ตอนที่ 344 หยกคุนซานแตกซ่านหงส์เพลิงกู่ร้อง

"ติ้งเฟิงปัว: อย่าสดับเสียงฝนผ่านพงไพร"

ผลงานบทกวีฉือของซูซื่อ ปัญญาชนแห่งราชวงศ์ซ่ง ตอนนั้นเป็นปีที่สามที่ซูตงโพถูกเนรเทศไปยังเมืองหวงโจวเพราะคดีกลอนอูไถ ในวันฤดูใบไม้ผลิเขาออกไปเที่ยวกับสหาย ตอนขากลับหลังดื่มสุราจนเมามายก็เผชิญกับลมฝน สหายทั้งหลายล้วนรู้สึกทุลักทุเล มีเพียงมหากวีท่านนี้ที่ยังคงสุขุมเยือกเย็น

เขาจึงแต่งบทกวีขึ้นจากเหตุการณ์ในตอนนั้นเพื่อระบายความรู้สึกในใจ

สภาพจิตใจอันเปิดกว้างปลอดโปร่ง ที่แม้จะเผชิญกับความยากลำบากก็ไม่หวาดหวั่น และไม่ละทิ้งอุดมการณ์

ซึ่งสอดคล้องกับแก่นความคิดของเพลงนี้ ท่อนที่เนื้อเพลงหยิบยกมาใช้นั้นก็เป็นสิ่งที่บทกวีทั้งบทต้องการจะสื่อเช่นกัน