ตอนที่ 54 ไปเป็นแขกที่บ้านหลิวซิน

"แม่ ผมกลับมาแล้วครับ"

เวียนมาถึงวันเสาร์อีกสัปดาห์ ตอนอยู่ที่โรงเรียน แก๊งสี่คนรู้เรื่องที่ลู่ชิงเฟิงไปออกรายการโทรทัศน์แล้ว

ย่อมต้องไปช่วยอุดหนุนเพื่อนซี้ ดันเรตติ้งให้สักหน่อย และไม่แน่ว่าอาจจะได้เก็บประวัติเสียๆ หายๆ เอาไว้ล้อเลียนในวันข้างหน้าอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ หลิวซินจึงชวนทุกคนมาเที่ยวที่บ้าน

พวกลู่ชิงเฟิงก็ตอบตกลงอย่างยินดี

ช่วงบ่ายหลังเลิกเรียน โหวเสี่ยวปิงแวะกลับบ้านไปก่อน ส่วนเขากับอีกสองคนไปเล่นเน็ตฆ่าเวลา รอจนใกล้พลบค่ำถึงค่อยไปตามเจ้าลิง แล้วพากันมาที่หมู่บ้านของหลิวซิน

ฐานะทางบ้านของหลิวซินค่อนข้างดี พ่อแม่ทำธุรกิจซ่อมรถยนต์มาตั้งแต่ยุคแรกๆ ผ่านไปหลายปีจึงหาเงินได้ไม่น้อย

หมู่บ้านจัดสรรระดับกลางค่อนไปทางหรู ห้องชุดขนาดร้อยกว่าตารางเมตรตกแต่งอย่างมีรสนิยม

"กลับมาแล้วเหรอ"

พอได้ยินเสียงเปิดประตู แม่ของหลิวซินก็เดินออกมา เมื่อรู้ว่าวันนี้เพื่อนๆ ของลูกชายจะมา เธอจึงไม่ได้สวมชุดอยู่บ้าน แต่ใส่ชุดที่ดูเรียบร้อยดูดี

"แม่ เจ้าลิงแม่รู้จักอยู่แล้ว ส่วนนี่ลู่ชิงเฟิง นักเขียนใหญ่ที่ผมเคยเล่าให้แม่ฟังไงครับ แล้วก็นี่ลวี่ฮุย ทั้งหมดเป็นเพื่อนซี้ผมเอง"

"สวัสดีครับคุณน้า"

ทั้งสามคนรวมทั้งลู่ชิงเฟิงทักทายอย่างว่าง่าย

หลิวซิน โหวเสี่ยวปิง และลู่ชิงเฟิงรู้จักกันมานานแล้ว ก่อนหน้านี้เคยชวนมาเที่ยวบ้านอยู่เหมือนกัน

แต่นิสัยเดิมของเจ้าของร่างนี้ทำให้ไม่เคยตอบตกลงเลย

นี่จึงเป็นการมาเยือนบ้านครั้งแรก

"จ้าๆๆ เข้ามานั่งข้างในกันก่อนสิ"

แม่ของหลิวซินเป็นแม่บ้านธรรมดา รูปร่างท้วมเล็กน้อย อาจเพราะเน้นความคล่องตัวจึงไว้ผมสั้น ใบหน้าดูใจดีมีเมตตา

หน้าตาของหลิวซินถอดแบบมาจากเธอสักเจ็ดแปดส่วน

"รบกวนคุณน้าแล้วครับ"

ทุกคนเดินเข้าประตูมาและถูกเชิญให้นั่งบนโซฟา แม่ของหลิวซินยกผลไม้กับขนมกินเล่นออกมาจากห้องครัว

"กินกันเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ คิดเสียว่าเป็นบ้านตัวเอง ชิงเฟิงใช่ไหม น้าได้ยินเจ้าซานจินบ้านน้าชมเธอมาตั้งนานแล้ว เธอนี่นะ เมื่อก่อนทำไมไม่ยอมมาเที่ยวบ้านบ้างล่ะ"

"เมื่อก่อนผมขี้อายครับ ถ้ารู้ว่าคุณน้าใจดีขนาดนี้ ผมคงรีบมาตั้งนานแล้ว"

ลู่ชิงเฟิงทำตัวว่าง่ายปากหวานสุดๆ

แม่ของหลิวซินยิ้มจนตาหยี

"เด็กคนนี้นี่ หน้าตาก็ดีแถมยังปากหวานอีก แล้วก็ลวี่ฮุย พวกเธออาจจะเพิ่งมารู้จักกันทีหลัง แต่คบหาเข้ากันได้ขนาดนี้ก็แสดงว่าเป็นเด็กดีเหมือนกัน"

ลู่ชิงเฟิงเคยได้ยินหลิวซินเล่าว่า ตอนอยู่ที่อู่ซ่อมรถ พ่อของเขารับผิดชอบเรื่องช่าง ส่วนแม่รับผิดชอบฝ่ายต้อนรับลูกค้า

ดูจากกิริยามารยาทและการปฏิบัติต่อผู้คนก็รู้ได้ทันทีว่า ที่อู่ซ่อมรถเติบโตมาได้ขนาดนี้ แม่ของหลิวซินมีส่วนสำคัญเกินครึ่ง

การทำธุรกิจหัวใจสำคัญอยู่ที่มนุษยสัมพันธ์ บางครั้งในระดับคุณภาพที่เท่ากัน ถ้าบริการดี คนก็ย่อมเต็มใจมาอุดหนุนมากกว่า

"คุณน้าครับ ทำไมถึงเรียกหลิวซินว่าซานจินเหรอครับ"

ลวี่ฮุยถามขึ้นในจังหวะนี้

"โธ่ เด็กคนนี้ตอนคลอดออกมาหนักแค่สามจินกว่าๆ เอง ทั้งตัวเล็กทั้งขี้โรค น้ากับพ่อเขาร้อนใจแทบตาย กลัวว่าจะเลี้ยงไม่โต"

"พ่อเขาเลยตั้งชื่อให้ว่า 'ซิน' มีทองเยอะๆ จะได้มีน้ำหนัก แล้วบังเอิญตัวซินมันประกอบด้วยตัวจินสามตัว คุณป้าเขาก็เลยเรียก 'ซานจินๆ' เรียกไปเรียกมาก็เลยกลายเป็นชื่อเล่นไปเลย"

"อ๋อ"

ลู่ชิงเฟิงนึกไม่ถึงว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังแบบนี้ พอมองดูหลิวซินที่ตัวสูงใหญ่ล่ำสันในตอนนี้ ก็ถือว่าไม่เสียแรงที่พ่อตั้งชื่อนี้ให้จริงๆ

"พวกนายห้ามเรียกแบบนี้นะเว้ย ใครเรียกฉันเอาเรื่องจริงๆ ด้วย"

หลิวซินโวยวายด้วยความอับอายอยู่ข้างๆ

"ไม่เรียกๆ เราเพื่อนกัน ใครจะไปทำเรื่องแบบนั้นกันเล่า"

พวกลู่ชิงเฟิงรีบรับปากเป็นมั่นเหมาะ แต่ในใจกลับคิดว่า เรื่องนี้กูเอาไว้ล้อมึงได้ทั้งชาติแน่

"หยิบกันเลยนะ กินกันให้อร่อย"

แม่ของหลิวซินเอ่ยชวนทุกคนกินผลไม้อีกครั้ง พลางหยิบแอปเปิลกับกล้วยในจานยัดใส่มือของแต่ละคน

"พวกเธอเล่นกันไปก่อนนะ เดี๋ยวน้าไปทำกับข้าว วันนี้อยู่กินข้าวเย็นที่บ้านให้หมดทุกคนเลยนะ"

"ขอบคุณครับคุณน้า"

พอแม่ของหลิวซินเดินเข้าครัวไป เมื่อไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย ทั้งหมดก็ผ่อนคลายลงมาก

"แม่นายนี่ใจดีชะมัด"

ลวี่ฮุยเอ่ยด้วยความอิจฉา

หลิวซินกลอกตาใส่

"นั่นเพราะพวกนายเป็นแขกต่างหากล่ะ นายยังไม่เคยเห็นตอนแม่ฉันของขึ้นน่ะสิ"

ผู้ปกครองทุกคนล้วนมีสองด้าน ด้านที่ปฏิบัติต่อคนนอก กับด้านที่ปฏิบัติต่อคนในบ้าน

ทุกคนไม่ได้คุยเรื่องนี้กันต่อมากความ

"อาเฟิง รายการที่นายบอกจะเริ่มกี่โมงนะ"

ลู่ชิงเฟิงตอบว่า "สองทุ่ม"

"งั้นก็ยังพอมีเวลา พวกเรามาเล่นเกมกันก่อนเถอะ"

พูดพลางเปิดโทรทัศน์ หยิบเครื่องเล่นเกม PS4 ออกมา ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมตะโกนไปทางห้องครัว

"แม่ครับ พวกเราเล่นเกมกันแป๊บหนึ่งนะ"

ทางฝั่งห้องครัวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงตอบกลับมา

"เล่นไปเถอะจ้ะ"

หลิวซินเอ่ยอย่างได้ใจ

"แม่ฉันไม่ยอมให้เล่นตลอดนั่นแหละ บอกว่ารอให้จบ ม.ปลายก่อนค่อยว่ากัน มีแต่พวกนายมาอยู่นี่แหละถึงได้เล่นสักแป๊บ"

โหวเสี่ยวปิงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยเหยียดหยามขึ้นมา

"หมอนี่เมื่อก่อนพอถึงสุดสัปดาห์ทีไรก็ชอบชวนฉันมาบ้าน ตอนแรกฉันยังนึกว่ามันมีน้ำใจต้อนรับขับสู้ ที่แท้ก็เอาชื่อฉันมาอ้างเพื่อหาเรื่องเล่นเกม"

"อย่าบ่นมากน่า คนละตารอบ ใครแพ้ก็เปลี่ยนคนอื่น"

หลิวซินเลือกเกมต่อสู้ขึ้นมาเกมหนึ่ง ก่อนจะหยิบจอยเกมยื่นให้โหวเสี่ยวปิง

"พวกนายดูมันเล่นไปก่อน เรียนรู้ไว้แล้วค่อยเล่นเอง"

"เชี่ย ฉันก็ไม่ได้เล่นมานานแล้วเหมือนกันไหมล่ะ"

โหวเสี่ยวปิงหยิบจอยเกมขึ้นมา

ลู่ชิงเฟิงเพิ่งจะเคยเล่นเกมแบบนี้เป็นครั้งแรก ตอนแรกก็รู้สึกว่าน่าสนใจดี แต่ไม่นานก็หมดความสนุก

เกมที่เล่นยังไงก็ไม่ชนะ มันหาความสุขไม่ได้เลยสักนิด

พอใกล้ถึงหกโมงเย็น พ่อของหลิวซินก็กลับมาถึงบ้าน

เขาเป็นชายวัยกลางคนใบหน้าเหลี่ยม คิ้วเข้มตาโต รูปร่างสูงใหญ่กว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร รูปร่างของหลิวซินก็ถอดแบบมาจากพ่อนี่เอง

"สวัสดีครับคุณอา"

พวกลู่ชิงเฟิงพากันลุกขึ้นทักทาย

"อืม ไม่ต้องเกรงใจนะ เล่นกันตามสบาย"

พ่อของหลิวซินยิ้มให้อย่างเป็นมิตร จากนั้นก็เดินเข้าห้องหนังสือไป เพื่อเว้นพื้นที่ให้พวกเด็ก ๆ ได้เล่นสนุกกัน

ทว่าผ่านไปได้ไม่นาน แม่ของหลิวซินก็เริ่มกวักมือเรียกทุกคนมาล้อมโต๊ะกินข้าว

กับข้าวอุดมสมบูรณ์มาก มีทั้งปลา เนื้อสัตว์ และกุ้ง จัดคู่ผักกับเนื้อได้อย่างลงตัว แถมยังมีซุปกระดูกหมูอีกหนึ่งชาม

อาหารเต็มโต๊ะขนาดนี้ กะดูแล้วคงเตรียมมาตั้งแต่ช่วงบ่าย

แม่ของหลิวซินยังยกเครื่องดื่มมาให้ ส่วนพ่อของหลิวซินนั่งดื่มเหล้าคนเดียว

ไม่ใช่เหล้าดีเด่อะไร ลู่ชิงเฟิงไม่ได้มีความรู้เรื่องเหล้ามากนัก แต่ดูจากขวดแล้วราคาคงไม่ถึงหนึ่งร้อยหยวน

รินใส่แก้วขนาดสองตำลึงไปค่อนแก้ว จิบเข้าไปคำหนึ่ง ตาหยีลงทันใด ดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ราวกับชีวิตเพิ่งค้นพบความหมายในวินาทีนี้

"ดื่มให้น้อย ๆ หน่อย"

แม่ของหลิวซินปรายตาค้อนใส่อย่างไม่พอใจ แต่เห็นว่ามีพวกเด็ก ๆ อยู่ด้วย จึงไม่ได้พูดอะไรมากความ

"ฮะ ๆ แค่แก้วนี้แก้วเดียวแหละน่า"

พ่อของหลิวซินหัวเราะร่วน เอ่ยอย่างยอมจำนน สถานะในครอบครัวเห็นชัดเจนในพริบตา

โต๊ะอาหารของคนหัวเซี่ยคือสะพานเชื่อมการพูดคุยสื่อสาร

และเมื่อต้องคุยกับเพื่อนของลูกชาย การชวนคุยเรื่องการเรียนย่อมเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่สุด

"ชิงเฟิงใช่ไหม ถึงเธอจะเพิ่งมาครั้งแรก แต่ก็รู้จักกับซานจินบ้านเรามานานแล้ว ได้ยินซานจินบ้านเราบอกว่าช่วงนี้เธอกำลังเขียนหนังสืออยู่ เก่งไม่เบาเลยนี่ ถึงขั้นได้ลงนิตยสารแล้วด้วย"

"ครับ คุณอา"

ลู่ชิงเฟิงกลืนอาหารในปากลงคอก่อนจะตอบ

"หลัก ๆ ก็เพื่อหาค่าต้นฉบับน่ะครับ ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นหรอกครับ"

"พูดแบบนั้นไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะแมวดำหรือแมวขาว ขอแค่จับหนูได้ก็คือแมวที่ดี วัยอย่างเธอหาเงินได้ด้วยตัวเองก็นับว่าเก่งมากแล้ว"

"พยายามต่อไปนะ ไว้หาทางรวมเล่มตีพิมพ์หนังสือให้ได้ล่ะ"

"ครับ คุณอา"

ลู่ชิงเฟิงรับคำอย่างว่าง่าย

"พอแล้ว ๆ กินข้าวอยู่แท้ ๆ ยังจะมานั่งสั่งสอนอยู่อีก กินกันเยอะ ๆ นะเด็ก ๆ"

แม่ของหลิวซินง่วนกับการคีบกับข้าวให้เด็ก ๆ แต่ละคน

มื้ออาหารนี้ผ่านไปด้วยความสุขสำราญทั้งเจ้าบ้านและแขกเหรื่อ

ลู่ชิงเฟิงได้กินมื้อที่อร่อยถูกปากที่สุดนับตั้งแต่ข้ามภพมา

ไม่ใช่ว่าฝีมือการทำอาหารของแม่หลิวซินจะเลิศเลอกว่าภัตตาคาร

เพียงแต่รสชาติของกับข้าวรสมือแม่แบบนี้ เป็นสิ่งที่ภัตตาคารที่ไหนก็ทำเลียนแบบไม่ได้

หลังมื้ออาหาร พ่อและแม่ของหลิวซินก็กลับเข้าห้องนอน ปล่อยห้องนั่งเล่นไว้ให้พวกเขาสี่คน

พวกลู่ชิงเฟิงนั่งคุยกันบนโซฟาพลางเฝ้ารอเวลารายการเริ่มออกอากาศ

ในเวลาเดียวกันนั้น ผู้คนที่มานั่งรออยู่หน้าจอโทรทัศน์ไม่ได้มีแค่กลุ่มพวกเขาเท่านั้น