ตอนที่ 52 ความหมายที่ลึกซึ้งของ สาวน้อยไม้ขีดไฟ

"ไปไหนมาน่ะ"

เมื่อกลับมาถึงห้องพัก หยางซิ่วซิ่วก็กลับมาแล้ว เธอซื้อซาลาเปาไส้หมูชิ้นใหญ่มาให้สี่ลูกพร้อมนมหนึ่งกล่อง

"ไปเข้าห้องน้ำมาครับ แล้วบังเอิญเจอคนรู้จักเลยคุยกันนิดหน่อย"

ลู่ชิงเฟิงรับของกินมา พลางกินพลางตอบ

หยางซิ่วซิ่วหักหลอด เจาะลงในกล่องนมแล้ววางตรงหน้าเขา

"งั้นเหรอ นึกว่าเธอหลงทางไปแล้วซะอีก"

ลู่ชิงเฟิงรู้สึกขำอยู่บ้าง

"พี่ซิ่วซิ่ว ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ"

หยางซิ่วซิ่วชะงักไปเล็กน้อย เมื่อลองคิดดูดีๆ ก็รู้สึกว่าตนเป็นห่วงน้องชายข้างบ้านคนนี้เกินพอดีไปจริงๆ เกินขอบเขตความสัมพันธ์ระหว่างบรรณาธิการผู้ดูแลกับนักเขียนไปแล้ว

ทำไมถึงเป็นแบบนี้กันนะ

เป็นเพราะรู้สึกว่าเขาน่าสงสารเกินไปหรือเปล่า

เธอตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ส่วนลู่ชิงเฟิงกลับพอมองอะไรออก

"พี่ซิ่วซิ่ว พี่เป็นลูกคนเดียวใช่ไหมครับ"

"ใช่"

หยางซิ่วซิ่วเกิดหลังปี 95 ตอนที่เธอเกิด นโยบายลูกสองลูกสามอะไรนั่นยังไม่มีวี่แววด้วยซ้ำ

คนรุ่นนี้ส่วนใหญ่จึงเป็นลูกคนเดียว

"แล้วตอนเด็กๆ พี่เคยคิดอยากมีน้องชาย น้องสาว หรืออยากเลี้ยงสัตว์เลี้ยงอะไรพวกนั้นบ้างไหม"

"เรื่องน้องชายหรือน้องสาวไม่ค่อยแน่ใจนะ แต่สัตว์เลี้ยงน่ะอยากเลี้ยงมาตลอดเลย" หยางซิ่วซิ่วตอบ

"แล้วพี่ชอบเด็กๆ แถวบ้านที่เป็นลูกญาติเป็นพิเศษไหม ชอบพาพวกเขาไปเล่นหรือเปล่า"

"ชอบสิ"

หญิงสาวผู้มีบุคลิกอ่อนหวานละมุนละไมแย้มยิ้ม

"นั่นไงล่ะ ถูกเผงเลย"

ลู่ชิงเฟิงตบมือดังเพียะ

"พี่ซิ่วซิ่วเมื่อก่อนคงไม่ใช่คนที่มีทักษะการเข้าสังคมเก่งกาจอะไร ชอบอ่านหนังสืออยู่คนเดียว แต่จริงๆ แล้วก็ยังแอบอิจฉาคนที่มีเพื่อนเยอะๆ อยู่ดี เลยอยากมีใครสักคนที่คุยกับตัวเองได้รู้เรื่องมากๆ"

"ตอนเด็กๆ พี่คงคุยกับตุ๊กตาบ่อยๆ เล่นเกมกับมันใช่ไหมล่ะครับ"

หยางซิ่วซิ่วหน้าแดงขึ้นมา เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

"แล้วพี่ยังชอบอ่านหนังสือ จิตใจเลยละเอียดอ่อน ติดนิสัยชอบเอาใจเขามาใส่ใจเรา คอยดูแลความรู้สึกคนอื่น"

"เจอกันครั้งแรก พี่ก็เลี้ยงข้าวผมแล้ว เพราะพี่ทำใจทิ้งผมไว้เฉยๆ ไม่ลง"

"บวกกับคงเป็นพรหมลิขิตพิเศษจริงๆ พออยู่ด้วยกันไปนานเข้า พี่ก็เลยดูแลผมเหมือนเป็นน้องชายแท้ๆ"

"แถมยังเป็นน้องชายประเภทที่ชวนให้วางใจไม่ลงสุดๆ อีกด้วย"

หยางซิ่วซิ่วอึ้งไป

พอลองคิดดูอย่างละเอียด ดูเหมือนสิ่งที่ลู่ชิงเฟิงพูดจะเป็นความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจของเธอจริงๆ

"พี่ซิ่วซิ่ว"

เสียงนุ่มนวลดังขึ้นข้างหู

"หืม"

เธอเงยหน้าขึ้น เด็กหนุ่มก็โน้มตัวเข้ามากอดอย่างอ่อนโยน

"ขอบคุณนะครับ"

ราวกับแสงแดดในเดือนเมษายน กลิ่นอายความอบอุ่นที่แฝงความสดชื่นบริสุทธิ์พัดโชยเข้ามา

รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เธอเอื้อมมือไปลูบศีรษะของเด็กหนุ่ม

"ขอบคุณอะไรกัน เธอก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่ามันเป็นพรหมลิขิตพิเศษน่ะ!"

ลู่ชิงเฟิงอดหัวเราะไม่ได้ พลางคลายอ้อมกอดออก

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากข้างนอก ทีมงานคนหนึ่งผลักประตูเปิดเข้ามา

"อาจารย์ลู่พร้อมหรือยังครับ ผมจะพาไปที่สตูดิโอถ่ายทำ"

"พร้อมแล้วค่ะ เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้"

หยางซิ่วซิ่วช่วยตอบรับแทน จากนั้นก็หยิบซาลาเปาที่เขายังกินไม่หมดออกจากมือ แล้วดึงทิชชูส่งให้เขา

ในที่สุด เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เธอจึงเดินตามหลังเขากับทีมงานไปยังสถานที่ถ่ายทำ

เมื่อไปถึง หลังจากทักทายกันเรียบร้อยตามลำดับแล้ว

หม่าเซี่ยงจิ้นก็เดินเข้ามา

เขาเปลี่ยนชุดใหม่แล้ว เข้ามาให้คำแนะนำแก่ลู่ชิงเฟิง

"เดี๋ยวพอเปิดรายการ พอพี่ขานชื่อเธอ เธอก็เดินเข้าฉากมาจากตรงนี้นะ แล้วจับมือ จากนั้นก็นั่งลง"

"ไม่ต้องตื่นเต้น แล้วก็ไม่ต้องไปสนใจกล้อง ตรงข้ามเธอจะมีเครื่องบอกบทอยู่ ถ้าติดขัดตรงไหนก็เหลือบมองได้ ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกเราก็พักก่อนได้ เดี๋ยวค่อยไปตัดต่อช่วงหลังเอา"

ลู่ชิงเฟิงตั้งใจฟังและพยักหน้ารับว่าเข้าใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ออกโทรทัศน์ จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลยก็คงเป็นไปไม่ได้

แต่เขารู้จักปลอบใจตัวเอง จึงยังควบคุมอารมณ์ให้สุขุมได้

การถ่ายทำเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว หม่าเซี่ยงจิ้นเดินเข้าไปบนเวทีที่ตกแต่งอย่างสนุกสนานสมเป็นรายการเด็ก ส่วนลู่ชิงเฟิงยืนรออยู่ด้านข้าง

"สวัสดีครับน้องๆ หนูๆ หน้าจอโทรทัศน์ พี่เสี่ยวหม่ามาแล้ว รายการ 'อนาคตดวงดาว' กลับมาพบกับทุกคนตรงเวลาอีกเช่นเคยครับ"

"วันนี้รายการของเรา ได้เชิญแขกรับเชิญสุดพิเศษท่านหนึ่งมาร่วมรายการ..."

หม่าเซี่ยงจิ้นเป็นพิธีกรรุ่นเก๋า เปิดรายการได้อย่างมั่นคงราบรื่น พูดนำสั้นๆ เพียงสองสามประโยคก็ดึงเข้าสู่เนื้อหาหลักทันที

"ขอเชิญแขกรับเชิญของเราในวันนี้เลยครับ"

ลู่ชิงเฟิงเดินขึ้นเวทีไปด้วยท่าทางเกร็งเล็กน้อย

ยังพอไหว มองผ่านหน้าจอไม่ออก และไม่ได้เดินก้าวแขนขาข้างเดียวกัน

หยางซิ่วซิ่วมองดูอยู่หลังจอมอนิเตอร์แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก

เริ่มจากแนะนำตัว จากนั้นจับมือกับพิธีกร แล้วจึงนั่งลง

ขั้นตอนช่วงแรกดำเนินไปได้อย่างราบรื่น

ลู่ชิงเฟิงกำหมัดแน่นแล้วค่อยผ่อนลมหายใจออกมา

"ชิงเฟิงยังเป็นนักเรียนอยู่ใช่ไหมครับ"

การสัมภาษณ์เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ โดยเริ่มอุ่นเครื่องจากคำถามง่ายๆ

"ใช่ครับ ตอนนี้อยู่ ม.6"

"ชีวิตเด็ก ม.ปลาย เป็นยังไงบ้างครับ"

"ถ้าผมบอกว่าไม่เลวเลย เด็ก ม.ปลาย ทั่วประเทศคงไม่ยอมแน่ๆ ครับ"

ลู่ชิงเฟิงยิ้มขึ้นมา

"เอาจริงๆ ก็เหนื่อยพอสมควรเลยครับ ผลการเรียนของผมไม่ค่อยดีเท่าไร อาจจะยังไม่รู้สึกอินมากนัก แต่ผมมีเพื่อนคนหนึ่งเป็นเด็กเรียนดี เขาใช้เวลามากกว่าสองในสามของแต่ละวันไปกับการเรียนเลยครับ"

พูดมาถึงตรงนี้จะหยุดไม่ได้เด็ดขาด เพราะคนที่ดูรายการล้วนเป็นเด็กและเยาวชน จึงไม่อาจนำเสนออะไรที่ดูเป็นด้านลบเกินไปได้

ดังนั้น เขาจึงเสริมต่ออีกประโยค

"ถึงจะเหนื่อย แต่ก็รู้สึกเต็มอิ่มมากครับ ทุกๆ วันล้วนได้เรียนรู้เรื่องใหม่ๆ เสมอ"

หม่าเซี่ยงจิ้นเดิมทีตั้งใจจะช่วยตบประเด็น แต่พอเห็นแบบนี้ก็แอบพึงพอใจอยู่ในใจ

ออกทีวีครั้งแรก ทำได้ขนาดนี้นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

การบันทึกเทปดำเนินต่อไป

"ภาระการเรียนหนักขนาดนี้ ทำไมถึงยังคิดอยากจะเขียนนิทานขึ้นมาล่ะครับ"

"เพราะค่าต้นฉบับครับ ด้วยเหตุผลทางบ้าน ฐานะความเป็นอยู่ของผมค่อนข้างลำบาก จะว่าไปก็น่าสนใจเหมือนกัน บรรณาธิการผู้ดูแลผมเธอเป็นเพื่อนบ้านของผมนี่เอง ก่อนหน้านี้เคยเจอกันบ้าง แต่ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไรครับ"

"จนกระทั่งวันนั้น ผมไม่ได้กินข้าวมานานมากแล้ว เธอทำกับข้าวแล้วเครื่องปรุงขาดพอดี เลยมาขอยืมที่บ้านผม คงจะดูออกว่าผมกำลังลำบากอยู่ ก็เลยชวนผมไปกินข้าวครับ"

หยางซิ่วซิ่วที่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ได้ยินประโยคนี้ก็นึกถึงภาพตอนที่ได้พูดคุยกับลู่ชิงเฟิงเป็นครั้งแรก

เด็กหนุ่มหน้าตาน่าสงสารจับใจที่ยืนอยู่หลังประตูบานนั้นในตอนนั้น

แววตาคู่นั้น เธอยังคงจำได้ไม่ลืมจนถึงทุกวันนี้

หม่าเซี่ยงจิ้นชำเลืองมองการ์ดคิวในมือ รู้สึกว่าประเด็นนี้น่าสนใจมาก จึงตัดสินใจทิ้งสคริปต์แล้วชวนคุยต่อ

"เป็นพรหมลิขิตที่น่าอัศจรรย์จริงๆ นะครับ แล้วตอนนั้นคุณก็เลยเกิดความคิดที่จะเขียนนิทานขึ้นมาเหรอครับ"

"ใช่ครับ เพราะเป็นเพื่อนบ้านอยู่ใกล้กัน ต้นฉบับที่เขียนเสร็จจะได้ส่งให้ตรวจดูคำวิจารณ์ได้สะดวกน่ะครับ"

หม่าเซี่ยงจิ้นพยักหน้าพลางถามต่อ

"เมื่อกี้คุณบอกว่าทางบ้านค่อนข้างลำบาก ไม่ได้กินข้าวมานาน พอจะถามถึงพ่อแม่ของคุณได้ไหมครับ"

คำถามนี้เคยพูดไปครั้งหนึ่งแล้วตอนสัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์เยาวชนแนวหน้า ลู่ชิงเฟิงจึงไม่รังเกียจที่จะเล่าซ้ำอีกรอบ

เขาจึงเล่าเรื่องพ่อแม่คู่นั้นคร่าวๆ อีกครั้ง

หม่าเซี่ยงจิ้นฟังแล้วถึงกับอึ้ง ไม่คิดเลยว่าเบื้องหลังจะมีเรื่องราวแบบนี้อยู่ด้วย

ทว่าไม่ว่าจะด้วยมารยาท หรือทิศทางของรายการ ก็ไม่เหมาะที่จะซักไซ้ลงลึกไปกว่านี้

เขาจึงเปลี่ยนประเด็น "จนถึงปัจจุบัน คุณแต่งนิทานมาทั้งหมดห้าเรื่องแล้ว ในบรรดาเรื่องเหล่านั้น 'สาวน้อยไม้ขีดไฟ' ถือว่าพิเศษที่สุด เป็นโศกนาฏกรรมที่หาได้ยากยิ่งในหมู่นิทาน ทำไมถึงคิดจะเขียนเรื่องราวแบบนี้ขึ้นมาครับ"

ลู่ชิงเฟิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"ก่อนหน้านี้ที่โรงเรียน คุณครูก็เคยถามคำถามนี้กับผมเหมือนกันครับ ตอนนั้นผมตอบไปว่าได้รับแรงบันดาลใจมาจากบทกวีที่ว่า 'ประตูคฤหาสน์ส่งกลิ่นเหล้าเนื้อเน่าเปื่อย ริมถนนมีกระดูกคนหนาวตาย'"

"แล้วเหตุผลจริงๆ ไม่ใช่แบบนั้นเหรอครับ"

ลู่ชิงเฟิงยิ้มบางๆ

"ตอนนั้นผมกำลังคิดอยู่ครับว่า สิ่งที่ตัวเองต้องการมากที่สุดคืออะไร"