ตอนที่ 55 X ผู้ล่องหน

ชางเถาปีนี้อายุสามสิบแปดปี ในฐานะหัวหน้าบรรณาธิการของ "สืบสวนกาลเวลา" ย่อมถือว่าหนุ่มแน่นและมีอนาคตไกลอย่างแท้จริง

นิสัยเขาค่อนข้างติดบ้าน ไม่ชอบการสังสรรค์ในวงเหล้า เพื่อนร่วมงานที่สำนักพิมพ์ชวนไปดื่มทีไรจึงเลี่ยงได้เป็นเลี่ยง

ทว่าวันนี้ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ มีผู้บริหารคนใหม่ย้ายฟ้าผ่าลงมา แล้วลากหัวหน้าแผนกต่างๆ ไปดื่มกระชับมิตร

กองบรรณาธิการ "สืบสวนกาลเวลา" เป็นแผนกที่สำคัญที่สุดของสำนักพิมพ์ เขาจึงไม่มีทางไม่ไปร่วม

เมื่อเหล้าผ่านไปสามรอบ อาหารผ่านไปห้าจาน ทุกคนที่เริ่มเมาได้ที่ก็ชวนกันไปต่อรอบสอง

เขาเลยสบโอกาสขอตัวกลับ ทุกคนรู้ดีว่าเขาเป็นคนอย่างไรจึงไม่ได้รั้งไว้

"กลับมาแล้วเหรอคะ นึกว่าจะดึกถึงเที่ยงคืนซะอีก"

เมื่อกลับถึงบ้าน ภรรยาเป็นคนเดินมาเปิดประตูให้

"คุณก็รู้นิสัยผมดีนี่ ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าใหม่เพิ่งมาวันแรก ผมก็ไม่อยากไปหรอกครับ"

เขาหอมแก้มภรรยาฟอดหนึ่ง

แม้แต่งงานกันมาหลายปีแล้ว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับภรรยายังคงหวานชื่นเสมอ

"กลิ่นเหล้าหึ่งเชียว ไปแปรงฟันอาบน้ำได้แล้วค่ะ"

ภรรยาทุบอกเขาเบาๆ ทีหนึ่ง

"เล่อเล่อล่ะ" เขาถาม

"ดูทีวีอยู่ค่ะ"

เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

"เจ้าเด็กแสบเปลี่ยนนิสัยได้ด้วยแฮะ ไม่ยักงอแงจะเล่นแท็บเล็ต"

ภรรยาได้ยินอย่างนั้นก็หลุดขำ

"เห็นบอกว่าช่วงนี้เพื่อนสนิทในห้องกำลังอ่าน 'วรรณกรรมเยาวชน' อะไรสักอย่างอยู่ แล้วนักเขียนที่เพื่อนชอบจะมาออกรายการสัมภาษณ์วันนี้ ลูกชายคุณเลยอยากหาเรื่องคุยกับเขา ถึงได้มานั่งเฝ้าหน้าจอนี่แหละ"

ชางเถาหัวเราะร่า

"เป็นเด็กผู้หญิงสินะ"

"ก็ใช่น่ะสิคะ"

เขาเดินผ่านโถงทางเดินเข้ามายังห้องนั่งเล่น ก็เห็นลูกชายชั้นประถมกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา จ้องหน้าจอทีวีตาไม่กะพริบ

เขาเดินเข้าไปนั่งแหมะลงข้างๆ พลางกอดคอลูกชาย

"ดูอะไรอยู่ล่ะลูก พ่อดูเป็นเพื่อนนะ"

ลูกชายดิ้นขลุกขลักพร้อมกับร้องลั่น

"พ่อ ตัวเหม็นจะตายอยู่แล้ว!"

"โตป่านนี้แล้วยังจะไปแกล้งลูกอีก รีบไปอาบน้ำเลยค่ะ"

ภรรยายกชาอุ่นๆ มาให้แก้วหนึ่ง

ชางเถารับมาจิบคำหนึ่ง สมองที่มึนตึบเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

เขามองไปที่ทีวี มันเป็นรายการสัมภาษณ์ของช่องรายการเด็ก พิธีกรกับแขกรับเชิญกำลังนั่งหันหน้าคุยกัน

คนที่รับการสัมภาษณ์คือเด็กหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี รูปร่างสมส่วน สวมชุดแนวกีฬาที่ดูสมวัย แลดูสดใสเปี่ยมพลัง

ยิ่งรูปร่างหน้าตาด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เขาอดชื่นชมในใจไม่ได้

ยามยืนสง่างามดั่งกิ่งหยกพฤกษา ยามยิ้มละมุนดั่งจันทรากระจ่าง ดวงตาเป็นประกายคมชัด โครงหน้าจัดว่าทรงคุณค่าตามอุดมคติความงามแบบจีนโบราณอย่างไร้ที่ติ

รายการดำเนินไปได้พักใหญ่แล้ว

รายการประเภทนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับชางเถาเลย เขากำลังจะลุกไปอาบน้ำ แต่คำพูดประโยคถัดมาของพิธีกรกลับตรึงให้เขานั่งลงตามเดิม

"ได้ยินมาว่าคุณไม่ได้เขียนแค่นิทาน แต่ยังสร้างสรรค์ผลงานแนวอื่นด้วย ในการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ปีนี้คุณส่งนิยายไซไฟเข้าประกวด และยังคว้ารางวัลชนะเลิศมาครองด้วยใช่ไหมครับ"

รางวัลชนะเลิศรอบแรกของการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ปีนี้ ก็คือเรื่อง "เฮ้ย ออกมาเดี๋ยวนี้" ไม่ใช่เหรอ

ตอนนี้บทความเรื่องนี้โด่งดังไม่น้อยในแวดวงนักเขียน มีคนหยิบยกมาพูดถึงกันอย่างกว้างขวาง

ตัวเขาเองก็ตั้งใจไปหามาอ่านเหมือนกัน

หากมองด้วยสายตาของเขา นี่คืองานเขียนที่ยอดเยี่ยมโดดเด่นอย่างไม่ต้องสงสัย

สำนวนภาษาเจนจัด สไตล์เปี่ยมไปด้วยจินตนาการ เนื้อหาลื่นไหลรวดเดียวจบตั้งแต่ต้นจนปลาย ทั้งยังผูกปมได้อย่างแยบยลประณีต

ตั้งแต่การวางเบาะแสทีละขั้นในตอนแรก จนกระทั่งคลี่คลายทั้งหมดในตอนท้าย ชวนให้ผู้อ่านขนหัวลุกชัน

ตอนนั้นเขาคิดอยู่เลยว่า หากนักเขียนคนนี้เขียนนิยายสืบสวนสอบสวน จะต้องเป็นมือฉมังอย่างแน่นอน

คาดไม่ถึงเลยว่าตัวจริงของนักเขียนจะหน้าตาหล่อเหลาถึงเพียงนี้ ซ้ำยังเป็นนักเขียนนิทานอีกด้วย

ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ชางเถาคิดในใจ

ทั้งที่มีพรสวรรค์โดดเด่นในด้านนิยายสืบสวนมากกว่าแท้ๆ

"ใช่ครับ ผมไม่อยากจำกัดตัวเองอยู่แค่ในด้านใดด้านหนึ่ง อยากลองค้นหาความเป็นไปได้ในด้านอื่นๆ ดูบ้าง ช่วงก่อนหน้านี้ผมยังส่งต้นฉบับไปที่ 'โลกไซไฟ' กับ 'สืบสวนกาลเวลา' ด้วย เพียงแต่จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้รับการติดต่อกลับเลยครับ"

เด็กหนุ่มในโทรทัศน์พูดขึ้นมาในจังหวะนั้น

หืม?

ส่งต้นฉบับมาที่นิตยสารเรางั้นเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย

อ้อ ลืมไป บรรณาธิการข้างล่างน่าจะยังตรวจไม่ถึงล่ะสิ

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"ทำไมยังไม่อาบน้ำอีก เสื้อผ้าก็หยิบไปเตรียมไว้ให้แล้วนะ"

ภรรยาเดินกลับมาอีกรอบ ท่าทางแง่งอนเล็กน้อย

"เดี๋ยวนะ ขอผมโทรศัพท์สักสายก่อน"

เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นส่งสัญญาณบอก แล้วกดโทรหาผู้ช่วยทันที

อธิบายเรื่องราวคร่าว ๆ ให้ฟัง

"ใช่ เป็นนักเขียนที่ชื่อลู่ชิงเฟิง เธอช่วยบอกพวกบรรณาธิการให้คอยดูไว้หน่อยนะ"

ฉางเทาไม่ใช่หัวหน้าประเภทที่ชอบสั่งให้ลูกน้องทำงานล่วงเวลา สาเหตุที่เขาโทรมาตอนดึกดื่นขนาดนี้ หลัก ๆ ก็เพราะดื่มเหล้าเข้าไป เลยกลัวว่าตื่นเช้ามาแล้วจะลืมเรื่องนี้

แต่พวกลูกน้องไม่เหมือนกัน พวกเขาชินกับการคาดเดาเจตนาของหัวหน้า

หัวหน้าพูดหนึ่ง พวกเขาก็ต้องคิดไปถึงสิบ โดยเฉพาะตำแหน่งผู้ช่วย

ทางนี้เพิ่งวางสาย ผู้ช่วยก็รีบโทรหาบรรณาธิการหลายคนทันที

สั่งให้พวกเขาช่วยกันตรวจดูคืนนี้ว่ามีต้นฉบับจากนักเขียนที่ชื่อลู่ชิงเฟิงส่งเข้ามาหรือไม่

ถ้ามี คืนนี้ก็ต้องตรวจต้นฉบับให้เสร็จ แล้วพรุ่งนี้เช้าส่งให้หัวหน้าบรรณาธิการ

หัวหน้าแค่ขยับปาก ลูกน้องก็ต้องวิ่งจนขาแทบหลุด

จ้าวถานถานเป็นหนุ่มโสดสนิท เมื่อก่อนเคยเป็นพวกยอมทุ่มเทตามตื๊อ แต่ตัวเขาเองกลับไม่คิดอย่างนั้น

เขาคิดว่านี่คือความรัก รักใครสักคนก็ต้องทุ่มเทให้หมดใจโดยไม่มีข้อแม้ รักเขาแล้วก็ต้องรักสิ่งรอบตัวเขาด้วย

เพราะฉะนั้นเขาถึงซื้อข้าวเช้าไปส่งให้นางในฝันกับแฟนของเธอได้ ทั้งยังยอมอดหลับอดนอนไปต่อคิวซื้อบัตรคอนเสิร์ตของไอดอลที่เธอชอบได้อีกด้วย

แต่พอนางในฝันบอกว่าเธอไม่สนใจนิยายสืบสวนสอบสวนเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาก็บอกเลิกกับเธออย่างเด็ดขาดทันที

ฝ่ายหญิงถึงกับเหวอไปเลย

ไม่ใช่สิ พวกเราไปคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนตัวแสบฟัง หวังว่าอีกฝ่ายจะช่วยปลอบใจ

เพื่อนตัวแสบตบมือฉาดใหญ่ บอกว่าดีเหลือเกิน เพื่อฉลองที่เขาหลุดพ้นจากทะเลทุกข์ จึงลากเขาไปดื่มเหล้า

พอดื่มไปได้ครึ่งทาง ก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้ช่วย

เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาล็อกอินเข้าอีเมล แล้วเปิดตรวจดูต้นฉบับช่วงที่ผ่านมา

แล้วก็เป็นอย่างที่ว่าจริง ๆ เขาเจอนักเขียนที่ชื่อลู่ชิงเฟิงเข้าจริง ๆ เสียด้วย

พอเปิดอีเมลฉบับนั้นดู ข้างในมีเอกสารแนบอยู่ทั้งหมดสามไฟล์

ได้แก่

"X ล่องหน"

"สีน้ำเงินที่แอบมองสีน้ำเงิน"

"คดีฆาตกรรมเปิดตัวนักเขียน"

จ้าวถานถานเริ่มสนใจขึ้นมา การที่ผู้ช่วยหัวหน้าบรรณาธิการถึงกับโทรมาเตือนให้จับตาดูเป็นพิเศษ

ถ้าไม่ใช่คนมีเส้นสาย ก็ต้องเป็นคนที่มีฝีมือร้ายกาจมากแน่ ๆ

และเมื่อดูจากเวลาที่ส่งต้นฉบับ อีเมลฉบับนี้ถูกส่งมาเกือบเดือนแล้ว ผู้ช่วยหัวหน้าบรรณาธิการถึงเพิ่งโทรมาบอก

ข้อสงสัยเรื่องแรกจึงมีน้ำหนักน้อยลง แต่ความเป็นไปได้ของเรื่องหลังกลับเพิ่มขึ้น

ลู่ชิงเฟิง

ชื่อนี้ดูคุ้นหูอยู่บ้าง รู้สึกเหมือนช่วงนี้เคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดื่มเหล้าเข้าไปเยอะหรือเปล่า ถึงนึกไม่ออก

แต่มั่นใจได้ว่าไม่ใช่นักเขียนที่มีชื่อเสียงโด่งดังอะไรแน่นอน

ทว่าเขากลับมีความประทับใจผ่านหู เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นนักเขียนที่เพิ่งมีชื่อเสียงขึ้นมาเมื่อเร็ว ๆ นี้

แล้วทางหัวหน้าบรรณาธิการได้ข่าวมา ถึงได้ให้ผู้ช่วยโทรศัพท์มาบอกแบบนี้

สมกับที่เป็นบรรณาธิการนิตยสารสืบสวนสอบสวนจริง ๆ

ตรรกะในการอนุมานสืบสวนยังคงไม่ธรรมดา

"ทำอะไรอยู่วะ เลี้ยงปลาทองในแก้วรึไง ดื่มสิ!"

เพื่อนตัวแสบยกแก้วเหล้ายื่นเข้ามา

เขาจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ชนแก้วกับเพื่อนไปทีหนึ่งพลางเอ่ยว่า

"มีเรื่องงานนิดหน่อย"

เขาเปิดอ่านเอกสารไฟล์แรก

"X ล่องหน"

บทเปิดเรื่องเล่าผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ตัวเอกซึ่งก็คือ 'ผม' เพิ่งเรียนวิชาช่วงเช้าเสร็จ เนื่องจากข้างนอกฝนตกหนักและไม่ได้พกร่มมา จึงกลับบ้านไม่ได้

ด้วยความคิดที่ว่าอยู่เฉย ๆ ก็ไม่มีอะไรทำ จึงเดินเข้าไปนั่งฟังบรรยายในห้องเรียนข้าง ๆ

ภายในห้องเรียนมีคนนั่งอยู่เพียงประปราย และดูเหมือนจะไม่ค่อยคุ้นหน้ากัน ต่างคนต่างนั่งกระจายกันไป

ห้านาทีต่อมา ชายหนุ่มไว้หนวดเคราครึ้มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง แล้วเขียนตัวหนังสือสองสามตัวลงบนกระดานดำ

การเสพและวิเคราะห์นิยายสืบสวนสอบสวน ศาสตราจารย์เกิ่งซวี่เหวิน

บทเปิดเรื่องนี้ น่าสนใจไม่เลว

จ้าวถานถานตื่นตัวขึ้นมาทันที