ตอนที่ 58 ดนตรีบวกเสน่ห์เย้ายวน

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ในสวนสาธารณะมีคนไม่น้อย ผู้ปกครองหลายคนพาเด็กๆ ออกมาเที่ยวรับลมฤดูใบไม้ผลิ

ภายในสวนสาธารณะมีทะเลสาบขนาดใหญ่พอตัว ริมฝั่งปลูกต้นหลิวเรียงเป็นทิวแถว

มีผู้คนพาสุนัขมาเดินเล่นไปตามทางเดินเลียบริมน้ำ

บนสนามหญ้าด้านข้างมีเต็นท์กางอยู่ประปราย ผู้ใหญ่นั่งคุยกันบนเบาะรองนั่ง ส่วนเด็กๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันมีชีวิตชีวาของฤดูใบไม้ผลิ

ลู่ชิงเฟิงกับหยางซิ่วซิ่วหาที่ว่างได้แห่งหนึ่ง แล้วนั่งลงบนพื้นหญ้าตรงนั้น

เขาวางกระเป๋าเป้ลง กางขาตั้งไม้เซลฟี่ ติดโทรศัพท์มือถือ แล้วเปิดโหมดบันทึกวิดีโอ

สุดท้ายก็หยิบไวโอลินออกมา

"อยากฟังเพลงอะไรครับ" เขาถาม

หยางซิ่วซิ่วหยิบขนมจีบที่ซื้อมาขึ้นมากิน ได้ยินดังนั้นจึงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า

"เพลงนกนางแอ่นน้อยเป็นไง เข้ากับบรรยากาศพอดีเลย"

ลู่ชิงเฟิงกลอกตามองบน

นั่นมันเพลงเด็ก ทำนองแสนจะเรียบง่าย ต่อให้ไม่มีพื้นฐานดนตรีเลย แค่จับมือสอนสักสิบนาทีก็คงสีออกมาได้แล้ว

"พี่ซิ่วซิ่ว ตั้งความหวังไว้สูงกว่านี้หน่อยก็ได้นะครับ"

"พี่ก็ไม่รู้นี่นาว่าตอนนี้เธอฝึกไวโอลินไปถึงขั้นไหนแล้ว เธอสีเพลงที่ตัวเองถนัดเถอะ"

หยางซิ่วซิ่วทำหน้าตาไร้เดียงสา

ลู่ชิงเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"งั้นเอา 'สปริงโซนาตา' ก็แล้วกันครับ"

หากจะเรียกให้ถูกต้อง เพลงนี้มีชื่อว่า "ไวโอลินโซนาตาหมายเลข 5 ในบันไดเสียงเอฟเมเจอร์" ประพันธ์โดยเบโทเฟนในปี ค.ศ. 1801 ซึ่งจัดเป็นผลงานในยุคแรกของเขา

นี่เป็นบทเพลงบรรเลงคู่ระหว่างไวโอลินกับเปียโน แต่จะนำมาเดี่ยวไวโอลินก็ไม่มีปัญหา

เพลงนี้มีความยากระดับปานกลางสำหรับไวโอลิน ถือว่าง่ายกว่า "ครอยท์เซอร์โซนาตา" อีกบทเพลงหนึ่งของเบโทเฟนอยู่พอสมควร

แน่นอนว่า นั่นหมายถึงสำหรับนักไวโอลินมืออาชีพ

"อ๋อ เอาสิ"

หยางซิ่วซิ่วกลืนขนมจีบในปากลงคอ แล้วตั้งท่าพร้อมสดับรับฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

แม้ในใจจะยังคิดว่าฝีมือไวโอลินของลู่ชิงเฟิงคงไม่ได้เก่งกาจอะไรมากมาย

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายตั้งอกตั้งใจจะแสดงให้ดู ท่าทีที่ควรมีก็ต้องแสดงออกไปให้สมน้ำสมเนื้อ

ลู่ชิงเฟิงนำตัวไวโอลินขึ้นแนบซอกคอ ยกคันชักขึ้นวางพาดลงบนสาย

ฟิ้ว!

สายลมพัดผ่านเบาๆ กิ่งหลิวริมทะเลสาบพลิ้วไหว ปุยหลิวลอยละล่องผ่านสนามหญ้าอย่างนุ่มนวล

เด็กหนุ่มรูปงามราวกับภาพวาด ด้านหลังของเขามีแปลงดอกไม้ที่ปลูกดอกไฮยาซินธ์ ดอกทานตะวัน และดอกหน้าแมวเอาไว้ไม่น้อย

เมื่อผสานกับผืนน้ำใสกระจ่างและท้องฟ้าครามสดใสจึงกลายเป็นฉากหลังหลากสีสัน ท่ามกลางบรรยากาศนี้ ลู่ชิงเฟิงที่สวมเสื้อคาร์ดิแกนสีเทายืนตระหง่านสง่างาม ดูราวกับภาพวาดอันวิจิตรตระการตา

เขาเม้มปาก สีหน้าจดจ่อ กลิ่นอายสะอาดบริสุทธิ์เย็นชื่นแผ่ซ่านออกมาจากทั่วทั้งร่างราวกับสายน้ำพุ

หยางซิ่วซิ่วเหม่อลอยไปชั่วขณะ คลับคล้ายคลับคลาว่ามองเห็นเงาร่างของเด็กหนุ่มในวันวาน

เปลี่ยนไปมากจริงๆ!

ท่าทีทีเล่นทีจริงของเธอพลันเก็บพับไปโดยไม่รู้ตัว

"อย่าวิ่งไปวิ่งมาสิลูก มานั่งตรงนี้ข้างแม่ มาฟังพี่ชายเขาสีไวโอลินดีกว่า"

ผู้คนในบริเวณใกล้เคียงเริ่มสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้ จึงพากันหันมองมา

สายลมค่อยๆ สงบลง

ลู่ชิงเฟิงชักคันสี กรีดผ่านสายไวโอลินไปอย่างแผ่วช้า ท่วงทำนองอันอ่อนหวานนุ่มนวลค่อยๆ รินไหลออกมา

สายลมอ่อนดูเหมือนจะพัดมาอีกครั้ง พัดผ่านผิวน้ำของทะเลสาบจนเกิดระลอกคลื่นระยิบระยับ

นี่คือสุ้มเสียงแห่งฤดูใบไม้ผลิ

บรรดาผู้คนที่หยุดฟังอยู่รอบๆ ต่างประหลาดใจเมื่อพบว่า ตัวเองกลับเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกที่ผู้บรรเลงต้องการสื่อสารผ่านท่วงทำนองได้อย่างน่าอัศจรรย์

มันมหัศจรรย์มาก เด็กหนุ่มที่อยู่ไม่ไกลราวกับใช้ตัวโน้ตแทนพู่กัน วาดภาพทิวทัศน์ฤดูใบไม้ผลิที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและสรรพชีวิตกำลังผลิบานขึ้นตรงหน้าพวกเขา

น้ำแข็งที่ละลายกลายเป็นสายน้ำไหลเชี่ยวกราก เมล็ดพันธุ์ที่เริ่มงอกเงยกำลังแทงยอดขึ้นจากใต้ดินอย่างทรงพลัง ทุกสิ่งทุกอย่างต่างเติบโตขึ้นสู่เบื้องบนอย่างเบิกบานและเปี่ยมพลัง

หยางซิ่วซิ่วอยู่ใกล้ที่สุด เธอจึงสัมผัสได้ลึกซึ้งที่สุด

นับตั้งแต่วินาทีที่ลู่ชิงเฟิงเริ่มบรรเลงเพลง ราวกับว่ามีพลังลึกลับบางอย่างในตัวเขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้น มันส่งผ่านไปพร้อมกับเสียงไวโอลิน และส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของคนรอบข้าง

ต้องรู้ก่อนว่า ดนตรีโดยตัวมันเองไม่มีความหมายทางภาษาหรือภาพที่ตายตัว อารมณ์ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ความรู้สึกยามได้ยินเพลงเดียวกันก็ย่อมแตกต่างกันไปด้วย

เหมือนเวลาที่คนเราเศร้าโศก แม้จะได้ยินเพลงสุขสันต์วันเกิด ก็ยังรู้สึกเหมือนเพลงงานศพ

ทว่าดนตรีที่ลู่ชิงเฟิงบรรเลงกลับไม่เป็นเช่นนั้น เขากำลังส่งอิทธิพลครอบงำทุกคนอย่างเด็ดขาด

ทำให้ทุกคนดำดิ่งสู่โลกแห่งประสาทสัมผัสด้านดนตรีของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าคือ ในใจกลับไร้ซึ่งความรู้สึกต่อต้าน ราวกับถูกชี้นำให้ก้าวเดินเข้าไปอย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

เสียงไวโอลินอันไพเราะดังแว่วมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

ไวโอลินได้ชื่อว่าเป็นราชินีแห่งเครื่องดนตรี เป็นเครื่องดนตรีตะวันตกที่ไพเราะจับใจที่สุดและถ่ายทอดท่วงทำนองได้อย่างยอดเยี่ยมที่สุด

เอกลักษณ์เด่นที่สุดของมันคือน้ำเสียงที่คล้ายเสียงขับร้องของมนุษย์ เสียงสูงคมชัดโปร่งใส เสียงกลางละเอียดประณีตนุ่มนวล เสียงต่ำทุ้มลึกหนักแน่นเปี่ยมพลัง

ลู่ชิงเฟิงหลับตาลง โยกกายไปตามจังหวะดนตรี

เมื่อท่อนแรกสิ้นสุดลง ผ่านท่อนเชื่อมสั้นๆ ท่วงทำนองก็แปรเปลี่ยนเป็นร่าเริงมีชีวิตชีวา

ภายใต้แสงแดดอันเจิดจ้าสดใส ทิวทัศน์ชนบทดั่งภาพวาดบทกวีพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า ชวนให้จิตใจปลอดโปร่ง สดใสและอ่อนหวาน

โลกทั้งใบพลันสงบเงียบลงในชั่วพริบตานั้น

นกสองสามตัวบินมาเกาะบนกิ่งไม้ กลุ่มเด็กๆ มารายล้อมนั่งอยู่ข้างกายตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

เมื่อเข้าสู่นาทีที่สองจุดห้าสิบวินาที เสียงสปิกกาโตสั้นต่อเนื่องผสานเข้ากับเสียงลากยาวหนึ่งช่วง

คล้ายเสียงฟ้าร้อง คล้ายหยาดเม็ดฝน

พลังชีวิตอันเปี่ยมล้น ความมีชีวิตชีวาอันแข็งแกร่ง ตัวโน้ตราวกับภูตพรายที่กำลังเริงระบำ

สามนาทีสี่สิบวินาที บทเพลงเข้าสู่ท่อนย้อนทำนอง ท่วงทำนองเริ่มผ่อนคลายลงอีกครั้ง

กระทั่งสุดท้าย จบลงด้วยเสียงลากยาวสองช่วง บทเพลงทั้งหมดจึงสิ้นสุดลง

ไม่มีใครเอ่ยคำใด บรรยากาศโดยรอบตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

ผ่านไปครู่ใหญ่ หยางซิ่วซิ่วถึงได้สติกลับมาจากห้วงอารมณ์ของเสียงดนตรี

เธอปรบมือขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

คนอื่นๆ ก็พลอยตื่นจากภวังค์ตามไปด้วย เริ่มจากเด็กๆ ข้างกายเธอ จากนั้นจึงเป็นเหล่าผู้ปกครองที่อยู่รอบๆ

เสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นบนผืนหญ้าแห่งนี้

ลู่ชิงเฟิงตื่นจากภวังค์ความคิด ก่อนจะโค้งคำนับขอบคุณไปรอบทิศ

ผู้คนโดยรอบส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร และไม่ได้เดินเข้ามารบกวนแต่อย่างใด

เด็กๆ ก็ถูกพ่อแม่ร้องเรียกให้กลับไป

"นี่เธอเรียนมาตั้งแต่เด็กเลยใช่ไหมเนี่ย"

หยางซิ่วซิ่วเดินเข้ามาหา พลางเอ่ยด้วยความทึ่ง

"เปล่าครับ เพิ่งเริ่มเรียนเมื่อเดือนที่แล้วจริงๆ พี่ดูสิ ในมือถือผมยังมีคลิปตอนซ้อมอยู่เลย"

ลู่ชิงเฟิงบันทึกวิดีโอที่เพิ่งถ่ายเก็บไว้ แล้วเปิดวิดีโอก่อนหน้านี้ให้เธอดู

หยางซิ่วซิ่วดูคลิปช่วงแรกๆ ไม่กี่คลิปก็ถึงกับอึ้งไปทันที

"ไวโอลินมันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ"

"ก่อนหน้านี้ผมไปเรียนคอร์สทดลองมาสองคาบ คุณครูคนนั้นบอกว่าผมมีพรสวรรค์มากครับ"

"นี่มันไม่ใช่แค่พรสวรรค์แล้วมั้ง พลังดึงดูดตอนเธอสีไวโอลินเมื่อกี้นี้ รู้ไหมว่ามันเกินจริงแค่ไหน ฉันยังไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายเลย"

หยางซิ่วซิ่วยังคงตกตะลึงกับการแสดงของเขาเมื่อครู่ไม่หาย

มันเกินจริงเกินไปแล้ว งานเลี้ยงแห่งโสตประสาทและสายตาอันไร้ที่ติตรงหน้า คนเพียงคนเดียวกลับบรรเลงออกมาได้อารมณ์เหมือนวงออร์เคสตราทั้งวง

"ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้เก่งขนาดนี้หรอกครับ เมื่อกี้เหมือนจะก้าวหน้าขึ้นอีกขั้นแล้วมั้ง"

ลู่ชิงเฟิงเอ่ย

"คล้ายๆ กับการหยั่งรู้ในนิยายพวกนั้นน่ะครับ จู่ๆ ก็จับแรงบันดาลใจได้ ฝีมือไวโอลินเลยพัฒนาขึ้น"

สิ่งที่เขาพูดคือความรู้สึกตอนบรรเลงเมื่อครู่ แต่ความจริงไม่ได้ลึกลับซับซ้อนขนาดนั้น

อาจเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้สีไวโอลินต่อหน้าผู้ชม

นับตั้งแต่วินาทีที่ท่วงทำนองเริ่มบรรเลง มรดกตกทอดของจิ้งจอกเก้าหางก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว

พรสวรรค์เสน่ห์เย้ายวนดั้งเดิมคล้ายถูกกระตุ้น พลังจึงแผ่ซ่านออกมาพร้อมกับเสียงดนตรี จนส่งผลกระทบต่อทุกคนรอบข้าง

เรื่องนี้ยังทำให้เขาตระหนักได้ว่า พรสวรรค์ต่างๆ ของจิ้งจอกเก้าหางในร่างยังมีศักยภาพรอให้ค้นพบและพัฒนาอยู่อีกมาก