ตอนที่ 66 คงไม่ถึงกับให้ลงไปเข็นรถไฟความเร็วสูงหรอก

เวลาบ่ายสามโมง รถไฟความเร็วสูงจอดเทียบชานชาลาสถานีเยี่ยนจิงใต้อย่างนิ่มนวล ผู้โดยสารต่างทยอยเก็บสัมภาระแล้วเดินไปรวมตัวกันที่ทางออก

ลู่ชิงเฟิงไม่รีบร้อน เขาเก็บหนังสือเข้าที่ จากนั้นก็ส่งข้อความวีแชตบอกหยางซิ่วซิ่วกับครูเฉินว่าตนเองมาถึงแล้ว

ทางฝั่งครูเฉินน่าจะกำลังสอนหนังสืออยู่ จึงยังไม่ตอบกลับมาในทันที

ส่วนข้อความของหยางซิ่วซิ่วส่งตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

"อย่าเดินเพ่นพ่านนะ ระวังตัวด้วย ติดต่อฝ่ายต้อนรับของทางเป่ยต้าก่อน มีที่พักเป็นหลักแหล่งแล้วค่อยว่ากัน"

พี่สาวข้างบ้านยังคงขี้เป็นห่วงเหมือนเคย

ลู่ชิงเฟิงตอบกลับไปว่าโอเค ผู้โดยสารในขบวนรถก็ทยอยลงกันไปเกือบหมดแล้ว

เขาลุกขึ้นช่วยคุณป้าข้างๆ ยกลงกระเป๋าเดินทางลงมาก่อน แล้วจึงค่อยลงจากรถไฟไปพร้อมกัน

"พ่อหนุ่ม ลูกสาวป้ามารับ ไปด้วยกันไหมจ๊ะ"

พอออกจากสถานี คุณป้าก็เอ่ยถามอย่างมีน้ำใจ

"ไม่เป็นไรครับ มีคนมารับผมแล้วครับ"

ลู่ชิงเฟิงกล่าวลาคุณป้า แล้วโทรไปยังหมายเลขโทรศัพท์ที่แนบมากับจดหมายเชิญ

ปลายสายรับสายอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งให้เบอร์โทรศัพท์อีกเบอร์หนึ่งแก่เขามา

พอกดโทรติด ปลายสายก็ส่งเสียงร่าเริงแจ่มใสตอบกลับมา

"ฮัลโหลครับ"

"สวัสดีครับ ใช่คุณเกาเหลียงหรือเปล่าครับ"

"อ๋อ นายคือนักเรียนที่มาแข่งใช่ไหม ฉันอยู่ตรงทางออกสอง นายอยู่ตรงไหนล่ะ"

ลู่ชิงเฟิงมองไปรอบๆ แล้วกล่าวว่า

"ผมน่าจะอยู่ตรงทางออกเจ็ดครับ สะพายกระเป๋าสีดำ ใส่แจ็กเก็ตสีดำกับกางเกงวอร์มครับ"

"งั้นนายรอแป๊บหนึ่งนะ ฉันกำลังเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ"

หลังวางสายไปได้ไม่นาน ก็มีหนุ่มตัวสูงคนหนึ่งวิ่งตรงเข้ามา

"สวัสดีๆ นายคือนักเรียนที่มาแข่งใช่ไหม"

"สวัสดีครับ ผมชื่อลู่ชิงเฟิง มาจากโรงเรียนมัธยมสามเมืองซูโจวครับ"

หนุ่มตัวสูงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาดู

"ใช่ๆๆ ถูกต้องแล้ว"

"สวัสดีนะน้องลู่ พี่ชื่อเกาเหลียง อยู่ปีสองภาควิชาภาษาจีนเป่ยต้า รับหน้าที่ดูแลฝ่ายต้อนรับรอบนี้ พวกเราแอดวีแชตกันไว้ก่อนดีกว่า มีอะไรจะได้ติดต่อกันสะดวก"

พูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ลู่ชิงเฟิงสแกนคิวอาร์โค้ดเพิ่มเพื่อน

"นายมาคนเดียวเหรอ"

เกาเหลียงกดยืนยันรับเพื่อนพลางมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยถาม

"ครับ พ่อแม่ติดธุระกันหมด ผมเลยมาคนเดียวครับ"

ลู่ชิงเฟิงย่อมไม่เอาเรื่องพ่อแม่ราคาถูกของตนมาเล่าตรงนี้ จึงตอบปัดไปอย่างเรียบง่าย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เกาเหลียงก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพูด

"ยังมีนักเรียนที่มาแข่งอีกสองคน พวกเรายืนรอตรงนี้สักพักนะ"

ลู่ชิงเฟิงย่อมตกลงตามนั้น

ช่วงเวลาที่รอก็ไม่ได้น่าเบื่อเลย นักศึกษาเป่ยต้าที่ชื่อเกาเหลียงคนนี้เป็นคนเปิดเผยและคุยเก่ง ชวนเขาคุยเปิดประเด็นนู่นนี่ตลอดเวลา

ชวนคุยตั้งแต่เรื่องบนฟ้ามีสวรรค์ บนดินมีซูหาง ไปจนถึงเรื่องสนุกๆ ในชีวิตมหาวิทยาลัย

ลู่ชิงเฟิงฟังอย่างออกรสออกชาติ

ชาติก่อนเพราะปัญหาทางครอบครัวทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เรียนมหาวิทยาลัย ดังนั้นจึงรู้สึกสนใจชีวิตที่ไม่เคยได้สัมผัสเหล่านี้เป็นอย่างยิ่ง

"มหา'ลัยพวกเรามีโควตาแลกเปลี่ยนทางวิชาการกับมหา'ลัยต่างประเทศทุกปี ถ้านายเก่งและโดดเด่นพอก็อาจจะมีโอกาสได้ไปนะ"

"อย่างเช่นมหาวิทยาลัยวาเซดะกับมหาวิทยาลัยโตเกียวของฝูซัง มหาวิทยาลัยลอนดอนกับมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดของอังกฤษ แล้วก็ที่อื่นๆ อีกเพียบ"

"มหา'ลัยเรายังมีทีมตัวแทนเจ๋งๆ ตั้งเยอะ ทั้งบาสเกตบอล โรลเลอร์สเกต แล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งทีมเชียร์ลีดเดอร์นะ"

พอพูดถึงตอนท้าย เกาเหลียงก็หัวเราะหึๆ พร้อมส่งสายตาแบบ 'นายก็รู้กันอยู่' มาให้

รุ่นพี่เกาเหลียงคนนี้ก็เป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมาดีเหมือนกัน

แต่ถึงอย่างนั้น ลู่ชิงเฟิงก็อดที่จะตั้งตารอคอยสิ่งที่อีกฝ่ายเล่ามาไม่ได้จริงๆ

ราวสิบกว่าถึงยี่สิบนาทีผ่านไป เกาเหลียงก็ได้รับโทรศัพท์อีกครั้ง ไม่นานนักชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็พานักเรียนชายเดินตรงเข้ามา

สภาพอากาศในเดือนพฤษภาคม ทางภาคเหนือจะเย็นกว่าภาคใต้เล็กน้อย แต่สองคนนี้กลับใส่แค่เสื้อยืด ราวกับกำลังใช้ชีวิตอยู่ในช่วงฤดูร้อน

"ท่านนี้คืออาจารย์เกาใช่ไหมครับเนี่ย สวัสดีครับๆ ดูหนุ่มแน่นจังเลยนะครับ"

ชายวัยกลางคนดูกระตือรือร้นยิ่งกว่าเกาเหลียงเสียอีก ยังไม่ทันที่เกาเหลียงจะได้อ้าปากพูด เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ ปรี่เข้ามาคว้ามืออีกฝ่ายเขย่ารัวๆ

เกาเหลียงเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน

"คุณลุงครับ ผมไม่ใช่อาจารย์ครับ ผมเป็นนักศึกษาเหมือนกันครับ"

"อ้อ นักศึกษาเป่ยต้าเหรอเนี่ย ก็สุดยอดอยู่ดีนั่นแหละ!"

ชายวัยกลางคนไม่มีท่าทีเคอะเขินแม้แต่น้อย

เด็กหนุ่มข้างกายชายวัยกลางคนกวาดสายตามองลู่ชิงเฟิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผ่านไปครู่หนึ่งก็โพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"เชี่ย นายโคตรหล่อกว่าไอ้ขี้เก๊กที่โรงเรียนฉันอีกว่ะเพื่อน"

เอ่อ!

ลู่ชิงเฟิงสำลักคำพูดไปจังหวะหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะตอบประโยคนี้ยังไงดี

จะว่าชมก็ฟังดูไม่ใช่คำดีๆ จะว่าด่าก็รู้สึกเหมือนกำลังชม

เด็กหนุ่มเองก็อาจจะรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองมีปัญหานิดหน่อย จึงอธิบายเสริม

"ไอ้ขี้เก๊กที่ฉันพูดถึงฮอตมากในโรงเรียนเรานะ ผู้หญิงชอบมันเพียบเลย ถ้านายมาอยู่โรงเรียนเรา มันคงหมดความหมายไปเลย"

"งั้นไอ้ขี้เก๊กโรงเรียนนายต้องเรียนไม่เก่งแน่ๆ"

"นายรู้ได้ไง"

เด็กหนุ่มประหลาดใจ

"เพราะคนที่มาแข่งคือนาย ไม่ใช่เขา"

เด็กหนุ่มหัวเราะออกมา

"กัวหาว มาจากเยียนเฉิง หลู่ตง"

"ลู่ชิงเฟิง เมืองซูโจว มณฑลซู"

ทางด้านเกาเหลียงบอกกับพ่อของกัวหาวว่า ยังมีนักเรียนอีกคนยังมาไม่ถึง ต้องรออีกสักหน่อย

พ่อของกัวหาวไม่ถือสาเลยสักนิด

"โธ่ เรื่องธรรมดาจะตาย เธอดูดิ รถไฟความเร็วสูงสมัยนี้นะ วิ่งฉิว เร็วกว่ารถไฟขบวนเขียวสมัยก่อนตั้งเยอะ"

คนนี้ก็ช่างคุยเหมือนกัน ไม่ต้องมีใครต่อปากต่อคำด้วย ก็เดี่ยวไมโครโฟนคนเดียวได้เลย

พอกลอกตาไป ก็เห็นลู่ชิงเฟิงอีกครั้ง

"ไอ้หนุ่มนี่ก็มาแข่งด้วยสินะ โห~ หน้าตาหล่อเหลาเอาการ ไปเป็นดาราดังได้เลยนะเนี่ย"

"พ่อ"

กัวหาวทนไม่ไหว ดึงตัวพ่อไว้ ทำให้ชายวัยกลางคนคนนี้สงบลงไปได้ไม่น้อย

รอต่ออีกพักหนึ่ง นักเรียนคนสุดท้ายก็มาถึง

คราวนี้เป็นแม่คนหนึ่งพาลูกมา

พอออกจากสถานีก็สาวเท้าอย่างเร่งรีบ วิ่งเหยาะๆ เข้ามา พลางก้มหัวขอโทษทุกคนไม่หยุด

"ขอโทษด้วยนะคะ ขอโทษด้วยค่ะ ทำให้พวกคุณรอนานเลย"

สำเนียงพูดเหน่อหนักมาก ฟังปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนชวนอวี๋

"แม่น้องสาว จะขอโทษทำไมกันล่ะ รถไฟความเร็วสูงเขาก็มาตรงเวลาเป๊ะๆ เขามาเร็วหน่อย เธอมาช้าหน่อย มันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ คงไม่ถึงขั้นให้เธอลงไปเข็นรถไฟความเร็วสูงหรอกมั้ง"

นี่มันมุกตลกร้ายอะไรกันเนี่ย

ลู่ชิงเฟิงมองพ่อของกัวหาวอย่างพูดไม่ออก ทว่าด้านหน้ากลับมีเสียงหัวเราะดังขึ้น

เป็นผู้เข้าแข่งขันชาวชวนอวี๋คนนั้น ส่วนสูงก็สูงกว่าเขาเมื่อก่อนแค่หน่อยเดียว ผิวพรรณดีมาก สวมเสื้อผ้าเนี้ยบกริบ ดูเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย

เสียงหัวเราะเพิ่งจะหลุดออกมา ก็ถูกกลืนกลับลงคอไปอย่างฝืนใจ

แต่ผู้เป็นแม่ก็ยังคงแอบตวัดสายตาค้อนมาทางนี้วงหนึ่ง

เด็กหนุ่มร่างเล็กก้มหน้าลง

ลู่ชิงเฟิงมองเขา แล้วก็มองแม่ที่อยู่ข้างกายเขา

อืม แม่ลูกคู่นี้ก็น่าสนใจดีแฮะ

"มากันครบแล้ว ผมพาพวกคุณไปโรงแรมก่อนดีกว่าครับ"

เกาเหลียงเอ่ยขึ้นในตอนนั้น ก่อนจะพาทุกคนมาที่ลานจอดรถ และขึ้นรถตู้เจ็ดที่นั่ง

รถแล่นรวดเดียวมาถึงโรงแรมราคาประหยัดแห่งหนึ่ง จัดแจงให้ทุกคนเช็กอินเข้าพัก

"วันนี้กับพรุ่งนี้ทุกคนพักผ่อนให้เต็มที่ได้เลยนะครับ ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ จะทยอยมาถึงกัน วันมะรืนผมจะพาพวกคุณไปทัวร์มหาวิทยาลัยกับดูห้องสอบครับ"

"แน่นอนว่าถ้าใครสนใจจะไปเที่ยวเยี่ยนจิงเองก็ได้ แต่ห้ามค้างคืนข้างนอกนะครับ แล้วถ้ามีเรื่องอะไรก็ติดต่อผมล่วงหน้าด้วย"

ก่อนจะแยกย้าย เกาเหลียงก็กำชับอีกสองสามประโยค