ตอนที่ 76 บังเอิญพบ

รองเท้ากับชุดนักเรียนคงเป็นเพราะตอนที่เขาให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์เยาวชนแนวหน้า แต่งตัวซอมซ่อเกินไป

ส่วนหนังสือกับคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กก็เป็นของที่เขาต้องใช้ในการเขียนหนังสือ

ชุดนักเรียนเป็นแบบสั่งตัด ขนาดจึงพอดีตัวเป๊ะ ๆ ส่วนรองเท้าเล็กไปนิดหน่อย

แฟนคลับน่าจะคอยติดตามส่วนสูงของเขามาตลอด

ทว่าครั้งล่าสุดที่เขาปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน คือการไปสัมภาษณ์ในรายการ "อนาคตดวงดาว"

เมื่อเทียบกับตอนนั้น เขาก็สูงขึ้นมาอีกไม่น้อยแล้ว

"ของพวกนี้นายตั้งใจจะจัดการยังไงเหรอ"

หยางซิ่วซิ่วถามเขา

ของอย่างอื่นยังพอทำเนา แต่โน้ตบุ๊กเครื่องนั้นมีราคาแพงอยู่สักหน่อย

เธอคิดแบบคนทั่วไป รู้สึกว่าการรับของจากคนแปลกหน้าทำให้ไม่ค่อยสบายใจเท่าไร

แต่ลู่ชิงเฟิงปรับสภาพจิตใจได้ดีมาก เขาเอ่ยว่า

"ก็รับไว้ตรง ๆ อย่างเปิดเผยนี่แหละครับ จะส่งคืนก็ไม่รู้จะส่งให้ใคร รอไว้มีโอกาสค่อยตอบแทนคืนก็แล้วกัน"

หยางซิ่วซิ่วลองคิดดู มันก็มีเหตุผลจริง ๆ จึงไม่พูดอะไรต่อ แล้วเปลี่ยนเรื่องว่า

"เวลาก็ไม่เช้าแล้วด้วย ฉันจองร้านอาหารไว้แล้ว พวกเราไปกันเถอะ"

"ครับ"

ลู่ชิงเฟิงเก็บข้าวของขวัญเรียบร้อย แล้วยกกลับเข้าห้องตัวเอง

จากนั้นทั้งสองก็ออกจากบ้าน เรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังจุดหมาย ระหว่างทางพี่สาวข้างบ้านยังแวะรับเค้กวันเกิดจากร้านเค้กมาด้วย

ในที่สุดรถแท็กซี่ก็จอดที่หน้าร้านอาหารตงเป่ยชื่อ 'พ่างเกอเหลี่ยง'

"ร้านนี้รสชาติดีแถมให้เยอะมาก ฉันเคยมากับเพื่อนร่วมงานสองสามครั้ง ที่ร้านยังมีห้องส่วนตัวแบบเตียงคั่งดินเผาของตงเป่ยด้วย น่าสนใจดีนะ พอกินได้ไหม"

"ไม่มีปัญหาครับ"

ลู่ชิงเฟิงไม่เลือกกิน เลี้ยงง่ายอยู่แล้ว

อีกอย่าง อาหารตงเป่ยก็เหมือนอาหารเสฉวนตรงที่ถูกปากคนส่วนใหญ่ทั่วประเทศ

อย่างพวกหมูตุ๋นวุ้นเส้น หม้อเหล็กตุ๋น หรือไก่ตุ๋นเห็ด ก็น่าจะหาคนที่กินแล้วบอกว่าไม่อร่อยได้ยาก

"งั้นก็ดีแล้ว"

หยางซิ่วซิ่วพาเขาเดินเข้าร้าน

เถ้าแก่เนี้ยเป็นคนตงเป่ยแท้ ๆ ความกระตือรือร้นบวกกับสำเนียงพูด ช่างฟังดูเป็นกันเองจนบรรยายไม่ถูก

"น้องสาวมาแล้วเหรอ ที่นั่งนั่นเก็บไว้ให้แล้วนะ เห็นไหม ตรงมุมติดหน้าต่างนั่นเลย วิวดีสุด ๆ"

"โอ้โหแม่เจ้า พ่อหนุ่มคนนี้เป็นใครเนี่ย ทำไมหน้าตาดีขนาดนี้ล่ะ"

หยางซิ่วซิ่วเคยมาแล้วจึงชินกับบรรยากาศ หลังจากถามความเห็นของลู่ชิงเฟิง เธอก็สั่งอาหารอย่างคล่องแคล่วคุ้นเคย

"อยากดื่มเหล้าหน่อยไหม"

เมื่อวางเมนูลง เธอก็เอ่ยถามขึ้นมากะทันหัน

"ก็ได้ครับ"

ลู่ชิงเฟิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า

ภายใต้คำแนะนำของเถ้าแก่ จึงสั่งเบียร์สดเพิ่มมาอีกเหยือก

ไม่นานนัก อาหารจานเย็นกับเบียร์สดก็ถูกยกมาเสิร์ฟก่อน

ต่างคนต่างรินเบียร์ใส่แก้ว หยางซิ่วซิ่วจึงยกแก้วเบียร์ขึ้น

"ชนแก้วกันก่อน ยินดีด้วยนะที่บรรลุนิติภาวะอย่างเป็นทางการแล้ว"

"ขอบคุณครับพี่ซิ่วซิ่ว"

ลู่ชิงเฟิงยิ้มพลางชนแก้วกับเธอ แล้วดื่มรวดเดียวจนหมด

เบียร์สดเย็นเฉียบไหลลงคอ กลิ่นหอมของมอลต์อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเบียร์ช่วยกระตุ้นต่อมรับรส

สดชื่นสะใจ

เรื่องการดื่มเหล้าแบบนี้ ดูเหมือนว่าเขาต้องย้อนความทรงจำไปนานแสนนานเลยทีเดียว

แต่เดิมทีเขาไม่ได้เป็นคนติดเหล้า ความรู้สึกในตอนนี้ส่วนใหญ่จึงเป็นความปลอดโปร่งโล่งสบายใจหลังจากได้ปลดพันธนาการหลายอย่างออกไปหลังบรรลุนิติภาวะ

หยางซิ่วซิ่วดื่มไม่หมดในอึกเดียว พอมองเห็นแก้วของเขาว่างเปล่า ก็รีบเอ่ยเตือน

"ทำไมซื่อจัง ค่อย ๆ ดื่มก็ได้ ดื่มแบบนี้นายจะเมาเอาง่าย ๆ นะ รีบกินกับข้าวเร็วเข้า"

ปากก็พูดไป พลางคีบกับข้าวใส่จานให้เขาไปด้วย

"ผมแค่อยากลองดูเฉย ๆ ครับ"

ลู่ชิงเฟิงยิ้ม ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

ราวกับสุนัขจิ้งจอกที่ขโมยไก่ได้สำเร็จ เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจอย่างลึกซึ้ง

หยางซิ่วซิ่วเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในใจ

"พวกเรารู้จักกันมานานเท่าไรแล้วนะ"

ลู่ชิงเฟิงคิดดูครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า

"ถ้าไม่นับตอนที่แค่พยักหน้าทักทายกันก่อนหน้านั้น นับตั้งแต่ที่ได้คุยกันครั้งแรก ก็น่าจะครบสามเดือนพอดีครับ"

เขาจำช่วงเวลานี้ได้แม่นยำมาก เพราะนั่นคือวันแรกที่เขาข้ามภพมา

"เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ ตอนนั้นนายสูงพอ ๆ กับฉัน เสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่พอดีตัว ทั้งผอมทั้งตัวเล็ก"

"ต่างจากตอนนี้อย่างสิ้นเชิง ยกเว้นดวงตา"

หยางซิ่วซิ่วชี้ไปที่ดวงตาของเขา

"หืม?"

ลู่ชิงเฟิงเบิกตากว้างมองเธอ

"มันแปลกจริง ๆ ตอนนั้นพอมองตานายแล้วก็รู้สึกได้อย่างแรงกล้าเลยว่า นายน่าจะกำลังหิวโหยและต้องการความช่วยเหลือแน่ ๆ"

เธอหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ในตอนนั้น สีหน้าเผยแววสับสนงุนงงอยู่เล็กน้อย

เพราะก่อนหน้านั้นทั้งสองแทบไม่รู้จักกันเลย การชวนคนแปลกหน้ากลับไปกินข้าวที่บ้านกะทันหัน ถือเป็นการกระทำที่บุ่มบ่ามมากทีเดียว

ไม่ใช่นิสัยปกติของเธอเลยสักนิด

แน่นอนว่าลู่ชิงเฟิงรู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร แต่เขาก็ไม่มีทางอธิบายให้เธอฟัง

จึงได้แต่ยิ้มพลางกล่าว

"ถึงได้บอกไงครับว่าพวกเรามีวาสนาต่อกัน"

"นั่นสิ"

หยางซิ่วซิ่วไม่ได้คิดจะซักไซ้ไล่เลียงเรื่องนี้ต่อ เพราะอย่างไรผลลัพธ์ที่ออกมาก็ถือว่าดีมากแล้ว

ไม่นานกับข้าวก็ทยอยยกมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ

ทั้งสองกินไปคุยไป ไม่ได้จำกัดหัวข้อ พูดคุยสัพเพเหระได้เรื่อยเปื่อยทุกเรื่อง

เบียร์สดหมดเหยือกแล้วก็ไม่ได้สั่งเพิ่ม เปลี่ยนมาดื่มเครื่องดื่มธรรมดาแทน

ระหว่างที่กำลังกินอยู่ ลู่ชิงเฟิงก็เห็นพี่สาวข้างบ้านจู่ ๆ ก็มองไปทางด้านหลังซ้ายของเขาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะวางตะเกียบแล้วลุกขึ้นยืน

เขาหันศีรษะไปมอง เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินลงมาจากชั้นบน

คนที่เดินนำหน้าสุดอายุราวสี่สิบหกสี่สิบเจ็ดปี รูปร่างค่อนข้างท้วมสมบูรณ์ ใบหน้าแดงระเรื่อเปล่งปลั่งด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

ด้านหลังตามมาด้วยชายหน้าตาอมทุกข์คิ้วตกเป็นรูปเลขแปด และชายวัยกลางคนที่ผมฟูฟ่องเหมือนดอกแดนดิไลออน

ถัดไปอีกเป็นหญิงวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐานถือกระเป๋า และคนหนุ่มสาวอีกสามคน

"บก.หวัง รอง บก.ไช่"

หยางซิ่วซิ่วรีบเดินเข้าไปทักทาย

ที่แท้ก็เป็นบรรณาธิการของนิตยสาร "วรรณกรรมเยาวชน" นี่เอง

เมื่อลู่ชิงเฟิงรู้สถานะของคนกลุ่มนี้ จึงลุกขึ้นยืนตาม

"เอ๊ะ เสี่ยวหยาง เธอก็มากินข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอ"

กลุ่มคนที่เดินมาถึงห้องโถงหยุดชะงัก หวังเหวยหมินเอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ

"ค่ะ ฉันค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่ แถมรสชาติก็อร่อยด้วย"

หยางซิ่วซิ่วอธิบาย

"ถ้าอย่างนั้น นักเขียนตัวน้อยของเราก็อยู่ที่นี่ด้วยสิ"

เหล่าเฉียนเอ่ยขึ้นในจังหวะนั้น สายตามองตรงไปยังลู่ชิงเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง

คนอื่น ๆ พลอยนึกขึ้นได้ จึงหันมองตามไปพร้อมกัน

เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้นสวมเสื้อผ้าฤดูร้อน รูปร่างยังคงดูเพรียวบางอยู่บ้าง ทว่าช่วงตัวสูงโปร่งขายาว ไหล่กว้างผึ่งผาย เครื่องหน้าหล่อเหลาสง่างามราวกับภาพวาด

เพียงยืนอยู่เฉย ๆ ก็แผ่บรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ สะกดสายตาจนชวนให้ลืมความสามัญธรรมดาไปสิ้น

บรรดาคนในกองบรรณาธิการต่างพากันประหลาดใจพร้อมเพรียง

เพราะบทสัมภาษณ์ตอนนั้นรวมถึงรายการ "อนาคตดวงดาว" พวกเขาก็เคยดู และรู้อยู่แล้วว่าลู่ชิงเฟิงหน้าตาเป็นอย่างไร

แต่นี่มันเปลี่ยนไปมากเกินไปแล้ว

ผู้ชายก็ยิ่งโตยิ่งดูดีเหมือนกันงั้นเหรอ

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้าให้พวกเขาเล็กน้อยแล้วก้าวเดินเข้ามา

"ใช่ค่ะ คนนี้คือลู่ชิงเฟิง ผู้แต่งเรื่อง 'ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต' ค่ะ"

หยางซิ่วซิ่วรีบแนะนำ

"ดี ๆๆ ถึงจะเป็นการพบกันครั้งแรก แต่พวกเราน่ะคุ้นเคยชื่นชมผลงานเธอมานานแล้วนะ"

หวังเหวยหมินดื่มไปไม่น้อย อารมณ์จึงค่อนข้างเปิดเผย เขาคว้ามือลู่ชิงเฟิงไว้พลางตบแขนเด็กหนุ่มเบา ๆ

"สวัสดีครับ บก.หวัง"

ลู่ชิงเฟิงวางมาดเป็นเด็กดีเรียบร้อย

"เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ"

หวังเหวยหมินถามอย่างงุนงง

"พี่ซิ่วซิ่วเคยเล่าเรื่องในกองบรรณาธิการให้ผมฟังครับ ทั้งรอง บก.ไช่, บก.เฉียน, บก.ฉู่, บก.ถัง, บก.วัง, บก.โจว"

ทุกครั้งที่เอ่ยชื่อ ลู่ชิงเฟิงก็มองไปยังบุคคลที่ตรงกัน เป็นการยืนยันว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องโกหก

"ดี ๆๆ"

หวังเหวยหมินยิ่งหัวเราะร่าเริงเบิกบานใจ

ทว่าหยางซิ่วซิ่วกลับรู้สึกเขินอายขึ้นมาบ้าง เพราะปกติเธอบ่นนินทาชีวิตการทำงานให้เขาฟังอยู่ไม่น้อย

"คงไม่ใช่แอบนินทาพวกเราหรอกนะ"

เหล่าเฉียนพูดแทงใจดำอย่างตรงเผง

ลู่ชิงเฟิงยิ้มแล้วกล่าวตอบ

"ไม่มีหรอกครับ พี่ซิ่วซิ่วบอกว่าในกองบรรณาธิการ บก.เฉียนเป็นคนที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่นที่สุด ผลงานของผมได้ตีพิมพ์ก็มีส่วนจากความช่วยเหลือของ บก.เฉียนด้วยครับ"

ฉู่หงเหมยแอบเบะปากอยู่ในใจ เพราะเมื่อตอนนั้นเธอไม่ได้คอยขัดแข้งขัดขาน้อยเสียเมื่อไหร่

"แล้วก็ บก.ฉู่ ที่เข้มงวดกับต้นฉบับมาก แม้จะมีแรงกดดันบ้าง แต่ก็ทำให้พัฒนาขึ้นเยอะเลยครับ"

ฉู่หงเหมยไม่คาดคิดว่าเขาจะเอ่ยถึงตัวเองด้วย ได้แต่ยิ้มรับเจื่อน ๆ

การสนทนาช่วงสั้น ๆ ลู่ชิงเฟิงทำได้อย่างไร้ที่ติ ไม่ดูเจนโลกเกินไปและไม่ประหม่าเคอะเขิน

ดูจากสีหน้าของทุกคนแล้ว นับว่าสร้างความประทับใจได้เป็นอย่างดี

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไม่รบกวนเวลาฉลองวันเกิดของพวกเธอแล้วนะ นักเรียนลู่ ไว้มีเวลาค่อยพบกันใหม่"

หวังเหวยหมินกับคนอื่น ๆ ไม่ได้รั้งอยู่นาน หลังจากคุยกันอีกสองสามประโยคก็กล่าวลาแล้วเดินจากไป

ก่อนจะไป เหล่าเฉียนยังคงมองเขาอยู่ตลอดคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง