ตอนที่ 63 กลุ่มแฟนคลับสุดประหลาด

"สืบสวนกาลเวลา" เป็นนิตยสารที่ก่อตั้งค่อนข้างช้า แต่กลับเป็นเจ้าแรกที่เปิดให้บริการสมัครสมาชิกออนไลน์ สาเหตุหลักมาจากยอดขายนิตยสารแบบเล่มลดลงทุกปี ขณะที่บนโลกออนไลน์กลับมีแฟนนิตยสารนิยายสืบสวนอยู่เป็นจำนวนมาก

ก้าวนี้ถือว่าช่วยให้นิตยสารนิยายสืบสวนอันดับหนึ่งของหัวเซี่ยประคองตัวรอดมาได้

เพราะทำมาตั้งแต่เนิ่นๆ ระบบซอฟต์แวร์จึงสมบูรณ์แบบมาก นอกจากนิตยสารฉบับรายเดือนแล้ว ยังมีเว็บบอร์ดในตัวเพื่อให้ผู้อ่านได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับเนื้อเรื่องของนิยาย

"ทุกคนอ่านเนื้อหาเล่มนี้กันหมดยัง มีเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งน่าสนใจมากเลย"

"นายหมายถึงเรื่อง 'X ล่องหน' นั่นใช่ไหม"

"ใช่ เรื่องนั้นแหละ วิธีการเขียนของผู้เขียนทำให้รู้สึกแปลกใหม่มาก ในเรื่องไม่มีคดีเกิดขึ้นจริง ก็เลยไม่มีความระทึกขวัญสยองขวัญแบบนั้น แต่สำนวนการเขียนของผู้เขียนดีจริง ๆ บรรยากาศการสืบสวนที่มีกลิ่นอายของชีวิตประจำวันสร้างออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก"

"อื้อๆ ฉันก็อ่านแล้ว นิยายสืบสวนแบบนี้มีน้อยมาก ชอบมากเลย"

"พวกนายนี่นะ ยังมองตื้นไป ผู้เขียนเก่งกาจจริง ๆ ตรงกลอุบายการเล่าเรื่องต่างหาก X เป็นแค่คำเฉลยแรก และเป็นส่วนที่ผิวเผินที่สุด คนที่เคยอ่านนิยายสืบสวนมาบ้างก็พอมองออกกันทั้งนั้น ตัวตนของ 'ผม' ที่เป็นคำเฉลยที่สองต่างหากคือจุดที่น่าสนใจที่สุดของทั้งเรื่อง"

"ฉันเห็นด้วยกับเจ้าของเมนต์นะ ผู้เขียนจงใจชี้นำคนอ่านให้เข้าใจผิดตั้งแต่แรก ทำให้คิดว่า 'ผม' เป็นนักเรียน แต่จริง ๆ แล้วผู้เขียนก็แอบให้คำตอบไว้ในคำบรรยายตั้งแต่ต้น คนแบบไหนกันพอเลิกเรียนแล้วไม่กลับหอ แต่บอกว่ากลับบ้าน พอกลับไม่ได้แล้วยังเจาะจงบอกว่าจะไปนั่งฟังวิชาของอาจารย์ท่านอื่นอีก อย่างน้อยสมัยมหา'ลัยฉันก็ไม่ทำแบบนี้แน่ ดังนั้นคำตอบก็คือ 'ผม' เองก็เป็นอาจารย์เหมือนกัน"

"เชี่ย เมนต์บนสารเลวมาก ฉันยังไม่ได้อ่านเลย แกมาสปอยล์ตอนจบเฉย"

"ไปไกลๆ เลย ใครใช้ให้แกไม่อ่านหนังสือก่อน ดันแล่นมาเข้าบอร์ดหาเรื่องเอง"

"ว่าแต่ ลู่ชิงเฟิงคนนี้เป็นนักเขียนใหม่ใช่ไหมเนี่ย ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นผลงานเขาเลย"

คุยไปคุยมา หัวข้อก็หนีไม่พ้นการพูดคุยเรื่องผู้เขียน

"น่าจะใช่นะ เพิ่งเคยเห็นชื่อนี้เป็นครั้งแรก"

"ชื่อนี้ทำให้นึกถึงรางวัลชนะเลิศรอบแรกของการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ปีนี้เลย นิยายไซไฟขนาดสั้นเรื่อง 'เฮ้ย ออกมาเดี๋ยวนี้' ผู้เขียนก็ชื่อลู่ชิงเฟิงเหมือนกัน แต่คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกมั้ง คนนั้นเป็นชื่อจริง ส่วนคนนี้น่าจะเป็นนามปากกา"

"ช่างเถอะน่า เขียนดีก็พอแล้ว ถ้าตั้งใจพัฒนาในสายนี้ต่อไป วงการก็จะมีเทพแห่งการสืบสวนเพิ่มมาอีกคน นิยายสืบสวนในประเทศมีหวังรุ่งแล้ว"

"อย่าเพิ่งหวังรุ่งเลย สโลแกนนี้ตะโกนกันมากี่รอบแล้ว พอมีหน้าใหม่โผล่มาสักคนก็ต้องตะโกนทีหนึ่ง สุดท้ายเป็นไงล่ะ เกือบเหี่ยวเฉาจนมองไม่เห็นแล้ว"

"หน้าใหม่ก็ตะโกนเรื่องรุ่งกันไป หน้าเก่าเขาปลงกันหมดแล้ว ตอนนั้นที่ต้าล่าปาเฉิงเปิดตัวก็พูดแบบนี้แหละ ผ่านไปแค่ไม่กี่ปี สมองก็ตัน เขียนออกมาขยะจัด"

"มึงจะพูดถึงคนอื่นก็พูดไป จะมาแท็กกูเพื่ออะไร อยากโดนด่าใช่ไหม"

บัญชีตัวเลขบัญชีหนึ่งพลันเด้งออกมา

"ตัวจริงเหรอเนี่ย"

หน้าใหม่ยังคงสงสัย แต่หน้าเก่ายกพวกรุมสกรัมแล้ว

"ไอ้โง่เอ๊ย วันๆ นอกจากส่องจอแล้วมึงทำอะไรเป็นอีก ขอร้องล่ะ ไปขัดเกลาพล็อตเรื่องห่วยแตกของมึงเถอะ"

"ก็แค่มีผลงานเก่าๆ คอยค้ำกะลาหัวอยู่หรอก ไม่งั้นมึงคิดว่าผลงานใหม่ของมึงจะได้ลงตีพิมพ์ต่อเนื่องใน 'สืบสวนกาลเวลา' เหรอ"

"ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นเอโดงาวะ รัมโปแห่งหัวเซี่ยอีก มึงคู่ควรเหรอ"

"ไม่มีของแล้วยังฝืนทำ แปลกประหลาดเพื่อความแปลกประหลาด น่าสมเพชชะมัด"

ขณะนี้ เจียงเฉิงที่นั่งอยู่ที่บ้านแทบจะประสาทแดก

เขาสู้กับผู้คนเพียงลำพัง สองมือกดแป้นพิมพ์บนหน้าจอรัวจนแทบไฟลุก

ทว่าน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ เมื่อเห็นคนด่าเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความโมโหจึงแคปภาพข้อความเหล่านี้ทั้งหมดแล้วโพสต์ลงเวยป๋อ

"สังคมสมัยนี้มันเป็นอะไรกันไปหมด เด็กใหม่คนเดียวยังกล้ากร่างขนาดนี้ ยังไงซะฉันก็เป็นนักเขียนมีชื่อเสียง มีหนังสือยอดขายทะลุล้านเล่ม ผลงานจับต้องได้ตั้งอยู่ตรงนี้แท้ๆ คิดจะเหยียบฉันเพื่อไต่เต้า อย่างน้อยก็ช่วยเอาผลงานออกมาโชว์หน่อยเถอะ"

ผู้ติดตามบนเวยป๋อของเขามีไม่น้อย ความคิดเห็นด้านล่างจึงทะลุหลักพันอย่างรวดเร็ว

"คนนี้เป็นบ้าอะไรของเขาครับ"

ลู่ชิงเฟิงไม่รู้เรื่องนี้เลย ตอนที่หยางซิ่วซิ่วเอามาให้เขาดู เขาถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

"ล่วนปู้เฉิง ตัวอย่างคลาสสิกของพวกดังเปรี้ยงจากหนังสือเล่มเดียว สไตล์การเขียนคล้ายกับเอโดงาวะ รัมโป นักเขียนชื่อดังคนนั้นของฝูซังมาก แต่ก็ใส่เอกลักษณ์ของตัวเองเข้าไปด้วย ในประเทศเราถือว่ามีสไตล์นี้อยู่คนเดียวเลยค่ะ"

หยางซิ่วซิ่วแนะนำ

เอโดงาวะ รัมโป ได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาแห่งนิยายสืบสวนของฝูซัง ตัวเขาเป็นนักเขียนสายฮอนคาคุขนานแท้ ทว่าฉากและเซ็ตติงในหนังสือของเขากลับพิสดาร พิลึกพิลั่น และมืดมน

ตัวละครปลายปากกาของเขามักมีด้านมืดทางจิตใจที่ประหลาดและบิดเบี้ยว เพื่อสะท้อนความซับซ้อนและเปราะบางของสันดานมนุษย์

เรื่องราวที่เขาร้อยเรียงขึ้นมามักเน้นไปที่ความสุดโต่งและผิดแผกไปจากปกติ

ยกตัวอย่างเช่นผลงานเรื่อง "เก้าอี้มนุษย์" ของเขา ช่างฝีมือคนหนึ่งยัดตัวเองเข้าไปซ่อนอยู่ในเก้าอี้ เพื่อจินตนาการถึงรูปร่างหน้าตาและชีวิตของผู้คนที่ผลัดกันมานั่งทับบนตัวเขา

เซ็ตติงที่พิลึกพิลั่นพรรค์นี้แฝงไปด้วยกลิ่นอายความสยองขวัญระทึกขวัญสไตล์ญี่ปุ่นอย่างเด่นชัด

การจะทำให้คนยอมรับว่าสำนวนการเขียนคล้ายกับนักเขียนระดับนี้ได้ ย่อมแปลว่าต้องมีฝีมืออยู่บ้าง

แล้วไอ้ที่ด่าทอกันในเว็บบอร์ดนี่มันเรื่องอะไรกัน?

ดูเหมือนจะมองออกว่าเขากำลังสงสัยอะไร

หยางซิ่วซิ่วจึงพูดต่อ

"คนคนนี้ก็มีชื่อเสียงตั้งแต่ยังหนุ่มเหมือนกัน นิยายสืบสวนที่ตีพิมพ์ครั้งแรกขายได้เป็นล้านเล่ม ตัวเขาก็เลยลอย ลำพองใจถึงขั้นสถาปนาตัวเองเป็นเอโดงาวะ รัมโป แห่งหัวเซี่ย เที่ยวชี้หน้าวิพากษ์วิจารณ์นักเขียนรุ่นใหญ่คนอื่นๆ ไปทั่ว"

"พอต่อมายังไม่สะใจ ก็เริ่มหันมาวิจารณ์ประเด็นข่าวสังคม โจมตีเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อย จนคนพากันตั้งฉายาให้ว่า 'เฉิงโทรโข่ง'"

"ถ้าเป็นแค่เรื่องพวกนี้ แฟนคลับก็ยังพอทนไหวนะคะ แต่ปัญหาคือสไตล์การเขียนของเขาดันเริ่มเป๋เข้าสู่สายวิปลาสขึ้นเรื่อยๆ พล็อตเรื่องยิ่งเขียนก็ยิ่งแอบสแตรกต์หลุดโลก จนนักอ่านเริ่มไม่เอาด้วยแล้ว"

"ก็เลยกลายมาเป็นสภาพอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ"

"อ๋อ!"

ลู่ชิงเฟิงเข้าใจแล้ว

"เขาเคยเหยียบหัวคนอื่นเพื่อไต่เต้าขึ้นมา พอเห็นคนยกย่องผมแล้วกดเขาลง ก็เลยเกิดอาการหวาดระแวงคิดว่าตัวเองกำลังถูกเล่นงาน คิดไปเองว่าผมจะลอกเลียนแบบเส้นทางสร้างชื่อของเขาว่างั้นเถอะ"

"น่าจะเป็นแบบนั้นแหละค่ะ"

ลู่ชิงเฟิงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ป่าใหญ่ขนาดนี้จะมีนกสารพัดชนิดก็ไม่แปลกจริง ๆ

แต่คิดดูอีกทีก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ตั้งแต่โบราณมา ปัญญาชนต่างก็ชอบดูแคลนกันเองอยู่แล้ว เริ่มมาตั้งแต่ยุคร้อยสำนักประชันความคิดในยุคจ้านกั๋ว หวังอันสือกับซูตงโพก็ฟัดกันมาค่อนชีวิต ตู้มู่เคยใส่ร้ายไป๋จวีอี้ หลี่ชิงเจ้าก็ยังเคยจิกกัดซูซื่อใน "ฉือลุ่น"...

เรื่องแบบนี้มันเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น นี่กลับเป็นเรื่องดีสำหรับเขาเสียอีก

บัณฑิตในยุคโบราณล้วนอยากหาเรื่องดีเบตกับผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ทั้งหมดก็เพื่อสร้างชื่อให้ตัวเองทั้งนั้น

สถานการณ์ตอนนี้ก็แทบไม่ต่างกัน แถมฝ่ายนั้นยังเป็นคนเปิดประเด็นหาเรื่องเองก่อนด้วย

ที่สำคัญ คนที่สติแตกเป็นบ้าเป็นหลังก็คืออีกฝ่าย แล้วมีอะไรที่เขาจะรับไม่ได้กันล่ะ

ไม่ต้องไปสนใจหรอก

สภาพจิตใจของเขาสบายๆ ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย

"แล้วก็มีอีกจุดที่น่าสนใจนะคะ เธอลองดูคอมเมนต์ข้างล่างสิ มีกลิ่นอายแบบแฟนด้อมอยู่นิดหน่อยไหม"

"ประสาทปะ เสี่ยวลู่บ้านเราไปมีเรื่องกับแกตั้งแต่เมื่อไหร่ เก่งจริงก็ไปหาเรื่องไอ้พวกที่ด่าแกนู่น อย่ามาแตะต้องเสี่ยวลู่บ้านเรา"

"ปัญญาอ่อนสิ้นดี ตั้งแต่ต้นจนจบมีแต่นักอ่านพวกนั้นที่ชมว่าเสี่ยวลู่เขียนดี ตัวแกเองที่เสนอหน้าเข้ามารับตีนแท้ๆ ยังจะลากเขามาเกี่ยวได้อีก"

จำนวนคนอาจจะไม่เยอะ แต่พลังการต่อสู้ดุเดือดเลือดพล่านสุดๆ

เดิมทีแฟนคลับคลั่งรักของนักเขียนก็ไม่ได้มีเยอะอะไรอยู่แล้ว คนกลุ่มนี้จึงเริ่มเข้ายึดครองช่องคอมเมนต์ได้อย่างง่ายดาย