ตอนที่ 73 ทุกคนล้วนมีอนาคตที่สดใส

วันรุ่งขึ้นคือวันจันทร์ ลู่ชิงเฟิงไปโรงเรียนตามปกติ

"ผมกลับมาแล้ว"

พอก้าวเข้าห้องเรียน เขาก็ตะโกนบอกเสียงดัง

หลิวซินกับลวี่ฮุยที่กำลังแย่งอะไรกันอยู่ข้างหลัง พอได้ยินเสียงก็พุ่งเข้ามาหาทันที

"เชี่ย นึกว่ามึงจะไม่กลับมาเรียนแล้วซะอีก" นี่คือหลิวซิน

"เยี่ยนจิงสนุกไหม" นี่คือลวี่ฮุย

โหวเสี่ยวปิงผลักทั้งสองคนออก

"การสอบเป็นไงบ้าง"

"ลู่ชิงเฟิง มีคนบอกว่านายไปสอบที่เป่ยต้ามา จริงหรือเปล่าเนี่ย"

"ใช่ๆ หลิวซินบอกว่านายเขียนเรียงความดีมาก เป่ยต้าก็เลยส่งจดหมายเชิญให้นายไปเรียนต่อ"

เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกันเดินเข้ามาล้อม

ลู่ชิงเฟิงไม่ใช่คนไร้ตัวตนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว การที่เขาไม่มาเรียนติดต่อกันสี่วันจึงทำให้ทุกคนสงสัยใคร่รู้

ตอนแรกนึกว่าเขายอมถอดใจจากการสอบเกาเข่าแล้วไปโฟกัสเรื่องงานเขียนเต็มตัวเสียอีก

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นทุกปี

คนบางคนเรียนๆ อยู่ก็จู่ๆ เลิกมาโรงเรียน ส่วนใหญ่ก็ออกไปเผชิญโลกทำงานหาเงินก่อนวัยทั้งนั้น

พวกเขาคิดว่าลู่ชิงเฟิงก็คงเป็นแบบนั้นเหมือนกัน

มีคนเคยไปถามพวกหลิวซินถึงได้รู้เรื่องจริง เพียงแต่คนส่วนใหญ่ยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไป

คิดอย่างไรก็โยงเด็กบ๊วยของห้องกับเป่ยต้าไม่ลง

โรงเรียนมัธยมสามทั้งโรงเรียนไม่มีเด็กสอบติดเป่ยต้าหรือชิงหัวมาตั้งกี่ปีแล้ว

"ก็ประมาณนั้น แต่ไม่ใช่ไปเรียนเลยหรอกนะ แค่ไปสอบ ถ้าสอบไม่ผ่านก็หมดสิทธิ์เหมือนกัน"

"อ๋อ เป็นงี้นี่เอง"

"ฉันว่าแล้วเชียว เขียนเรียงความเก่งอย่างเดียวจะเข้าเป่ยต้าได้ยังไงกัน"

ทุกคนคลายความสงสัยลงแล้วทยอยแยกย้ายกันไป

ลู่ชิงเฟิงพาพวกหลิวซินเดินมาที่โต๊ะ แล้วหยิบของฝากในกระเป๋าเป้ออกมา

"ซื้อขนมมาฝากพวกนาย มีหลายแบบ ลองดูว่าชอบรสไหนแล้วแบ่งกันเอาเองนะ"

พูดพลางหยิบติดมืออีกสองกล่องแล้วเดินออกจากห้องเรียนไป

"มึงจะไปไหนวะ"

หลิวซินถามด้วยความสงสัย

"ไปรายงานตัวกับครูเฉิน"

"อาเฟิงไปสนิทกับครูเฉินตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงขนาดซื้อของฝากมาให้ด้วย"

หลิวซินพึมพำเสียงเบา

โหวเสี่ยวปิงปรายตาค้อนใส่เขาทีหนึ่ง

"ครูห้องเราก็ดีกับทุกคนทั้งนั้นแหละ ตอนแข่งเรียงความซินไก้เนี่ยนครูเฉินก็ช่วยติวให้อย่างเต็มที่ จะรู้สึกขอบคุณแล้วซื้อของมาฝากมันผิดตรงไหน"

"ฉันแค่รู้สึกว่านักเรียนให้ของขวัญครูมันดูไม่ค่อยเหมาะนี่หว่า" หลิวซินยังคงเถียง

โหวเสี่ยวปิงขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วยแล้ว

ลวี่ฮุยกำลังหยิบกล่องขนมมาเทียบดู ก่อนจะพูดขึ้นในที่สุด

"ฉันเอาพายไส้ลูกบัวกล่องนี้แล้วกัน"

ในห้องพักครู ครูหลายคนกำลังนั่งคุยพลางจิบน้ำชา ลู่ชิงเฟิงเดินเข้าไปเคาะประตู

ครูเฉินหันหน้ามา พอเห็นว่าเป็นเขา ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้ม

"กลับมาแล้วเหรอ"

"ครับ ถึงเมื่อคืนนี้ ทุกอย่างราบรื่นดีครับ"

"ดีแล้วล่ะ"

ครูเฉินยิ้มด้วยความปลาบปลื้มใจ

เมื่อมองเด็กน้อยที่เคยเงียบขรึมไม่สุงสิงกับใครในห้องตื่นขึ้นมาจากความจมดิ่ง

ค่อยๆ พยายามจนเติบโตกลายเป็นเด็กหนุ่มผู้สง่างามในวันนี้

ในฐานะครูคนหนึ่ง หัวใจย่อมเปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจ

นี่คือความสุขที่ครูหลายคนได้รับจากอาชีพนี้

"ตอนไปเที่ยวที่เยี่ยนจิง ผมเห็นขนมของร้านเต้าฮวาชุน เลยซื้อติดไม้ติดมือกลับมาฝากครับ"

ลู่ชิงเฟิงยื่นของฝากให้

ครูเฉินมองดูแล้วพูดพลางยิ้มว่า

"มีน้ำใจแค่นี้ครูก็ดีใจแล้ว เอาเก็บไว้กินเองเถอะจ้ะ"

ลู่ชิงเฟิงไม่ยอมถอย ยืนกรานว่า

"ไม่ใช่ของมีราคาอะไรหรอกครับ แค่ของฝากตอนไปต่างเมือง ทางครูสงก็มีเหมือนกันครับ"

"เวลาดื่มชาก็เอามาแบ่งให้ครูท่านอื่นชิมด้วยกันได้ครับ"

ครูท่านอื่นในห้องพักครูต่างส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรมาให้

พอได้ยินแบบนี้ ครูเฉินจึงไม่ปฏิเสธอีก แล้วเปลี่ยนไปถามเรื่องการสอบเรียงความในครั้งนี้แทน

"ความรู้สึกส่วนตัวผมคิดว่าเขียนออกมาได้ไม่เลวครับ"

"ดีแล้วล่ะ ผลสอบจะออกมาก่อนคะแนนเกาเข่า สามารถเข้าไปดูทางเว็บไซต์ทางการได้ คอยติดตามดูให้ดีแล้วกันนะ"

"พอคะแนนออกแล้ว ก็ค่อยมาเลือกคณะที่โรงเรียนพร้อมกับเพื่อนๆ คนอื่น"

ครูเฉินไม่ลืมที่จะกำชับทิ้งท้าย

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้ารับคำ

ชีวิตในโรงเรียนดำเนินไปอย่างเงียบสงบ เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งเดือนสุดท้ายก่อนถึงการสอบเกาเข่า

บรรดาครูเข้มงวดกวดขัน นักเรียนเองก็ทุ่มเทสุดชีวิต บรรยากาศแห่งความตึงเครียดสัมผัสได้ชัดเจน

แม้กระทั่งตอนกินข้าวกลางวัน โหวเสี่ยวปิงยังถือการ์ดคำศัพท์มานั่งท่อง

"งั้นก็แปลว่า นายจะต้องไปเรียนที่เยี่ยนจิงแล้วสิ"

ที่โรงอาหารของโรงเรียน ทั้งสี่คนนั่งล้อมโต๊ะเดียวกัน หลิวซินเอ่ยถามขึ้นมา

"ก็น่าจะประมาณนั้น ถ้าสอบผ่านก็ต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว"

ลู่ชิงเฟิงคีบน่องไก่ชิ้นเล็กขึ้นมา กินไปพูดไป

"เจ้าลิง แล้วแกล่ะ"

"ยังต้องรอดูคะแนนเกาเข่าก่อน ฉันจะเลือกมหาวิทยาลัยตามสาขาที่จะเรียน"

โหวเสี่ยวปิงตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ

"พอสอบเกาเข่าเสร็จ ฉันก็จะตรงไปเมืองเซินเจิ้นเลย"

ลวี่ฮุยพูดขึ้นมาโดยไม่ต้องรอให้ใครถาม

บริษัทของคุณอาเขาอยู่ที่นั่น

"ถ้าอย่างนั้น สี่จตุรเทพแห่งโรงเรียนมัธยมสามของพวกเราก็ต้องยุบวงแล้วสิเนี่ย"

หลิวซินถอนหายใจโอดครวญ

"สี่จตุรเทพอะไรกัน"

เด็กสาวผิวแทนคนหนึ่งถือถาดอาหารเดินเข้ามา เธอสวมชุดนักเรียนฤดูร้อน รวบผมหางม้าทะมัดทะแมงทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง

เธอคือนักเรียนโควตากีฬาแบดมินตัน หลิวซูเหยา

ตอนช่วงสัปดาห์ชมรม ลู่ชิงเฟิงเคยเล่นแบดมินตันกับเธอ

หลังจากนั้นก็ไม่ได้ขาดการติดต่อ พอมีเวลาว่าง ลู่ชิงเฟิงมักจะนัดประลองฝีมือกับเธออยู่เสมอ

"ได้ยินคนอื่นพูดกันว่านายไปสอบที่เป่ยต้ามา มหาวิทยาลัยเป่ยต้าสวยไหม"

หลิวซูเหยานั่งลงที่โต๊ะของพวกเขา

"บอกได้แค่ว่าไม่เสียเที่ยวเลยจริง ๆ ฉันถ่ายรูปมาเพียบ ถ้าเธออยากดูเดี๋ยวส่งให้"

"ดีเลยสิ"

เด็กสาวตอบรับอย่างกระตือรือร้น

"ทำไม เธอเองก็อยากเข้าเป่ยต้าเหมือนกันเหรอ"

หลิวซินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เหล่ตามองเธอ

"ใช่แล้ว ชิงหัวกับเป่ยต้า ถ้ามีความสามารถพอ มีใครบ้างไม่อยากไปเรียนที่นั่น"

หลิวซูเหยาตอบอย่างตรงไปตรงมา

"ฉันกำลังพยายามสอบเลื่อนขั้นเป็นนักกีฬาระดับหนึ่งของมณฑลอยู่ ถ้าสำเร็จ ก็มีโอกาสได้โควตารับตรงของสองมหาวิทยาลัยดังนี้เหมือนกัน"

หลิวซินอ้าปากค้าง เมื่อกี้เขาแค่พูดเล่น ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเอาจริง

"สู้ ๆ นะ"

ลู่ชิงเฟิงเอ่ยให้กำลังใจ

เด็กสาวอยู่ ม.5 ยังมีเวลาอีกตั้งปี โอกาสจึงถือว่าสูงมาก

"เชี่ย ทำไมรู้สึกเหมือนพวกนายมีเป้าหมายกันหมดทุกคน เหลือแค่ฉันที่เป็นเหมือนแมลงวันหัวขาดอยู่คนเดียววะ"

หลิวซินรู้สึกหดหู่ขึ้นมา ข้าวในปากพลันจืดชืดไร้รสชาติไปทันที

"แกรู้ได้ไงว่าไม่มี"

ลู่ชิงเฟิงเอื้อมมือไปตบบ่าเขา

"แกไม่ได้จะกลายเป็นเทพนิยายออนไลน์หรอกเหรอ"

"จริงด้วยแฮะ"

หลิวซินพลันรู้สึกตาสว่างขึ้นมาทันควัน

"ว่าแต่หลังจากแกเขียนบทนำคราวนั้นแล้ว ทำไมถึงไม่เอาตอนต่อไปมาให้ฉันดูล่ะ"

"มีความคิดใหม่ ๆ นิดหน่อยน่ะ กะว่าจะเปลี่ยนไปเริ่มจากแนวที่ง่ายกว่านี้ก่อน"

หลิวซินตอบอึกอัก

เขาจะกล้ายอมรับได้ยังไงว่าหลังจากโดนตอกหน้าหงายคราวนั้นก็ไม่ได้เขียนอีกเลย

"นี่นายเขียนนิยายด้วยเหรอ"

หลิวซูเหยามองเขาด้วยความสงสัยใคร่รู้

"แค่อยากลองเฉย ๆ น่ะ"

หลิวซินตอบเลี่ยง ๆ

นิยายออนไลน์เนี่ย ถ้ายังเขียนไม่เป็นชิ้นเป็นอันก็ไม่อยากให้คนนอกรู้นักหรอก ไม่อย่างนั้นมันชวนให้รู้สึกอับอายขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

เขาหันกลับไปมองลู่ชิงเฟิงอีกครั้ง

"อาเฟิง นายว่าฉันไปเยี่ยนจิงด้วยดีไหมวะ"

ด้วยคะแนนของหลิวซิน อย่างมากคงเข้าได้แค่วิทยาลัยอาชีวะ จะไปเรียนที่ไหนก็ไม่ต่างกัน

ใจของพ่อแม่ย่อมอยากให้เขาอยู่เมืองซูโจว เพราะใกล้บ้านมากกว่า

เดิมทีเขาไม่ได้มีความคิดอื่นใด ทว่าพอคิดถึงเรื่องที่จะเขียนนิยายต่อ หากได้ไปอยู่เมืองเดียวกับเพื่อนสนิท ย่อมสะดวกแก่การขอคำชี้แนะ

"เรื่องนี้แกไปปรึกษาคุณลุงคุณป้าเถอะ ฉันเป็นผู้ปกครองตัดสินใจให้แกไม่ได้หรอก"

หลิวซินคิดตามแล้วก็เห็นว่าจริง

พอได้สติ ถึงรู้ว่าประโยคมันแปลก ๆ

"นี่แกกำลังเนียนเป็นพ่อฉันอยู่ใช่ไหม"

"เปล่าสักหน่อย"

ลู่ชิงเฟิงปั้นหน้าจริงจังอย่างยิ่ง

ก็ใครบ้างล่ะจะไม่อยากได้เพื่อนสนิทมาเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

เวลาค่อย ๆ หมุนผ่านไปอย่างไม่รีบร้อน จนกระทั่งย่างเข้าสู่วันที่ยี่สิบหกพฤษภาคม

วันเกิดของลู่ชิงเฟิงมาถึงแล้ว