ตอนที่ 59 ความคิดเรื่องการแต่งเพลง

"เธอยังเล่นโต่วอินด้วยเหรอเนี่ย ผู้ติดตามไม่น้อยเลยนะ"

วิดีโอที่ลู่ชิงเฟิงเปิดให้เธอดูโพสต์อยู่บนโต่วอิน เป็นคลิปบันทึกขั้นตอนการซ้อมไวโอลินในแต่ละวันของเขา

แต่ละคลิปไม่ได้ยาวตลอดการซ้อมทั้งหมด เป็นแค่การตัดท่อนที่กำลังบรรเลงบทเพลงใดบทเพลงหนึ่งมาลงเท่านั้น

จากช่วงแรกที่เสียงไวโอลินยังแหบแห้งกะท่อนกะแท่น มาจนถึงตอนนี้ที่หวานใสไพเราะราวไข่มุกกระทบหยก ฝีมือการเล่นไวโอลินพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

คุณภาพวิดีโอที่ถ่ายออกมาแย่มาก เป็นแค่วัตถุดิบดิบๆ ธรรมดา การดันยอดการมองเห็นจึงมีจำกัด ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ยังดึงดูดแฟนคลับกลุ่มหนึ่งมาได้อยู่ดี

ยิ่งช่วงก่อนหน้านี้เขาไปตัดผมมา ยอดผู้ติดตามก็พุ่งขึ้นเร็วเป็นพิเศษ

ปัจจุบันบัญชีนี้มีคนติดตามกว่าห้าพันคนแล้ว

ที่น่าสนใจคือ ในบรรดาคนพวกนี้ ครึ่งหนึ่งเข้ามาดูเขาซ้อมดนตรี ส่วนอีกครึ่งเป็นแฟนคลับสายเสพหน้าตา

เรื่องนี้ดูได้จากคอมเมนต์ใต้คลิปล่าสุด

"ทุกคนนน ใครจะเข้าใจฟีลนี้บ้าง นั่งมองลิงผอมแห้งตัวหนึ่งโตขึ้นมาเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาสง่างาม ความฟินกับความปลื้มปริ่มมันล้นจนทนไม่ไหวแล้ว"

"สายฟูมฟักแบบปลอมๆ : ปั้นคาแรกเตอร์ บีบน้ำตาร้องไห้กระหน่ำบนเวที"

"สายฟูมฟักของแท้ : แอบซุ่มอัปเวลเงียบๆ อยู่ในมุม พอดังปุ๊บก็เปรี้ยงปั๊บ"

"สาวๆ เห็นกันรึยัง ถ้าสมัยเรียนมีเพื่อนร่วมห้องหน้าตาจืดชืดแถมตัวเตี้ย อย่าเพิ่งทิ้งขว้างนะ ไม่แน่โตมาอาจจะกลายเป็นเทพบุตรสุดหล่อก็ได้"

"คุณน้องชาย บำรุงผมอบไอน้ำเยอะๆ ดูแลผิวดีๆ นะ ไม่อยากจะนึกเลยว่าโตไปจะหล่อวัวตายควายล้มขนาดไหน"

"นี่สินะที่เขาเรียกว่าเด็กหนุ่มสมบัติล้ำค่า หลงรักเลยอ่ะ"

"เป็นแบบนี้ต่อไป ดีไม่ดีเธอได้กลายเป็นเน็ตไอดอลแน่ๆ"

หยางซิ่วซิ่วเลื่อนดูคอมเมนต์พวกนี้แล้วมองเขาด้วยรอยยิ้มพราย

"ไม่มีทางหรอกครับ"

เน็ตไอดอลกับไอดอลโดยเนื้อแท้แล้วต่างก็เป็นการสร้างภาพลักษณ์และคาแรกเตอร์ให้ตัวเอง

แต่ข้อแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างสองอย่างนี้ก็คือ เน็ตไอดอลสามารถเรียกร้องความสนใจแบบไร้ขีดจำกัดความหน้าด้านเพื่อดึงดูดยอดทราฟฟิกได้

ตัวอย่างเช่น แฟนสาวที่เป็นเน็ตไอดอลของดาราระดับแถวหน้าที่จู่ๆ ก็ดังเปรี้ยงขึ้นมาก่อนที่เขาจะข้ามภพมาในชาติก่อน

ถูกขุดคุ้ยคำพูดประหลาดพิลึกพิลั่นสมัยไลฟ์สด จนถึงขั้นก่อกำเนิดเป็น 'ศาสตร์แขนงใหม่' ขึ้นมาในโลกอินเทอร์เน็ต

และนั่นก็นำพายอดทราฟฟิกแนวด้านลบแต่โคตรแมสมาให้อย่างมหาศาล

หลังจากนั้น เธอกับทีมงานเบื้องหลังก็เริ่มตั้งใจเดินไปในทิศทางนี้อย่างมีแบบแผน

หากจะบอกว่าเมื่อก่อนเธอมีนิสัยแบบนั้นอยู่แล้ว แต่พอดังในทางลบจนโดนชาวเน็ตรุมด่าถล่มทลายขนาดนั้น คนปกติทั่วไปย่อมต้องคิดที่จะระมัดระวังคำพูดและการกระทำ

ทว่าพฤติกรรมที่ทำสวนทางหลังจากนั้น มันเห็นได้ชัดเจนว่าจงใจปั้นภาพลักษณ์สร้างกระแสขึ้นมา

โดยเนื้อแท้แล้ว ก็ยังคงเดินตามรอยเส้นทางสายยิ่งด่ายิ่งดังแบบพี่คุนนั่นแหละ

เพียงแต่เมื่อเทียบกับพี่คุนแล้ว ชั้นเชิงวิธีการของเธอยังชั้นต่ำกว่ามาก คนตาดีมองปราดเดียวก็รู้ทัน

ทั้งการที่สื่อโซเชียลต่างๆ เริ่มปั่นกระแสชี้นำอย่างต่อเนื่องในเวลาต่อมา ล้วนทุ่มเงินก้อนโตผลักดันอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

ไอดอลเองก็ต้องดึงดูดยอดทราฟฟิกเหมือนกัน แต่ถ้าคุณเอาภาพลักษณ์แบบนี้มาแปะบนตัว ก็เท่ากับทำลายความรู้สึกดีๆ จากคนทั่วไปจนป่นปี้

ขนาดพี่คุนถูกคนเอาไปเล่นมีมล้อเลียนจนดังทะลุวงการ ตัวเขาเองก็ยังต่อต้านป้ายกำกับพวกนี้เลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าลู่ชิงเฟิงตั้งใจจะเป็นไอดอลคุณภาพสูง

ยิ่งไม่มีทางเอาตัวเองไปเกี่ยวดองกับคำว่าเน็ตไอดอลเด็ดขาด

โต่วอินเป็นเพียงหนทางหนึ่งในการสะสมและพัฒนาตนเองของเขา ดังนั้นแม้ตอนนี้เขาจะมีเงินทุนอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ก็จะไม่ยอมเสียเงินเพื่อบูสต์ยอดการมองเห็นให้ตัวเองเด็ดขาด

และยิ่งไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับแฟนคลับพวกนี้แม้แต่น้อย

หลังจากอัปโหลดวิดีโอที่ถ่ายใหม่ในวันนี้เสร็จ ลู่ชิงเฟิงก็ไม่ได้สนใจมันอีก

เขากำลังครุ่นคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง

ความคืบหน้าในการเรียนเครื่องดนตรีเร็วกว่าที่เขาคาดไว้เล็กน้อย ยอดผู้ติดตามในบัญชีโต่วอินก็เริ่มมีแล้ว

เช่นนั้นแผนการก็ต้องขยับให้เร็วขึ้นอีกหน่อย เพื่อปูพื้นฐานสำหรับการแต่งเพลง

ในวงการดนตรี แค่ร้องได้ สีไวโอลินได้ ดีดเปียโนได้ ยังถือว่าธรรมดาไปนิด

ต้องแต่งเพลงเองได้ ถึงจะนับว่ายืนอยู่ในแถวหน้า

การมีชื่อเสียงในฐานะอัจฉริยะนักแต่งเพลง เวลาเอามาพูดถึง มันดูมีคลาสและเท่กว่าการเป็นแค่นักร้องธรรมดาตั้งเยอะ

ตอนนี้ เขาไม่ได้ไม่รู้เรื่องทฤษฎีดนตรีอีกต่อไป ทั้งยังได้แสดงพรสวรรค์ทางดนตรีผ่านไวโอลินออกมาแล้ว

ขั้นต่อไป การก้าวไปอีกขั้นด้วยการแต่งเพลงก็ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลและราบรื่นตามธรรมชาติ

เดิมทีเขาตั้งใจจะยกเรื่องนี้ไปทำช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ซึ่งตอนนั้นสัญญากับบริษัทเอเจนซีเดิมจะหมดลงพอดี จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องลิขสิทธิ์

แต่ถึงจะเริ่มเร็วขึ้นกว่าเดิมในตอนนี้ก็ไม่มีปัญหา ขอแค่ก่อนที่สัญญาจะหมดลง ยังไม่ปล่อยผลงานชิ้นสมบูรณ์ออกมาก็พอ

แถมการยืดระยะเวลาออกไป ก็ดูสมเหตุสมผลกว่าด้วย

คิดแล้วก็ลงมือทำ ตอนนี้เขากำลังเรียนไวโอลินอยู่ เพลงแรกที่จะแต่งย่อมต้องเป็นเพลงไวโอลินถึงจะเหมาะที่สุด

เขาเล็งเป้าหมายไว้ในใจได้อย่างรวดเร็ว

ลู่ชิงเฟิงเปิดกล้องโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายอีกครั้ง หนีบไวโอลินเข้าที่ แล้วเริ่มบรรเลง

เสียงดนตรีไม่ได้มีทำนองตายตัว สีไปสักพักก็หยุด คิดทบทวนอย่างละเอียด แล้วก็สีต่อ

ทำแบบนี้ต่อเนื่องไปราวสิบนาที เขาก็หยุดมือ

เมื่อก้มดูผลลัพธ์ที่บันทึกได้ ก็รู้สึกพอใจอยู่ไม่น้อย

เขาตั้งชื่อวิดีโอว่า "ลองแต่งเพลง 1" แล้วกดอัปโหลด

เรียบร้อย

"ทำอะไรอยู่เหรอ"

หยางซิ่วซิ่วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไม่มีอะไรครับ แค่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เลยอยากลองแต่งเพลงเองดูสักเพลง"

ลู่ชิงเฟิงตอบ

หยางซิ่วซิ่วไม่ได้แปลกใจกับความคิดแปลกใหม่ที่ผุดขึ้นมากะทันหันของเขา

พวกศิลปินก็แบบนี้แหละ มีอารมณ์ศิลปินเข้าสิงกันทั้งนั้น พอมีแรงบันดาลใจผุดขึ้นมา ก็ทำได้ทุกอย่าง

เธอเคยได้ยินบรรณาธิการรุ่นพี่ในกองบรรณาธิการเล่าว่า ก่อนหน้านี้มีนักเขียนนิยายขนาดยาวคนหนึ่งติดแหง็กอยู่กับพล็อตจุดหนึ่ง เค้นยังไงก็เขียนไม่ออก

แล้วพอวันหนึ่งตอนกำลังนอนหลับ กลางดึกเกิดฝันจนมีแรงบันดาลใจขึ้นมา ถึงกับลุกขึ้นมาพิมพ์งานทันที

เพราะกลัวว่าประกายความคิดที่แวบเข้ามานี้จะเลือนหายไป

ดนตรีกับการเขียนหนังสือก็ไม่ต่างกัน พรสวรรค์น่ะสำคัญ แต่ความรู้สึกลื่นไหลยิ่งสำคัญกว่า

"เคยคิดจะเข้าสู่วงการเพลงเพื่อต่อยอดดูไหม"

"หืม?"

หลังจากซ้อมดนตรีเสร็จ ทั้งสองคนก็มานั่งลงบนม้านั่งริมทะเลสาบ หยางซิ่วซิ่วจึงเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ลู่ชิงเฟิงหันไปมองเธอด้วยความสงสัย

"พี่คิดว่าเธอมีพรสวรรค์สูงขนาดนี้ ถ้าเอามาทำแค่เป็นงานอดิเรกมันก็น่าเสียดายแย่ อีกอย่างการเขียนหนังสือกับดนตรีก็ไม่ได้ขัดแย้งกันเลย ทำควบคู่กันไปได้สบาย ๆ"

หยางซิ่วซิ่วถอดหมวกออก แล้วเสยผมไปด้านหลัง

"ก็เคยคิดอยู่เหมือนกันครับ"

ลู่ชิงเฟิงไม่ได้ปิดบัง เขาบอกแผนการในใจออกไปคร่าว ๆ

"เทียบกับนักเขียนแล้ว พอสร้างชื่อในวงการเพลงได้ มูลค่าของแบรนด์ตัวบุคคลจะสูงกว่า รับงานพรีเซนเตอร์ได้ และหาเงินได้มากกว่าเยอะ"

เรื่องนี้เกี่ยวกับลักษณะของสายอาชีพ

เพราะยังไงนักเขียนก็เป็นอาชีพเบื้องหลัง ส่วนนักดนตรีนั้นได้ยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์

"เหมือนอย่างหลิวเชี่ยนหย่าใช่ไหมล่ะ"

ก่อนหน้านี้เคยเล่าไปแล้วว่า หลิวเชี่ยนหย่าเป็นนักเปียโน คล้าย ๆ กับหลางหล่างในชาติก่อน อาศัยรูปลักษณ์ที่โดดเด่นบวกกับฝีมือการเล่นเปียโนจนโด่งดังทะลุวงการไปไกล

ความฮอตไม่ได้ด้อยไปกว่าดาราระดับตัวท็อปในวงการบันเทิงเลย มีทั้งงานร่วมมือข้ามสาย ไปออกรายการวาไรตี้ รับงานพรีเซนเตอร์จนมือเป็นระวิง

ที่สำคัญคือภาพลักษณ์ระดับสูงของเธอนั้นเหนือกว่าพวกนักร้องเพลงป็อปมากโข

แวดวงดนตรีคลาสสิกมักมีค่านิยมมองข้ามดนตรีป็อปเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

แต่ลู่ชิงเฟิงยังไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น

ข้าวต้องกินทีละคำ ทางต้องเดินทีละก้าว ตอนนี้เขายังไปไม่ถึงระดับนั้น

อีกอย่าง เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าจะมุ่งหน้าไปในเส้นทางสายดนตรีคลาสสิกให้สุดทาง

หรือจะปรับตัวลงมาเพื่อลุยตลาดเพลงป็อปไปด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ในเรื่องนี้ยังมีปัญหาอยู่อีกข้อหนึ่ง

ทักษะการร้องและเนื้อเสียงของเขาในตอนนี้ยังไม่ได้เรื่องเลย

หลายคนมักเข้าใจผิด คิดว่าถ้ามีพรสวรรค์ทางดนตรีสูงแล้วจะร้องเพลงเพราะไปด้วย

นี่คือความเข้าใจผิดอย่างมหันต์

ทักษะการร้องน่ะเป็นเรื่องของเทคนิค ฝึกฝนกันได้ ไม่มีอะไรน่าห่วง แต่เนื้อเสียงของแต่ละคนเป็นสมรรถภาพทางกายภาพ ซึ่งเป็นเรื่องที่มีติดตัวมาแต่กำเนิด ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

เหมือนกับที่ผู้ยิ่งใหญ่ในวงการดนตรีหลายคนทำได้แค่อยู่เบื้องหลังคุมการผลิต แต่ไม่สามารถออกมาร้องเพลงเบื้องหน้าได้

พวกเขาไม่อยากร้องงั้นเหรอ เหตุผลส่วนใหญ่ก็คือพวกเขาร้องไม่ได้ต่างหาก

และตอนนี้ลู่ชิงเฟิงก็ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้แหละ