ตอนที่ 60 ปัญหาที่ลู่สือเฉียวนำมา

ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจจะปลดล็อกพรสวรรค์ที่เกี่ยวข้องขึ้นมาก็ได้ ลู่ชิงเฟิงจึงไม่รีบร้อน

"แล้วพี่ซิ่วซิ่วล่ะครับ ในอนาคตวางแผนไว้อย่างไรบ้าง จะทำงานที่สำนักนิตยสารต่อไปเรื่อยๆ หรือเปล่า"

หลังจากคุยเรื่องของตัวเองจบ เขาก็หันไปถามพี่สาวข้างบ้าน

"ฉันเหรอ"

หยางซิ่วซิ่วมองไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า ซึ่งมีเรือเป็ดลอยไปลอยมาอยู่สองสามลำ

"ความจริงฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พอเรียนจบมหาวิทยาลัย พ่อกับแม่ก็ฝากฝังให้ฉันเข้ามาทำงานที่สำนักนิตยสาร 'วรรณกรรมเยาวชน' งานนี้จะว่าชอบหรือไม่ชอบก็พูดได้ไม่เต็มปาก แค่ในเมื่อทำแล้วก็ต้องตั้งใจทำให้ดีที่สุดน่ะ"

ฐานะทางบ้านของหยางซิ่วซิ่วค่อนข้างดี พ่อเป็นหมอ แม่เป็นครู นับว่าเป็นครอบครัวผู้ดีมีการศึกษา

ที่บ้านมีลูกสาวคนเดียว จึงค่อนข้างตามใจเธอพอสมควร

เธอเรียนเอกวรรณคดีคลาสสิกตอนอยู่มหาวิทยาลัย ซึ่งก็มีแต่ครอบครัวแบบเธอนี่แหละที่พ่อแม่ไม่ว่าอะไร

หากเป็นครอบครัวทั่วไปคงเลือกสาขาที่หางานง่ายไว้ก่อนแล้ว

หลังเรียนจบแล้วหางานยาก พ่อแม่ก็เป็นคนจัดการให้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้ขึ้นมานั่งตำแหน่งบรรณาธิการตั้งแต่อายุยังน้อยแทนที่จะต้องเริ่มจากผู้ช่วยหรอก

ทว่าความสามารถในการทำงานของเธอก็ถือว่าใช้ได้จริง ทั้งยังเป็นคนถ่อมตัว จึงเข้ากับคนอื่นได้ดี

"เทียบกับการนั่งอยู่ในออฟฟิศทุกวันแล้ว ฉันอยากออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอก ไปดูทิวทัศน์ที่แปลกตามากกว่า"

เรื่องนี้ลู่ชิงเฟิงเข้าใจดี

ยิ่งอ่านหนังสือมากเข้า ก็ยิ่งเฝ้าฝันถึงทิวทัศน์ที่พรรณนาไว้ในเล่ม และคาดหวังว่าสักวันจะได้ไปเห็นด้วยตาตัวเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาอยู่ที่เดิมนานๆ

"หนีจากที่ที่ตัวเองอยู่จนเบื่อ ไปเที่ยวในที่ที่คนอื่นเขาอยู่จนเอียนสินะครับ"

หยางซิ่วซิ่วชะงักไปนิด ก่อนจะหลุดขำพรวดออกมา

"ฟังดูไม่ค่อยเพราะเท่าไหร่ แต่ก็จริงของเธอนะ"

"เธอนี่นะ หันมาสนใจเรื่องของตัวเองก่อนเถอะ เตรียมตัวแข่งถ้วยรางวัลวรรณกรรมให้ดีๆ ฉันได้ยินมาว่าเกณฑ์การคัดเลือกของการประกวดนี้เข้มงวดมาก มีอยู่ตั้งหลายปีที่ไม่มีนักเรียนผ่านการคัดเลือกเลยแม้แต่คนเดียว"

ลู่ชิงเฟิงเอนหลังพิงอย่างสบายอารมณ์แล้วพูดว่า

"ไม่มีอะไรต้องเตรียมตัวมากหรอกครับ ถ้วยรางวัลวรรณกรรมเป่ยต้าเป็นเรียงความตามหัวข้อที่กำหนด สิ่งที่ทดสอบคือไหวพริบเฉพาะหน้า ขอแค่ควบคุมสติให้มั่นคง แล้วดึงสิ่งที่สั่งสมมาในชีวิตประจำวันออกมาใช้ก็พอแล้ว"

หยางซิ่วซิ่วเอียงคอมองเขาแวบหนึ่งพลางยิ้ม

"เอาเถอะ ตั้งใจพยายามเข้านะ ชีวิตมหาวิทยาลัยน่ะน่าสนุกมาก ถ้าสอบเข้าได้ก็ควรไปเรียน"

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้า

ทั้งสองคนนั่งเล่นอยู่ในสวนสาธารณะจนถึงเที่ยง กินบะหมี่หมูชิ้นโตสูตรเด็ดข้างนอกเป็นมื้อกลางวัน จากนั้นจึงเดินทางกลับบ้าน

ทันทีที่เปิดประตู เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ลู่สือเฉียวกลับมาแล้ว

เมื่อเทียบกับตอนที่เจอกันคราวก่อน สภาพของชายวัยกลางคนผู้พึ่งพาไม่ได้คนนี้ดูซอมซ่อรุงรังขึ้นกว่าเดิมมาก

ผมเผ้ามันเยิ้ม เสื้อผ้ายับยู่ยี่ หนวดเคราขึ้นรกรุงรัง ไม่รู้ว่าไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้ว

ขอบตาดำคล้ำทั้งสองข้าง แถมตัวยังผอมลงไปถนัดตา

"กลับมาแล้วเหรอ วันนี้ทำไมไม่ไปเรียนล่ะ"

เขานั่งคอตกอยู่ข้างเตียง พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็สะดุ้งเงยหน้าขึ้นมองอย่างระแวดระวัง

พอเห็นว่าเป็นลู่ชิงเฟิงถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเอ่ยถามอย่างหมดเรี่ยวแรง

"วันนี้วันหยุดครับ"

ลู่ชิงเฟิงตอบเสียงเรียบ

"อ้อ"

ลู่สือเฉียวไม่ได้สนใจวันที่นัก เขากำลังจมดิ่งอยู่ในสภาพหดหู่สิ้นหวังอย่างหนัก

ภายในห้องไม่มีใครพูดอะไร จนตกอยู่ในความเงียบงันชวนอึดอัด

ผ่านไปครู่ใหญ่ จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมา

"แกมีเงินติดตัวบ้างไหม"

ลู่ชิงเฟิงหรี่ตาลง

ว่าแล้วเชียว เรื่องราวมันต้องดำเนินมาถึงขั้นนี้จนได้

เขาเตรียมใจไว้ล่วงหน้านานแล้ว เพราะพวกผีพนันทั้งหลาย ตราบใดที่ยังคิดไม่ได้และไม่ยอมกลับตัว สุดท้ายก็ต้องลงเอยด้วยสภาพแบบนี้ทั้งนั้น

ไม่มีข้อยกเว้นเลยสักราย

"ไปกู้มาเท่าไหร่"

เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ไม่เท่าไหร่หรอก เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้ เด็กอย่างแกไม่ต้องมายุ่ง"

ลู่สือเฉียวพูดอ้อมแอ้มบ่ายเบี่ยง

เขาชะงักไปนิดแล้วพูดต่อ "ฉันกลับมาก็แค่อยากมาดูแกให้เห็นกับตา แล้วก็บอกให้รู้ไว้ว่าช่วงนี้ฉันอาจจะต้องออกไปทำงานข้างนอก คงไม่ได้กลับมาอีกพักใหญ่ แกดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะโอนเงินมาให้เป็นประจำเอง"

พูดจบก็ลุกขึ้น ลากกระเป๋าเดินทางใบเก่าคร่ำครึออกมาจากมุมห้อง แล้วเก็บเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นของตัวเองในตู้ออกมา

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยังหยิบพวกอาหารสำเร็จรูปกับขนมขบเคี้ยวที่ลู่ชิงเฟิงซื้อมาใส่ยัดเข้าไปในกระเป๋าอีกไม่น้อย

ดูจากท่าทางแล้ว วันนี้ตั้งใจจะหนีหัวซุกหัวซุนชัดๆ

ลู่ชิงเฟิงได้แต่มองเขาด้วยสายตานิ่งสงบ

จัดของเรียบร้อย ลู่สือเฉียวก็ลากกระเป๋ามาถึงหน้าประตู มองมาที่เขา อ้าปากทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรอีก

แต่เมื่อเผชิญกับแววตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ของลู่ชิงเฟิง สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เอ่ยปาก

ได้แต่ลากกระเป๋าเดินทางจากไปอย่างหงอยๆ

"เฮ้อ"

มองดูประตูที่ปิดลง ลู่ชิงเฟิงถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

พ่อตัวดีสร้างเรื่องแท้ๆ!

ชีวิตเพิ่งจะเริ่มดีขึ้นแท้ๆ ก็ดันก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ขึ้นมาอีก

ช้ากว่านี้อีกสักหน่อย รอให้ฉันไปเรียนมหาวิทยาลัยก่อนไม่ได้หรือไง

ไม่ต้องเดาก็รู้ ตอนลู่สือเฉียวกู้เงินนอกระบบดอกเบี้ยมหาโหดนั่น ต้องทิ้งที่อยู่นี้ไว้แน่นอน

พลันที่คนพวกนั้นพบว่าเขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ก็ต้องบุกมาถึงหน้าบ้านอย่างแน่นอน

เขาแค่อยากสอบเกาเข่าให้ผ่านไปอย่างสงบสุข ทำไมมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้นะ

เขาถอนหายใจ ควักโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออก

"ฮัลโหลครับ พี่เถา"

"ชิงเฟิง ปกติไม่ค่อยเห็นเธอติดต่อมาเลยนะ"

ฝั่งตรงข้ามส่งเสียงหัวเราะอย่างสดใสของชายหนุ่มกลับมา

นั่นคือเถาจ้าวถิง พ่อของเด็กที่ถูกลักพาตัวในคราวนั้น และเป็นทนายความ

หลังจากเกิดเรื่องขึ้น สองสามีภรรยาก็ซาบซึ้งในบุญคุณของเขาเป็นอย่างมาก และมาหาถึงบ้านหลังจากนั้นไม่นาน

ลู่ชิงเฟิงเองก็ตั้งใจจะผูกมิตรด้วย ไปๆ มาๆ ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายจึงนับว่าดีไม่น้อย

เหลือแค่อย่างเดียวคือยังไม่ได้ให้เด็กน้อยรับเขาเป็นพ่อทูนหัวเท่านั้นเอง

"พี่เถาครับ ผมมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อย คือถ้าคนรุ่นพ่อแม่ไปเล่นการพนันข้างนอกแล้วติดหนี้ ลูกมีหน้าที่ตามกฎหมายต้องชดใช้แทนไหมครับ"

ทางฝั่งนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาในอีกชั่วครู่

"พี่ขอตอบคำถามของเธอก่อนนะ ประเทศเราไม่มีกฎหมายเรื่องพ่อเป็นหนี้แล้วลูกต้องชดใช้แทน อีกอย่างการพนันในประเทศเราก็ผิดกฎหมาย ดังนั้นหนี้พนันจึงเป็นหนี้ผิดกฎหมาย ไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย"

"แล้วถ้าพวกทวงหนี้บุกมาถึงหน้าบ้านล่ะครับ"

"นี่ก็เป็นจุดที่พี่ค่อนข้างกังวลเหมือนกัน เพราะพวกปล่อยเงินกู้นอกระบบในตลาดมืดจะไม่ค่อยเล่นตามกฎ"

"แต่อายุเธอยังน้อยอยู่ตรงนี้ พวกนั้นไม่มีทางกล้าทำอะไรรุนแรงเกินเลยหรอก น่าจะเน้นมาก่อกวนมากกว่า"

แบบนั้นยิ่งน่าขยะแขยงเข้าไปใหญ่

ถ้าเรื่องนี้ลามไปถึงที่โรงเรียน ชื่อเสียงที่เพิ่งจะดีขึ้นมาคงต้องพังพินาศอีกรอบแน่

สร้างเรื่องชะมัด!

ลู่ชิงเฟิงนึกอยากจะบีบคอลู่สือเฉียวให้ตายไปให้รู้แล้วรู้รอด

เถาจ้าวถิงก็น่าจะนึกถึงจุดนี้ได้เหมือนกัน เขานิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า

"จริงสิ คราวก่อนที่เธอช่วยลูกของพี่ไว้ แถมยังช่วยตำรวจจับขบวนการค้ามนุษย์พวกนั้นได้ น่าจะมีธงเกียรติยศกับใบประกาศนียบัตรอยู่นี่นา"

"มีครับ"

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้า

"ถ้าพวกนั้นบุกมาหาจริงๆ เธอก็เอาของพวกนี้ออกมาโชว์ น่าจะพอทำให้พวกมันเพลาๆ มือลงได้บ้าง"

ดวงตาของลู่ชิงเฟิงเป็นประกายขึ้นมาทันที คำพูดนี้ช่วยสะกิดต่อมความคิดเขา ทำให้เขานึกถึงลูกเล่นวิธีจัดการที่ทำได้อีกเพียบ

"ผมรู้แล้วครับว่าจะต้องทำยังไง ขอบคุณครับพี่เถา งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ ไว้ว่างๆ ผมจะเลี้ยงข้าวพี่สักมื้อ"

เขาเดินออกจากบ้าน ตรงไปยังสถานีตำรวจ แล้วตามหาอู๋หมิงผู้เป็นหัวหน้าสถานี

เรื่องเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน ทั้งอู๋หมิงและเจ้าหน้าที่ตำรวจชุดทำคดีในตอนนั้นต่างก็ยังจำเขาได้

ลู่ชิงเฟิงแจ้งจุดประสงค์ อู๋หมิงเองก็ตรงไปตรงมา ลากนายตำรวจประจำสถานีมาร่วมถ่ายรูปกับเขาด้วยกัน

จากนั้น เขาก็แวะไปร้านหนังสือเพื่อซื้อของบางอย่าง พร้อมทั้งพรินต์รูปถ่ายออกมา

พอกลับถึงบ้าน เขาก็วุ่นวายอยู่พักใหญ่

สุดท้ายเมื่อกวาดตามองผลงานชิ้นโบแดงของตัวเองบนประตู เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

คราวนี้คงไม่มีปัญหาแล้วล่ะมั้ง