ตอนที่ 77 รายการวาไรตี้ เที่ยวไปตามสายลม

บรรดาคนในกองบรรณาธิการพากันเดินออกจากร้านอาหาร เนื่องจากต่างก็ดื่มเหล้ากันไป คนที่มีรถจึงเรียกคนขับรถรับจ้าง ส่วนคนที่ไม่มีรถก็นั่งแท็กซี่กลับไป

หวังเหวยหมินยื่นกุญแจรถให้เด็กหนุ่มคนขับรถรับจ้าง แล้วตัวเองก็ขึ้นไปนั่งเบาะหลัง กำลังจะบอกที่อยู่ เหล่าเฉียนก็เปิดประตูรถแทรกตัวเข้ามา

"ไปส่งฉันหน่อย"

หวังเหวยหมินยิ้มเจื่อน

"บ้านเราสองคนไม่ได้ไปทางเดียวกันสักหน่อย นายไปนั่งแท็กซี่เถอะ เดี๋ยวฉันออกเงินให้"

"ไม่ได้สิ แบบนั้นก็กลายเป็นเอาเงินกองกลางมาใช้ส่วนตัวน่ะสิ"

"ฉันจ่ายให้จากกระเป๋าตัวเอง"

"ยิ่งไม่ได้เข้าไปใหญ่ ฉันจะไม่รู้นิสัยนายหรือไง ถูกพี่สะใภ้คุมเงินจนแทบไม่กระดิก วันนี้เลี้ยงข้าวก็จ่ายไปตั้งเยอะแล้ว ยังจะมีเงินมาจ่ายให้ฉันอีกเหรอ พรุ่งนี้นายต้องอ้างว่าเมาเหล้าแล้วจำไม่ได้มาปัดสวะให้พ้นตัวแน่ๆ"

หวังเหวยหมินมองออกไปนอกรถอย่างหงุดหงิดระคนจนใจ

เจ้าเหล่าเฉียนคนนี้ นิสัยใจคอยังเหมือนตอนหนุ่มๆ ไม่มีผิด

พวกเขาสองคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัย และยังเข้าทำงานที่นิตยสารพร้อมกัน จึงสนิทสนมและรู้ไส้รู้พุงกันดีเหลือเกิน

"คุณผู้ชายครับ จะไปที่ไหนครับ"

คนขับรับจ้างเก็บจักรยานพับเรียบร้อยแล้วนั่งลงประจำที่นั่งคนขับ

"ไปจิ่งอี๋ฮวาเยวี่ยน"

หวังเหวยหมินเพิ่งจะเตรียมบอกให้ไปส่งเหล่าเฉียนก่อน ทว่าเหล่าเฉียนกลับพูดชื่อหมู่บ้านแห่งหนึ่งขึ้นมาเอง

หวังเหวยหมินหันไปมองเขา

"ยังไม่อยากกลับบ้าน ขอไปดื่มชาบ้านนายสักแก้วหน่อย"

"ไปที่นี่แหละ"

หวังเหวยหมินพยักหน้าให้คนขับ จากนั้นก็แง้มหน้าต่างลงนิดหน่อย ขณะที่รถเริ่มเคลื่อนตัว สายลมฤดูร้อนก็พัดปะทะใบหน้า ทำให้สมองที่มึนงงตื่นตัวและแจ่มใสขึ้นมาก

"ว่ามาสิ มีเรื่องอะไรจะคุยกับฉัน"

เหล่าเฉียนหรี่ตาพิงเบาะรถราวกับหลับไป ครู่ใหญ่ทีเดียวกว่าจะเอ่ยปาก

"ได้เจอตัวจริงแล้ว นายคิดว่ายังไงบ้าง"

"นายหมายถึงลู่ชิงเฟิงน่ะเหรอ"

หวังเหวยหมินคิดอยู่ครู่สั้นๆ แล้วจึงตอบ

"หน้าตาหน่วยก้านดีมาก"

"เรื่องนั้นต้องให้นายพูดด้วยเหรอ คนมีตาก็ดูลักษณะรูปร่างหน้าตาเด็กคนนี้ออกทั้งนั้นแหละ ฉันหมายถึงอุปนิสัยใจคอต่างหาก"

เหล่าเฉียนลืมตาขึ้นมาอย่างจนปัญญา

หวังเหวยหมินไม่ได้รู้สึกว่าคำพูดนั้นเสียมารยาทแต่อย่างใด เขาใคร่ครวญอีกครั้งแล้วกล่าวว่า

"ถึงแม้จะมีเวลาสัมผัสพูดคุยกันไม่นาน แต่จากการวางตัวและการปฏิบัติต่อผู้อื่น สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกมากที่สุดคือความสุขุมรอบคอบ ทว่ากลับไม่ลื่นไหลกะล่อนเหมือนพวกผู้ใหญ่"

"สอดคล้องกับประสบการณ์ชีวิตของเขา เขายังไม่ได้สัมผัสกับสังคมผู้ใหญ่อย่างเต็มตัว แต่ด้วยเหตุผลทางครอบครัว จึงจำเป็นต้องผลักดันตัวเองให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่เร็วกว่าวัย"

เหล่าเฉียนพยักหน้า ในประเด็นนี้พวกเขาสองคนมองตรงกัน

"แล้วยังไงล่ะ เด็กคนนี้ทำให้นายเกิดไอเดียอะไรขึ้นมาอีกล่ะ"

เหล่าเฉียนหรี่ตาลงอีกครั้ง

"ก็ประมาณนั้นแหละ นายรู้ไหมว่าเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมมณฑลซูกับจินรื่อโถวเถียวได้ร่วมมือกันสร้างรายการวาไรตี้ขึ้นมารายการหนึ่ง ชื่อ 'เที่ยวไปตามสายลม' น่ะ"

หวังเหวยหมินส่ายหน้า วันๆ เขามีเรื่องยุ่งๆ ให้ทำตั้งเยอะแยะ จะมีเวลาว่างที่ไหนไปสนใจเรื่องในวงการบันเทิง

อีกทั้งยังไม่นึกสนใจเลยแม้แต่น้อย

"อย่ามัวแต่อ้ำอึ้งอยู่เลย เรื่องที่นายพูดมามันเกี่ยวอะไรกับลู่ชิงเฟิงล่ะ"

"แขกรับเชิญประจำรายการนี้มีทั้งหมดสามคน ได้แก่ เสิ่นรุ่ยซู หม่ากว่างเจี๋ย และซูอวิ๋น"

"เสิ่นรุ่ยซูเนี่ยนะ"

หวังเหวยหมินตกใจจนสร่างเมาไปหลายส่วน

ในบรรดาสามท่านนี้ เสิ่นรุ่ยซูเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับบิ๊กเนมในแวดวงวรรณกรรมยุคปัจจุบัน ผลงานของเขาไม่เพียงแต่มีอิทธิพลอย่างมหาศาลในประเทศ แต่ยังคว้ารางวัลในต่างประเทศมานับไม่ถ้วน

หม่ากว่างเจี๋ยเองก็มีชื่อเสียงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน เขาเป็นนักวิชาการด้านวรรณศิลป์ แม้จะไม่มีผลงานนวนิยายขนาดยาว แต่ก็มีคอลัมน์ประจำของตัวเอง คอยแสดงทัศนะต่อผลงานวรรณกรรมหลากประเภท และยังคอยสนับสนุนผลักดันรุ่นน้องในแวดวงวรรณกรรมอยู่เสมอ จึงมีสถานะและหน้าตาทางสังคมสูงมาก

ทั้งสองท่านต่างก็เป็นคนในยุคทศวรรษที่ 60 ตอนนี้อายุก็ห้าสิบกว่ากันแล้ว

ส่วนซูอวิ๋นเป็นคนรุ่นใหม่เพียงคนเดียวในบรรดาสามคน เป็นนักเขียนรุ่นเยาว์

ผลงานสองเรื่องที่ตีพิมพ์ออกไปล้วนได้เสียงตอบรับอย่างยอดเยี่ยม

ทั้งสามคนที่มีภูมิหลังเช่นนี้ ช่างดูไม่เข้ากับรายการวาไรตี้ที่เน้นความบันเทิงเป็นหลักเอาเสียเลย

"เราจะเอาสายตาในอดีตมามองยุคสมัยนี้ไม่ได้แล้วล่ะ บนอินเทอร์เน็ตตอนนี้มีคำคำหนึ่งที่ฉันรู้สึกว่าอธิบายสภาวะที่สิ่งต่างๆ โด่งดังเปรี้ยงปร้างได้เป็นอย่างดี"

"นั่นคือคำว่า 'ก้าวข้ามวงการ' แต่ละวงการต่างก็มีกำแพงกั้นของตัวเอง ถ้าอยากให้สาธารณชนรู้จักในวงกว้าง ก็ต้องก้าวข้ามวงการออกไปให้ได้"

"ทุกวันนี้วงการบันเทิงกำลังมาแรงและยึดครองสายตาของมหาชน วงการอื่นๆ หากอยากพัฒนาไปได้ดีกว่านี้ ก็จำเป็นต้องเกาะช่องทางด่วนสายนี้ไปด้วย"

"นายดูอย่างวงการกีฬาสิ ก็ประสานร่วมมือกับวงการบันเทิงอย่างกระตือรือร้นมาตลอด นักกีฬาที่มีชื่อเสียงต่างก็ไปออกรายการต่างๆ เพื่อให้มีคนรู้จักมากขึ้น"

"นายหมายความว่ายังไง"

หวังเหวยหมินขมวดคิ้วครุ่นคิด

เขาเข้าใจความคิดของเหล่าเฉียนพอสมควรแล้ว ทว่าอาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ จึงยังจับประเด็นหลักไม่ได้

เหล่าเฉียนพูดต่อ

"ฉันหมายความว่า แวดวงวรรณกรรมไม่ได้รุ่งโรจน์เหมือนศตวรรษก่อนอีกแล้ว ยุคนั้นกวีกับนักเขียนถึงจะเป็นดารา เป็นที่เคารพยกย่อง"

"ตอนนี้ผู้คนอาจจะรู้สึกว่าสถานะของนักเขียนสูงส่งกว่า แต่พวกเขาชอบดาราไอดอลมากกว่า"

"ผลงานวรรณกรรมเองก็ต้องผ่านการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หรือละคร ถึงจะดึงดูดคนที่ไม่เคยอ่านต้นฉบับให้หันมาสนใจได้มากขึ้น"

"คุณภาพผลงานของเสิ่นรุ่ยซูไม่มีข้อกังขาอยู่แล้ว แต่ที่ทำให้เขากลายเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป ก็เพราะผลงานหลายเรื่องถูกนำไปดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ขยายกลุ่มคนดูคนอ่านออกไปกว้างขึ้น"

"รายการ 'ออกเดินทางไปกับสายลม' รอบนี้ฉันก็ดูแล้ว คอนเซปต์ดีมาก ไปท่องเที่ยวไปด้วย แล้วก็อาศัยวิถีชีวิตผู้คนและวัฒนธรรมท้องถิ่นมาคุยเรื่องงานเขียนวรรณกรรม"

"รายการเพิ่งออกอากาศไปแค่สองเทป กระแสตอบรับของสาธารณชนยังมองไม่ค่อยออก แต่ฉันคิดว่าน่าจะไปได้สวย"

"นายอยากให้ลู่ชิงเฟิงไปออกรายการนี้งั้นเหรอ"

ในที่สุดหวังเหวยหมินก็จับจุดได้

เหล่าเฉียนมองเขาอย่างประหลาดใจ นึกในใจว่าเพิ่งจะมารู้ตัวตอนนี้เนี่ยนะ

"ใช่ โครงการดาวรุ่งที่สำนักพิมพ์พูดถึงยังเป็นแผนเดิมๆ แบบเก่า การจะดันนักเขียนนิทานขายดีออกมาสักคนไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถ้าคิดจะปั้นเสาหลักแบบหลิวอวี่ซิงขึ้นมามันยากมาก"

"ถ้าอยากประสบความสำเร็จ ก็ต้องเพิ่มเดิมพัน"

"อีกอย่าง นิสัยของเด็กคนนี้ก็เหมาะจะออกรายการด้วย นี่เป็นความคิดที่ผุดขึ้นมาหลังจากฉันได้เจอตัวจริงของเขา"

หวังเหวยหมินนิ่งคิดไปครู่ใหญ่

"เรื่องนี้ในหลักการฉันเห็นด้วย แต่ยังต้องปรึกษากับเบื้องบน และต้องคุยกับเจ้าตัวอีกที"

"นายเป็นหัวหน้าบรรณาธิการก็ต้องทำเรื่องพวกนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

พอคุยเรื่องจริงจังเสร็จ เหล่าเฉียนก็กลับมาขี้เกียจเหมือนเดิม

หวังเหวยหมินส่ายหัวอย่างอดไม่ได้

"นายดูตัวเองสิ ทั้งที่มีความสามารถและมีความคิด ทำไมถึงไม่ยอมเลื่อนขั้นขึ้นมาทำงานล่ะ"

"แล้วก็กลายเป็นแบบนาย ที่วันๆ ต้องไปต่อปากต่อคำกับคนพวกนั้น เล่นไท้เก๊กโยนลูกกันไปมาใช่ไหมล่ะ"

เหล่าเฉียนหรี่ตาอย่างเกียจคร้าน

"ฉันกระทั่งแต่งงานยังขี้เกียจเลย คิดว่าฉันจะทนรับความหงุดหงิดพรรค์นั้นได้เหรอ ตอนนี้แหละดีแล้ว ได้ทำเรื่องที่ตัวเองชอบ เงินเดือนที่ได้ก็พอกินพอใช้"

หวังเหวยหมินเห็นท่าทางแบบนี้ของเขาก็รู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"นายแค่อยากจะคุยกับฉันเรื่องพวกนี้ใช่ไหม"

"หลักๆ ก็เรื่องนี้แหละ"

"จอดรถ"

รถจอดเทียบข้างทาง เหล่าเฉียนโดนถีบส่งลงมา จากนั้นประตูก็ปิดดังปัง แล้วรถก็พุ่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว

เหล่าเฉียนปัดก้นพลางชูนิ้วกลางให้

ไอ้บ้าเอ๊ย โบกแท็กซี่ตรงนี้ เปลืองเงินหนักกว่าเดิมอีก

ภายในร้านอาหาร หลังจากพวก บก.หวัง ออกไปแล้ว หยางซิ่วซิ่วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"บก.หวังดุมากเหรอครับ"

ลู่ชิงเฟิงถามด้วยความอยากรู้

"ก็ไม่ได้ดุหรอก... แค่เวลาเลิกงานแล้วมาเจอหัวหน้า มันรู้สึกอึดอัดน่ะ"

ลู่ชิงเฟิงแสดงความเข้าใจ นี่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติที่สั่งสมมาจากการทำงาน

บรรยากาศไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเพราะการพบกันโดยบังเอิญในครั้งนี้

กินไปคุยไป พอใกล้จะเสร็จสิ้น ก็หยิบเค้กออกมาปักเทียน

ภายใต้คำขอของพี่สาวข้างบ้าน ลู่ชิงเฟิงจึงหลับตาลงแล้วอธิษฐานขอพร

หยางซิ่วซิ่วถามเขาว่าขอพรว่าอะไร

"บอกไปก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์สิครับ"

ลู่ชิงเฟิงไม่ยอมบอก หยางซิ่วซิ่วก็ไม่ได้เซ้าซี้

ครั้นถึงเวลาเช็กบิล เถ้าแก่เนี้ยก็บอกพวกเขาว่า มีคนจ่ายเงินให้เรียบร้อยแล้ว

"ก็ผู้ชายคนที่ผมค่อนข้างบางน่ะ"

เถ้าแก่เนี้ยหมายถึงเหล่าเฉียน

"พี่ซิ่วซิ่ว พรุ่งนี้รบกวนพี่เอาเค้กไปที่กองบรรณาธิการ แล้วฝากขอบคุณเขาแทนผมด้วยนะครับ"

หยางซิ่วซิ่วพยักหน้า นี่เป็นมารยาทที่พึงกระทำอยู่แล้ว

หลังวันเกิดผ่านพ้นไป เวลาค่อยๆ ล่วงเลยเข้าสู่เดือนมิถุนายน

การสอบเกาเข่าใกล้เข้ามาทุกขณะ