ตอนที่ 57 พรสวรรค์ใหม่ เกศาดำขลับ

เช้าวันรุ่งขึ้น วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ลู่ชิงเฟิงเดิมทีตั้งใจจะนอนต่ออีกหน่อย ทั้งสัปดาห์มีแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นที่จะได้นอนตื่นสาย

แต่ความเคลื่อนไหวผิดปกติจากมรดกตกทอดของจิ้งจอกเก้าหางในส่วนลึกของจิตสำนึกกลับปลุกให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา

ไอปราณอันนุ่มนวลสายหนึ่งเอ่อล้นออกมาจากหว่างคิ้ว แล้ววนเวียนอยู่ตรงบริเวณกระหม่อม

เขาสัมผัสรับรู้อย่างละเอียด

พรสวรรค์ในครั้งนี้มีชื่อว่า เกศาดำขลับ

ชิงซือ หรือแพรไหมคราม เป็นคำโบราณที่มีความหมายถึงเส้นผมสีดำ ปรากฏครั้งแรกในบทกวี "เจียงจิ้นจิ่ว" ของหลี่ไป๋

"ท่านมิเห็นหรือ คันฉ่องบานใหญ่บนโถงสูงเศร้าโศกกับผมขาว ยามเช้าดั่งเส้นไหมคราม ยามเย็นกลายเป็นหิมะขาว"

ด้วยเหตุนี้ คำว่าชิงซือจึงกลายเป็นคำสละสลวยที่ใช้เรียกแทนเส้นผมดำขลับ

แปลตรงตามชื่อ พรสวรรค์ครั้งนี้ส่งผลต่อเส้นผมนั่นเอง

ลู่ชิงเฟิงกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปหน้ากระจกแต่งตัว

เส้นผมยังคงแห้งกรอบ ชี้ฟู และเป็นสีเหลืองแห้งแล้งเพราะขาดสารอาหารเช่นเดิม

ทว่าเมื่อเสยผมขึ้น ก็มองเห็นสีดำขลับตรงบริเวณโคนผมได้ชัดเจน

ลู่ชิงเฟิงเผยสีหน้ายินดี

เขาขัดหูขัดตากับผมเหลืองกระเซิงนี่มานานแล้ว และเคยคิดจะไปย้อมเป็นสีดำด้วยซ้ำ

แต่พอลองคิดดูอีกที วิธีนี้เป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ นานวันเข้า ผมที่งอกขึ้นมาใหม่กับผมที่ย้อมไว้จะตัดกันเป็นสองเฉดอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งดูหลุดโลกเข้าไปใหญ่ เขาจึงพับความคิดนี้เก็บไป

คราวนี้ปัญหานี้ก็ได้รับการแก้ไขเสียที

ในใจเบิกบานอย่างยิ่ง เขาจึงเดินไปวัดส่วนสูงอีกรอบ

เมื่อช่วงก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งซื้อสติกเกอร์วัดส่วนสูงติดผนังมาแผ่นหนึ่ง

หนึ่งร้อยเจ็ดสิบหกเซนติเมตร

สูงกว่าชาติก่อนแล้ว แถมพรสวรรค์สง่างามไร้ที่ติก็ยังคงส่งผลอย่างต่อเนื่อง แสดงว่ายังมีโอกาสสูงขึ้นได้อีก

เขาเปิดม่านให้แสงแดดส่องเข้ามา ลู่ชิงเฟิงยืดแขนยืดขา ร่างกายที่เพิ่งตื่นนอนค่อย ๆ ตื่นตัวขึ้นทีละน้อย

แดนใต้ช่วงปลายเดือนเมษายน สภาพอากาศอบอุ่นชุ่มชื้น อุณหภูมิตอนกลางวันอยู่ที่ยี่สิบกว่าองศา ไม่หนาวไม่ร้อน สบายตัวกำลังดี

เขาเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน พอบีบยาสีฟันใส่เข้าปาก ก็ได้ยินเสียงติ๊งจากโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียง

เขาคาบแปรงสีฟันเดินไปดู ปรากฏว่าเป็นอีเมลตอบกลับมาจาก "สืบสวนกาลเวลา"

ต้นฉบับที่ส่งไปมีความคืบหน้าแล้ว

เขารีบกดเปิดดูทันที

ข่าวดี ต้นฉบับผ่านการพิจารณาแล้ว แถมค่าต้นฉบับที่ให้ก็ค่อนข้างสูง พันละสองร้อยสี่สิบหยวน

ราคานี้ไม่น้อยเลย

ค่าต้นฉบับของแต่ละสำนักนิตยสารมีความสัมพันธ์กับแนวทางและยอดจำหน่ายของนิตยสารฉบับนั้น ๆ ในระดับหนึ่ง

อย่างนิตยสารวรรณกรรมบริสุทธิ์อย่าง "โส่วฮั่ว" หรือ "สือเยวี่ย" ค่าต้นฉบับจะสูงกว่านิตยสารทั่วไปมาก

สามารถได้ค่าต้นฉบับสูงถึงพันละห้าร้อยถึงหนึ่งพันหยวน

ต่ำลงมาอีกหน่อย อย่างนิตยสารวรรณกรรมวัยรุ่นอย่าง "เหมิงหยา" ที่มีกลุ่มผู้อ่านกว้างและยอดขายสูง ก็สามารถให้ค่าต้นฉบับได้สูงสุดถึงพันละหกร้อยหยวน

ถัดลงมาอีก ก็จะอยู่ที่สองถึงสามร้อยหยวน

นิตยสาร "สืบสวนกาลเวลา" ค่อนข้างอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วน แม้จะมีแฟนนวนิยายสืบสวนไม่น้อย แต่คนที่ซื้อนิตยสารฉบับนี้กลับมีไม่มาก

ส่วนใหญ่จะไปซื้อหนังสือรวมเล่มที่ตีพิมพ์ออกมามากกว่า

ยอดขายจึงไม่สูงไม่ต่ำ ค่าต้นฉบับเลยค่อนข้างจำกัดไปด้วย สูงสุดก็แค่สามร้อยหยวน

มือใหม่ที่ได้ราคานี้ เป็นเพราะคุณภาพของต้นฉบับสูงจริง ๆ

ก็นับว่าสมเหตุสมผล

ผลงานที่ลู่ชิงเฟิงงัดออกมาใช้คือผลงานของเฉินเฮ่าจี นักเขียนแนวสืบสวนชาวฮ่องกงในชาติก่อน

นักเขียนท่านนี้มีฉายาว่ามือหนึ่งแห่งวงการนิยายสืบสวนในประเทศ ผลงานสร้างชื่ออย่าง "13 67" นับเป็นยอดเขาแห่งนิยายสืบสวนภาษาจีน และได้รับการตีพิมพ์ในต่างประเทศหลายประเทศ

ทั้งยังคว้ารางวัลใหญ่ระดับทรงเกียรติในญี่ปุ่นมาได้ถึงสองรางวัล

เขาเชี่ยวชาญกลวิธีการเขียนแบบหลอกล่อคนอ่านด้วยสำนวนเล่าเรื่องเป็นอย่างยิ่ง เรื่อง "แอบมองสีฟ้าของฟ้าคราม" "คดีฆาตกรรมเปิดตัวนักเขียน" และ "X ล่องหน" ล้วนรวมอยู่ในหนังสือรวมเรื่องสั้นชุด "ดิโอจินีส์แวริเอชันส์" ของเขา

หนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ประกอบด้วยแนวสืบสวนและไซไฟ รวมทั้งหมดสิบเจ็ดเรื่อง

และทั้งสามเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องสั้นแนวสืบสวนที่ได้รับคำชื่นชมมากที่สุด

คัดสรรสุดยอดจากบรรดาสุดยอดมาแล้ว ถ้าไม่ได้ค่าต้นฉบับระดับนี้สิถึงจะแปลก หากไม่ใช่เพราะนี่เป็นการส่งต้นฉบับครั้งแรกของเขา จะได้เพดานราคาสูงสุดเลยก็ยังได้

"จะว่าไป นิยายสามเรื่องนี้ ชาติก่อนก็เคยตีพิมพ์ลงใน 'สืบสวนกาลเวลา' เหมือนกันนี่นา"

ลู่ชิงเฟิงเดินกลับไปแปรงฟันต่อ พลางคำนวณเงินในมือไปด้วย

เพราะหากจะต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยในอนาคตอันใกล้ ก็ต้องเตรียมค่าใช้จ่ายต่าง ๆ เอาไว้ให้พร้อม

"เงินรางวัลช่วยคลี่คลายคดีหนึ่งหมื่นหยวน ค่าต้นฉบับส่ง 'วรรณกรรมเยาวชน' ครั้งก่อนสามพันหยวน ทุนการศึกษาของโรงเรียนเอาไปซื้อโทรศัพท์มือถือ บวกกับเงินที่จ่ายค่าตัดผมกับซื้อเสื้อผ้าเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนนี้ในมือเหลืออยู่ไม่ถึงหนึ่งหมื่นสามพันหยวน"

"ต้นฉบับเต็มของ 'ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต' ส่งให้สำนักนิตยสารไปแล้ว ค่าต้นฉบับพันละหนึ่งร้อยแปดสิบหยวน เจ็ดหมื่นตัวอักษรก็ได้หมื่นกว่าหยวน"

"สามเรื่องที่ส่งให้ 'สืบสวนกาลเวลา' ถึงจะเป็นเรื่องสั้น แต่รวมกันแล้วก็มีห้าหมื่นตัวอักษร เป็นเงินหนึ่งหมื่นสองพันหยวน"

คำนวณดูแบบนี้ เงินในมือเขาก็ใกล้จะแตะสี่หมื่นหยวนแล้ว

"จริงสิ ยังมีต้นฉบับอีกสองเรื่องที่ส่ง 'โลกไซไฟ' ไป ตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้า"

เขาบ้วนฟองยาสีฟันในปากทิ้ง กลั้วคอ แล้วฉีกยิ้มให้กระจก

"ยังต้องพยายามต่อไป"

หากสอบเข้าเป่ยต้าผ่านการประกวดเรียงความได้สำเร็จ เขาตั้งใจว่าจะไม่พักในหอพักของมหาวิทยาลัย

เพราะแบบนี้ถึงจะสะดวกเวลาทำเรื่องอื่น ๆ

ส่วนราคาอสังหาริมทรัพย์ในเยี่ยนจิง ค่าเช่าคงจะแพงหูฉี่

"หรือไม่ก็อยู่หอไปก่อน พอเงินมากพอค่อยทำเรื่องขอออกมาอยู่ข้างนอก"

ช่างเถอะ ตอนนี้คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงเวลานั้นค่อยดูตามสถานการณ์จริงแล้วกัน

ตอนนี้ หาเงินเข้ากระเป๋าให้ได้ก่อนย่อมถูกต้องที่สุด

หลังกินมื้อเช้าเสร็จ ลู่ชิงเฟิงก็ไม่มีอะไรทำ อากาศดีขนาดนี้ เขาไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ในห้องตลอดเวลา

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบไวโอลินกับไม้เซลฟี่ แล้วยัดขนมกับเครื่องดื่มใส่กระเป๋าเป้ จากนั้นจึงเดินออกจากห้อง

เขาเคาะประตูห้องข้าง ๆ ก่อนเป็นอันดับแรก

"พี่ซิ่วซิ่ว ตื่นหรือยังครับ"

ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก หยางซิ่วซิ่วยืนอยู่หน้าประตูด้วยสภาพงัวเงียสะลึมสะลือ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง

พี่สาวข้างบ้านคนนี้ติดนิสัยชอบหมกตัวอยู่บ้านไม่น้อยเลย

"ทำไมเธอตื่นเช้าจัง"

"วันนี้อากาศดี พี่อยากไปเดินเล่นรับลมฤดูใบไม้ผลิที่สวนสาธารณะไหมครับ"

ลู่ชิงเฟิงชูไวโอลินในมือและสะพายเป้ด้านหลังให้ดู

"งั้นเธอรอฉันแป๊บหนึ่งนะ"

หยางซิ่วซิ่วหาวหวอดใหญ่แล้วเดินกลับเข้าห้องไป

เขาไม่ต้องรอนานจริง ๆ เธอแปรงฟัน ล้างหน้า สวมหมวก เปลี่ยนเป็นชุดวอร์ม แล้วเดินออกมาด้วยใบหน้าสดไร้เครื่องสำอาง

ทว่าด้วยบุคลิกหน้าตาที่ชวนมอง จึงมีเสน่ห์งดงามผุดผ่องตามธรรมชาติ

"เห็นเธอหัดสีไวโอลินมาตั้งนานแล้ว ตอนเด็ก ๆ ฉันก็เคยเรียนอยู่พักหนึ่ง แต่ยากเกินไปเลยไม่ได้เรียนต่อ ตอนนี้เธอเล่นเป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ"

ทั้งสองคนเดินลงบันไดมา ซื้ออาหารเช้าที่ชั้นล่างหนึ่งชุด แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะใกล้ ๆ

ระหว่างทาง หยางซิ่วซิ่วเอ่ยถามขึ้น

เรื่องที่ลู่ชิงเฟิงฝึกไวโอลินไม่ได้ปิดบังใคร เธอเองก็พอรู้บ้าง แต่ไม่เคยได้ยินเด็กหนุ่มบรรเลงให้ฟังเลย จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นอยู่ไม่น้อย

"ผมคิดว่าก็ไม่เลวนะครับ ครูที่เคยสอนก็ชมผมด้วย"

ลู่ชิงเฟิงพูดความจริง

เขาไม่เคยหยุดซ้อมไวโอลินเลย ทุกวันจะต้องเจียดเวลามาฝึกซ้อมโดยเฉพาะอย่างน้อยสองชั่วโมง

หลังจากมีโทรศัพท์มือถือแล้ว ในเน็ตก็มีคลิปสอนเล่นสารพัดแบบ รวมถึงคลิปการแสดงสดระดับปรมาจารย์

ด้วยพรสวรรค์อันน่าทึ่ง จากจุดเริ่มต้นที่เลียนแบบ จนสามารถนำมาถ่ายทอดใหม่ในสไตล์ของตนเองได้

ลู่ชิงเฟิงมั่นใจว่าฝีมือของตนในตอนนี้ก้าวไปถึงระดับมืออาชีพแล้ว

อย่างน้อยที่สุด ฝีมือก็เหนือกว่าครูหลี่ที่ร้านเทียนอินฉินสิงไปแล้ว

"จริงเหรอเนี่ย เธอเพิ่งเรียนได้ไม่นานเองนะ งั้นเดี๋ยวฉันคงต้องขอตั้งใจฟังหน่อยแล้วล่ะ"

อย่างที่หยางซิ่วซิ่วบอก เธอเคยเรียนไวโอลินมาก่อน ย่อมรู้ดีว่าเครื่องดนตรีชนิดนี้เล่นยากเพียงใด

น้องชายข้างบ้านคนนี้เพิ่งจะหัดเล่นมาได้ไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ

คงได้แค่ระดับมือใหม่ ลากเพลงให้จบเพลงได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว

ส่วนเรื่องเนื้อเสียงหรืออะไรพวกนั้น เธอไม่ได้คาดหวังอะไรเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น คำพูดเมื่อครู่จึงแฝงการหยอกล้อเอาไว้ด้วย

แต่ลู่ชิงเฟิงไม่ได้คิดเช่นนั้น

ไวโอลินนี้เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจฝึกฝนอย่างจริงจัง

เมื่อฝึกจนช่ำชอง ย่อมอยากจะอวดฝีมือบ้างเป็นธรรมดา

เมื่อก่อนเอาแต่อัดหน้ากล้องโทรศัพท์ทุกวัน ไม่ค่อยรู้สึกสมจริงเท่าไร นานทีปีหนจะมีคนมานั่งฟัง ย่อมต้องโชว์ลีลาอวดฝีมือสักยกให้เต็มที่

"วางใจได้เลยครับ รับรองว่าไม่ทำให้พี่ผิดหวังแน่นอน"