ตอนที่ 64 ความสัมพันธ์ระหว่างแฟนคลับกับไอดอล

ต่างจากความเห็นของคอนิยายทั่วไป เพราะนี่มันกลิ่นอายของแฟนคลับสายไอดอลชัด ๆ

โดยเฉพาะคำว่า "เสี่ยวลู่" ซึ่งเป็นชื่อเล่นที่เหล่าแฟนคลับใช้เรียกเจ้าของร่างเดิมตอนยังเป็นไอดอล

"ลู่" พ้องเสียงกับแซ่ "ลู่" ประกอบกับตอนนั้นเขายังเด็ก แฟนคลับสายแม่และสายพี่สาวจึงชอบเรียกแบบนี้ ดูทั้งสนิทสนมและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ลู่ชิงเฟิงนึกเอะใจขึ้นมา จึงหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดหาบัญชีทางการบนเวยป๋อที่บริษัทเอเจนซีเคยเปิดไว้ให้เขา

สิทธิ์ในการดูแลบัญชีนี้อยู่ในมือของบริษัทมาโดยตลอด และมีทีมงานคอยจัดการโดยเฉพาะ

นี่เป็นเรื่องปกติในวงการ เพราะกลัวว่าวันดีคืนดีศิลปินจะอารมณ์ขึ้นแล้วโพสต์อะไรที่ไม่ควรโพสต์ออกไป

ด้วยเหตุนี้ ดาราในวงการส่วนใหญ่จึงมักจะมีแอ็กหลุมกัน และบางครั้งก็ถูกคนขุดคุ้ยออกมาจนได้

รูปโปรไฟล์ของบัญชีนี้เป็นภาพเดี่ยวของเจ้าของร่างเดิมตอนยืนอยู่บนเวทีเปิดตัวอย่างเป็นทางการ และมีโพสต์เวยป๋ออยู่ไม่น้อย

มีทั้งโพสต์โปรโมตร่วมกับงานอีเวนต์ต่าง ๆ บันทึกเทปรายการวาไรตี้ และที่เยอะที่สุดคือประโยคคมคายลึกซึ้งที่ฟังดูเท่แต่เข้าใจยาก จับคู่กับภาพถ่ายหนังสือ

ทั้งบัญชีนอกจากตารางงานแล้ว โพสต์อื่น ๆ ล้วนสร้างภาพลักษณ์ให้ดูเป็นคนรักการอ่านและเรียนเก่งทั้งสิ้น

ซึ่งเป็นกลวิธีหนึ่งของค่ายในการสร้างภาพลักษณ์ให้ศิลปิน

แต่น่าเสียดาย ของปลอมยังไงก็เป็นของจริงไม่ได้ และของจริงก็ไม่มีวันเป็นของปลอม

สรุปก็คือ เพื่อไม่ให้ภาพลักษณ์พังทลาย ทางที่ดีภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นควรจะเป็นตัวตนจริง ๆ จะดีที่สุด

เวยป๋อยาวโพสต์สุดท้ายถูกโพสต์ไว้เมื่อปีครึ่งก่อน ตัวหนังสือยาวเหยียด แถมยังตรงตามมาตรฐานแม่แบบการทำพีอาร์กู้วิกฤตทุกประการ

ใจความคร่าว ๆ คือ ขอโทษที่ทำให้แฟนคลับผิดหวัง จากนี้จะกลับไปเรียนหนังสือ มุ่งมั่นพัฒนาตัวเอง และจะกลับมาในเวอร์ชันที่ดีกว่าเดิม

ทว่าแฟนคลับกลับไม่ยอมรับ ลู่ชิงเฟิงเห็นว่ายอดคอมเมนต์ใต้โพสต์นี้เกือบจะทะลุหนึ่งแสนข้อความแล้ว

เขาจึงกดเข้าไปดูในช่องคอมเมนต์

คอมเมนต์ล่าสุดกลับกลายเป็นว่าเพิ่งโพสต์วันนี้เอง

"เห็นผลงานใหม่แล้วนะ สู้ ๆ สู้ ๆ!"

"ตอนนี้อ่านนิทานที่เสี่ยวลู่เขียนให้ลูกชายฟังทุกวัน ยิ่งอ่านยิ่งปวดใจ เสี่ยวลู่ เธอเขียนถึงตัวเองอยู่หรือเปล่าเนี่ย"

"ฮือ ๆๆ อุตส่าห์ย้อนกลับไปดูรายการสัมภาษณ์ 'อนาคตดวงดาว' อีกรอบ พอเทียบกับตอนสัมภาษณ์ของหนังสือพิมพ์เยาวชนแนวหน้าแล้ว สูงขึ้นแถมยังมีน้ำมีนวลขึ้นด้วย ดีจังเลย"

"เสี่ยวลู่พูดคำไหนคำนั้นจริง ๆ เธอกลับมาในเวอร์ชันที่ดีกว่าเดิมแล้ว ลุยต่อไปข้างหน้าเลยนะ พวกเราจะคอยซัพพอร์ตอยู่ข้างหลังเสมอ"

"เคยเห็นเธอตอนยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ และเห็นตอนเธอร่วงหล่นลงสู่ก้นเหว ตอนนี้ได้เห็นเธอก้าวปีนกลับขึ้นมาทีละก้าวแล้ว สู้เขานะ พ่อหนุ่ม"

"ดูทั้งบทสัมภาษณ์ในหนังสือพิมพ์และรายการทีวีแล้ว ถึงเพิ่งรู้ว่าตอนนั้นเธอต้องเจออะไรมาบ้าง แต่เธอก็ไม่เคยบ่นเลยสักคำ มีแต่ก้มหน้าก้มตาพยายามจนค่อย ๆ ดีขึ้นเรื่อย ๆ จงลอกคราบโบยบินเป็นผีเสื้อต่อไปเถอะนะ คราวนี้พวกเราจะปกป้องเธอเอง"

พอนำไปเทียบกับบัญชีใต้ชื่อล่วนปู้เฉิง ก็ชัดเจนเลยว่าเป็นคนกลุ่มนี้นี่เอง

"สรุปก็คือคนพวกนี้เป็นแฟนคลับสมัยนายเป็นไอดอล พอวงมีปัญหาก็พากันแอนตี้นาย แต่พอดูบทสัมภาษณ์แล้วรู้ความจริงเข้า ก็เลยกลับมารวมตัวรอบตัวนายอีกรอบงั้นเหรอ"

หยางซิ่วซิ่วทำท่าทางเหมือนพวกขาเผือกทั่วไป

"ดูจากคอมเมนต์พวกนี้แล้ว ก็น่าจะประมาณนั้นครับ"

"งั้นคนพวกนี้ก็เปลี่ยนใจง่ายเกินไปแล้ว"

หยางซิ่วซิ่วไม่เคยติ่งดารา จึงไม่เข้าใจความคิดแบบนี้

"พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกหรอกครับ"

ลู่ชิงเฟิงอธิบาย

"นอกจากแฟนคลับคลั่งไคล้บางกลุ่มแล้ว คนส่วนใหญ่ที่ตามดาราก็เพื่อดูดซับพลังบวกจากไอดอลมาทำให้ตัวเองดีขึ้น เพื่อเป็นที่พึ่งทางใจ หรือไม่ก็แค่งานอดิเรกอย่างหนึ่งเท่านั้น"

"และแก่นแท้ของการตามติ่ง ก็คือไอดอลคนนั้นมีคุณสมบัติที่พวกเขาชอบ อาจเป็นหน้าตา เสียงร้อง ฝีมือการแสดง หรืออาจเป็นสิ่งที่เรียกว่าความพยายาม ความใสซื่อบริสุทธิ์ และอะไรอื่น ๆ อีกมากมาย"

"คุณสมบัติพวกนี้ในสายตาคนนอกอาจดูไร้เดียงสา โง่เง่า และเลื่อนลอยเกินไป หลายอย่างก็แค่ป้ายแปะที่ค่ายสร้างขึ้นมา แต่จริง ๆ แล้วพฤติกรรมนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ชอบเล่นเกมแล้วเติมเงินในเกม หรือคนที่ชอบอนิเมะแล้วซื้อฟิกเกอร์หรอกครับ"

"ส่วนที่ไอดอลบ้านพัง ก็เพราะพฤติกรรมของตัวจริงไม่ตรงกับภาพลักษณ์ที่สร้างไว้ จนบิดเบือนไปจากภาพจำเดิมในใจของแฟนคลับ"

"ถ้าคลาดเคลื่อนไปแค่นิดหน่อย แฟนคลับก็ยังพอหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองได้ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มันขัดแย้งกันเกินไปจนไปสะกิดใจพวกเขา การเลิกเป็นแฟนคลับ หรือเปลี่ยนจากแฟนคลับกลายเป็นแอนตี้แฟนก็จะเกิดขึ้นครับ"

"มันก็เหมือนกับพี่เดินเข้าร้านอาหารเช้าแล้วสั่งน้ำเต้าหู้หวานสักชาม แต่พอเขายกมาเสิร์ฟ จิบไปคำแรกดันบูด แถมพอลองคนดูถึงพบว่าจริง ๆ มันคือน้ำโต้วจือ ใครมันจะไปทนไหวล่ะครับ"

"ฮ่าๆๆ"

ไม่รู้เหมือนกันว่าคำพูดนี้ไปสะกิดต่อมขำของหยางซิ่วซิ่วตรงไหน หญิงสาวถึงได้หัวเราะจนตัวงอ

ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงเช็ดหางตาแล้วเอ่ยขึ้น

"เธอก็เข้าใจวงการนี้ลึกซึ้งดีเหมือนกันนะเนี่ย"

ลู่ชิงเฟิงยักไหล่

ถ้าไม่ทำความเข้าใจให้ลึกซึ้งสักหน่อย จะเป็นไอดอลที่ดีได้ยังไง

"แล้วตอนนี้จะเอายังไงต่อล่ะ เธอต้องออกหน้าไปปลอบแฟนคลับพวกนี้หน่อยไหม ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ลวนปู้เฉิงคงยิ่งไม่ยอมรามือแน่"

ลู่ชิงเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ส่ายหน้า

แฟนคลับกลุ่มเล็ก ๆ นี้มีจำนวนคนไม่มาก แต่การที่สังเกตเห็นเขาจากการสัมภาษณ์ในหนังสือพิมพ์ตั้งแต่แรกเริ่มและมารวมตัวกันได้ พลังความเหนียวแน่นย่อมไม่ต้องพูดถึง

นี่ขนาดยังไม่มีใครจัดตั้งขึ้นมา แต่เป็นการรวมตัวกันเองตามธรรมชาติ

และสิ่งที่เป็นศูนย์รวมจิตใจให้พวกเขามาอยู่รวมกันในตอนนี้ ก็เพราะตัวเขามอบความหวังบางอย่างให้แก่พวกเขา

ตอนที่ Dreamer's บ้านพังแล้วแฟนคลับพากันตีจาก ส่วนใหญ่ล้วนเจ็บแค้นที่ถูกหลอกลวง แต่ต้องมีคนกลุ่มหนึ่งที่รู้สึกผิดหวังแกมเสียดายเพราะอยากให้ได้ดีอยู่ด้วยแน่

ไอดอลแนวเติบโตไปด้วยกันนี่นะ พวกมัมหมีที่อายุค่อนข้างเยอะหน่อยจะมีความรู้สึกแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

และเมื่อเขาทำเรื่องต่าง ๆ มากมายจนแฟนคลับกลุ่มนี้รับรู้ ความคาดหวังที่เคยมีต่อวงก็ถูกถ่ายโอนมาไว้ที่ตัวเขาแต่เพียงผู้เดียว

บวกกับคำพูดที่เขาให้สัมภาษณ์ไป ยิ่งเพิ่มความรู้สึกผิดในใจของพวกเขาเข้าไปอีกชั้น

จึงยิ่งทวีความคาดหวังอยากให้เขาได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ

คงเป็นความรู้สึกผิดบาปทำนองว่า 'เด็กคนนี้ออกจะดีแท้ ๆ แต่เพราะพวกเราแท้ ๆ ถึงต้องตกระกำลำบากขนาดนี้ ถ้าเธอไม่ประสบความสำเร็จ พวกเราก็กลายเป็นคนร้ายน่ะสิ'

ดังนั้น ตราบใดที่เขายังคงมอบความหวังให้แฟนคลับกลุ่มนี้เรื่อย ๆ แรงยึดเหนี่ยวของแฟนคลับก็ไม่มีวันลดลง

ตรงกันข้าม หากตอนนี้เขาชิงออกหน้าเพื่อรวบรวมคนกลุ่มนี้เข้ามาไว้ใต้ปีก ก็จะทำให้คนพวกนี้รู้สึกเหมือนได้รับการอภัยแล้ว

เพราะฉะนั้น ตอนนี้จึงไม่ใช่จังหวะเวลาที่ดีที่สุดในการเข้าหาคนพวกนี้

ปล่อยให้พวกเขาเคี่ยวกรำตัวเองอยู่ข้างนอกไปก่อนเถอะ

แฟนคลับที่ออกรบแทนไอดอลไม่ได้ ไม่ใช่แฟนคลับที่ดี

เรื่องในแวดวงวรรณกรรม ตราบใดที่ไม่มีเรื่องผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยว หรือไม่มีกลุ่มทุนหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง ก็แทบไม่มีทางกลายเป็นกระแสหลักได้เลย

ลวนปู้เฉิงอาละวาดบนเวยปั๋วอยู่พักใหญ่ ทำสงครามน้ำลายกับแฟนคลับของลู่ชิงเฟิงไปถึงสามร้อยกระบวนท่า

แต่พลังการรบของกลุ่มแฟนคลับสายติ่งนั้นไม่ใช่อะไรที่คอนิยายจะมาเทียบชั้นได้ พื้นที่แสดงความคิดเห็นทั้งหมดจึงถูกบุกถล่มจนกระเจิดกระเจิงไม่เป็นท่า

ส่วนแฟนหนังสือตัวจริงบางคนที่ชอบสไตล์งานของเขา ก็ไม่มีทางยอมเปลืองตัวลงมาทำศึกแทนเขาอยู่แล้ว

สุดท้ายจึงทำได้แค่ปิดระบบแสดงความคิดเห็น ไม่ยอมให้ใครโพสต์อะไรได้อีก

หลังจากนั้นลู่ชิงเฟิงก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีก

หลายวันต่อมา นิตยสาร "วรรณกรรมเยาวชน" ฉบับใหม่ก็วางจำหน่าย "ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต" เริ่มต้นการตีพิมพ์ลงเป็นตอน ๆ อย่างเป็นทางการ

สำนักนิตยสารทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับนิทานเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง เรื่องการโปรโมตลงหน้าหนึ่งนั้นแทบไม่ต้องพูดถึง

ทั้งยังดึงตัวนักเขียนนิทานชื่อดังหลายท่านมาร่วมสนับสนุน พร้อมทั้งเขียนคำนิยมแนะนำผลงานให้อีกด้วย

"การล่องลอยสุดแฟนตาซีของจินตนาการ เด็กกับลูกกวาด โรงงานกับสังคม ภาพอุปมาอันน่าอัศจรรย์ที่สอดแทรกอยู่ระหว่างบรรทัด ช่างเป็นประสบการณ์การอ่านที่เพลิดเพลินยิ่งนัก"

— อวี๋หยิน นักเขียนชุดหนังสือ "หนวดน้อยกับหัวโต"

"นิทานที่เหมาะสำหรับทั้งผู้ใหญ่และเด็กได้อ่าน และเมื่อเทียบกับตัวเอกของเรื่องแล้ว ฉันชอบคุณวิลลี่ วองก้า เจ้าของโรงงานมากกว่าเสียอีก"

— ปี้หัวชิ่น นักเขียนเรื่อง "การผจญภัยของอาดีย่า"