ตอนที่ 74 เธอคือ... ไอ้สาวในฝันของผม

ฤดูร้อนมาเยือนแล้ว

ช่วงสองวันนี้อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเมืองทางใต้ก็เข้าสู่ฤดูกาลบาร์บีคิวกลางแจ้งประจำปี

ลู่ชิงเฟิงตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาปิดเครื่องปรับอากาศแล้วผลักหน้าต่างเปิดออก กระแสลมร้อนก็พัดปะทะใบหน้าทันที

ร้อนระอุจนแทบลวกผิว

ลู่ชิงเฟิงชอบกลิ่นอายของฤดูร้อน แต่ไม่ชอบอุณหภูมิของมันเลย

เพราะถ้าหนาวก็แค่สวมเสื้อผ้าเพิ่ม แต่ร้อนนี่หมดปัญญาจริง ๆ นอกจากแอร์แล้ว ก็แทบไม่มีอะไรช่วยชีวิตมนุษย์ในสภาพอากาศแบบนี้ได้เลย

ทว่าวันนี้ลู่ชิงเฟิงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เพราะผ่านพ้นวันนี้ไป เขาก็จะกลายเป็นผู้บรรลุนิติภาวะที่มีสิทธิตามกฎหมายอย่างสมบูรณ์แล้ว

พออารมณ์ดี มองอะไรก็พลอยสบายตาไปหมด

ก๊อก ๆ!

เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก พอเปิดออกดูก็พบว่าเป็นพี่สาวข้างบ้าน

"สุขสันต์วันเกิดจ้ะ"

หยางซิ่วซิ่วตาหยียิ้มแย้ม ยื่นกล่องของขวัญทรงยาวที่ผูกริบบิ้นไว้อย่างประณีตมาให้

"พี่ซิ่วซิ่ว พี่รู้ได้ยังไงครับว่าวันนี้วันเกิดผม"

ลู่ชิงเฟิงชะงักไป

"ลืมไปแล้วเหรอว่าตอนเซ็นสัญญาต้องใช้สำเนาบัตรประชาชนด้วยน่ะ"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

พี่สาวข้างบ้านคนนี้ใส่ใจจริง ๆ

"ขอบคุณครับ"

ลู่ชิงเฟิงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ เขาไม่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับการฉลองวันเกิดเลย

วัน ๆ เอาแต่วิ่งวุ่นทำมาหากิน ใครจะมีเวลามาสร้างความโรแมนติกหรือใส่ใจพิธีรีตองให้กับชีวิตกันเล่า

ตัวเขาเองมองวันเกิดปีนี้แค่เป็นความยินดีที่ได้บรรลุนิติภาวะ นอกเหนือจากนั้นก็ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไร

แต่การที่มีคนเก็บเราไว้ในใจ มันก็ชวนให้อบอุ่นหัวใจอยู่ดี

เขารับของขวัญมาแล้วถามว่า

"แกะดูได้ไหมครับ"

หยางซิ่วซิ่วยิ้มตาหยีแล้วพยักหน้า

เขาแก้ริบบิ้น แกะกระดาษห่อของขวัญออก ด้านในเป็นปากกาหมึกซึมดีไซน์เรียบหรูด้ามหนึ่ง

ตัวด้ามสีดำ วงแหวนประดับสีเงิน บริเวณส่วนบนยังสลักชื่อของเขาด้วยตัวอักษรศิลป์

ดูจากยี่ห้อและฝีมือการผลิตแล้ว เห็นได้ชัดว่าราคาไม่เบาเลย

"ผมชอบมากเลยครับ"

คำขอบคุณไม่จำเป็นต้องพร่ำพูดซ้ำซาก ลู่ชิงเฟิงกำปากกาหมึกซึมไว้ในมือด้วยความยินดี

หยางซิ่วซิ่วเองก็ดีใจมากเช่นกัน

"ชอบก็ดีแล้วจ้ะ ตอนเย็นพี่จะพาไปกินมื้อใหญ่ฉลองอายุครบสิบแปดปีนะ"

"ตกลงครับ"

ลู่ชิงเฟิงไม่ได้ปฏิเสธหรือเกรงใจอีก

"ฉันคุยกับพ่อแม่เรื่องจะไปเรียนต่อที่เยี่ยนจิงแล้ว พวกเขาไม่คัดค้านเลย ฉันว่าเรื่องนี้เป็นไปได้แน่"

พอมาถึงโรงเรียน หลิวซินก็ปรี่เข้ามาหาทันที

ลู่ชิงเฟิงคิดว่านี่เป็นเรื่องดี ถ้าได้ไปเรียนในเมืองเดียวกันจริง ๆ จะได้คอยดูแลช่วยเหลือกัน

ตอนเที่ยง เขาก็ได้รับข่าวดีอีกหนึ่งเรื่อง

นิตยสาร "โลกไซไฟ" ตอบกลับอีเมลมาแล้ว ในที่สุดบทความสองเรื่องที่ส่งไปก็รู้ผล

ไม่ผิดคาด ผ่านทั้งหมด

ค่าต้นฉบับอีกก้อนเข้ากระเป๋า

เขาออกจากกล่องจดหมาย สลับหน้าจอไปที่ QQ แล้วคลิกเปิดหน้าต่างแชตที่มีชื่อบันทึกไว้ว่า "บก.เหมิงหยา เฉาโยวโยว"

ข้อความข้างในมีไม่มาก นอกจากทักทายตามมารยาทตอนแอดเพื่อนใหม่ ๆ แล้ว บรรณาธิการคนนี้ก็เคยทักมาถามสองครั้งว่ามีต้นฉบับบ้างไหม

เพียงแต่ตอนนั้นลู่ชิงเฟิงกำลังเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันถ้วยรางวัลวรรณกรรม จึงไม่มีเวลามาพิจารณาเรื่องนี้

หลังจากการแข่งขันถ้วยรางวัลวรรณกรรมสิ้นสุดลง เขาก็เริ่มเตรียมงานด้านนี้ทันที

วรรณกรรมวัยรุ่น จะว่ายังไงดีล่ะ

นิยายประเภทนี้ หากจะบอกว่าเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของเหล่านักเขียนรุ่นเจน 80 ก็ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย

เช่นเดียวกับวรรณกรรมบาดแผลในยุคทศวรรษ 1970 ถึง 1980 ที่ถือกำเนิดขึ้นจากกลุ่มเยาวชนผู้มีการศึกษาซึ่งถูกส่งไปชนบท

วรรณกรรมวัยรุ่นก็มีตราประทับเฉพาะตัวเช่นกัน

มนุษย์สายพันธุ์ใหม่ แหวกกระแส กบฏต่อขนบ เย้ยหยันกฎเกณฑ์ เผยตัวตนอย่างโดดเด่นจัดจ้าน

เมื่อเทียบกับวรรณกรรมดั้งเดิมในอดีตที่ถ่ายทอดความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยผ่านประสบการณ์ส่วนบุคคล

วรรณกรรมวัยรุ่นกลับฉีกแนวออกไป โดยมุ่งเน้นที่ความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ความรู้สึกของปัจเจกบุคคลเป็นหลัก และฉากหลังส่วนใหญ่ก็มักวนเวียนอยู่ในรั้วโรงเรียน

ตัวนิยายไม่ได้หยิบยกประเด็นยิ่งใหญ่มาพูดถึงอีกต่อไป แต่หันมาโฟกัสกับเรื่องราวการเติบโตของวัยรุ่น

ด้วยเหตุนี้ เรื่องราวในรูปแบบวรรณกรรมแนวนี้จึงได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามในท้องตลาด

ความเศร้าสร้อย ความเหนื่อยหน่าย ความโดดเดี่ยว การประชดประชันตัวเอง ความขบถ การเสียดสี ความคิดถึงวันวาน...

ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มสาวในวัยแรกรุ่นทุกคนต่างก็ค้นพบความรู้สึกร่วมได้จากในหนังสือ

วัยรุ่นในช่วงวัยนี้เป็นช่วงที่ง่ายต่อการเกิดความคลั่งไคล้บูชาคนอื่นมากที่สุด เมื่อบวกกับสถานะอันโดดเด่นของความเป็นนักเขียน

นักเขียนยุคเจน 80 จึงมีกลุ่มแฟนคลับขนาดใหญ่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ดังนั้น สื่อบางสำนักจึงขนานนามวรรณกรรมวัยรุ่นว่า วรรณกรรมแฟนคลับ

ลู่ชิงเฟิงอ่านนิยายวรรณกรรมวัยรุ่นของโลกนี้บนอินเทอร์เน็ตไปไม่น้อยในช่วงนี้

หลังจากเตรียมตัวมาระดับหนึ่งแล้ว เขาถึงได้หยิบผลงานชิ้นแรกออกมาลองชิมลาง

"อยู่ไหมครับ พอดีผมมีไอเดียเรื่องใหม่นิดหน่อย เขียนมาได้สองสามบท รบกวน บก.เฉา ช่วยดูให้หน่อยครับ"

ทางนั้นตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว รู้สึกราวกับว่านั่งเฝ้าอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์พอดี

"อยู่ค่ะ อยู่ค่ะ นักเรียนลู่ไม่ต้องเกรงใจนะคะ ส่งไฟล์เอกสารมาที่อีเมลของฉันได้เลยค่ะ จะรีบดูให้เดี๋ยวนี้เลย"

อีกฝ่ายดูกระตือรือร้นเป็นกันเองดีทีเดียว

ลู่ชิงเฟิงส่งไฟล์เอกสารที่จัดระเบียบเรียบร้อยแล้วไปให้

เซี่ยงไฮ้ สำนักนิตยสาร "เหมิงหยา"

บรรณาธิการเฉาโยวโยวเพิ่งจะตรวจต้นฉบับเสร็จไปเรื่องหนึ่ง กำลังเตรียมตัวจะไปกินข้าวเที่ยง ก็ได้รับข้อความคิวคิวพอดี

รูปโปรไฟล์และชื่อที่บันทึกไว้ซึ่งกำลังกะพริบอยู่นั้น เธอจำได้อย่างแม่นยำ เพราะนี่คือนักเขียนที่หัวหน้าบรรณาธิการกำชับด้วยตัวเองว่าต้องจับตามองเป็นพิเศษ

เฉาโยวโยวรู้ดีว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายส่งเรื่องสั้นไซไฟที่มีคุณภาพทิ้งห่างคนอื่นอย่างขาดลอยในการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ครั้งนี้

ได้รับคำชมอย่างเป็นเอกฉันท์จากคณะกรรมการ และยังได้บัตรเชิญเข้าร่วมการประกวดถ้วยรางวัลวรรณกรรมเป่ยต้าเพราะเหตุนี้ด้วย

ที่สำคัญคือนักเขียนคนนี้ยังเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย

ตั้งแต่นิตยสาร "เหมิงหยา" จัดการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่และปั้นนักเขียนรุ่นใหม่จนโด่งดังเป็นจำนวนมาก นิตยสารนี้ก็ได้กลายมาเป็นแบรนด์ทางวัฒนธรรมไปแล้ว

นอกจากสิ่งพิมพ์จำนวนน้อยนิดอย่าง "โส่วฮั่ว" หรือ "สือเยวี่ย" ที่มีอิทธิพลอย่างมหาศาลในวงการวรรณกรรมแล้ว ก็แทบไม่มีนิตยสารเล่มไหนโด่งดังไปกว่านี้อีก

เพื่อรักษาแบรนด์นี้เอาไว้ ย่อมจำเป็นต้องบ่มเพาะนักเขียนรุ่นใหม่ออกมาอย่างไม่ขาดสาย

และนักเขียนตัวน้อยที่ชื่อลู่ชิงเฟิงคนนี้ ทั้งวัยและพรสวรรค์ต่างก็เหมาะสมกับ "เหมิงหยา" ดังนั้น ทางสำนักนิตยสารจึงได้ส่งคำเทียบเชิญต้นฉบับไปในเวลาไม่นาน

เฉาโยวโยวปีนี้อายุยี่สิบเจ็ดปี นับเป็นคนเก่าคนแก่ของสำนักนิตยสารเช่นกัน

เธอเป็นคนสุขุมรอบคอบ อีกทั้งยังมีความละเอียดอ่อนของผู้หญิง ได้รับเสียงชื่นชมในหมู่นักเขียนเป็นอย่างดี หัวหน้าบรรณาธิการจึงมอบหมายให้เธอรับผิดชอบดูแลการประสานงานกับอัจฉริยะทางวรรณกรรมผู้นี้

พอได้รับข้อความ เธอก็ไม่รีบร้อนไปกินข้าวแล้ว รีบตอบกลับทันที

ไม่นานนัก กล่องจดหมายก็มีหน้าต่างแจ้งเตือนว่าได้รับอีเมลใหม่เด้งขึ้นมา

หลังจากส่งสติกเกอร์โอเคตอบกลับไป เธอก็ดาวน์โหลดไฟล์เอกสารแล้วเปิดอ่าน

ชื่อผลงาน: "เธอคือ... ไอ้สาวในฝันของผม"

แค่ชื่อก็ให้กลิ่นอายวัยรุ่นเต็มเปี่ยม

เปิดไฟล์เอกสาร

"เรื่องราว คงต้องเริ่มเล่าจากกำแพงตรงนั้น"

"ฤดูร้อนปี 2000 โรงเรียนมัธยมสาม เมืองซูโจว มัธยมห้าห้องศิลปะหนึ่ง"

"เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า ผมหยิกหยักศกอันยุ่งเหยิงของตัวเอง จะต้องมีวันที่เหยียดตรงได้ในสักวัน..."

เรื่องราวที่เริ่มต้นขึ้นในโรงเรียนมัธยมปลาย

แตกต่างจากสำนวนภาษาอันสละสลวยของนักเขียนวรรณกรรมวัยรุ่นคนอื่น ถ้อยคำในบทความนี้กระชับเรียบง่ายเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าชีวิตมัธยมปลายที่บรรยายออกมากลับสมจริงและมีชีวิตชีวา

ทำให้คนอ่านหวนนึกถึงช่วงชีวิตมัธยมปลายของตัวเองได้ทันทีที่อ่าน

ในเรื่องมีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไม่น้อยที่ช่วยดึงอารมณ์ร่วมของผู้อ่านให้ดำดิ่งลงไป

อย่างเช่นการใช้ปากกาจิ้มหลังคนนั่งข้างหน้า การขีดเขียนเล่นบนกำแพง ตัวอักษรเหล่านี้พอมองดูก็เห็นเป็นภาพผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน

เรื่องราวดำเนินด้วยมุมมองบุคคลที่หนึ่ง "ผม" เค่อจิ่งเถิง เด็กนักเรียนเกเรชอบก่อกวนประจำห้อง ที่มักจะติดอันดับหนึ่งในบัญชีดำอยู่เสมอ

ต่อให้ถูกจัดให้นั่งคู่กับกำแพง ก็ยังหาเรื่องป่วนจนได้

ครูประจำชั้นจนปัญญาจริงๆ จึงให้ "ผม" ไปนั่งข้างหน้า เสิ่นเจียอี๋ เด็กสาวที่ว่านอนสอนง่ายที่สุดในห้อง

และด้วยเหตุนี้ เรื่องราวแห่งวัยเยาว์จึงเปิดฉากขึ้น

เรื่องราวทั้งหมดดำเนินไปด้วยสไตล์ที่เรียบง่ายสบายๆ ไม่มีเรื่องราวน้ำเน่าชวนปวดหัวมากมาย และไม่มีตัวละครประหลาดพิสดาร

ตัวละครแต่ละคนต่างมีเฉดสีแห่งวัยเยาว์เป็นของตัวเอง และมาร้อยเรียงเข้าด้วยกันเพราะเหตุการณ์จัดที่นั่งใหม่

สไตล์แบบนี้ในหมู่วรรณกรรมวัยรุ่น เรียกได้ว่าเป็นกระแสน้ำอันบริสุทธิ์สายหนึ่งเลยทีเดียว

เฉาโยวโยวจมดิ่งเข้าไปในนั้นโดยไม่รู้ตัว