ตอนที่ 65 มุ่งหน้าสู่เยี่ยนจิง

สำนักนิตยสารปล่อยห้าบทแรกของเรื่องรวดเดียวจบในเล่มเดียว

ในสี่บทแรก บทที่หนึ่งได้แนะนำสภาพความเป็นอยู่ที่ยากลำบากของครอบครัวชาร์ลี

บทที่สองถึงบทที่สี่ใช้บทสนทนาระหว่างชาร์ลีกับคนแก่ทั้งสี่คนในบ้าน แนะนำวิลลี่ วองก้า พ่อมดแห่งขนมหวาน และโรงงานช็อกโกแลตอันลึกลับของเขา

ส่วนตอนต้นของบทที่ห้า หลังจากพ่อของชาร์ลีกลับมาจากโรงงานยาสีฟัน ก็ได้นำข่าวดีกลับมาด้วย

คุณวิลลี่ วองก้า ได้เปิดเผยผ่านหนังสือพิมพ์ว่าจะเปิดเผยความลับของโรงงานช็อกโกแลตให้โลกภายนอกได้รับรู้ แต่จำกัดเด็กเพียงห้าคนเท่านั้น

หลังจากสิ้นสุดการเยี่ยมชม เด็กๆ ยังจะได้รับของขวัญสุดพิเศษ นั่นคือสามารถกินช็อกโกแลตได้ตลอดชีวิต

และวิธีการคัดเลือกผู้โชคดีทั้งห้าคนนี้ก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง

ใต้กระดาษห่อช็อกโกแลตที่โรงงานจะผลิตต่อจากนี้จะมีบัตรทองสำหรับเข้าชมอยู่หนึ่งใบ

ใครที่ได้บัตรใบนี้ไป ก็จะมีสิทธิ์ทันที

ทุกคนในบ้านของชาร์ลีต่างพากันพูดคุยถึงเรื่องนี้ มีเพียงชาร์ลีคนเดียวที่รู้สึกหดหู่

เพราะเขาจะได้ช็อกโกแลตเพียงชิ้นเดียวในวันเกิดเท่านั้น ย่อมไม่มีโอกาสแน่นอน

ทว่าปู่โจกลับบอกเขาว่า วันเกิดของชาร์ลีคืออีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า เขายังคงมีโอกาสอยู่

เรื่องราวหยุดลงกะทันหันตรงนี้

เห็นได้ชัดว่า นี่เพิ่งจะเข้าสู่แก่นเรื่องหลักเท่านั้น

ในฐานะวรรณกรรมเยาวชนระดับคลาสสิก เรื่องราวของ "ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต" ยอดเยี่ยมอย่างไร้ข้อกังขา

ทั้งสำนวนภาษา การวางคาแรกเตอร์ การปูโครงเรื่อง ตลอดจนลีลาการเขียนที่ชวนให้อินตามอย่างยิ่ง ล้วนมีเสน่ห์ดึงดูดใจเด็กๆ ชนิดถอนตัวไม่ขึ้น

ทางสำนักนิตยสารยังได้วาดภาพประกอบอันประณีตของตัวละครหลักและฉากหลักอย่างโรงงานช็อกโกแลต เพื่อใช้เป็นภาพพื้นหลังประกอบตัวหนังสือ

ความพยายามเหล่านี้ไม่ได้สูญเปล่า

คุณภาพของตัวงานเขียนเองบวกกับการเตรียมการล่วงหน้า ส่งผลให้ได้รับกระแสตอบรับอย่างล้นหลาม

หลังจากนิตยสารวางแผงได้หนึ่งสัปดาห์ ซึ่งตรงกับวันที่สิบแปดพฤษภาคม กองบรรณาธิการได้จัดประชุมสรุปผลงาน

"นับถึงเมื่อวาน ยอดสมัครสมาชิกนิตยสารทางออนไลน์เพิ่มขึ้น 0.9 เปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับเดือนที่แล้ว ขณะเดียวกันจากผลสำรวจความสนใจ ตัวเลขนี้จะยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงต่อจากนี้ครับ"

"สาเหตุหลักมาจากคุณภาพเนื้อหาที่ดีขึ้น ซึ่งส่วนใหญ่ต้องการอ่านตอนต่อไปของนิทานเรื่องใหม่อย่าง 'ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต' และยังมีเหตุผลแปลกๆ อีกส่วนหนึ่ง บอกว่ามาเพื่อสนับสนุนเสี่ยวลู่ครับ"

เมื่อเสี่ยวอิ่นจากฝ่ายการตลาดพูดถึงตรงนี้ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความสงสัย

"อาจจะพิมพ์ผิดมั้ง คงหมายถึงแซ่ลู่นั่นแหละ นักเขียนตัวน้อยของเราอายุก็ยังไม่มากนี่นา"

เหล่าเฉียนกล่าวอย่างอารมณ์ดี คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

มีเพียงหยางซิ่วซิ่วที่ใจกระตุก รู้ความจริงอยู่แก่ใจ แต่นางก็ไม่คิดจะไปถกเรื่องพรรค์นี้กับคนพวกนี้หรอก

"แล้วก็เรื่อง 'ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต' ผู้อ่านตัวน้อยให้การยอมรับเรื่องนี้สูงมาก ช่วงนี้ฝ่ายบริการลูกค้าได้รับข้อความสอบถามทางออนไลน์เข้ามาเยอะมาก ถามถึงตอนต่อไปกันทั้งนั้นครับ"

"ดีมาก"

ภายในห้องประชุม นอกจากฉู่หงเหมยที่สีหน้ายังดูกระอักกระอ่วนอยู่บ้างแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็ผ่อนคลายลง

การที่สำนักพิมพ์ผลักดันโครงการดาวรุ่งเป็นการร่วมมือกันของทั้งแผนก และกองบรรณาธิการก็เป็นข้อต่อที่สำคัญที่สุด

เพราะพวกเขาต้องรับหน้าที่คัดกรองเนื้อหาซึ่งสำคัญที่สุด

หากไม่มีเรื่องราวที่ดี แผนงานทั้งหมดก็เป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อ ดังนั้นกองบรรณาธิการตั้งแต่ระดับบนลงล่างจึงแบกรับแรงกดดันมหาศาล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าก่อนหน้านี้เคยล้มเหลวมาแล้วรอบหนึ่ง

ความสำเร็จที่เห็นอยู่ตรงหน้าจึงยิ่งดูมีค่ายิ่งนัก

"ช่วงนี้ทุกคนเหนื่อยกันมาก โดยเฉพาะสหายเสี่ยวหยาง ทำงานหนักสร้างผลงานยอดเยี่ยม ขุดหยกงามชิ้นนี้มาให้พวกเรา ต้องขอชมเชยเป็นพิเศษเลยนะ"

หยางซิ่วซิ่วเจนจัดเรื่องการเข้าสังคม

"ส่วนใหญ่เป็นเพราะคำแนะนำของ บก.เฉียน และการตัดสินใจของ บก.หวัง กับรอง บก.ไช่ ค่ะ ฉันแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น"

"สหายหยางซิ่วซิ่ว ผลงานที่เป็นของเธอก็ไม่มีใครแย่งไปได้หรอก ไม่ต้องถ่อมตัวไปเลย"

รอง บก.ไช่เอ่ยแซว

"ใช่ มีผลงานต้องปูนบำเหน็จ มีความผิดต้องลงโทษ เหล่าเฉียนมีผลงานของเหล่าเฉียน ส่วนเรื่องที่เธอดึงตัวนักเขียนน้อยคนนี้มาที่สำนักนิตยสารเราได้ก็เป็นผลงานแท้จริงเหมือนกัน"

หวังเหวยหมินสรุป

หยางซิ่วซิ่วจึงไม่พูดอะไรต่ออีก

การถ่อมตัวจนเกินงามก็ไม่ต่างจากการโอ้อวด

"แต่ทุกคนจะชะล่าใจไม่ได้นะ ทุกคนน่าจะได้อ่านหนังสือเรื่อง 'ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต' กันหมดแล้ว กระแสตอบรับจากตลาดก็บ่งชี้ว่ามีศักยภาพมหาศาล พวกเราต้องเดินหน้าประชาสัมพันธ์โดยยึดหนังสือเล่มนี้เป็นแกนหลักต่อไป"

"เสี่ยวหยาง เธอลองถามลู่ชิงเฟิงดูซิว่าพอจะมีเวลาไหม อาศัยกระแสช่วงนี้ไปออกอีกสักรายการ"

"เอ่อ คงไม่ได้ค่ะ เขาไปปักกิ่งแล้ว"

"ถ้วยรางวัลวรรณกรรมเป่ยต้าเหรอ"

เหล่าเฉียนหยุดควงปากกาในมือ เงยหน้าขึ้นถาม

"ค่ะ"

ขณะนี้ลู่ชิงเฟิงกำลังนั่งอยู่บนรถไฟความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง แน่นอนว่าเพื่อไปร่วมการประกวดถ้วยรางวัลวรรณกรรมเป่ยต้า

เขาเดินทางแบบสัมภาระเบา พกเพียงเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนไม่กี่ชุดกับของใช้จำเป็นบางอย่างเท่านั้น จึงได้ขึ้นรถไฟเป็นคนแรกๆ หลังจากขบวนเทียบชานชาลาสนิท

"8A 8A อยู่นี่เอง"

ที่นั่งของเขาติดริมหน้าต่าง พอวางกระเป๋าลงเขาก็นั่งลงทันที

ไม่นานนักก็มีคุณป้าวัยเฉียดหกสิบคนหนึ่งถือตั๋วโดยสาร ลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้ามา

หลังจากมองหาอยู่รอบหนึ่ง ป้าก็หยุดลงข้างๆ เขา วางกระเป๋าสะพายลงก่อน จัดการกระเป๋าเดินทางล้อลาก แล้วเตรียมจะยกขึ้นไปเก็บบนชั้นวางสัมภาระ

ลู่ชิงเฟิงเห็นว่าส่วนสูงของป้าไม่พอ แถมยังยกอย่างทุลักทุเล จึงรีบลุกขึ้นไปช่วยทันที

"ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม"

คุณป้ากล่าวขอบคุณซ้ำๆ

ลู่ชิงเฟิงยิ้มตอบแล้วกลับมานั่งลงตามเดิม

คุณป้านั่งลงข้างเขาแล้วเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

"พ่อหนุ่ม จะไปไหนเหรอจ๊ะ"

"เมืองหลวงครับ"

"งั้นก็ลงพร้อมป้าเลย ดูยังเด็กอยู่เลย ยังเรียนอยู่ใช่ไหม แล้วไปทำอะไรที่เมืองหลวงล่ะ"

"ไปสอบเรียงความของเป่ยต้าครับ"

ลู่ชิงเฟิงตอบ

"อุ๊ยตาย เก่งจริงเชียว"

คุณป้าคงไม่รู้แน่ชัดว่าการสอบเรียงความที่ว่าคืออะไร แต่คำว่า 'เป่ยต้า' มีน้ำหนักในใจคนในประเทศไม่ธรรมดาเลย

การสอบเข้าชิงหัวเป่ยต้าคือคำพูดติดปากของบรรดาพ่อแม่ผู้ปกครองนับไม่ถ้วน

ระหว่างที่คุยกัน คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งก็เดินมานั่งตรงที่นั่งแถวนี้

คู่รักคู่นั้นนั่งอยู่ตรงข้ามเขาพอดี หญิงสาวผมยาวเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรแล้วคุยกับแฟนหนุ่มต่อ

คุยไปได้ไม่กี่ประโยค สายตาก็แสร้งทำเป็นมองผ่านๆ กวาดมาทางเขาอีก

คุณป้าหลุดหัวเราะพรวดออกมา

ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามดึงตัวแฟนสาวอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนใบหูของหญิงสาวก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา

ลู่ชิงเฟิงส่งยิ้มอย่างมีมารยาท

ตอนนั้นเอง มีสามีภรรยาอีกคู่เดินขึ้นรถไฟมา

ที่นั่งของสามีภรรยาคู่นั้นถูกคั่นด้วยทางเดิน ตัวสามีจึงอยากจะขอแลกที่นั่งกับคุณป้า

ลู่ชิงเฟิงจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวขอแลกที่นั่งกับอีกฝ่ายแทน ถือโอกาสปลีกตัวออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ไปด้วยในตัว

พอนั่งลงใหม่อีกครั้ง เขาลองคิดดูแล้วก็รู้สึกขำดีเหมือนกัน

จริงๆ เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรให้ต้องเคอะเขิน การแสวงหาสิ่งสวยงามเจริญหูเจริญตาเดิมทีก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์อยู่แล้ว

เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาเลย

จากเมืองซูโจวไปเยี่ยนจิงใช้เวลาราวห้าชั่วโมงครึ่ง ลู่ชิงเฟิงจึงไม่ปล่อยให้เวลาอันยาวนานนี้สูญเปล่า

เขาหยิบหนังสือ "พิรุณ" ออกมาอ่าน

นี่คือเล่มที่สองของนิยายชุดไตรภาคความรักของท่านปาจิน

นิยายไตรภาค "หมอก" "พิรุณ" "อสุนี" ผิวเผินดูเหมือนเขียนเรื่องชีวิตแต่งงานและความรักในสังคมยุคเก่า

ทว่าแก่นความคิดหลักจริงๆ ยังคงเป็นการสำรวจเส้นทางในการแสวงหาอุดมการณ์และความศรัทธาของคนหนุ่มสาว

เล่มแรกเรื่อง "หมอก" เขาอ่านจบไปเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ส่วนเล่ม "พิรุณ" นี้เพิ่งจะเริ่มอ่าน

เส้นเรื่องผ่านไปสองปี ตัวเอกเปลี่ยนจากโจวหรูสุ่ยในเล่มก่อน มาเป็นอู๋เหรินหมินซึ่งเป็นเพื่อนของโจวหรูสุ่ย

แต่ก่อนลู่ชิงเฟิงแทบจะไม่มีความอดทนพอที่จะอ่านผลงานวรรณกรรมระดับมหากาพย์เหล่านี้เลย

เมื่อก่อนชีวิตลำบากเกินไป จึงอยากได้ความผ่อนคลายบ้าง จะไปมีอารมณ์อ่านผลงานที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองปวดร้าวพวกนี้ได้อย่างไร

พอมาอยู่ที่นี่ เพื่อการเขียนงาน เขาจึงต้องบีบตัวเองให้อ่านหนังสือเหล่านี้

ยิ่งอ่านไปอ่านมา เขากลับพบความเพลิดเพลินเข้าจนได้

มาตอนนี้ จึงอ่านโดยมีเป้าหมายเพื่อการศึกษาเรียนรู้

พูดง่ายๆ ก็คือ ภาพลักษณ์ที่เขาสร้างขึ้นมาให้ตัวเองนั้น ล้วนเป็นของจริงทั้งหมด