ตอนที่ 68 หากไม่ระเบิดท่ามกลางความเงียบงัน ก็จักดับสูญไปในความเงียบงัน

ตรอกหนานหลัวกู่เซี่ยงมีประวัติศาสตร์ยาวนาน และได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีเยี่ยม จึงยังคงกลิ่นอายแห่งยุคสมัยอันเร่าร้อนนั้นไว้ได้อย่างเต็มที่

กำแพงสีเทากระเบื้องหลังคาสีดำ ตรอกซอยแคบตัดสลับไขว้กันไปมา

บ้านเรือนสี่ประสานหรือซื่อเหอย่วนด้านในนี้ในอดีตเคยเป็นที่พำนักของขุนนางชนชั้นสูง ทว่าปัจจุบันกลายเป็นบ้านพักรวมของชาวบ้าน และยังมีผู้คนอยู่อาศัยมาจนถึงทุกวันนี้

ประตูบ้านรวมบางหลังเปิดทิ้งไว้ เวลาเดินผ่านจึงมองเห็นบรรยากาศการใช้ชีวิตอันเรียบง่ายของผู้คนข้างใน

ภาพตรงหน้าทำให้ลู่ชิงเฟิงนึกถึงละครย้อนยุคชื่อดังเรื่องหนึ่งในชาติก่อนขึ้นมา

"รักล้นซื่อเหอย่วน"

ตัวเขาเองไม่เคยดูละครเรื่องนี้หรอก แต่แฟนฟิคและผลงานดัดแปลงของเรื่องนี้มันโด่งดังเหลือเกิน

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนริเริ่ม ทำให้ต่อมานิยายออนไลน์แนวย้อนยุคแทบไม่มีเรื่องไหนสลัดเงาตัวละครของเรื่องนี้พ้นเลยสักเรื่อง

ทว่าคาแร็กเตอร์แต่ละตัวในละครเรื่องนี้ก็ถือว่าคลาสสิกจริง ๆ

ทุกวันนี้หนานหลัวกู่เซี่ยงกลายเป็นจุดเช็กอินยอดฮิตของเน็ตไอดอล บ้านเรือนริมทางจำนวนมากถูกดัดแปลงเป็นร้านค้าสารพัดรูปแบบ

ระหว่างเดินเล่น ลู่ชิงเฟิงยังสังเกตเห็นว่ามีซื่อเหอย่วนหลายแห่งถูกรีโนเวทเป็นโฮมสเตย์ และราคาก็ไม่ได้แพงอะไร

เขาอยากลองไปพักดูเหมือนกัน แต่พอนึกถึงที่เกาเหลียงเคยเตือนไว้ว่าห้ามไปค้างคืนข้างนอก ก็ได้แต่ตัดใจยอมแพ้ไปด้วยความเสียดาย

ตรอกหนานหลัวกู่เซี่ยงทอดยาวในแนวเหนือใต้ โดยมีตรอกซอยแปดสายแยกออกไปทางทิศตะวันออกและตะวันตก

อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ตรอกทั้งแปดที่นี่ไม่ใช่ย่านโคมเขียวอันเลื่องชื่อในประวัติศาสตร์หรอกนะ

ย่านตรอกทั้งแปดอันโด่งดังนั้นอยู่ที่เขตซีเฉิงต่างหาก

ทุกคนต่างเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก จึงเดินเที่ยวชมโน่นชมนี่กันอย่างกระตือรือร้น ตรงไหนที่น่าสนใจก็พากันถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก

ข้อเสียดายเพียงอย่างเดียวก็คือ บ้านพักเดิมของบุคคลสำคัญหลายแห่ง ถ้าไม่เป็นบ้านพักส่วนบุคคล ก็ปิดไม่ให้คนภายนอกเข้าชม

อย่างเช่นบ้านพักเดิมของมหาบุรุษนักประพันธ์เหมาตุ้น เป็นต้น

จากนั้นพวกเขาก็แวะไปเดินเล่นที่สือช่าไห่ต่อ พอถึงช่วงเที่ยงจึงหาร้านนั่งกินข้าว

วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน เดินมาตลอดทางจนเหงื่อซึมท่วมตัว ลู่ชิงเฟิงกับกัวห่าวจึงซื้อโค้กมาดื่มกันคนละขวด

ด้านจางจิ่งอี๋ แม่ของเขาก็หยิบกระติกเก็บความร้อนออกมาส่งให้ ข้างในใส่น้ำเปล่าธรรมดาไว้

ลู่ชิงเฟิงดูออกว่าเขาก็อยากดื่มน้ำอัดลมเหมือนกัน แต่ไม่กล้าเอ่ยปากขอ

พ่อของกัวห่าวก็สังเกตเห็นเช่นกัน ด้วยความที่เป็นคนเปิดเผยพูดตรงไปตรงมา จึงเอ่ยทักขึ้นอย่างไม่คิดอะไรทันที

"น้องสาวเอ๊ย ออกมาเที่ยวทั้งทีก็อย่าไปตึงเครียดนักเลย อะไรควรกินก็กิน อะไรควรดื่มก็ดื่ม เด็กมันจะได้แฮปปี้ ตัวเราเองก็สบายใจด้วย"

แม่ของจางจิ่งอี๋เพียงแค่ยิ้มรับเบา ๆ

"จิ่งอี๋บ้านเราลำไส้กับกระเพาะไม่ค่อยดีค่ะ ดื่มของเย็นจัดไม่ได้"

พ่อของกัวห่าวแค่พูดเปรยไปตามเรื่องตามราว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่อยากคุยด้วยก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ แล้วหันไปมองลู่ชิงเฟิงแทน

"พ่อหนุ่ม ผู้ใหญ่ที่บ้านนายก็ปล่อยวางดีเหมือนกันแฮะ ยอมปล่อยให้นายเดินทางมาไกลคนเดียวแบบนี้"

"พวกท่านคงคิดว่าเป็นการฝึกความสามารถในการพึ่งพาตัวเองของผมน่ะครับ"

ลู่ชิงเฟิงตอบยิ้ม ๆ

"จริง ๆ ผมก็อยากมาคนเดียวเหมือนกัน แต่แม่ผมไม่ยอม ดึงดันจะให้พ่อตามมาด้วยให้ได้เนี่ยแหละ"

กัวห่าวบ่นกระปอดกระแปดขึ้นมาทันที

"ไอ้ลูกเวรนี่ อุตส่าห์ลางานตั้งสามวันเพื่อมาเป็นเพื่อนมึงนะเนี่ย เดี๋ยวกลับไปจะฟ้องแม่มึง ให้โดนตีก้นซะให้เข็ด"

กัวห่าวไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเลยสักนิด เขากวาดสายตามองลู่ชิงเฟิงกับจางจิ่งอี๋

"ว่าแต่พวกนายสองคนได้รับเชิญมาเพราะผลงานอะไรกันเหรอ? ของฉันน่ะเพราะได้รางวัลจากการประกวดถ้วยเยี่ยเซิ่งเถาเมื่อต้นปีนี้"

"แถมให้ด้วยนะ เรียงความของฉันได้คะแนนสูงสุดในเขตหลู่ตงเลยด้วย"

จางจิ่งอี๋เหลือบมองแม่ของตน พอเห็นว่าเธอไม่ได้ว่าอะไร จึงพูดเสียงเบา

"ของผมได้รางวัลเหรียญทองจากการประกวดผลงานวรรณกรรมสร้างสรรค์เยาวชนระดับประเทศครับ"

ทั้งสองรายการล้วนเป็นการประกวดงานเขียนระดับประเทศที่กระทรวงศึกษาธิการให้การรับรอง

เมื่อเทียบกันแล้ว ลู่ชิงเฟิงรู้สึกว่าเกียรติประวัติของตัวเองดูไม่ค่อยน่าเอามาอวดเท่าไหร่

"เอ่อ... ผมได้รางวัลชนะเลิศรอบคัดเลือกของการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่น่ะครับ"

ทว่าปฏิกิริยาของเพื่อนร่วมทางทั้งสองกลับรุนแรงเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก

"แนวคิดใหม่เหรอ? รางวัลชนะเลิศเนี่ยนะ?" กัวห่าวร้อง

"เรื่อง 'เฮ้ย ออกมาเดี๋ยวนี้' เรื่องนั้นนายนี่เองที่เป็นคนเขียนเหรอ?" จางจิ่งอี๋ที่ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจามาตลอด จู่ ๆ ก็เปล่งเสียงดังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ลู่ชิงเฟิงยังคงประเมินพลังอิทธิพลของบทความเรื่องนี้ต่ำไปอยู่ดี

ในฐานะผลงานที่สามารถบรรจุเข้าสู่แบบเรียนวิชาภาษาจีนในชาติก่อนได้ ทั้งคุณค่าทางวรรณกรรมและความลึกซึ้งในการสะท้อนประเด็นด้านสิ่งแวดล้อมจึงเป็นเรื่องที่ไม่ต้องสงสัยเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งทั้งสองคนนี้เป็นนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษระดับที่ถ้วยรางวัลวรรณกรรมเป่ยต้าให้การยอมรับ เซนส์ด้านการเสพงานวรรณกรรมย่อมเหนือกว่าผู้ใหญ่ทั่ว ๆ ไปอยู่แล้ว

"บทความเรื่องนั้นของนายฉันอ่านไปตั้งหลายรอบ เขียนดีมากจริง ๆ โดยเฉพาะช่วงท้ายเรื่อง ทำเอาฉันอึ้งไปเลย"

กัวเหาชะโงกตัวข้ามมา หวังจะแลกเปลี่ยนประสบการณ์การเขียนกับลู่ชิงเฟิง

จางจิ่งอี๋นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่สายตายังคงมองมาทางนี้ตลอด

ผิดกับผู้ใหญ่สองคนที่ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก

"งั้นพวกเธอสามคนก็สู้ ๆ นะ พยายามสอบเข้าเป่ยต้าให้ได้ จะได้เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันในอนาคต"

แม่ของจางจิ่งอี๋กล่าวให้กำลังใจ

"แน่นอนอยู่แล้วครับ"

กัวเหาเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ ทว่าจางจิ่งอี๋กลับก้มหน้าลงต่ำ

ลู่ชิงเฟิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็ออกเที่ยวกันต่อ จากนั้นก็ไปคฤหาสน์เจ้าชายกง สถาบันกั๋วจื่อเจี้ยน และปิดท้ายด้วยการไปเดินเล่นแถวถนนหวังฝูจิ่ง ลู่ชิงเฟิงถือโอกาสซื้อขนมเปี๊ยะโบราณของร้านเต้าเซียงชุนติดไม้ติดมือกลับไปเป็นของฝากด้วย

กระทั่งกินมื้อเย็นเสร็จ ทุกคนถึงได้เดินทางกลับโรงแรม

ลู่ชิงเฟิงอาบน้ำเสร็จก็นอนเล่นบนเตียงแชตคุยกับหยางซิ่วซิ่ว ส่งรูปสถานที่และรูปถ่ายที่ถ่ายไว้ในวันนี้ให้เธอดู

พร้อมกันนั้นก็เล่าเรื่องกัวเหากับจางจิ่งอี๋ที่มาแข่งพร้อมกันให้ฟังไปด้วย

อาจเป็นเพราะมื้อเย็นวันนี้รสเค็มไปหน่อย ระหว่างนั้นลู่ชิงเฟิงรู้สึกคอแห้ง จึงเดินลงไปชั้นล่างเพื่อหาซื้ออะไรดื่ม

เมื่อมาถึงล็อบบี้โรงแรม เขาก็ได้พบกับคนที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอ

"จางจิ่งอี๋"

เด็กหนุ่มร่างเล็กสะดุ้งโหยง สำลักน้ำโค้กในปากพ่นพรวดออกมาจนไอโขลก ๆ ติดกันหลายที

ลู่ชิงเฟิงไปหยิบทิชชู่จากเคาน์เตอร์บริการมาสองสามแผ่นแล้วเดินเข้าไปยื่นให้

"นายจะตกใจอะไรเบอร์นั้น"

จางจิ่งอี๋ก้มมองโค้กที่เหลืออยู่ครึ่งขวดในมือแล้วเงียบกริบ ไร้คำพูดใด ๆ

"แม่นายไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหมเนี่ย"

เขาพยักหน้าเงียบ ๆ

"เธอว่านายกระเพาะลำไส้ไม่ดี ดื่มของพวกนี้ไม่ได้นี่"

จางจิ่งอี๋ยกโค้กขึ้นมาจิบอีกอึกหนึ่ง

"ไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอก แม่แค่จริงจังกับการแข่งครั้งนี้มากเกินไป กลัวว่าผมจะท้องเสียจนส่งผลกระทบต่อการสอบต่างหาก"

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ

ลู่ชิงเฟิงเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีเหมือนกัน

เรื่องในครอบครัวคนอื่น คนนอกอย่างเขาไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย

เขาจึงได้แต่ตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ ถือว่าเป็นการปลอบใจก็แล้วกัน

ทว่าจางจิ่งอี๋กลับเปิดสวิตช์ระบายความในใจออกมาไม่หยุด

"มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ผมยังเด็กแล้ว ทุกอย่างต้องทำตามที่แม่บอก จะนอนกี่โมง จะตื่นกี่โมง จะใส่เสื้อผ้าชุดไหน จะตัดผมทรงอะไร สิ่งที่ผมอยากได้ไม่เคยได้รับอนุญาตเลย มีแค่ตอนซื้อหนังสือเท่านั้นที่ผมพอจะมีอิสระอยู่บ้างนิดหน่อย"

"ตอนเด็ก ๆ ยังพอทำเนา แต่นี่ผมโตขนาดนี้แล้ว แม่ก็ยังจะมาควบคุมผมอีก จนทำให้ผมไม่มีเพื่อนที่โรงเรียนเลยสักคนเดียว"

"พอผมทำอะไรไม่ถูกใจแม่ขึ้นมานิดหน่อย แม่ก็จะร้องไห้ แล้วบอกว่าทุกอย่างที่ทำไปก็เพื่อผมทั้งนั้น"

"นานทีปีหนถึงจะมีเวลาที่ผมได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำจริง ๆ สักครั้ง"

เขาซดโค้กจนหมดเกลี้ยงในรวดเดียว

คำพูดเหล่านี้คงจะอัดอั้นอยู่ในใจของเขามานานแสนนานแล้ว พอถูกลู่ชิงเฟิงจับได้คาหนังคาเขาว่ากำลังแอบดื่มโค้ก จึงเกิดอารมณ์แบบช่างมันประไร แล้วระบายมันออกมาจนหมดเปลือก

ลู่ชิงเฟิงไม่ได้ถามต่อว่าทำไมพ่อของเขาถึงไม่เข้ามาช่วยจัดการเรื่องแบบนี้

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็น่าจะหย่ากันไปแล้ว

นอกจากคนส่วนน้อยที่เป็นแบบนั้นโดยสันดาน ความอยากควบคุมลูกถึงขีดสุดแบบนี้มักจะมีชนวนเหตุซ่อนอยู่เบื้องหลังเสมอ

ตัวอย่างเช่น ตัวเองเป็นคนที่มีนิสัยเผด็จการจนคู่ชีวิตทนไม่ไหวและต้องแยกทางกันไป

ฝ่ายภรรยาที่ถูกกระตุ้นความรู้สึกและอยากจะพิสูจน์ตัวเอง จึงทุ่มเทความคิดและจิตใจทั้งหมดไปลงที่ตัวลูก

ฟูมฟักสั่งสอนให้ลูกประสบความสำเร็จ เพื่อพิสูจน์ว่าตนเองเป็นฝ่ายที่ถูกต้องมาโดยตลอด

และในสภาพการณ์เช่นนี้ คนเป็นพ่อเป็นแม่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะนึกถึงจิตใจของเด็ก

หากยังไม่บรรลุเป้าหมาย พวกเขาก็จะไม่มีวันยอมรามือเด็ดขาด

และเห็นได้ชัดว่าจางจิ่งอี๋ถูกกดดันจนมาถึงขีดจำกัดแล้ว

หากไม่ระเบิดออกมาในความเงียบงัน ก็คงดับสูญไปในความเงียบงันเท่านั้นเอง