ตอนที่ 71 สรุปแผนงานตามระยะ

หากไม่ใช่เพราะสุขภาพมีปัญหา ก็คงเป็นเพราะเหตุผลทางครอบครัว

เหมียวซู่เจวียนเริ่มคิดจินตนาการไปไกล

จากบทความนี้มองออกได้ว่า ผู้เขียนมีความจริงใจและเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นต่อชีวิต

ในทางกลับกันก็สรุปได้เช่นกันว่า เพราะตัวเองไม่มี จึงยิ่งโหยหาเป็นพิเศษ

นักเรียนคนนี้มีเรื่องราวซ่อนอยู่

เธอกวาดสายตามองชื่อ ลู่ชิงเฟิง

คุ้นชื่ออยู่บ้าง พอลองนึกทบทวนให้ดี ในที่สุดก็นึกออก เขาคือผู้เขียนเรื่อง "เฮ้ย ออกมาเดี๋ยวนี้" จากการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่นี่เอง

เช่นนั้นก็ไม่ผิดแน่

แม้ว่าหัวข้อจะต่างกัน และเปลี่ยนเทคนิคการเขียนมาเป็นประเภทร้อยแก้ว แต่ความสามารถอันล้นเหลือก็ยังคงเหมือนเดิม

เธอยอมรับในใจเงียบๆ

"มีอะไรหรือเปล่าครับ"

เธอหยุดยืนอยู่ตรงนี้นานไปหน่อย กรรมการคุมสอบอีกคนจึงเดินเข้ามาทัก

เหมียวซู่เจวียนบุ้ยปากไปทางกระดาษคำตอบ

อาจารย์ท่านนั้นมองตามไป ครู่ใหญ่ถึงเงยหน้าขึ้นมาแล้วพยักหน้าเงียบๆ เป็นการยอมรับ

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินเลี่ยงออกไป เพื่อไม่ให้การกระทำของตัวเองสร้างความกดดันให้เด็กนักเรียน

ลู่ชิงเฟิงไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องนี้เลย

ร้อยแก้วบทนี้มีช่วงหนึ่งที่เป็นประสบการณ์ส่วนตัวของผู้เขียนต้นฉบับ รวมทั้งบทสรุปเกี่ยวกับหลักพุทธศาสนาในตอนท้าย ซึ่งไม่เหมาะจะใส่ลงในเรียงความ จึงต้องตัดทอนและแก้ไขพอสมควร

โชคดีที่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน เพื่อรักษากรอบภาพลักษณ์นักเขียนอัจฉริยะเอาไว้ เขาจึงอ่านวรรณกรรมชื่อดังมาอย่างมากมายตลอดเวลา การดัดแปลงแก้ไขง่ายๆ แค่นี้จึงไม่คณามือเขาเลย

"เหลือเวลาอีกสิบห้านาทีครับ"

อาจารย์บนเวทีเริ่มเตือนให้ผู้เข้าสอบระวังเรื่องเวลา

ลู่ชิงเฟิงเก็บปากกาลง แล้วเริ่มตรวจทานรอบแรกเพื่อดูว่ามีคำผิดหรือคำตกหล่นหรือไม่

ตรวจดูจนจบก็พบว่าไม่มีปัญหาอะไร

ก่อนหน้านี้เขาใช้สมุดคัดลายมือเขียนนิทานมาตลอด จึงถือโอกาสฝึกเขียนตัวหนังสือไปด้วย แม้จะพูดไม่ได้ว่างดงามหยดย้อย แต่การรักษาหน้ากระดาษให้สะอาดเรียบร้อยและลายมือเป็นระเบียบก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

หลังจากนั้นเขาตรวจซ้ำอีกสองรอบ เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด

เวลาที่เหลืออยู่ก็นั่งรอไปเงียบๆ

"หมดเวลาสอบ ขอให้ผู้เข้าสอบทุกคนวางปากกาและรอการเก็บข้อสอบครับ"

เมื่อหมดเวลาสอบ อาจารย์ทั้งสามท่านก็เริ่มเดินเก็บข้อสอบตามลำดับจากด้านหลังมาด้านหน้า

ลู่ชิงเฟิงเก็บกระดาษทด พอเก็บข้อสอบเสร็จเรียบร้อย เขาก็หยิบข้าวของของตนเองเดินออกจากห้องสอบ

ทันทีที่ก้าวออกมาข้างนอก ทั้งตัวก็รู้สึกผ่อนคลายลงในพริบตา

อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเมื่อก่อน ตอนสอบแม้จะรู้ดีว่าผลการเรียนของตัวเองไม่เอาถ่านและถอดใจกับเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ก็ยังคงตื่นเต้นอยู่ดี

ต้องรอจนสอบเสร็จนั่นแหละถึงจะผ่อนคลายได้

ดูเหมือนนักเรียนทุกคนก็คงเป็นแบบนี้เหมือนกัน

กัวหาวกับจางจิ่งอี๋วิ่งตามออกมา ทุกคนขึ้นรถคันเดียวกันเพื่อเดินทางกลับโรงแรม

"พวกนายเขียนหัวข้อไหนกัน ฉันเลือกเรื่องเหล้า"

เมื่อทั้งสามคนนั่งด้วยกัน ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะพูดคุยถึงการสอบเมื่อครู่

"ฉันเขียนหัวข้อแรก"

จางจิ่งอี๋เอ่ยขึ้น

"ฉันก็เขียนเหมือนนาย" มีผู้เข้าสอบคนอื่นเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย

เมื่อกลับถึงโรงแรม บรรดาผู้ปกครองต่างก็นั่งรออยู่ที่ล็อบบี้ ลู่ชิงเฟิงขึ้นไปบนห้องก่อนเพื่อเริ่มเก็บสัมภาระ

ตอนมาแทบไม่มีข้าวของอะไร แต่ตอนกลับดันมีถุงเล็กถุงใหญ่เต็มไปหมด

ส่วนใหญ่เป็นของฝากที่ซื้อไปให้เพื่อนๆ

ผ่านไปไม่นานก็มีเสียงเคาะประตู เป็นเพื่อนใหม่ทั้งสองคนที่เพิ่งรู้จักกันนั่นเอง

"พ่อฉันบอกว่าพวกเรามีวาสนาได้มารู้จักกันมันไม่ง่ายเลย ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันเถอะ แล้วค่อยไปสถานีรถไฟความเร็วสูงพร้อมกัน"

กัวหาวพูดอย่างกระตือรือร้น

จางจิ่งอี๋ที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย

"เอาสิ ไปกัน"

ลู่ชิงเฟิงหยิบคีย์การ์ดห้องพักแล้วเดินลงไปข้างล่างพร้อมกับทั้งสองคน

"พวกเราถูกคอกันดีนะ ไม่แน่อนาคตอาจจะได้เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกันก็ได้ แลกช่องทางติดต่อกันไว้หน่อยดีกว่า ภายหน้าจะได้ติดต่อกันง่ายๆ"

ระหว่างอยู่ในลิฟต์ กัวหาวก็เสนอขึ้นมา

"ฉันไม่มีมือถือน่ะ"

จางจิ่งอี๋พูดอย่างเกรงใจและขัดเขินเล็กน้อย

"ฉันมี แต่พ่อแม่ฉันคุมเข้มมาก วันหนึ่งเล่นได้แค่แป๊บเดียวเอง"

กัวหาวพูดพลางหันไปมองลู่ชิงเฟิงด้วยความอิจฉา

"งั้นพวกเราให้ช่องทางติดต่อกับนายไว้ก่อน พอนายมีมือถือค่อยแอดพวกเรามานะ"

ลู่ชิงเฟิงพูดพร้อมรอยยิ้ม

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ กัวหาวก็ควักกระดาษกับปากกาออกมา ดูท่าจะเตรียมพร้อมมาล่วงหน้าแล้ว

แต่ละคนต่างเขียนวีแชต คิวคิว และเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงไป

จากนั้นจึงไปรวมตัวกับผู้ปกครองของทั้งสองฝ่าย แล้วหาร้านอาหารเสฉวนแถวนั้นร้านหนึ่ง

ในเมื่อมีคนชวนอวี๋อยู่ตรงนี้ถึงสองคน หน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการสั่งอาหารจึงตกเป็นของแม่ของจางจิ่งอี๋

"กินเผ็ดกันได้ไหมจ๊ะ"

เธอเอ่ยถามขึ้นมาก่อนประโยคหนึ่ง

ลู่ชิงเฟิงชอบกินเผ็ดอยู่แล้ว นี่เป็นนิสัยที่ติดตัวมาจากชาติก่อน เพราะกับข้าวรสเผ็ดมันช่วยให้เจริญอาหารและกินข้าวได้เยอะดี

แถมระดับความเผ็ดของอาหารเสฉวนจริงๆ แล้วก็ไม่ได้โหดร้ายอะไร อยู่ในเกณฑ์ที่เขายังรับไหว

ถ้าเป็นอาหารหูหนานหรืออาหารเจียงซีก็คงยอมแพ้ เผ็ดเกินไปจริงๆ

"วันหลังถ้าทุกคนมีเวลามาเที่ยวแถบชวนอวี๋ ลองแวะมาชิมอาหารจื้อก้งบ้านเราได้นะจ๊ะ"

พอสอบเสร็จ แม่ของจางจิ่งอี๋ก็ผ่อนคลายลง บรรยากาศรอบตัวไม่ตึงเครียดเหมือนก่อนหน้า มีพูดมีหัวเราะ ดูเข้าถึงง่ายขึ้นเยอะ

"ผมดูพวกรายการรีวิวร้านอาหาร เห็นว่าแถวจื้อก้งจะเน้นกินกระต่าย เนื้อวัว กบ แล้วก็ปลากันเยอะใช่ไหมครับ"

พ่อของกัวหาวเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ใช่จ้ะ"

แม่ของจางจิ่งอี๋ยิ้มแย้มแจ่มใส

"พวกกระต่ายผัดเผ็ดเย็นหรือหัวกระต่ายพะโล้ที่เห็นบ่อยๆ ในเน็ต ก็เป็นอาหารบ้านเราทั้งนั้นแหละ"

น้องกระต่ายออกจะน่ารัก

น่าเสียดายที่ลู่ชิงเฟิงยังไม่เคยลอง อยากจะลองชิมดูสักครั้งจริงๆ

"แม่ผมทำกับข้าวอร่อยมากเลยนะ ถ้าวันหลังพวกนายมาเที่ยวก็แวะมาเล่นที่บ้านผมสิ จะได้ชิมรสมือแม่ผมด้วย"

จางจิ่งอี๋เอ่ยอวดแม่ตัวเองอยู่ข้างๆ

นี่เป็นคำพูดตามประสาเด็กที่นึกคึกอยากชวน แต่เจตนาเดิมของผู้ใหญ่จริงๆ ก็แค่พูดตามมารยาทเท่านั้น

"พวกนายก็มาเยียนเฉิงกินอาหารทะเลได้นะ บ้านเราติดทะเล ไปเที่ยวชายหาดกัน"

กัวหาวพูดขึ้นมาบ้าง

เมื่อเทียบกันแล้ว ลู่ชิงเฟิงกลับรู้สึกว่าเมืองซูโจวไม่ค่อยมีอะไรให้เที่ยวเท่าไหร่

ถ้าจะว่าไปก็คงมีแต่สวนโบราณนั่นแหละ บรรยากาศย้อนยุคคลาสสิก คุ้มค่าที่จะมาดู

พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็พากันมุ่งหน้าไปยังสถานีเยี่ยนจิงใต้

พวกเขาแยกย้ายกันตรงนี้ แล้วทยอยขึ้นรถไฟความเร็วสูงขากลับตามรอบเวลาของแต่ละคน

ตลอดทางไม่มีอะไรเป็นพิเศษและไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ลู่ชิงเฟิงก็เดินทางกลับมาถึงเมืองซูโจวในเวลาประมาณหนึ่งทุ่มตรง

พอออกจากสถานี เขาก็กดโทรศัพท์หาแล้วไปสมทบกับหยางซิ่วซิ่วที่มารอรับ

"เหนื่อยแย่เลยนะ"

พี่สาวข้างบ้านรับของฝากที่เขาถือติดมือกลับมา แล้วพาเขาเดินไปขึ้นรถแท็กซี่

"รู้สึกยังไงบ้าง"

ลู่ชิงเฟิงเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ก็ดีนะครับ ได้สัมผัสกลิ่นอายประวัติศาสตร์ของเมืองหลวง ได้เพื่อนใหม่มาสองคน แล้วก็ได้ไปดูมหาวิทยาลัยที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่อีกสี่ปีข้างหน้าด้วย"

"ผลยังไม่ประกาศเลย มั่นใจขนาดนั้นเชียว?"

หยางซิ่วซิ่วมองเขาอย่างนึกขัน

"ประมาณนั้นครับ ผมรู้สึกว่ารอบนี้ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ"

ครั้งนี้เขาไม่ได้ถ่อมตัว

งานเขียนจะดีหรือไม่ดี ตัวผู้เขียนเองย่อมรับรู้ได้ รอจนกว่า "อุ่นแสงจันทร์สักกาไว้แกล้มสุรา" จะได้รับการเผยแพร่ออกมา หากตอนนี้เขาถ่อมตัวเกินไปมันจะดูเสแสร้งเสียเปล่าๆ

พอกลับถึงอพาร์ตเมนต์ ลู่ชิงเฟิงก็เตรียมจะเอาของฝากให้หยางซิ่วซิ่ว

แต่พี่สาวข้างบ้านกลับดันตัวเขาให้รีบกลับเข้าห้องไปพักผ่อน

"เรื่องแบบนี้เอาไว้วันหลังเถอะ วันนี้เธอทั้งสอบทั้งนั่งรถมาทั้งวัน ไปนอนหลับให้เต็มอิ่มก่อนดีกว่า"

ซึ้งใจชะมัด!

พี่สาวข้างบ้านยังคงอบอุ่นและใส่ใจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

เขาจึงไม่เกรงใจอีกต่อไปและกลับเข้าห้องของตัวเอง

หายไปสามวันครึ่ง สภาพในห้องไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ยังคงตกแต่งสไตล์มินิมอลเรียบง่ายเหมือนเดิม

เขาปัดกวาดฝุ่นบางๆ ที่สะสมในช่วงสองสามวันนี้ จากนั้นจึงจัดเก็บข้าวของเข้าที่เข้าทาง

ของฝากที่จะเอาไปโรงเรียนในวันพรุ่งนี้ก็ต้องแยกไว้ต่างหากด้วย

สุดท้ายก็อาบน้ำสระผมแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

คืนนี้แสงจันทร์งดงามมาก ลู่ชิงเฟิงไม่ได้ดึงผ้าม่านปิด

เขามองดูแสงจันทร์นอกหน้าต่าง พลางทบทวนถึงสิ่งที่ตัวเองได้ทำและผลลัพธ์ที่ได้รับในช่วงที่ผ่านมา

แม้จะมีอุปสรรคขลุกขลักอยู่บ้างเป็นบางครั้ง แต่โดยพื้นฐานแล้วก็บรรลุเป้าหมายตามที่วางแผนไว้ตั้งแต่แรก

มีรายได้เป็นกอบเป็นกำ ชีวิตมีความมั่นคง เส้นทางการเขียนก็เข้าที่เข้าทางและเริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้างแล้ว

ต่อจากนี้ขอแค่ผ่านถ้วยวรรณกรรมแล้วเข้าเรียนที่เป่ยต้าได้ แผนการในแต่ละช่วงขั้นก็ถือว่าเสร็จสมบูรณ์

อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเขาแล้ว

สามารถเริ่มคิดถึงทิศทางการเติบโตในก้าวต่อไปได้อย่างเป็นทางการเสียที