ตอนที่ 62 แกยังเหลืออะไร แกยังเป็นตัวอะไรได้อีก

"ฮ่า กูว่าแล้วไง ตัวจริงของเอ็กซ์ต้องเป็นหมอนี่ชัวร์!"

ยามพลบค่ำ รถตู้คันหนึ่งแล่นไปตามท้องถนน

ต้าโก่วที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับตบฉาดเข้าที่ต้นขา พลางตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น

เจ้าหัวกะลาที่กำลังขับรถอยู่สะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันมามองด้วยสายตาตัดพ้อ

"พี่ ตบขาผมน่ะ"

"แปลกตรงไหนวะ ตบขาตัวเองมันก็เจ็บสิ"

เจ้าหัวกะลาไม่กล้าเถียง ได้แต่เปลี่ยนเรื่องพูดแทน

"พี่ ในเมื่อพี่ชอบอ่านหนังสือ ทำไมตอนเรียนไม่ตั้งใจเรียนล่ะ ตอนนั้นพี่ผลการเรียนดีจะตาย ครูประจำชั้นมาตามลากให้ไปโรงเรียน พี่ยังดื้อไม่ยอมไปเลย"

"ถ้าตอนนั้นพี่สอบติดมหา'ลัยดี ๆ จบออกมาจะได้พาผมไปทำการใหญ่ ยังไงก็ดีกว่ามานั่งทวงหนี้ให้คนอื่นแบบตอนนี้ตั้งเยอะ"

"มึงจะไปรู้อะไร"

ต้าโก่วโยนนิตยสาร "สืบสวนกาลเวลา" ไปเบาะหลัง แล้วยกเท้าพาดขึ้นบนคอนโซลหน้ารถ

"สภาพตาแก่ที่บ้านกูเป็นแบบนั้น กูจะเรียนต่อไหวได้ไง สู้ตัดขาดแล้วรีบออกมาหาเงินดีกว่า จะได้ไม่ต้องไปสร้างความเดือดร้อนให้พวกครูประจำชั้นด้วย"

เขาตัดผมทรงสกินเฮด สกิลย้อมสีเหลืองขี้ม้า ในสภาพอากาศเดือนพฤษภาคมก็สวมเสื้อยืดรัดรูปลายหัวกะโหลก กางเกงขาเดฟ กับรองเท้าโลฟเฟอร์สไตล์เด็กแว้น

ท่าทางนักเลงอันธพาลไม่แคร์โลกแบบนั้น เดินผ่านถนนหมาเห็นยังต้องโดนซัดไปที

เจ้าหัวกะลาคิดตามแล้วพยักหน้าเห็นด้วย

"ตาแก่บ้านพี่นี่ไม่เหมือนคนจริง ๆ นั่นแหละ"

เพียะ!

ต้าโก่วฟาดมือไปฉาดหนึ่งทันที

"พูดจาอะไรของมึงวะ! ต่อให้เขาไม่ใช่คน เขาก็เป็นพ่อกู มึงด่าแบบนี้มันไม่เหมารวมกูไปด้วยเรอะ!"

เจ้าหัวกะลาหดคอหนี รีบเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างไว

"พี่ ช่วงก่อนพี่บอกว่ามีเพื่อนทำงานที่เมืองหลวงกำลังรุ่ง จะช่วยพาพวกเราเข้าวงการบันเทิงได้ไม่ใช่เหรอ ตกลงเรื่องเป็นไงบ้างแล้วล่ะพี่?"

"มีความหวังสูงลิ่วเลยล่ะ พอเก็บเงินค่ารถได้ครบเมื่อไหร่ ก็ตรงดิ่งไปเยี่ยนจิงได้เลย"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ต้าโก่วก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา

"เอาละ เลิกพูดมาก มองทางขับรถไป"

ทั้งสองขับรถตู้มาถึงใต้อาคารอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในเวลาไม่นาน

"ที่นี่แหละ"

พวกเขาเปิดประตูลงจากรถ เดินขึ้นไปยังชั้นห้า แล้วหาห้องตามป้ายเลขห้องจนเจอ

ทว่าพอเห็นของที่แขวนอยู่หน้าประตู ทั้งสองกลับต้องชะงักไป

ด้านซ้ายของประตูห้องมีธงเกียรติยศแขวนอยู่ บนนั้นปักตัวอักษรว่า 'มีจิตอาสา กล้าหาญผดุงคุณธรรม เชิดชูความถูกต้องในสังคม'

หน่วยงานที่มอบให้คือสำนักงานตำรวจท้องที่

ยิ่งไปกว่านั้น บนบานประตูยังมีกล่องติดผนังสำหรับใส่เอกสารติดอยู่สองกล่อง

กล่องด้านบนใส่ใบประกาศเกียรติคุณความกล้าหาญผดุงคุณธรรม ซึ่งออกโดยสำนักงานตำรวจเช่นเดิม

ส่วนกล่องด้านล่างเป็นรูปถ่ายร่วมกับนายตำรวจหลายนาย โดยมีเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนยืนอยู่ตรงกลางพร้อมรอยยิ้มสดใส

และสุดท้ายคือกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีข้อความเขียนไว้

'ผมยังไม่บรรลุนิติภาวะ'

'ลู่สือเฉียวหนีไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าเขาไปไหน'

'ถ้าพวกคุณหาตัวเขาเจอ ช่วยแจ้งผมทีนะครับ'

'ผมเองก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกัน'

"พี่ เอาไงดีล่ะเนี่ย?"

เจ้าหัวกะลาถึงกับตาค้าง

ต้าโก่วขมวดคิ้วมุ่นเช่นกัน นี่มันสถานการณ์ที่รับมือยากที่สุดชัด ๆ

เยาวชน นักเรียน แถมยังมีความสัมพันธ์กับพวกตำรวจอีก บัฟซ้อนกันมาแน่นเอี๊ยด

"พี่ พี่คิดว่ามีโอกาสเป็นของปลอมไหม ตาแก่กุ๊ยคนนั้นอาจจะหลอกพวกเราก็ได้นะ"

ต้าโก่วฉุกคิดขึ้นมาได้ จึงดันตัวลูกน้องพลางสั่ง

"ไปเคาะประตู"

"พี่ ห้องนี้ไม่มีคนอยู่ชัวร์ เคาะไปจะได้อะไรล่ะพี่?"

"มึงโง่หรือเปล่า กูให้มึงไปเคาะห้องอื่นโว้ย!"

"อ๋อ!"

เจ้าหัวกะลาเดินไปเคาะประตูห้องข้าง ๆ

"ใครคะ?"

ประตูแง้มออกเป็นช่องแคบ ๆ โดยมีโซ่คล้องล็อกไว้ด้านใน หญิงสาวหน้าตาเหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัยมองมาที่เจ้าหัวกะลาซึ่งดูท่าทางซื่อ ๆ พลางเอ่ยถาม

"มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?"

ต้าโก่วผลักเขาไปด้านข้าง แล้วโผล่หัวของตัวเองเข้าไปแทน

หญิงสาวระแวงขึ้นมาทันทีและทำท่าจะปิดประตูใส่

"คนสวย ๆ พวกผมไม่ใช่คนร้ายจริง ๆ นะ แค่อยากถามเรื่องข้างห้องหน่อยน่ะครับ"

คำพูดนี้ทำให้เธอชะงักมือ

"พวกคุณเป็นใครคะ?"

"ผู้ใหญ่ห้องข้าง ๆ ติดเงินพวกผมไว้ พวกผมเลยมาตามทวงหนี้น่ะครับ"

หญิงสาวครุ่นคิดขึ้นมาในใจ

"แต่เท่าที่ฉันรู้ ห้องข้าง ๆ มีแค่นักเรียนมัธยมปลายอยู่คนเดียวนะคะ ไม่เคยเห็นมีผู้ใหญ่อะไรเลย"

"เป็นไปไม่ได้มั้งครับ แค่เด็กมัธยมปลายคนเดียว จะใช้ชีวิตอยู่ได้ยังไง?"

ต้าโก่วพยายามหลอกล่อถามข้อมูลต่อ

"ได้ยินมาว่าพ่อแม่เขาหย่ากัน ไม่มีใครสนใจไยดีเขาเลย ลำพังแค่หาข้าวกินเองก็แทบจะไม่รอดแล้วค่ะ"

"ว่าแต่พวกคุณคงไม่ถึงกับไปรังแกเด็กหรอกใช่ไหมคะ?"

หญิงสาวพูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"ไม่หรอกครับไม่ ยัยคนสวยคิดมากไปแล้ว ยุคนี้เป็นสังคมนิติรัฐ ใครมันจะกล้าทำอะไรแบบนั้นกัน"

ต้าโก่วรีบโบกไม้โบกมือ

"งั้นก็ดีค่ะ"

หญิงสาวมองพวกเขาด้วยสายตาราวกับจับจ้องคนร้าย ก่อนจะค่อย ๆ ปิดประตูลง

"พี่ ดูเหมือนเรื่องจริงเลยแฮะ พวกเรายังต้องรอเขากลับมาอีกไหมเนี่ย?"

"ก็บอกแล้วไงว่าสังคมนิติรัฐ สังคมนิติรัฐ มาเฝ้าเด็กคนหนึ่งเนี่ยนะ อะไรวะ มึงจะเหาะขึ้นฟ้าไปไหน"

"พวกเราสองคนก็แค่ลูกจ้าง เดือน ๆ หนึ่งได้กี่บาทกันเชียว จะเอาชีวิตมาเสี่ยงทำไม!"

สั่งสอนลูกน้องเสร็จ ต้าโก่วก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก จากนั้นหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาเจ้านาย

อธิบายสถานการณ์ให้ฟังคร่าว ๆ

ทางนั้นตอบกลับมาคำเดียวว่ารับรู้แล้ว แล้วก็วางสายไป

ต้าโก่วพาลูกน้องหัวแตงโมเดินลงบันไดไปด้วยความสบายใจไร้กังวล

"พี่ พี่ว่าไอ้คนเกเรแก่นั่นเหมือนพ่อพี่ไหมล่ะ เด็กคนนั้นก็น่าสงสารอยู่นะ"

ทั้งสองคนขึ้นรถตู้ ลูกน้องหัวแตงโมก็เอ่ยขึ้น

ต้าโก่วไม่ได้ตอบอะไร เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง มองดูมันค่อย ๆ จางหายไป

รถยังคงไม่ได้สตาร์ทเครื่อง นั่งอยู่ในรถอยู่พักใหญ่ ลูกน้องหัวแตงโมถึงได้เอ่ยอย่างลังเล

"พี่ หรือพวกเราเลิกทำงานสายนี้กันเถอะ กลับบ้านกันดีกว่า"

ต้าโก่วเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

"กลับไปทำอะไร มึงดูสภาพกูสิ บ้านมีแต่ฝาผนังสี่ด้าน พ่อแม่ก็ไม่ต่างจากตายไปแล้ว นอกจากประสบความสำเร็จแล้ว กูก็ไม่มีทางเลือกอื่นเลย"

"แล้วมึงล่ะ มึงกลับบ้านนอกไปจะทำอะไรได้ นอกจากสืบทอดฟาร์มหมูของที่บ้าน มีบ้านมีรถตั้งกี่หลังกี่คันของพ่อมึง มึงบอกมาสิว่ามึงยังมีอะไรอีก มึงยังจะเป็นตัวอะไรได้?"

"อาสุ่ย คนเรามันต้องมีความฝัน"

สุดท้ายเขาก็ตบลงบนบ่าของลูกน้อง

"ผมเข้าใจแล้วครับพี่"

"อืม วางใจเถอะ อยู่ต่ออีกสักพัก เก็บเงินค่าเดินทางได้พอเมื่อไร พวกเราสองคนค่อยไปเมืองหลวงกัน"

"ออกรถได้"

ดีดก้นบุหรี่ออกนอกตัวรถ รถตู้เก่าคร่ำครึส่งเสียงคำรามดังกระหึ่มอย่างรับภาระหนัก ก่อนจะแล่นจากไป

"เป็นไปตามที่เธอว่า สองคนนั้นไปกันเร็วมาก แต่ก็กลัวว่าพวกเขาจะกลับมาอีกน่ะสิคะ"

พอกลับจากเรียนคาบทบทวนตอนค่ำ หยางซิ่วซิ่วก็มาหาลู่ชิงเฟิง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนหัวค่ำให้ฟังรอบหนึ่ง

ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงในตอนท้าย

"คงไม่หรอกครับ ผมแสดงให้เห็นแล้วว่าถ้าตามมารังควานผมจะมีปัญหาอะไรบ้าง แล้วก็บอกพวกเขาผ่านพี่ไปแล้วด้วยว่าลู่สือเฉียวไม่ได้สนใจลูกชายอย่างผมเลย การมาเสียเวลากับผมมีแต่จะได้ไม่คุ้มเสีย"

"ถ้าฉลาดพอก็คงไปตามหาพวกเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวของเขาเพื่อเค้นข้อมูลว่าเขาหนีไปไหนแล้ว"

"ถ้าอีกฝ่ายยังไม่รู้เรื่องรู้ราวขึ้นมาจริง ๆ ผมค่อยย้ายออกไปพักข้างนอกสักพักก็ได้ครับ"

ที่เขาไม่ได้หาที่พักใหม่ตั้งแต่แรก สาเหตุหลักก็เพราะเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียวจะถึงการสอบเกาเข่า หลังจากนั้นเขาก็ต้องจากที่นี่ไปแล้ว

การเช่าห้องใหม่ไม่คุ้มค่า และเขาก็ขี้เกียจวุ่นวายยุ่งยากด้วย

"เอาเถอะ เธอมีความคิดของตัวเองก็ดีแล้วล่ะจ้ะ"

หยางซิ่วซิ่วรู้ว่าเขาเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง จึงไม่ได้กังวลอะไรมากเกินไป

"แล้วก็ต้องขอแสดงความยินดีกับเธอด้วยนะ นิยายสืบสวนเรื่องใหม่กระแสในเน็ตมาแรงมากเลยทีเดียว"