ตอนที่ 61 เหมิงหยา ทาบทามต้นฉบับ

หลายวันต่อมา ทุกอย่างสงบเงียบไร้คลื่นลม

ลู่ชิงเฟิงยังคงแขวนของที่เตรียมไว้ทุกวันก่อนออกจากบ้าน ตกเย็นพอกลับมาก็คอยดูว่ามีร่องรอยคนแวะมาหรือไม่ ถ้าไม่มี วันรุ่งขึ้นเขาก็แขวนต่อ

เวลาล่วงเข้าสู่เดือนพฤษภาคม โรงเรียนจัดสอบจำลองครั้งที่สี่ ซึ่งโครงสร้างข้อสอบและความยากนั้นใกล้เคียงกับการสอบเกาเข่าอย่างยิ่ง แต่ผลคะแนนกลับไม่สู้ดีนัก

คะแนนของนักเรียนห้องสองทั้งห้องลดฮวบจากปกติอย่างเห็นได้ชัด ความยากของการสอบเกาเข่ารอบนี้ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

ทว่าลู่ชิงเฟิงกลับมีความก้าวหน้าอย่างไม่คาดคิด

"เชี่ย คะแนนภาษาจีนกับประวัติศาสตร์ของแกทำไมสูงกว่าฉันอีกวะ"

หลังจากแจกคะแนนสอบออกมาแล้ว ทั้งสี่คนก็มารวมตัวกันที่โต๊ะของโหวเสี่ยวปิง

หลังเทียบผลคะแนนกัน หลิวซินก็อุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ลู่ชิงเฟิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มตาหยี

"พี่ชายคนนี้ก็รักศักดิ์ศรีเหมือนกันนะโว้ย"

ความจริงแล้วเหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก ที่วิชาภาษาจีนและประวัติศาสตร์ได้คะแนนระดับนี้ เป็นอานิสงส์จากการที่เขาต้องสะสมข้อมูลเพื่อสร้างภาพลักษณ์นักเขียน ทำให้ได้อ่านหนังสือไปไม่ใช่น้อยจริง ๆ

เมื่อเทียบกับสายวิทย์ที่เน้นการคิดเชิงตรรกะ ข้อสอบสายศิลป์ค่อนข้างอาศัยมุมมองความคิด และมีสัดส่วนของอัตวิสัยสูงกว่า

ยิ่งอ่านหนังสือมาก ก็ยิ่งตอบได้ลึกซึ้งและมีชั้นเชิงขึ้น

ไม่เหมือนคณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษ ที่ถ้าไม่เข้าใจก็คือไม่เข้าใจจริง ๆ

ดังนั้น คะแนนวิชาพวกนั้นของเขาจึงดิ่งลงเหว แย่ยิ่งกว่าปกติเสียอีก

พวกเขาอยู่ห้องสายศิลป์ คะแนนรวมเจ็ดวิชาของเขาได้ราว ๆ สองร้อยคะแนน เทียบกับเมื่อก่อนที่ได้แค่ร้อยเดียว ก็นับว่าก้าวหน้าขึ้นมาจริง ๆ

ลวี่ฮุยดีกว่าเขาหน่อย ได้สองร้อยหกสิบกว่าคะแนน หลิวซินสูงขึ้นไปอีกนิด ได้สองร้อยแปดสิบคะแนน

สุดท้ายคือเด็กหัวกะทิหนึ่งเดียวในกลุ่มสี่คนอย่างโหวเสี่ยวปิง

ห้าร้อยแปดสิบสองคะแนน หากเทียบกับเกณฑ์คะแนนของปีก่อน ๆ คะแนนระดับนี้สอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำได้อย่างสบาย

แต่เจ้าตัวกลับไม่พอใจนัก เพราะปกติเขาสอบได้ราว ๆ หกร้อยคะแนน หากสอบเกาเข่าได้คะแนนระดับนั้นจริง ๆ การจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในโครงการ 211 ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ตอนนี้ เขาจึงกำลังนั่งงัดข้อกับข้อที่ทำผิดบนกระดาษคำตอบอย่างเอาเป็นเอาตาย

พวกเขาเห็นท่าทางแบบนั้นจึงไม่ได้เข้าไปกวน

"ไป ไปเยี่ยวกัน"

เด็กผลการเรียนแย่สามคนไม่มีภาระทางใจอะไร พอโยนข้อสอบทิ้งได้ก็ชวนกันไปลงดันเจี้ยนในห้องน้ำ

"แป๊บหนึ่ง"

ลวี่ฮุยยัดขนมขบเคี้ยวของตัวเองเข้าใต้โต๊ะเรียนก่อน

มันเป็นขนมที่เรียกว่าหลอดดูดผง เป็นหลอดสั้น ๆ ที่ข้างในบรรจุผงหลากสี มีสารพัดรสชาติ

"มึงไปสรรหามาจากไหนเนี่ย"

ลู่ชิงเฟิงนับถือเขาจริง ๆ

ขนมแบบนี้เป็นของที่ชาติก่อนตอนเขาเรียนประถมกับมัธยมต้นถึงจะมีให้เห็น เดี๋ยวนี้แทบไม่ค่อยเจอแล้ว

แถวโรงเรียนมัธยมสามก็ไม่เห็นมีขายนี่หว่า

"แถวบ้านฉันมีโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง มีคุณยายคนหนึ่งขายอยู่น่ะ"

"คราวหน้าซื้อมาเผื่อฉันบ้างสิ"

ลู่ชิงเฟิงเองก็ชอบขนมพวกนี้อยู่เหมือนกัน

พูดคุยกันพลาง ทั้งสามคนก็กอดคอกันเดินออกไปข้างนอก

พอถึงหน้าประตูห้องก็เกือบชนเข้ากับคนคนหนึ่ง ทำเอาทั้งสามคนตกใจจนต้องถอยหลังกรูด

พอมองดูดี ๆ ถึงเห็นว่าเป็นโจวจิ้ง

ขอบตาของเธอแดงก่ำ ดูเหมือนเพิ่งร้องไห้มา เธอเงยหน้ามองทั้งสามคนแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้

"ลู่ชิงเฟิง ครูเฉินเรียกหานาย ให้ไปหาหน่อย"

พูดจบ เธอก็เดินเลี่ยงทั้งสามคนกลับเข้าห้องเรียนไป

"รอบนี้เธอสอบพังแน่ ๆ คงโดนครูเฉินดุมาแหง"

หลิวซินกระซิบเบา ๆ

ลู่ชิงเฟิงยักไหล่

"พวกแกสองคนไปก่อนเลย ฉันจะไปห้องพักครูเฉิน"

"ครูเฉิน เรียกผมเหรอครับ"

"มาแล้วเหรอ นั่งสิ"

ในห้องพักครูมีครูเฉินอยู่คนเดียว เธอกำลังเก็บโต๊ะอยู่ พอเห็นเขาเดินเข้ามาก็วางของไว้ข้าง ๆ

"คะแนนภาษาจีนรอบนี้ก้าวหน้าขึ้นเยอะเลยนะ"

"หลัก ๆ คือพื้นฐานผมแย่ พอพัฒนาขึ้นมามันเลยดูเร็วครับ"

ลู่ชิงเฟิงเอ่ยอย่างถ่อมตัว

"เธอนี่รู้จักตัวเองดีจริงนะ"

ครูเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"ความจริงเธอฉลาดมาก ถ้าเมื่อก่อนตั้งใจเรียน คะแนนคงไม่เป็นแบบตอนนี้หรอก สอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้สบายอยู่แล้ว"

"แต่ว่า ตอนนี้เธอยังมีอีกเส้นทางหนึ่ง ถือว่ายังไม่สาย ช่วงนี้ได้เตรียมตัวดีไหม"

"ครับ ผมอ่านเรียงความยอดเยี่ยมของการประกวดถ้วยรางวัลวรรณกรรมปีก่อน ๆ บนเน็ตหมดแล้ว แล้วหนังสือที่ครูเฉินให้มา ผมก็อ่านทุกวันเลยครับ"

"งั้นก็ดีแล้ว"

ครูเฉินเอ่ยอย่างเบาใจ

"เธอมีพรสวรรค์ด้านการเขียนมาก แต่ก็ชะล่าใจไม่ได้นะ การเขียนเรียงความตามหัวข้อที่กำหนดไม่เหมือนกับการเขียนตามปกติของเธอหรอก"

"ต้องกำหนดแนวคิดหลักให้ชัดเจนก่อนค่อยลงมือเขียน ระวังเป็นพิเศษอย่าให้ออกนอกหัวข้อ ไม่อย่างนั้นต่อให้เขียนดีแค่ไหนก็ไม่ได้อันดับดี ๆ หรอกนะ"

"สุดท้ายก็คือดูแลความสะอาดเรียบร้อยของกระดาษคำตอบ เขียนผิดอย่าไปลบจนเลอะเทอะ ให้ขีดฆ่าด้วยเส้นทแยงมุมไปเลย"

ครูเฉินกำชับเรื่องเหล่านี้ทีละข้ออย่างใส่ใจ

ความจริงเรื่องที่ควรพูดก็ได้พูดไปหลายรอบแล้ว

แต่ลู่ชิงเฟิงก็ยังคงตั้งใจฟังอยู่ดี

"เรื่องอื่นครูก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วล่ะ เธอเดินมาถึงวันนี้ได้ก็พึ่งตัวเองทั้งนั้น สู้ ๆ เขานะ"

ครูเฉินตบไหล่เขาเบา ๆ ในตอนท้าย

"ยังไงก็ต้องขอบคุณครูเฉินที่คอยช่วยเหลือผมมาตลอดครับ"

ลู่ชิงเฟิงลุกขึ้นแล้วโค้งคำนับให้อย่างจริงใจ

อาชีพครูนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ ยื่นมือเข้าไปยุ่งมากไป คนก็หาว่าแส่ไม่เข้าเรื่อง

แต่ถ้าไม่ยุ่งเลย ก็จะโดนว่าไม่มีความรับผิดชอบ

ยกตัวอย่างจากร่างเดิม สภาพที่ย่ำแย่ทุกคนต่างก็มองเห็น ครูคอยคุมนักเรียนในห้องของตัวเองได้ พยายามไม่ให้เขาโดนรังแกได้

แต่จะให้ก้าวก่ายลึกไปถึงครอบครัวเพื่อช่วยเขาได้หรือ

อาจจะมีครูแบบนั้นอยู่บ้าง แต่เมื่อมองไปทั่วประเทศ จะมีสักกี่คนกัน

ครูส่วนใหญ่ล้วนพร้อมจะหยิบยื่นความช่วยเหลือให้อย่างไม่หวงแหนในยามที่ตัวนักเรียนเองยินดีที่จะพยายาม

หากตัวเธอติดหล่มอยู่ในโคลนดูดอยู่แล้ว เชือกยื่นมาถึงมือแล้ว แต่ยังไม่ยอมคว้าเอาไว้

ถึงตอนนั้น เธอจะไปโทษคนอื่นที่ไม่ยอมช่วยชีวิตเธอได้อย่างไร

โศกนาฏกรรมของร่างเดิมก็อยู่ที่ตรงนี้นี่เอง

ทว่าครูในโรงเรียนแห่งนี้ล้วนเป็นครูที่ดีและปกติทั่วไป

ลู่ชิงเฟิงเองก็เป็นคนที่เข้าใจโลกและเหตุผล เขาจึงรู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ

ครูเฉินประคองเขาให้ลุกขึ้นตรง

"เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่ครูควรทำอยู่แล้วล่ะ ครูไม่ได้คิดว่าช่วยอะไรเธอมากมายเลย หลัก ๆ ก็เพราะเธอเอาถ่านด้วยตัวเองต่างหาก"

"เอาล่ะ ๆ คำพูดซ้ำซากพวกนี้ไม่ต้องพูดวนไปวนมาแล้ว ยังมีอีกเรื่องที่จะบอกเธอ นิตยสาร 'เหมิงหยา' ส่งข้อความมา อยากทาบทามขอต้นฉบับจากเธอน่ะ"

"นิตยสาร 'เหมิงหยา' เหรอครับ"

"ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้เธอลงแข่งการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ในนามของโรงเรียน ต้นฉบับก็ส่งจากคอมพิวเตอร์และอีเมลของครู ทางนั้นไม่มีข้อมูลติดต่อของเธอ ก็เลยส่งข้อความมาหาครู"

ลู่ชิงเฟิงเกาหัว รู้สึกสับสนเล็กน้อย

แค่เรียงความเรื่องเดียวก็อยากทาบทามขอต้นฉบับแล้ว ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ

"เฮ้ย ออกมาเดี๋ยวนี้" คุณภาพดีเลิศสูงส่งระดับตึกสามสี่ชั้นก็จริง แต่แนวทางมันไม่ค่อยเข้ากับนิตยสารเล่มนี้สักเท่าไรนะ

'เหมิงหยา' เป็นตัวแทนของวรรณกรรมเยาวชน แค่ดูจากคอลัมน์ในนิตยสารก็รู้แล้ว

ตระกูลนิยาย, ธารน้ำใสในรั้วโรงเรียน, เรื่องในใจวัยรุ่น, สแกนรั้วโรงเรียน, สัมผัสประเภทที่หนึ่ง, แฟกซ์ต่างแดน, หน้าชมรม และอื่น ๆ

ผลงานหลัก ๆ ของเขาในตอนนี้เน้นไปที่นิทาน ซึ่งต่างจากแบรนด์วัฒนธรรมอย่าง 'เหมิงหยา' ค่อนข้างมาก

"ครูเดาว่าคงเป็นเพราะคุณค่าของถ้วยรางวัลวรรณกรรมเป่ยต้า ที่ทำให้ 'เหมิงหยา' อยากจะลงเดิมพันไว้ล่วงหน้าน่ะ"

"นิตยสารเล่มนี้ได้ชื่อว่าเป็นแหล่งบ่มเพาะนักเขียนรุ่นเยาว์ ศักยภาพที่เธอแสดงออกมาในตอนนี้คุ้มค่าพอให้พวกเขาทำแบบนั้น ยังไงเสียก็แค่ส่งอีเมลมาสักฉบับ สำนักนิตยสารมีแต่ได้กับได้ ไม่มีขาดทุนอยู่แล้ว"

ข้อสันนิษฐานของครูเฉินฟังดูมีเหตุผลทีเดียว

ลู่ชิงเฟิงก็คิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน

"ทางนั้นให้ช่องทางติดต่อครูมา เธอจดไว้สิ ไว้รอให้การประกวดถ้วยรางวัลวรรณกรรมจบก่อนค่อยคิดว่าจะส่งหรือไม่ส่งต้นฉบับนะ"

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้ารับปาก หลังจากจดข้อมูลติดต่อของบรรณาธิการ 'เหมิงหยา' ไว้แล้ว เขาก็กล่าวลาแล้วเดินออกมา

ตอนเที่ยง เขาออกไปร้านหนังสือข้างนอกเพื่อซื้อนิตยสาร 'สืบสวนกาลเวลา' มาเล่มหนึ่ง

นิยายสืบสวนสอบสวนเรื่องแรกของเขาได้รับการตีพิมพ์ลงในนั้นแล้ว