ตอนที่ 53 เด็กหนุ่มผู้ไร้ขีดคั่น ตัวตนคือบทประพันธ์อันงดงาม

ในความทรงจำมีภาพเช่นนี้อยู่ ในค่ำคืนวันส่งท้ายปีเก่า ขณะที่ภายนอกสว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่น ทุกครอบครัวต่างอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน บริเวณรอบตึกอพาร์ตเมนต์กลับมีแสงไฟสว่างอยู่เพียงประปรายเท่านั้น

เพราะคนที่เช่าห้องอยู่แถวนี้ส่วนใหญ่ต่างก็กลับบ้านเกิดกันไปหมดแล้ว

ลู่ชิงเฟิงคนเดิมจะทำกับข้าวให้ตัวเองสองอย่าง

ผัดผักกาดขาวหนึ่งจาน และน่องไก่ตุ๋นน้ำแดงอีกหนึ่งจาน

เขามักจะกินมื้อส่งท้ายปีเก่าคู่กับผัดผักกาดขาวจนอิ่ม ส่วนน่องไก่จะไม่ยอมแตะต้องเลย

เพราะเขาแอบคิดว่า พ่ออาจจะกลับมาในคืนนั้นก็ได้

จากนั้นเขาก็จะล้มตัวลงนอนบนเตียง อาศัยความทรงจำอันแสนสุขในวัยเด็กช่วยปลอบประโลมให้ผ่านพ้นค่ำคืนอันยาวนานนี้ไป

ลู่ชิงเฟิงมองย้อนกลับไปในภาพความทรงจำเหล่านั้น แล้วค่อยๆ เอ่ยขึ้นมา

"มันเป็นแค่ความเพ้อฝันที่ไม่สมจริงของเด็กคนหนึ่งครับ มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผมขาดความรู้สึกปลอดภัยอย่างรุนแรง ความโดดเดี่ยวเกาะกินลึกถึงกระดูกจนทำให้ผมอยากหาใครสักคนมาเป็นที่พึ่งพิง"

"แต่ก็ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย เพื่อที่จะต่อสู้กับความรู้สึกทรมานแบบนี้ ผมจึงทำได้แค่จินตนาการถึงเรื่องราวที่สวยงาม เพื่อให้ตัวเองลืมความวุ่นวายจากโลกภายนอกไป"

ภายในสตูดิโอเงียบสนิท หม่าเซี่ยงจิ้นมองเขาอย่างเงียบๆ

ยามที่พูดประโยคนี้ เด็กหนุ่มยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า

ทว่าในแววตากลับแฝงไปด้วยรอยแผลเป็นที่อดีตได้ทิ้งเอาไว้

พิธีกรผู้เคยสัมภาษณ์คนดังมาแล้วนับร้อยและรับฟังเรื่องราวชีวิตของผู้คนมานับไม่ถ้วนคนนี้ เกือบจะกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่จนเกือบถอนหายใจยาวออกมา

ยังดีที่ประสบการณ์ทำงานพิธีกรมาหลายปีช่วยให้เขาควบคุมสติตัวเองไว้ได้

"อีกอย่าง เชกสเปียร์ก็เคยบอกไว้ว่า โศกนาฏกรรมต่างหากที่เป็นนิรันดร์ ถ้าหาก 'สาวน้อยไม้ขีดไฟ' จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง มันก็คงไม่ทำให้คุณประทับใจได้ขนาดนี้ จริงไหมครับ"

ลู่ชิงเฟิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ปัดผ่านประเด็นเมื่อครู่นี้ไปอย่างแนบเนียน

ประสบการณ์จากชาติก่อนสอนให้เขารู้ว่า การเอาแต่ขายความน่าสงสารมีแต่จะส่งผลเสีย

เรื่องพรรค์นี้แค่แตะพอเป็นพิธีก็พอแล้ว

ความเห็นอกเห็นใจของมวลชนมีขีดจำกัด หากเรื่องเดิมๆ ถูกเล่าซ้ำไปซ้ำมา ผู้คนก็จะเริ่มเบื่อหน่ายและเอียน

ยิ่งไปกว่านั้น พอในอนาคตคุณประสบความสำเร็จและปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนอย่างเฉิดฉาย ทุกคนก็จะมองว่าคุณจงใจเรียกร้องความสงสาร

ลู่ชิงเฟิงไม่อยากติดภาพลักษณ์แบบนี้ให้กับตัวเอง เพราะมันพังทลายได้ง่ายเกินไป

บรรยากาศภายในสตูดิโอผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

หม่าเซี่ยงจิ้นลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วรีบเปลี่ยนประเด็นตามน้ำไปทันที

"ชิงเฟิงชอบอ่านหนังสือมากเลยเหรอครับ"

"ครับ"

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้ายืนยันพร้อมกับเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุข ทำให้คนมองเชื่อว่าเขาไม่ได้พูดปด

"เพราะผมยังอายุน้อยและไม่มีประสบการณ์ชีวิตมากนัก ก็เลยอ่านหนังสือเพื่อเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้น พร้อมกับสะสมวัตถุดิบในการเขียนไปด้วยครับ"

"คนเรามีชีวิตได้แค่ครั้งเดียว แต่การอ่านหนังสือจะทำให้คุณได้สัมผัสชีวิตที่แตกต่างกันถึงหนึ่งพันรูปแบบ"

"พูดได้ดีมากเลยครับ"

หม่าเซี่ยงจิ้นตบหน้าขาฉาดใหญ่

"นี่เป็นการให้คำนิยามเกี่ยวกับความหมายของการอ่านหนังสือที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมาเลย"

ลู่ชิงเฟิงยิ้มรับอย่างถ่อมตัว

"ได้ยินมาว่าคุณไม่ได้เขียนแค่นิทาน แต่ยังสร้างสรรค์ผลงานแนวอื่นด้วย ในการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ปีนี้ คุณส่งนิยายไซไฟไปเรื่องหนึ่ง แล้วยังคว้ารางวัลชนะเลิศมาได้ด้วยใช่ไหมครับ"

หม่าเซี่ยงจิ้นถามต่อ

"ใช่ครับ ผมไม่อยากจำกัดตัวเองอยู่แค่ในด้านใดด้านหนึ่ง แต่อยากลองค้นหาความเป็นไปได้ในด้านอื่นๆ ดูบ้าง ช่วงก่อนหน้านี้ผมยังส่งต้นฉบับไปที่ 'โลกไซไฟ' กับ 'สืบสวนกาลเวลา' ด้วยครับ เพียงแต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีการตอบกลับมาเลย"

ลู่ชิงเฟิงตอบ

ตรงนี้นับว่าเหมาะมากที่จะคุยขยายความต่อ แต่หม่าเซี่ยงจิ้นเริ่มเข็ดขยาดแล้ว เขาจึงตัดสินใจเดินหน้าตามขั้นตอนการสัมภาษณ์ต่อไปดีกว่า

"งานเขียนเรื่อง 'เฮ้ย ออกมาเดี๋ยวนี้' ผมเองก็ได้อ่านแล้วเหมือนกันครับ เขียนได้ดีมากจริงๆ แก่นเรื่องพูดถึงการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม แต่มุมมองในการนำเสนอฉลาดหลักแหลมมาก การใช้เทคนิคพรรณนาแบบตรงไปตรงมาทำให้บทความสั้นแต่ทรงพลัง และจุดหักมุมอันยอดเยี่ยมในตอนท้ายก็เป็นสิ่งที่ทำให้คนที่อ่านบทความนี้แล้วยากจะลืมเลือนไปได้นาน"

"ในฐานะผู้อ่านคนหนึ่ง ผมอยากจะถามตัวผู้เขียนเป็นพิเศษเลยครับว่าตอนที่เขียนบทความนี้ กำลังคิดอะไรอยู่"

ลู่ชิงเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"เรื่องการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมนั้น ความจริงแล้วถูกพูดถึงมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันเลยครับ การพัฒนาของสังคมมนุษย์ย่อมต้องแลกมาด้วยการทำลายสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนที่เทคโนโลยีจะก้าวหน้าไปถึงขั้นค้นพบดาวเคราะห์ดวงอื่นในอวกาศที่สามารถอยู่อาศัยได้ ดาวบลูสตาร์ก็คือบ้านเพียงหลังเดียวของมนุษยชาติ"

"ดังนั้น เมื่อสังคมพัฒนาไปถึงระดับหนึ่ง การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมจึงกลายมาเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในบรรดาเรื่องสำคัญทั้งหลายครับ"

"ในจุดนี้ ผมคิดว่าประเทศของเราทำได้ดีที่สุดครับ ตั้งแต่เริ่มเข้าเรียน ในแบบเรียนก็สอนให้ประหยัดทรัพยากรน้ำ ดูแลรักษาต้นไม้ใบหญ้าแล้ว"

"ทางประเทศเองก็ลงมือปฏิบัติจริงในการผลักดันโครงการเพิ่มพื้นที่สีเขียว รวมถึงการควบคุมผืนทรายและป้องกันลมพายุ"

"แต่ในระดับโลก ใช่ว่าทุกประเทศจะมีความตระหนักรู้แบบนี้ บทความนี้จึงได้แรงบันดาลใจมาจากจุดนั้นครับ"

การสัมภาษณ์ดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น

ลู่ชิงเฟิงเองก็ยิ่งผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติตามสบายมากขึ้นเรื่อย ๆ

เวลาถ่ายทำผ่านไปเกินครึ่งแล้ว หม่าเซี่ยงจิ้นจึงเปิดประเด็นใหม่ขึ้นมา

"ชิงเฟิงปีนี้อายุสิบเจ็ดใช่ไหมครับ"

"ครับ วันเกิดผมคือเดือนพฤษภาคม อีกเดี๋ยวก็สิบแปดแล้วครับ"

"งั้นก็เป็นคนยุค 00s สิ ตอนนี้ในเน็ตมีการพูดถึงคนรุ่นพวกคุณกันเยอะมาก ต่างก็บอกว่าความยากลำบากที่คนรุ่นคุณต้องเผชิญนั้นมีมากกว่ายุค 90s มาก คุณมองเรื่องนี้ยังไงครับ"

คราวนี้ ลู่ชิงเฟิงใช้เวลาคิดอยู่นาน

"จะพูดยังไงดีล่ะครับ ผมคิดว่าคนทุกรุ่นต่างก็มีความยากลำบากเฉพาะของคนรุ่นนั้น ๆ คนยุค 80s เคยถูกเรียกว่าเป็นยุคที่เสื่อมโทรม พวกเขาเป็นลูกคนเดียวรุ่นแรก ถูกพ่อแม่ประคบประหงม ถูกมองว่าเป็นดอกไม้ในเรือนกระจก"

"คนยุค 90s เป็นยุคที่ล้มเหลว พวกเขาเผชิญกับยุคอินเทอร์เน็ตเฟื่องฟูและเศรษฐกิจเติบโตอย่างก้าวกระโดด แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องแบกรับราคาบ้านที่พุ่งสูงและความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของสังคม"

"พอมาถึงยุค 00s ทุกคนก็พากันพูดอีกว่าเป็นยุคที่พังพินาศ"

"ความจริงแล้วนี่เป็นเพียงอคติของคนที่ผ่านมาก่อนที่มีต่อคนรุ่นหลัง พวกเขาอาศัยแค่ประสบการณ์ชีวิตที่มีมากกว่ามาด่วนสรุปคนยุคใหม่เท่านั้นเองครับ"

หม่าเซี่ยงจิ้นพยักหน้า

"พูดได้ดีมากครับ แล้วมีอะไรอยากจะบอกกับตัวเองและเพื่อนร่วมรุ่นวัยเดียวกันบ้างไหม"

คราวนี้ ลู่ชิงเฟิงหยุดคิดเพียงครู่เดียวก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ผมชอบคำพูดประโยคหนึ่งของอาจารย์หลู่ซวิ่นมากครับ ท่านกล่าวไว้ว่า 'ขอให้เยาวชนจีนทุกคนสลัดความเฉยชา แล้วมุ่งก้าวขึ้นสู่ที่สูง ไม่จำเป็นต้องฟังคำพูดของพวกที่ยอมแพ้ถอดใจ สิ่งใดทำได้จงลงมือทำ เสียงใดเปล่งได้จงเปล่งออกมา มีไออุ่นหนึ่งส่วนจงส่องแสงหนึ่งส่วน ดั่งเช่นหิ่งห้อย แม้ในความมืดมิดก็ยังเปล่งประกายได้บ้าง ไม่จำเป็นต้องเฝ้ารอคบเพลิง หากหลังจากนี้ไร้ซึ่งแสงคบเพลิงแล้วไซร้ ข้าพเจ้าจักเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว'"

"สำหรับเยาวชนในยุคใหม่ทุกคน ผมหวังว่าทุกคนจะดูแลรักษาความกระตือรือร้นและความฝันของตัวเองไว้ให้ดี เพราะพวกเรารู้ว่าในท้ายที่สุดจะมีวันหนึ่งที่สิ่งเหล่านี้ถูกกาลเวลากัดกร่อนไป"

"อินเทอร์เน็ตที่ก้าวหน้าทำให้เรามองเห็นทั้งความเจริญรุ่งเรืองและความมืดมิดของโลกใบนี้เร็วเกินไป นี่เป็นทั้งความสุขและเป็นทั้งความน่าเศร้าครับ"

"ในวัยนี้ พวกเราต้องเผชิญกับเรื่องราวที่ซับซ้อนยิ่งกว่าประสบการณ์ที่เคยมีมา ต้องเผชิญกับอคติจากโลกภายนอก"

"บางทีผู้คนอาจมองว่าเธอเย่อหยิ่งคะนองตน แต่เธอก็แค่อยู่ในวัยเยาว์เท่านั้น"

"วัยหนุ่มสาวไม่จำเป็นต้องพึ่งส่วนประกอบใด ตัวเธอเองก็คือบทประพันธ์อันงดงาม"

แปะ แปะ แปะ!

หม่าเซี่ยงจิ้นปรบมือขึ้น

"ในช่วงท้ายของรายการ ช่วยแนะนำนิทานเรื่องใหม่ล่าสุดที่จะลงใน 'วรรณกรรมเยาวชน' เร็ว ๆ นี้หน่อยครับ"

"อืม... คราวนี้ไม่ใช่โศกนาฏกรรมแล้วครับ แต่จะเป็นความฝันในวัยเด็กที่เด็กทุกคนล้วนเคยมี ผลงานในครั้งนี้มีชื่อว่า 'ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต' หวังว่าทุกคนจะช่วยสนับสนุนกันเยอะ ๆ นะครับ"

"'ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต' แค่ฟังชื่อก็รู้สึกหวานแล้วนะครับ หากทุกคนอยากรู้ว่าเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับอะไร สามารถสั่งซื้อนิตยสาร 'วรรณกรรมเยาวชน' ได้เลยครับ"

"ถ้าอย่างนั้นรายการในวันนี้ก็จบลงเพียงเท่านี้ พบกันใหม่สัปดาห์หน้าครับ"

"คัต!"

ผู้กำกับภาพตะโกนขึ้นมา การถ่ายทำสิ้นสุดลง

ปล. ขอคุยกับทุกคนสั้น ๆ สักสองสามประโยค รีวิวและคอมเมนต์ท้ายตอนของทุกคนผมอ่านทั้งหมดนะครับ ผมไม่ใช่คนใจเปราะบาง ขอแค่ไม่ใช่เข้ามาด่ามั่วซั่วและมีเหตุมีผล ผมก็ยินดีรับฟังเสมอครับ ขอตอบคำถามที่ทุกคนสงสัยกันสักเล็กน้อยนะครับ

ข้อแรก เรื่องพ่อแม่ จะไม่จัดการให้มันงี่เง่างี่เง่าน้ำเน่าแน่นอน เขียนแบบนั้นมันน่าเบื่อเกินไป

ข้อสอง ตัวเอกไม่มีคู่ มุ่งเน้นการลุยงานอย่างเดียว

ข้อสาม เนื้อหาหลักจะเน้นไปที่ช่วงมหาวิทยาลัย ช่วงมัธยมปลายติดกฎของแพลตฟอร์ม ทำให้มีหลายอย่างเขียนไม่ได้

ทุกคนดูจากช่วงแรกก็น่าจะพอมองออกแล้วว่านี่ไม่ใช่นิยายวงการบันเทิงแบบเดิม ๆ ทั่วไป ผมอยากเขียนอะไรที่แตกต่างออกไปบ้าง

หลังจากถอดบทเรียนจากเล่มก่อน คราวนี้มีโครงเรื่องชัดเจน จะจบให้ดีอย่างแน่นอนครับ

ตามนี้ครับ!