ตอนที่ 75 ของขวัญวันเกิดจากแฟนคลับ

ชาติก่อนลู่ชิงเฟิงเคยอ่านนิยายแนวนี้มาไม่น้อย แต่เรื่องที่ทำให้เขาประทับใจลึกซึ้งมีเพียงสองเรื่องเท่านั้น

เล่มหนึ่งคือ "เธอคือ... ไอ้สาวในฝันของผม" เล่มนี้เขาตั้งใจไปหาหนังสือมาอ่านเพราะได้ดูภาพยนตร์

ส่วนอีกเล่มก็คือ "สัมผัสรักครั้งแรก"

รักออนไลน์, ชิงอู่เฟยหยาง, ปรัชญากาแฟ, สายฝนน้ำหอม... หนังสือเล่มนี้สร้างฉากคลาสสิกไว้มากมาย

ลู่ชิงเฟิงก็เพิ่งมารู้จักโรคที่เรียกว่าเอสแอลอีเป็นครั้งแรกผ่านหนังสือเล่มนี้เช่นกัน

ตอนจบที่เป็นโศกนาฏกรรมก็ตราตรึงในความทรงจำของเขาไม่ลืมเลือน

เนื่องจากเดิมทีหนังสือเล่มนี้ลงให้อ่านเป็นตอนๆ ทางอินเทอร์เน็ต จึงถูกขนานนามว่าเป็นผู้บุกเบิกแห่งวงการนิยายออนไลน์

โดยส่วนตัวแล้วลู่ชิงเฟิงชอบเล่มนี้มากกว่า แต่ฉากหลังของเรื่องเป็นรั้วมหาวิทยาลัย และยังมีบางฉากที่เด็กมัธยมปลายไม่มีทางเคยสัมผัส

หลังไตร่ตรองดูแล้ว การหยิบเรื่อง "เธอคือ... ไอ้สาวในฝันของผม" ที่มีฉากหลังเป็นชีวิตมัธยมปลายออกมาใช้ในช่วงเวลานี้ ย่อมเหมาะสมกว่าอย่างเห็นได้ชัด

เขาส่งไปห้าบท พอเขากินข้าวเสร็จ ข้อความจากทางนั้นก็ตอบกลับมาพอดี

"พรสวรรค์ของนักเรียนลู่ทำเอาฉันทึ่งมากเลยค่ะ เขียนงานได้สบายๆ ทุกแนวเลย นิยายเรื่องนี้ทางฉันให้ผ่านนะคะ"

บรรณาธิการคนนี้ให้คุณค่าทางอารมณ์ได้ตรงจุดชะมัด

ตอนนี้ลู่ชิงเฟิงติดต่อกับบรรณาธิการมาไม่น้อยแล้ว ข้างตัวเขาก็มีอยู่คนหนึ่ง

ทาง "สืบสวนกาลเวลา" กับ "โลกไซไฟ" สองเจ้านั้นก็ได้คุยกันคร่าวๆ แล้ว

การพูดการคุยค่อนข้างสำรวม ต่อให้งานเขียนดี ก็ชมแค่สั้นๆ สองสามคำ

ไม่เหมือน บก. จาก "เหมิงหยา" คนนี้ที่เปิดเผยตรงไปตรงมาขนาดนี้

แต่จะว่าไป มันก็ฟังแล้วรื่นหูดีเหมือนกัน

เขาไว้เชิงด้วยการส่งสติกเกอร์เขินอายกลับไปตัวหนึ่ง

คนเรายังไงก็ต้องถ่อมตัวไว้หน่อย

"มาคุยเรื่องค่าต้นฉบับกันดีกว่าค่ะ นิยายเรื่องนี้ความยาวประมาณกี่คำคะ"

"เป็นเรื่องยาวครับ คาดว่าอยู่ที่ราวๆ แสนห้าหมื่นคำ"

ทางฝั่งนั้นเงียบไปพักหนึ่ง คาดว่ากำลังคิดอยู่

ครู่ต่อมาก็ส่งข้อความกลับมาใหม่

"เนื่องจากทางเราเป็นฝ่ายติดต่องานกับนักเรียนลู่เอง ประกอบกับนิยายไซไฟจากการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ก่อนหน้านี้ก็ได้ตีพิมพ์ในนิตยสารของเราแล้ว จึงไม่นับว่าเป็นหน้าใหม่ ทางเราสามารถให้เรตพันละสามร้อยหกสิบหยวน คุณคิดว่าโอเคไหมคะ"

ยังต้องถามว่าโอเคไหมอีกเรอะ

ตัดคำว่า "ไหม" ทิ้งไปได้เลย

นี่มันโคตรจะโอเคเลยต่างหาก

ราคานี้สำหรับนิยายยาวตีพิมพ์รายตอน ถือว่าเป็นค่าต้นฉบับระดับเกือบเพดานสูงสุดแล้ว

ด้อยกว่าพวกนักเขียนชื่อดังอยู่แค่นิดเดียวเท่านั้น

ถ้าอยากได้สูงกว่านี้ ก็มีแต่นักเขียนคอลัมน์พิเศษเท่านั้นที่จะทะลุเพดานไปได้

ลู่ชิงเฟิงเองก็ไม่นึกว่านิตยสาร "เหมิงหยา" จะใจป้ำขนาดนี้ นี่แทบจะเป็นการทุ่มทุนซื้อใจกันชัดๆ

หรือว่าวรรณกรรมวัยรุ่นมันทำเงินได้ดีขนาดนั้นจริงๆ

ไม่ว่าจะอย่างไร สำหรับเขานี่ถือเป็นเรื่องดีทั้งนั้น

ค่าต้นฉบับของนิยายเรื่องนี้จะทำให้คลังเงินส่วนตัวของเขาพุ่งพรวดขึ้นมาทันที

การตกลงร่วมงานผ่านไปด้วยความราบรื่น ทางนั้นส่งสัญญามาให้เรียบร้อย

จากนี้ก็แค่ปรินต์ออกมา เซ็นชื่อ แล้วส่งไปรษณีย์กลับไปก็เสร็จสิ้น

"ทุกคนครับ ช่วงนี้เหนื่อยกันมามาก คืนนี้พวกเราออกไปสังสรรค์กันหน่อย ผมเลี้ยงเอง"

ช่วงพลบค่ำ ถึงเวลาเลิกงานตรงเวลาของสำนักนิตยสาร "วรรณกรรมเยาวชน"

หวังเหวยหมินเดินออกมาประกาศ

ในห้องทำงานพลันส่งเสียงเฮลั่นขึ้นมาทันที

หยางซิ่วซิ่วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้น

"หัวหน้าคะ พอดีคืนนี้ฉันติดธุระ ขอไม่ไปได้ไหมคะ"

"นี่เป็นกิจกรรมกลุ่ม เธอไม่ไปแบบนี้มันไม่ทำลายบรรยากาศทุกคนเหรอ"

คนอื่นยังไม่ทันได้พูด ฉู่หงเหมยก็ขมวดคิ้วกล่าวอย่างไม่พอใจ

หยางซิ่วซิ่วกำลังจะอ้าปากอธิบาย

หวังเหวยหมินโบกมือห้ามไว้แล้วถามขึ้น

"สำคัญมากไหม เลื่อนไปก่อนไม่ได้เหรอ"

หยางซิ่วซิ่วพูดอย่างลังเล

"จริงๆ แล้ววันนี้เป็นวันเกิดครบสิบแปดปีของลู่ชิงเฟิงค่ะ ฉันรับปากว่าจะฉลองให้เขา"

ลู่ชิงเฟิงเหรอ

"อ๋อ ที่แท้ก็งานฉลองบรรลุนิติภาวะของนักเขียนน้อยของเรานี่เอง"

เหล่าเฉียนตอบสนองได้เป็นคนแรกและเอ่ยยิ้มๆ

หวังเหวยหมินปรับสีหน้าจริงจังขึ้นมา

"กิจกรรมกลุ่มก็ต้องคำนึงถึงความรู้สึกส่วนบุคคลด้วย เสียแรงที่พวกเราทำสื่อนิตยสารเด็ก ความคิดจะมาคร่ำครึแบบนี้ได้ยังไง เสี่ยวหยาง เธอไปจัดการธุระของเธอเถอะ"

"ขอบคุณค่ะหัวหน้า"

หยางซิ่วซิ่วไม่นึกเลยว่าชื่อเสียงของน้องชายข้างบ้านตอนนี้จะใช้การได้ดีขนาดนี้

"ฝากคำอวยพรจากพวกเราทุกคนไปด้วยนะ"

เหล่าเฉียนยิ้มพลางกล่าวอยู่ด้านข้าง

หยางซิ่วซิ่วพยักหน้า เก็บของ แล้วเลิกงานกลับไปก่อน

"เอาละ ไม่ต้องยืนเหม่อกันแล้ว เก็บของกันให้เรียบร้อย เจอกันที่เดิม"

หวังเหวยหมินปรบมือเรียกความสนใจจากทุกคนในเวลานี้

ทางด้านหยางซิ่วซิ่วเมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง พอมาถึงหน้าประตูก็ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยเรียกไว้

"คุณหยางครับ ช่วงบ่ายมีพัสดุมาส่งชิ้นหนึ่ง เป็นของกองบรรณาธิการ 'วรรณกรรมเยาวชน' ของพวกคุณครับ"

"พัสดุเหรอคะ"

หยางซิ่วซิ่วรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

พนักงานรักษาความปลอดภัยพยักหน้าแล้วกล่าว

"ใช่ครับ บอกว่าเป็นของขวัญให้นักเขียนลู่ชิงเฟิง อยากให้กองบรรณาธิการของพวกคุณช่วยส่งต่อให้"

หยางซิ่วซิ่วสะดุดใจขึ้นมา

"ได้ค่ะ ส่งมาให้ฉันเลย"

พนักงานรักษาความปลอดภัยอุ้มกล่องกระดาษขนาดพอ ๆ กับเตาอบออกมา ท่าทางมีน้ำหนักไม่น้อยทีเดียว

"นักเขียนลู่ชิงเฟิงคนนี้เก่งมากเลยใช่ไหมครับ ผมไม่ได้เห็นแฟนหนังสือส่งของมาที่สำนักพิมพ์นานมากแล้ว"

พนักงานรักษาความปลอดภัยซึ่งค่อนข้างมีอายุแล้วกล่าวอย่างนึกย้อนวันวาน

ถ้าย้อนกลับไปสักห้าหกปีก่อน ตอนนั้นยังมีผู้อ่านตัวน้อยผู้กระตือรือร้นส่งจดหมายมาให้นักเขียนอยู่เรื่อย ๆ

โดยมีสำนักพิมพ์คอยรับไว้ให้ แล้วค่อยส่งต่อให้นักเขียนด้วยตัวเอง

"ใช่ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ"

หยางซิ่วซิ่วยิ้มอย่างมีมารยาท จากนั้นก็ประคองกล่องกระดาษออกมานอกประตูใหญ่

ตอนแรกกะว่าจะนั่งรถประจำทางกลับ แต่ตอนนี้คงต้องเรียกแท็กซี่แล้ว

"ของขวัญให้ผมเหรอครับ"

ตกค่ำ ตอนที่ลู่ชิงเฟิงกลับมาถึงบ้านและเห็นกล่องใบใหญ่ใบนี้ที่ห้องหยางซิ่วซิ่ว เขาก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

"ใช่จ้ะ แถมไม่ได้ส่งผ่านขนส่งด้วย มีคนเอามาส่งให้ถึงที่เลย"

หยางซิ่วซิ่วชี้ไปที่กล่องซึ่งไม่มีใบปะหน้าพัสดุติดอยู่เลย

"ตอนแรกพี่ก็นึกว่าคนอ่านส่งมาให้ แต่พอคิดดูอีกทีก็ไม่ใช่"

"คนอ่านของ 'วรรณกรรมเยาวชน' ส่วนใหญ่อายุน้อยทั้งนั้น ไม่มีกำลังทรัพย์พอจะส่งของขวัญให้เธอหรอก ปกติอย่างมากก็แค่ส่งจดหมาย"

"อีกอย่าง คงไม่เอาของมาส่งให้ด้วยตัวเอง แถมยังระบุชัดเจนว่าเป็นของขวัญอีก"

"เพราะงั้น คนส่งต้องรู้จักเธอดีมาก รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดเธอ แถมยังรู้ว่าเธออยู่ที่เมืองนี้ เพื่อให้ของส่งถึงมือเธอได้ทันที"

ลู่ชิงเฟิงเข้าใจความหมายของเธอแล้ว

"พี่จะบอกว่า นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่แฟนคลับกลุ่มเดิมของผมส่งมาให้งั้นเหรอครับ"

"น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ ลองเปิดดูสิ"

หยางซิ่วซิ่วเองก็นึกอยากรู้เหมือนกัน

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้าแล้วหามีดคัตเตอร์มากรีดเทปกาวที่ปิดผนึกไว้

เมื่อเปิดออก ด้านในบุด้วยแผ่นกันกระแทกโดยรอบ ตรงกลางมีกล่องที่ห่อด้วยกระดาษของขวัญผูกริบบิ้นอยู่หลายกล่อง

ด้านบนสุดเป็นภาพวาดแผ่นหนึ่ง ตรงกลางเป็นรูปการ์ตูนของเขา ด้านหน้ามีเค้กวันเกิดปักเทียนสิบแปดเล่ม

ด้านล่างเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่สี่คำว่า สุขสันต์วันเกิด

ลู่ชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ ก่อนจะวางกระดาษวาดภาพไว้ข้าง ๆ

เขาแกะกล่องของขวัญออกดู

รองเท้าผ้าใบหนึ่งคู่ ชุดนักเรียนโรงเรียนมัธยมสามชุดใหม่เอี่ยมหนึ่งชุด หนังสือสี่สุดยอดวรรณกรรมจีนหนึ่งชุด และสุดท้ายคือโน้ตบุ๊กคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง

หยางซิ่วซิ่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอึ้งไป

ลู่ชิงเฟิงเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง

"คนกลุ่มนี้เลี้ยงเธอเหมือนเป็นลูกคนหนึ่งเลยจริง ๆ นะเนี่ย!"

หยางซิ่วซิ่วอุทานด้วยความทึ่ง

"เธอดูอันนี้สิ"

เธอหยิบใบเสร็จใบเล็ก ๆ ออกมาจากกล่องรองเท้า พร้อมกับกระดาษที่มีข้อความเขียนไว้

"ในนี้บอกว่าไม่รู้ว่าเธอใส่รองเท้าเบอร์อะไร กลัวว่าจะใส่ไม่พอดี เลยให้เธอเอาใบเสร็จนี้ไปเปลี่ยนไซส์ได้"

"ไม่ต้องพูดถึงมูลค่าของของขวัญหรอกนะ แค่ความใส่ใจตรงนี้ก็เห็นแล้วว่าพวกเธอรักเธอจริง ๆ"

ลู่ชิงเฟิงไม่รู้ว่าจะทำหน้าอย่างไรดี

ในชาติก่อน เขาเคยเห็นตัวอย่างที่แฟนคลับทุ่มเททั้งกายทั้งใจให้ไอดอลมานับไม่ถ้วน

ในโลกอินเทอร์เน็ตมักจะมีแต่เสียงเย้ยหยันการกระทำแบบนี้

แต่ในตอนนั้น เขากลับคิดว่าการเป็นไอดอลมันช่างน่าอิจฉาเหลือเกิน

เขาคิดว่าเหตุผลที่แฟนคลับถูกเย้ยหยัน เป็นเพราะความปรารถนาดีแบบนี้ไม่เคยได้รับการตอบแทนจากตัวไอดอล

มันเป็นแค่การทุ่มเทให้ฝ่ายเดียวเท่านั้น

ถ้าอย่างนั้น เขาก็จะเป็นไอดอลที่สามารถตอบรับความคาดหวังของแฟนคลับให้ดูแล้วกัน