ใช้ไม้นวมสลับไม้แข็งได้อย่างช่ำชองถึงเพียงนี้