ตอนที่ 67 สองครอบครัวที่ต่างกันคนละขั้ว

ลู่ชิงเฟิงเดินเข้าห้อง เสียบการ์ดห้องเข้ากับสวิตช์เปิดไฟ แสงไฟพลันสว่างขึ้น

ห้องในโรงแรมราคาประหยัดไม่มีอะไรน่าดูเป็นพิเศษ เขาวางกระเป๋าลงแล้วส่งข้อความตอบหยางซิ่วซิ่ว เพื่อบอกว่าตนเองเดินทางถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัยแล้ว

ทางนั้นตอบกลับมาทันที บอกให้เขาพักผ่อนให้เต็มที่

ข้อความวีแชตของครูเฉินก็มีส่งมาเช่นกัน

ใจความแทบไม่ต่างจากพี่สาวข้างบ้านเลย

ลู่ชิงเฟิงตอบรับสั้นๆ ว่าโอเค จากนั้นก็หยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

เมื่อเปิดออก ด้านในคือแผนเที่ยวเยี่ยนจิงที่เขาเขียนขึ้นด้วยลายมือตนเอง

การที่เขาเดินทางมาก่อนสองวัน ส่วนใหญ่ก็เพื่อการนี้

ชาติก่อนจนกระทั่งตาย เขาก็ได้แต่อุดอู้อยู่ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่ที่ไปไกลที่สุดก็แค่เมืองข้างๆ เท่านั้น

มาชาตินี้ เมื่อมีโอกาส เขาย่อมอยากไปเปิดหูเปิดตาชมทัศนียภาพอันแปลกใหม่ให้มากขึ้น

เวลาที่มีจำกัด ประกอบกับเยี่ยนจิงกว้างใหญ่เกินไป สถานที่ที่พอจะไปได้จึงมีจำกัด

อีกอย่างเขาก็ไม่ได้กะจะเที่ยวให้หมดในคราวเดียว หากอนาคตได้มาเรียนที่นี่ ย่อมมีเวลาเหลือเฟือ

เขาจึงวางแผนการเดินทางขึ้นตามคำแนะนำในอินเทอร์เน็ต

ทั้งช่วงเช้าและบ่ายจะไปเที่ยวที่ไหน มื้อเที่ยงและมื้อเย็นจะกินอะไร รถไฟใต้ดินแต่ละสายวิ่งไปถึงไหนบ้าง ล้วนมีบันทึกไว้อย่างละเอียด

"วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ค่อยไปเที่ยวให้หนำใจ"

เขาบิดขี้เกียจ เก็บตารางแผนเที่ยวเข้าที่ ขณะกำลังจะออกไปหาอะไรกิน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

พอเปิดประตูดูก็พบว่าเป็นกัวเหา

"พรุ่งนี้ฉันกับพ่อจะไปเที่ยว นายจะไปด้วยกันไหม"

ลู่ชิงเฟิงคิดดูแล้ว ก็ไม่ใช่ว่าจะไปด้วยไม่ได้ คนเยอะหน่อยจะได้เที่ยวสนุกครึกครื้นขึ้น

"พวกนายกะจะไปเที่ยวที่ไหนกันล่ะ" เขาถาม

"ยังไม่ได้คิดเลย กะว่าตอนกินข้าวเย็นค่อยลองถามๆ ดู แต่ฉันตั้งใจว่าพรุ่งนี้เช้าตรู่จะไปดูพิธีเชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสา"

กัวเหาเอ่ยอย่างตื่นเต้น

"แล้วพวกนายจองคิวไว้หรือยัง"

"จองคิวเหรอ จองคิวอะไรกัน"

ลู่ชิงเฟิงมองออกทันทีว่าสองพ่อลูกคู่นี้เป็นพวกชอบทำอะไรตามใจ ก่อนมาคงไม่ได้คิดเรื่องเที่ยวไว้เลย นึกอยากไปก็ไปกะทันหัน

เขาจึงอธิบาย

"คนไปดูพิธีเชิญธงเยอะมาก ตอนนี้เพื่อความปลอดภัยและความเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกคนต้องจองคิวล่วงหน้าผ่านเน็ตก่อนหนึ่งวัน วันหยุดเทศบาลบางทียังจองไม่ได้ด้วยซ้ำ"

ข้อมูลพวกนี้เขาทำการบ้านทางอินเทอร์เน็ตมาหมดแล้ว

"อ้าว เป็นงั้นไป"

กัวเหาไม่ได้รู้สึกหมดสนุกแต่อย่างใด ยังคงพูดอย่างกระตือรือร้น

"งั้นก็ดีเลย ไว้ฉันค่อยเก็บไปดูช่วงวันชาติหนึ่งตุลาทีเดียว"

ลู่ชิงเฟิงเองก็คิดคล้ายๆ กัน ตอนที่เขาค้นหาข้อมูลเรื่องนี้ก็สามารถจองคิวได้

แต่เขาไม่ได้จอง และเลือกที่จะเก็บความคาดหวังนี้ไว้จนถึงวันชาติเช่นกัน

"ฉันทำแผนเที่ยวไว้ฉบับหนึ่ง ถ้านายไม่รังเกียจ พรุ่งนี้พวกเราไปด้วยกันก็ได้นะ"

"ไม่รังเกียจอยู่แล้ว ไม่รังเกียจเลยเพื่อน นายคิดรอบคอบจริงๆ"

"ชินแล้วน่ะ"

ลู่ชิงเฟิงยิ้มบางๆ

"ถือโอกาสชวนจางจิ่งอี๋กับแม่ของเขาไปด้วยเลยสิ คนเยอะดีออก"

เขาหมายถึงผู้เข้าแข่งขันที่มาจากแถบเสฉวนฉงชิ่งคนนั้น

กัวเหาเห็นด้วย ทั้งคู่จึงเดินไปเคาะประตูห้องข้างๆ

แม่ของจางจิ่งอี๋เป็นคนเปิดประตู พอเห็นพวกเขาทั้งสองก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

"นักเรียนทั้งสองคน มีธุระอะไรหรือจ๊ะ"

"คุณน้าครับ พรุ่งนี้พวกเรากะว่าจะไปเดินเที่ยวในเยี่ยนจิงกัน เลยอยากจะมาชวนคุณน้ากับจางจิ่งอี๋ไปด้วยกันครับ"

กัวเหาเป็นฝ่ายเอ่ยปาก

แม่ของจางจิ่งอี๋ปฏิเสธอย่างสุภาพ

"พวกเธอไปกันเถอะจ้ะ พอดีจิ่งอี๋บ้านเรายังปรับตัวกับสภาพแวดล้อมไม่ได้นิดหน่อย คงไม่ไปดีกว่านะ"

"แม่ครับ"

จางจิ่งอี๋เดินมาอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เอ่ยแก้ตัวเสียงเบา

"ผมไม่เป็นไรสักหน่อย"

แม่ของจางจิ่งอี๋หันกลับไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที

"ที่เรามาครั้งนี้ก็เพื่อการแข่งวรรณกรรมคัพเป็นหลัก ขอแค่ลูกสอบเข้าเป่ยต้าได้ ถึงตอนนั้นลูกอยากจะไปเที่ยวเล่นยังไงก็ได้ทั้งนั้น"

เด็กหนุ่มก้มหน้าลงต่ำ

ลู่ชิงเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

"คุณน้าครับ พวกเราออกไปครั้งนี้ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นอย่างเดียวหรอกครับ แต่ไปเพื่อเปิดหูเปิดตาและหาประสบการณ์ด้วย"

"เยี่ยนจิงเป็นเมืองหลวง โบราณสถานและแหล่งวัฒนธรรมหลายแห่งได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์ มีนักเขียนและปัญญาชนเคยอาศัยอยู่ที่นี่มากมาย อย่างเช่นท่านเหลาเส่อ"

"การเขียนหนังสือไม่ใช่การนั่งมโนอยู่แต่ในห้อง การเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขวางก็สำคัญไม่แพ้กันครับ"

แม่ของจางจิ่งอี๋ได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มลังเลขึ้นมาทันที

แววตาของจางจิ่งอี๋เป็นประกาย รีบพูดเสริมอย่างกระตือรือร้น

"จริงด้วยครับแม่ พวกเราไปดูบ้านพักเดิมของบุคคลสำคัญพวกนั้นกัน จะได้เก็บเป็นวัตถุดิบไว้ใช้เขียนงานด้วยไงครับ"

"งั้นก็ลองไปดูหน่อยแล้วกันจ้ะ"

แม่ของจางจิ่งอี๋ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ยอมตอบตกลง

"งั้นคุณน้าครับ พรุ่งนี้เช้าแปดโมงเจอกันที่ห้องอาหารของโรงแรมนะครับ"

ลู่ชิงเฟิงบอกเวลานัดแนะเสร็จก็เอ่ยลาแล้วเดินออกมาพร้อมกัวหาว

"แม่ของจางจิ่งอี๋นี่น่ากลัวชะมัด"

พลันที่ประตูปิดลง กัวหาวก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกยังขยาดไม่หาย

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

เขารู้สึกได้ถึงความต้องการควบคุมที่ชวนให้อึดอัดแทบหายใจไม่ออกในตัวแม่ของจางจิ่งอี๋

ซึ่งต่างจากพ่อแม่จอมปลอมของร่างเดิม

อย่างลู่สือเฉียวนั่นคือทำตัวสารเลวไม่เป็นผู้เป็นคนล้วน ๆ แต่แม่ของจางจิ่งอี๋คือการควบคุมโดยอ้างชื่อความรัก

ใช้คำว่า 'ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวเธอเอง' 'ที่ทำไปก็เพราะหวังดีกับเธอ' มาเป็นเครื่องมือผูกมัดทางศีลธรรมเพื่อบงการชีวิตลูก

แบบนี้น่ากลัวยิ่งกว่าเสียอีก

หากคิดจะต่อต้าน ในสายตาคนนอกที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังก็มองว่าคุณเป็นเด็กอกตัญญู

ในเวลาเช่นนี้ เขากลับรู้สึกโชคดีที่พ่อแม่ของร่างเดิมระยำพอตัว จนทำให้เขาตัดขาดได้อย่างไร้ความกดดันทางจิตใจ

ค่ำคืนผ่านพ้นไปโดยไร้เรื่องราว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ตอนที่ลู่ชิงเฟิงมาถึงห้องอาหาร สองครอบครัวนั้นก็มารออยู่ก่อนแล้ว

เขาตักอาหารมาส่วนหนึ่งแล้วไปนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขา

"เราจะเริ่มเที่ยวจากที่ไหนก่อนดี"

เพิ่งจะนั่งลง กัวหาวก็ถามขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

ลู่ชิงเฟิงกัดซาลาเปาไปหนึ่งคำ แล้วหยิบสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าเป้

"พวกเราไปตรอกหนานหลัวกู่กับตรอกเม่าเอ๋อร์ก่อนครับ ตรงนั้นเป็นตรอกหูท่งเก่าแก่ของเยี่ยนจิง มีบ้านซื่อเหอย่วนดั้งเดิมกับบ้านพักเดิมของบุคคลสำคัญอยู่เยอะมาก"

"สือช่าไห่กับวังกงหวังก็อยู่แถวนั้นเหมือนกันครับ"

"วังกงหวังนี่ก็คือคฤหาสน์ของขุนนางกังฉินตัวเอ้อย่างเหอเซินใช่ไหม"

พ่อของกัวหาวเอ่ยถามขึ้นมาทันที

"ใช่ครับ เริ่มแรกเดิมทีเป็นจวนของเหอเซิน ในยุคจักรพรรดิเฉียนหลงได้พระราชทานองค์หญิงเหอสี้ยวให้อภิเษกกับเฟิงเซินอินเต๋อที่เป็นลูกชายของเหอเซิน"

"เพื่อแต่งองค์หญิงเข้าบ้าน เหอเซินเลยใช้เวลาสร้างจวนแห่งนี้ถึงสี่ปี หลังจากเหอเซินตาย ที่นี่ก็ถูกพระราชทานให้กับอ๋องชิ่ง และเปลี่ยนชื่อเป็นวังชิ่งหวัง"

"ทายาทของอ๋องชิ่งถูกลดขั้นบรรดาศักดิ์ในรัชสมัยเต้ากวง จึงหมดสิทธิ์พำนักในจวนแห่งนี้ ถูกยึดคืนแล้วพระราชทานต่อให้กงชินหวังอี้ซิน หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเป็นวังกงหวังและใช้ชื่อนี้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบันครับ"

ลู่ชิงเฟิงเล่าเรื่องราวเหล่านี้ออกมาอย่างลื่นไหลเป็นฉาก ๆ

ความรู้พวกนี้ไม่ได้แปลกใหม่อะไร ในอินเทอร์เน็ตก็ค้นหาได้ทั้งนั้น

ทว่าหาอ่านได้ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะสละเวลามาอ่านเพื่อเตรียมไปเที่ยวโดยเฉพาะ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการวางแผนเที่ยวมาอย่างละเอียดขนาดนี้

ความใส่ใจของลู่ชิงเฟิงทำให้ผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายต้องหันมามองด้วยความทึ่ง

"แกดูชิงเฟิงเขาเป็นตัวอย่างสิ แล้วหันมาดูตัวเองบ้าง"

พ่อของกัวหาวชี้นิ้วสั่งสอนลูกชายที่กำลังก้มหน้าก้มตากินแหลก

กัวหาวไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด

"พ่อ ผมเป็นลูกพ่อนะ พ่อพูดแบบนี้ก็เหมือนกำลังปฏิเสธตัวเองอยู่กลาย ๆ นั่นแหละ"

พ่อของกัวหาวโมโหจนแทบจะเงื้อมือฟาด

แม่ของจางจิ่งอี๋ไม่ค่อยชอบใจความเอะอะมะเทิ่งของสองพ่อลูกตระกูลกัวเท่าไรนัก เธอเหลือบมองแวบหนึ่งอย่างเรียบเฉย ก่อนจะหันมายิ้มให้ลู่ชิงเฟิง

"ชิงเฟิง จิ่งอี๋บ้านน้าไม่ค่อยได้ออกไปไหน นิสัยเลยค่อนข้างเก็บตัว ช่วยดูแลเขาหน่อยนะจ๊ะ"

พูดจบก็หันไปมองลูกชายที่ไม่พูดไม่จาด้วยสายตาเปี่ยมรัก

แต่ลู่ชิงเฟิงกลับสังเกตเห็นแววตาอิจฉาที่จางจิ่งอี๋มองไปยังกัวหาวได้อย่างเฉียบไว

สองครอบครัวนี้ช่างเป็นขั้วตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ทุกคนก็รีบออกเดินทาง นั่งรถไฟใต้ดินสาย 4 ไปเปลี่ยนเป็นสาย 6 ที่สถานีผิงอันหลี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังตรอกหนานหลัวกู่