ตอนที่ 69 ทุกวันที่มิได้เริงระบำ ล้วนเป็นการทรยศต่อชีวิต

"ช่างมันเถอะ ให้มันเป็นไปแบบนี้แหละ"

น้ำเสียงของเด็กหนุ่มร่างเล็กแฝงความโล่งอกราวกับได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว

ลู่ชิงเฟิงมองเห็นความเด็ดเดี่ยวแบบยอมแลกทุกอย่าง ยอมตาข่ายขาดปลาตายในตัวเขา

เขาไม่อยากจะยุ่งเรื่องชาวบ้านพวกนี้จริง ๆ

เชือกแห่งโชคชะตาอยู่ในมือของแต่ละคนเอง จะผ่อน จะรั้ง หรือจะเลือกตัดให้ขาดสะบั้น

ทุกคนต้องรับผิดชอบการตัดสินใจของตัวเองทั้งนั้น

แต่เขาก็ไม่ใช่คนเลือดเย็นไร้น้ำใจ เห็นคนอื่นเดือดร้อน หากไม่กระทบถึงตัวเอง พอจะช่วยดึงขึ้นมาได้สักมือก็ช่วยเถอะ

ช่างเถอะ สวมบทนักบำบัดจิตใจสักหน่อยแล้วกัน

เขาพาจางจิ่งอี๋ไปนั่งลงที่บริเวณพักผ่อนตรงล็อบบี้

"นายคิดจะสอบเขียนเรียงความครั้งนี้ให้พัง เพื่อแก้แค้นแม่นายงั้นเหรอ"

จางจิ่งอี๋เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าลง

ไม่พูด ก็เท่ากับยอมรับกลาย ๆ

"ฉันว่านายทำแบบนี้ก็ไม่ผิดหรอกนะ ถ้าเปลี่ยนเป็นฉัน ฉันก็คงต่อต้านเผด็จการพ่อแม่แบบนี้เหมือนกัน"

ต้องเห็นด้วยกับอีกฝ่ายก่อน เพื่อลดกำแพงในใจของเขาลง

วัยรุ่นช่วงวัยนี้เกลียดการสั่งสอนเทศนาเป็นที่สุด ขืนเปิดมาก็ปีนขึ้นไปอยู่บนยอดศีลธรรม ชี้นิ้วสั่งว่านายทำแบบนี้จะเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ ตรงนี้ไม่ถูก ตรงนั้นไม่ดี

อย่าว่าแต่วัยรุ่นเลย แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ยังรับไม่ไหว

ตอนนี้ลู่ชิงเฟิงยังมีข้อได้เปรียบอยู่อีกอย่าง นั่นคือเขาเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ค่าความประทับใจจึงบวกสิบมาตั้งแต่แรก

จางจิ่งอี๋เงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวคล้ายจิ้งจอกของเด็กหนุ่มคู่นั้นดูจริงใจและอบอุ่น

จนเขาเผลอเชื่อไปโดยไม่รู้ตัวว่าอีกฝ่ายพูดความจริง

"นายก็คิดแบบนี้จริง ๆ เหรอ"

การถามออกไปโดยไม่รู้ตัวคือการพยายามแสวงหาการยอมรับเพิ่มเติม

"แน่นอนสิ ตอนที่นายเล่าเมื่อกี้ ฉันลองจินตนาการเป็นตัวเองยังรู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออกเลย ไม่ต้องพูดถึงชีวิตนายที่ต้องเจอแบบนี้มาตลอดหรอก ลองไปถามกัวเหาดูสิ กัวเหาก็ทนไม่ไหวเหมือนกันแน่นอน"

เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ จึงลากเพื่อนอีกคนเข้ามาเอี่ยวด้วย

"ฉันว่าแล้วเชียว"

ถึงจุดนี้ ลู่ชิงเฟิงก็กลายเป็นสหายร่วมรบที่มีอุดมการณ์เดียวกันกับเขาเรียบร้อย

"เพราะงั้น เป้าหมายสูงสุดของพวกเราก็คือการหนีให้พ้นจากการควบคุมของแม่นาย ถูกไหม"

จางจิ่งอี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า

การแก้แค้นเป็นเพียงความคิดที่เกิดจากความโกรธแค้นชั่ววูบ จุดประสงค์หลักของเขายังคงเป็นการหลุดพ้นจากการควบคุมของแม่

"ถ้างั้นตอนนี้ฉันขอลองตั้งสมมติฐานดูนะ เหตุผลที่แม่นายสามารถส่งผลกระทบต่อนายได้ตลอดเวลา ก็เพราะนายอยู่ข้างกายเธอมาตลอด"

ลู่ชิงเฟิงเริ่มตะล่อมชักจูงอย่างใจเย็น

"ดังนั้นนายถึงได้แอบหนีออกมา ในที่ที่เธอไม่เห็น เพื่อดื่มโค้กที่ตัวเองอยากดื่มสักขวด เพราะมีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่เธอจะยุ่งกับนายไม่ได้"

"ในทางเดียวกัน ถ้านายอยากจะหลุดพ้นจากการควบคุมของเธอจริง ๆ วิธีที่ดีที่สุดก็คือการออกไปให้ห่างจากตัวเธอ นายคิดว่างั้นไหม"

จางจิ่งอี๋ครุ่นคิดตาม

ลู่ชิงเฟิงไม่ได้พูดอะไรต่อ ปล่อยให้อีกฝ่ายได้คิดทบทวน

คนที่มีความคิดสุดโต่งจำนวนมาก มักเป็นเพราะถูกสถานการณ์ในโลกความเป็นจริงบีบให้จนมุม จนติดอยู่ในทางตันและคิดวนไปวนมา

คนประเภทนี้ขอแค่ช่วยจัดระเบียบความคิดให้เขา เขาก็จะคิดได้เองว่าทำอย่างไรจึงจะเป็นผลดีต่อตัวเองมากที่สุด

ลู่ชิงเฟิงเห็นแววตาของเขาเริ่มกระจ่างขึ้น จึงเปลี่ยนหัวข้อไปพูดถึงเรื่องมหาวิทยาลัย

"นายยังจำรุ่นพี่ที่มาต้อนรับพวกเราตอนมาถึงได้ไหม"

"อืม"

จางจิ่งอี๋พยักหน้า

"ฉันมาถึงเร็วกว่าพวกนายหน่อย เขาเล่าเรื่องเป่ยต้าให้ฉันฟังเยอะมาก บอกว่าเป่ยต้ามีการแลกเปลี่ยนทางวิชาการกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศตั้งหลายแห่ง เผลอ ๆ พวกเราอาจมีโอกาสได้ไปต่างประเทศด้วยนะ"

"ในมหา'ลัยยังมีชมรมตามความสนใจอีกตั้งเยอะ ได้ทำเรื่องที่ตัวเองชอบ แถมการเรียนก็ไม่หนักหน่วงเท่ามัธยมปลายด้วย ฉันตั้งตารอสุด ๆ เลย นายล่ะ"

จางจิ่งอี๋เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอีกครั้ง

ลู่ชิงเฟิงหัวเราะอย่างผ่อนคลายแล้วลุกขึ้นยืน

"ไปกันเถอะ ขืนไม่กลับไป แม่นายได้ตามมาแน่"

จางจิ่งอี๋หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

ทั้งสองคนกลับไปยังชั้นที่พักด้วยกัน

ก่อนจะเข้าประตู เด็กหนุ่มร่างเล็กก็ชะงักหยุด แล้วหันมาพูดกับเขา

"ขอบใจนะ"

ลู่ชิงเฟิงยิ้มน้อย ๆ

"นายเคยอ่านหนังสือของนีเชอไหม เขาบอกว่า ทุกวันที่มิได้เริงระบำ ล้วนเป็นการทรยศต่อชีวิต"

"ประโยคนี้ฉันขอมอบให้นายนะ"

เขาโบกมือให้ แล้วหันหลังเดินเข้าห้องไป

บ่ายวันรุ่งขึ้น ผู้เข้าแข่งขันถ้วยวรรณกรรมคนอื่น ๆ ก็เดินทางมาถึงกันครบ นักเรียนสามสิบคนเมื่อรวมกับผู้ปกครองแล้วมีราว ๆ เจ็ดสิบกว่าคน

นักเรียนบางคนมีทั้งพ่อและแม่เดินทางมาเป็นเพื่อนด้วยกัน

เวลาบ่ายสองโมง รถบัสขนาดกลางสองคันก็พาทุกคนเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยเป่ยต้า

เป่ยต้ามีทั้งหมดหกวิทยาเขต โดยสี่แห่งตั้งอยู่ในเยี่ยนจิง

สถานที่พวกลู่ชิงเฟิงมาถึงคือเหยียนหยวน ซึ่งเป็นวิทยาเขตที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานที่สุดและมีรากฐานทางวัฒนธรรมลึกซึ้งที่สุดของเป่ยต้า

ที่นี่เองก็นับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งเช่นกัน

รถแล่นเข้าทางประตูทิศตะวันออก จากนั้นทุกคนก็ลงจากรถและเริ่มเดินชมสถานที่โดยมีเกาเหลียงเป็นผู้นำทาง

จุดแรกคือหอสมุดเป่ยต้า ซึ่งเดิมทีคือหอเก็บตำราจิงซือต้าเสวียถัง ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1898

สิ่งที่โด่งดังยิ่งกว่าหอสมุดแห่งนี้ ก็คือที่นี่เคยมีบรรณารักษ์ผู้ยิ่งใหญ่ระดับตำนานท่านหนึ่ง

ตัวอาคารสร้างอย่างสมมาตร สูงใหญ่สง่างามและเปี่ยมด้วยความขึงขัง

เดินตรงต่อไปข้างหน้าก็คือหอประชุมร้อยปี

นอกจากจะใช้สำหรับการปาฐกถาครั้งสำคัญ งานสัมมนา และกิจกรรมเฉลิมฉลองต่าง ๆ แล้ว ที่นี่ยังใช้จัดแสดงละครเวทีและคอนเสิร์ตอีกด้วย

นอกจากนี้ยังมีโรงอาหารเจียหยวน สวนจิ้งหยวน รูปปั้นหลี่ต้าเจา ศาลาจงถิง สระเว่ยหมิง ศาลเจ้าฮวาเสิน เกาะกลางสระ และอื่น ๆ อีกมากมาย

มีจุดที่น่ากล่าวถึงมากเกินจะนับไหว

อย่างเช่นเหยียนหนานหยวน ที่นี่เคยเป็นเขตบ้านพักของคณาจารย์และบุคลากรของเป่ยต้า มีบุคคลสำคัญระดับปรมาจารย์เคยพำนักอยู่นับไม่ถ้วน

ตอนที่เดินผ่านจุดนี้ ลู่ชิงเฟิงมองเห็นแมวลายวัวตัวหนึ่ง มันไม่กลัวคนเลยแม้แต่น้อย ยืนมองกลุ่มผู้มาเยือนอยู่ห่าง ๆ พลางเลียอุ้งเท้าล้างหน้าไปด้วย

"นี่คือแมวรุ่นพี่ของเป่ยต้า อยู่มานานกว่าพวกผมเสียอีกครับ"

เกาเหลียงเอ่ยอธิบายด้วยรอยยิ้ม

เป็นจริงดังคาด มหาวิทยาลัยทุกแห่งย่อมมีสัตว์รุ่นพี่ประจำสถาบันเป็นของตัวเอง

จุดสิ้นสุดของการพาชมคือประตูทิศตะวันตกของเป่ยต้า ซึ่งเป็นมุมภาพสุดคลาสสิกที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดบนอินเทอร์เน็ต

ซุ้มประตูพระราชวังโบราณทาสีชาดสามช่อง สูงราวแปดเมตร มีป้ายอักษรสี่ตัวเขียนว่า 'มหาวิทยาลัยปักกิ่ง' แขวนอยู่ตรงกึ่งกลาง และขนาบข้างด้วยสิงโตหินสองตัว

รูปลักษณ์เรียบง่ายโบราณ ทรงเกียรติและสง่างามภูมิฐาน

จากนั้น ทุกคนก็เดินตามเกาเหลียงไปยังสถานที่สอบ เจ้าหน้าที่เข้ามาตรวจสอบยืนยันตัวตน และแจกบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบแบบพิเศษให้

การสอบจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้เวลาเก้าโมงเช้า สิ้นสุดเวลาสิบโมงครึ่ง รวมเวลาทั้งหมดเก้าสิบนาที

หัวข้อสอบจะมีสองหัวข้อ ผู้เข้าสอบสามารถเลือกข้อใดข้อหนึ่งเพื่อสร้างสรรค์ผลงาน

"ห้ามทุจริต ห้ามลอกเลียนแบบ ห้ามนำบทความที่เคยเผยแพร่มาก่อนแล้วมาใช้ เรื่องอื่น ๆ อาจารย์คงไม่พูดซ้ำ เชื่อว่าทุกคนเข้าใจดีอยู่แล้ว"

ผู้ที่อธิบายกฎระเบียบคืออาจารย์ท่านหนึ่งจากภาควิชาภาษาจีน

"นักเรียนทุกคนที่มาถึงที่นี่ได้ ล้วนเป็นอัจฉริยะในแวดวงของตัวเอง ขอให้พวกเธอแสดงความสามารถออกมาอย่างเต็มที่ และขออวยพรให้ทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมครับ"

เสียงปรบมือดังขึ้น ลู่ชิงเฟิงปรบมือตามไปด้วย หัวใจของเขาทั้งตื่นเต้นและประหม่าระคนกัน

เดิมทีเขาคิดว่าตนเองคงเผชิญหน้าได้ด้วยใจที่สงบนิ่ง แต่พอถึงเวลาจริงกลับพบว่าทำไม่ได้เลย

พอกลับมาถึงโรงแรม เขาก็กินอาหารเย็นร่วมกับครอบครัวแซ่จางและแซ่กัว

กัวเหาเอ่ยขึ้น

"ฉันตื่นเต้นนิดหน่อย พวกนายล่ะ"

"พอกัน ตอนนั่งอยู่ในห้องเรียนแล้วอาจารย์คนนั้นพูด มือฉันยังสั่นอยู่เลย"

วันนี้ทั้งวันท่าทีของจางจิ่งอี๋ดูกระตือรือร้นขึ้นมาก และเริ่มร่วมพูดคุยในบทสนทนาด้วย

"นั่นสิ สภาพจิตใจทุกคนคงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก"

ลู่ชิงเฟิงตอบกลับไปบ้าง

"พักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้คือช่วงเวลาสำคัญแล้ว"

แม่จางสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของลูกชาย แม้จะไม่รู้สาเหตุ แต่ความเปลี่ยนแปลงนี้เป็นไปในทางที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย

สีหน้าของเธอจึงเปี่ยมไปด้วยความโล่งใจและยินดี

"มา ๆ พ่อขอชนแก้วหน่อย ขออวยพรล่วงหน้าให้พวกเธอทั้งสามคนพรุ่งนี้ความคิดแล่นดั่งสายน้ำ เขียนบทความรวดเดียวจบอย่างงดงาม"

พ่อกัวลุกขึ้นยืนพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมา

"ชนแก้ว"

"ชนแก้ว!"