ตอนที่ 70 อุ่นแสงจันทร์สักกาไว้แกล้มสุรา

เช้าวันต่อมา ลู่ชิงเฟิงตื่นขึ้นมาเปิดผ้าม่านออก ด้านนอกแสงแดดสดใส อากาศดีทีเดียว

เขาหันกลับไปล้างหน้าแปรงฟัน ตอนกำลังแปรงฟันอยู่ก็หันหน้าเข้าหากระจกเพื่อกะส่วนสูงของตัวเอง

เกือบจะหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรแล้ว พลังที่ได้รับจากมรดกตกทอดของจิ้งจอกเก้าหางเริ่มชะลอตัวลง คาดว่าน่าจะยังสูงขึ้นได้อีกสองสามเซนติเมตร

ลู่ชิงเฟิงพอใจมากแล้ว

เขาขยับเข้าไปใกล้กระจกอีกนิดเพื่อตรวจดูเส้นผม

ผมที่งอกขึ้นมาใหม่ดำขลับเงางาม ยามสะท้อนแสงไฟเป็นประกายราวกับเส้นไหม ดุจขนกา

มันตัดกับผมครึ่งบนที่แห้งกรอบและออกสีเหลืองอย่างเห็นได้ชัดจนแบ่งเป็นสองชั้น ดูพิลึกพิลั่นเหมือนเด็กเกเรไม่มีผิด

เขาตัดสินใจว่าสอบเสร็จกลับไปเมื่อไรจะตัดผมส่วนนี้ทิ้งทันที

คราวนี้ นอกจากผิวพรรณที่ยังต้องปรับปรุงอีกหน่อย ที่เหลือก็ถือว่าสมบูรณ์แบบแล้ว

ลู่ชิงเฟิงตบแก้มตัวเองเบา ๆ อย่างหลงตัวเอง

เพิ่งจะล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ตอนแรกเขานึกว่าเป็นกัวเหา ไม่คิดว่าจะเป็นคู่แม่ลูกจางจิ่งอี๋

"จิ่งอี๋บอกว่าอยากชวนเธอไปกินมื้อเช้าด้วยกันน่ะจ้ะ"

แม่ของจางจิ่งอี๋เอ่ยพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า

เมื่อเทียบกับเจ้าหนุ่มหลู่ตงที่เอะอะโวยวายคนนั้นแล้ว เธอชอบลู่ชิงเฟิงที่ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่มากกว่า

"สวัสดีครับคุณน้า"

ลู่ชิงเฟิงทักทายอย่างสุภาพ

"มื้อเช้ากินปาท่องโก๋หนึ่งตัวกับไข่ต้มใบชาสองฟองนะ"

"ทำไมล่ะครับ"

"หนึ่งร้อยคะแนนเต็มไงล่ะ"

"พ่อ นี่มันมุกเชยระดับไหนเนี่ย"

ประตูห้องฝั่งตรงข้ามเปิดออกพอดีในเวลานี้ พ่อของกัวเหาวางมือบนไหล่ลูกชายแล้วเดินออกมา

"อ้าว พวกเธอก็ตื่นกันแล้วเหรอ กำลังคิดจะไปเรียกอยู่พอดีเลย"

เมื่อเห็นทั้งสามคน พ่อของกัวเหาก็เอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น

"สวัสดีครับคุณอา"

หลังจากทักทายกันแล้ว ทั้งสองครอบครัวบวกกับลู่ชิงเฟิงก็พากันเดินไปยังห้องอาหาร

"ไม่รู้ว่าหัวข้อรอบนี้จะเป็นอะไรนะ"

พวกเขาสามคนเดินอยู่ข้างหน้า จางจิ่งอี๋เอ่ยถามด้วยความประหม่าเล็กน้อย

"ทำใจให้สบายเถอะ ขอแค่ไม่ต้องแต่งบทกวีก็พอ"

ผ่านไปหนึ่งคืน ลู่ชิงเฟิงปรับสภาพจิตใจได้เรียบร้อยแล้ว

"ฉันน่ะอยากเขียนบทกวีจะตาย อยู่โรงเรียนฉันได้ฉายาเจ้าชายน้อยแห่งวงการกวีนิพนธ์เชียวนะ"

กัวเหาเอ่ยขึ้น

"การแข่งเขียนเรียงความไม่มีทางให้แต่งบทกวีหรอก"

จางจิ่งอี๋ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยแย้ง

จริงทีเดียว ไม่ว่าจะอยู่ชั้นปีไหน ข้อสอบเรียงความวิชาภาษาจีนไม่ว่าจะเป็นหัวข้ออะไรก็ตาม ล้วนมีข้อกำหนดข้อหนึ่งเสมอว่า ยกเว้นบทกวี

เพราะระบบบทกวีสมัยใหม่มีความเป็นอัตวิสัยสูงเกินไป ถ้าคลื่นสมองจูนตรงกัน ก็จะรู้สึกว่านี่คือผลงานระดับเทพ

แต่ถ้าจูนไม่ติด ก็จะรู้สึกว่านี่มันเขียนบ้าอะไรของมัน

ความเห็นแบ่งเป็นสองขั้วอย่างสุดโต่งจนไม่อาจตัดสินได้

หลังกินมื้อเช้าเสร็จ ราวแปดโมงเช้ารถก็มาถึง และพานักเรียนผู้เข้าแข่งขันทุกคนมุ่งหน้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยเป่ยต้า

แปดโมงสี่สิบนาที นักเรียนทั้งสามสิบคนทยอยเข้าห้องสอบอย่างเป็นระเบียบ ขณะเดียวกันก็มีเจ้าหน้าที่ตรวจเช็กอยู่ที่หน้าประตู

สิ่งของจำพวกโทรศัพท์มือถือหรือสมุดจดต่าง ๆ ถูกห้ามนำเข้าห้องสอบโดยเด็ดขาด

ลู่ชิงเฟิงปิดเครื่องโทรศัพท์แล้วส่งมอบให้เจ้าหน้าที่ นำไปใส่ไว้ในกล่องใบใหญ่

เก้าโมงตรง มีการแจกข้อสอบและกระดาษร่างตรงเวลาเป๊ะ

ลู่ชิงเฟิงรับข้อสอบมาแล้วกวาดตามองหัวข้อเป็นอันดับแรก

[หัวข้อที่หนึ่ง:

ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา ผลงานคลาสสิกยิ่งอ่านยิ่งสดใหม่ แนวคิดอันโดดเด่นยิ่งนำมาใช้ยิ่งสดใหม่ จิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่ของชนชาติจีนยิ่งผ่านกาลเวลาก็ยิ่งสดใหม่นิรันดร์... สรรพสิ่งมากมายยิ่งผ่านการเคี่ยวกรำแห่งกาลเวลา ก็ยิ่งเผยให้เห็นถึงพลังชีวิตและคุณค่า

จงเขียนบทความหนึ่งเรื่อง โดยใช้หัวข้อว่า "ยิ่งผ่านกาลเวลายิ่งล้ำค่า"]

[หัวข้อที่สอง:

กาลเวลาบ่มเพาะ กลิ่นสุราขจรขจาย

สุรา เครื่องดื่มที่สืบทอดมายาวนานนับพันปี ได้หลอมรวมเข้าสู่สายเลือดของชนชาติจีนมาเนิ่นนานแล้ว

มันเป็นประจักษ์พยานแห่งความผันแปรของประวัติศาสตร์ แบกรับการสืบสานทางวัฒนธรรม และยังเป็นที่พึ่งพิงความปรารถนาต่อชีวิตอันงดงามของผู้คน

จงเขียนบทความหนึ่งเรื่อง โดยใช้หัวข้อว่า "สุรา"]

ทั้งสองหัวข้อนี้ ลู่ชิงเฟิงล้วนมีเรื่องให้เขียนได้ทั้งสิ้น ทว่าการจะเขียนให้โดดเด่นสะดุดตานั้นจำเป็นต้องไตร่ตรองให้รอบคอบ

อันดับแรกคือต้องเลือกว่าจะเขียนหัวข้อไหน

หัวข้อแรกราบเรียบมั่นคง มีแนวคิดที่ต่อยอดได้มากมาย เขียนให้ดีนั้นง่าย แต่ถ้าอยากให้กรรมการเบิกตากว้างประทับใจนั้นไม่ง่ายเลย

ส่วนหัวข้อที่สองค่อนข้างเปิดโอกาสให้สร้างสรรค์สิ่งแปลกใหม่ได้มากกว่า

ลู่ชิงเฟิงขบคิดครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจลงมือกับหัวข้อที่สอง

"สุรา"

เขาจำได้ว่าชาติก่อนมีเรียงความคะแนนเต็มเรื่องหนึ่งเขียนเกี่ยวกับหัวข้อนี้ แต่เรียงความเรื่องนั้นดีก็จริง ทว่ายังขาดอะไรไปบางอย่าง

เพราะนี่ไม่ใช่การสอบเกาเข่า แต่เป็นการประชันกับอัจฉริยะทางวรรณกรรมอีกยี่สิบเก้าคนที่คัดสรรมาอย่างเอกอุจากทั่วประเทศ

เขาต้องทำให้คณะกรรมการตกตะลึงและตราตรึงใจยิ่งกว่าเดิม

หลังจากขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา

เขาจรดปากกาเขียนข้อความสองสามคำลงบนกระดาษร่าง

อุ่นแสงจันทร์สักกาไว้แกล้มสุรา

ในแวดวงวรรณกรรมยุคหลังสมัยใหม่ มีนักเขียนที่แต่งนิยายได้ดีอยู่ไม่น้อย แต่นักเขียนที่เขียนร้อยแก้วได้ดีกลับมีอยู่น้อยเต็มที

ในชาติก่อนมีนักเขียนชาวไต้หวันคนหนึ่งชื่อหลินชิงเสวียน ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในแปดปรมาจารย์แห่งร้อยแก้วยุคปัจจุบัน

ปรมาจารย์วรรณกรรมท่านนี้แตกฉานในพุทธศาสนา บทความของเขาจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งเซนจางๆ

เขาหยิบยกหลักพุทธธรรมมาขบคิดเรื่องมนุษยธรรม ผสานแนวคิดทางมนุษยนิยม ซึ่งแฝงไปด้วยทฤษฎีจิตนิยมของลัทธิขงจื๊อ เรียกได้ว่ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างแท้จริง

"อุ่นแสงจันทร์สักกาไว้แกล้มสุรา" คือผลงานในยุคแรกๆ ของเขา

เพียงแค่ดูจากชื่อเรื่อง ก็รู้แล้วว่าสำนวนภาษาของคนผู้นี้งดงามเพียงใด

เอามาใช้ในการสอบครั้งนี้ก็มีแต่จะกวาดเรียบแบบไร้คู่ต่อสู้

สิ่งเดียวที่ลู่ชิงเฟิงกังวลก็คือ บทความนี้ยอดเยี่ยมเกินไปจนไม่เหมือนงานเขียนของเด็กมัธยมปลาย

ดังนั้น เขาจึงทุ่มเทเตรียมการบนกระดาษร่างอย่างเต็มที่

เขาเขียนการตีความสาระสำคัญ ความคิด โครงสร้าง ไปจนถึงข้อคิดของตัวเองลงไปแน่นเอี๊ยดถึงสองหน้าเต็ม

ทำถึงขั้นนี้แล้ว เขาถึงค่อยลงมือเขียนฉบับจริง

การแข่งขันวรรณกรรมเหวินเสวียเปยในแต่ละปี ทางเป่ยต้าให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง และปีนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

มีอาจารย์คุมสอบทั้งหมดสามคน และเหมียวซู่เจวียนก็เป็นหนึ่งในนั้น

อาจารย์สองคนยืนคุมอยู่ด้านหน้าและด้านหลัง ส่วนเธอทำหน้าที่เดินตรวจตราดูสถานการณ์ของผู้เข้าสอบ

ในบางครั้ง เธอก็จะก้มมองเนื้อหาที่เด็กๆ เขียนตามความเคยชิน

ตลอดทางที่เดินผ่านมา ทุกคนทำได้ดีทีเดียว

เพราะอย่างไรเสีย คนที่ได้บัตรเชิญมาล้วนเป็นคนมีฝีมือจริง

จนกระทั่งเดินมาเห็นเจ้าหนุ่มผมทองคนหนึ่ง ในใจก็เกิดความไม่ชอบหน้าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

สาเหตุก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่ช่วงนี้ลูกสาวของเธอมักจะเดินกลับบ้านพร้อมกับเด็กหนุ่มผมทองคนหนึ่ง เธอจึงไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับสีผมแบบนี้สักเท่าไร

เมื่อเห็นเจ้าหนุ่มผมทองก้มหน้าก้มตาเขียนอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอจึงเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังของเขาแล้วชะโงกดู

เมื่อเห็นกระดาษร่างที่วางอยู่ข้างตัวถูกเขียนจนแน่นขนัด เธอก็แอบพยักหน้าในใจ ความประทับใจเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเล็กน้อย

จากนั้นเธอก็เบนสายตาไปมองกระดาษคำตอบ

"หากการต้มหิมะมีอยู่จริง สิ่งอื่นใดก็ย่อมเก็บรักษาไว้ได้เช่นกัน เราสามารถใช้ขวดเปล่าสักใบกักเก็บกลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้ในค่ำคืนนี้ไว้ รอจนดอกหอมหมื่นลี้ร่วงโรย ฤดูสารทผ่านพ้น แล้วค่อยเปิดฝาขวดออก ละเลียดดอมดมอย่างละเมียดละไม"

หืม?

การร้อยเรียงถ้อยคำนี้ บริบทภาษานี้...

เพียงแค่ประโยคเปิดเรื่อง ก็ทำให้ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที

เธออ่านต่อไป

"เก็บความอบอุ่นของรักแรกไว้ในกล่องแก้วผลึกอันประณีต..."

"...ดั่งเช่นการรินแสงจันทร์ใส่ไว้ในกาสุรา แล้วเคี่ยวต้มด้วยไฟอ่อนเพื่อจิบดื่มไปพร้อมกัน..."

สำนวนอันงดงามที่ร้อยเรียงตัวอักษรเข้าด้วยกันนี้ เปรียบดั่งสายน้ำใสสะอาดที่รินไหลเข้าสู่หัวใจ ทำให้จิตใจล่องลอยมุ่งหน้าสู่โลกแห่งบทกวีและดินแดนอันไกลโพ้น

สำนวนการเขียนเป็นมโนทัศน์ที่ค่อนข้างเป็นนามธรรม หลายคนไม่สามารถทำความเข้าใจได้

หากจะให้อธิบายก็ยุ่งยากเช่นกัน

ทว่าสำนวนการเขียนที่ดี ย่อมหมายถึงการที่ผู้เขียนสามารถถ่ายทอดสิ่งที่ต้องการสื่อไปยังผู้อ่านได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

อย่างเช่นเหล่าเซ่อ กลิ่นอายควันไฟแห่งวิถีชีวิตผู้คนใต้ปลายปากกาของเขา เมื่อค่อยๆ อ่านดู ก็ให้ความรู้สึกราวกับได้ย้อนเวลากลับไปสัมผัสภาพชีวิตในยุคสมัยนั้นด้วยตัวเอง

ทว่าสำนวนภาษาของลู่ชิงเฟิงกลับงดงามอย่างยิ่ง

ปลายปากกาเรียบง่าย สรรค์สร้างดั่งสายน้ำใส เขียนถึงสุรา แต่สิ่งที่ลิ้มรสได้กลับเป็นทัศนคติที่มีต่อชีวิต

กลวิธีการเขียนอันลุ่มลึกนี้ ทำให้เหมียวซู่เจวียนต้องตื่นตะลึง

นี่เป็นสิ่งที่เด็กมัธยมปลายเขียนออกมาได้อย่างนั้นหรือ หากไม่มีประสบการณ์ชีวิตที่สั่งสมมามากพอ ย่อมไม่มีทางเขียนข้อความเช่นนี้ออกมาได้แน่

แต่พอมองดูกระดาษร่างที่อยู่ข้างๆ เธอกลับรู้สึกว่าไม่มีอะไรให้ต้องกังขา

ติดอยู่แค่อย่างเดียว ตัวหนังสือเหล่านี้ช่างไม่เข้ากับเจ้าหนุ่มผมทองคนนี้เอาเสียเลย

เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ

เมื่อเพ่งมองดูอีกทีถึงพบว่าไม่ใช่ ผมของเด็กคนนี้ไม่ได้ผ่านการย้อมมา แต่เป็นแบบนี้แต่แรกแล้ว

หรือไม่ก็อาจเกิดจากภาวะขาดสารอาหารสะสมมาเป็นเวลานาน