ตอนที่ 78 โอกาสที่นิยายสืบสวนจะได้บุกแดนฝูซัง

ก่อนการสอบเกาเข่าจะเริ่มขึ้นยังมีอีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือนิตยสาร "สืบสวนกาลเวลา" ได้ตีพิมพ์นิยายสืบสวนเรื่องสั้นเรื่องที่สองของลู่ชิงเฟิงที่ชื่อว่า "แอบมองสีน้ำเงินของบลู"

บรรณาธิการจ้าวถานถานกำลังติดตามความเคลื่อนไหวในเว็บบอร์ดอย่างใกล้ชิด

"คุยเฟื่องเรื่องผลงานใหม่ของลู่ชิงเฟิง"

กระทู้หนึ่งที่โพสต์โดยผู้ใช้ชื่อบัญชี 'เฟิงเฟิงเฟิง' ดึงดูดความสนใจของเขาเข้าอย่างจัง

ถ้าจำไม่ผิด คนคนนี้เป็นแฟนนิยายของล่วนปู้เฉิงที่ชื่นชอบเรื่องราวแนววิตถารแปลกประหลาด

เว็บบอร์ดของ "สืบสวนกาลเวลา" มีสมาชิกอยู่ไม่น้อย แต่คนที่ชอบออกมาแสดงความเห็นบ่อย ๆ แถมยังมีสไตล์เฉพาะตัวโดดเด่นก็มีอยู่แค่ไม่กี่คน

อย่างเช่นคุณเฟิงเฟิงเฟิงคนนี้ มักจะเปิดศึกทะเลาะกับคนอื่นเพราะปกป้องล่วนปู้เฉิงอยู่เป็นประจำ จ้าวถานถานจึงจำได้แม่น

คงไม่ใช่มาปั่นกระแสอีกหรอกนะ

เขากดคลิกเข้าไปดูด้วยความกังวลใจ

ทว่าความจริงกลับตรงกันข้ามกับที่เขาคิดไว้โดยสิ้นเชิง

"พี่ชายคนนี้ใช้กลลวงทางคำบรรยายได้ขั้นเทพจริง ๆ ตอนเริ่มเรื่องนึกว่าเขาเขียนเรื่องคนโรคจิตชอบแอบดูไปฆ่าเหยื่อเสียอีก ที่ไหนได้ พอกลางเรื่องถึงเพิ่งจะเริ่มเข้าสู่เนื้อหาที่แท้จริง"

"ตัวเอกอย่างหลานโย่วเหวยฆ่าคนชอบแอบดูอีกคนทิ้ง เพียงเพราะหมอนั่นดันเล็งเป้าหมายเดียวกับเขา"

"คนที่น่าสงสารที่สุดก็คือเสี่ยวหลาน คิดว่าตัวเองเจอฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วย แต่แท้จริงแล้วหมอนั่นก็ยังเป็นปีศาจร้ายอยู่ดี"

"เรื่องนี้โครตจิตเลยว่ะ ชอบฉิบหาย!"

จ้าวถานถานรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ไม่ใช่การกดหัวดูถูก แต่กลับเป็นการเอ่ยปากชม

นี่มันแปรพักตร์ชัด ๆ

ในเว็บบอร์ดมีคนที่คิดแบบเดียวกับเขาอยู่ไม่น้อย

"พี่ชาย ไอดีพี่ผิดคนปะเนี่ย"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงหันมากินของดีกับเขาได้ ปกติพี่ชอบกองขี้ที่ต้าล่าปาเฉิงเบ่งออกมาไม่ใช่เหรอ"

"ขี้เกียจจะเถียงกับพวกแกว่ะ ล่วนปู้เฉิงอาจจะไม่ได้เขียนนิยายสืบสวน แต่เซตติงของเขามันน่าสนใจมาก ฉันชอบหนังสือของเขา ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะอ่านผลงานเรื่องอื่นไม่ได้นี่หว่า"

คำตอบของเฟิงเฟิงเฟิงทำให้จ้าวถานถานเข้าใจขึ้นมาในทันที

เขาคงคิดตื้นไปเอง

บรรดานักอ่านไม่ได้สุดโต่งถึงขนาดชอบผลงานประเภทหนึ่งแล้วจะต้องดูถูกเหยียดหยามผลงานเรื่องอื่นเสียหน่อย

ส่วนใหญ่เป็นพวกอ่านได้ทุกแนว ขอแค่เขียนดีก็พร้อมจะเสพทั้งนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น หากจะว่ากันจริง ๆ "แอบมองสีน้ำเงินของบลู" ก็มีองค์ประกอบของความวิตถารแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย

เขารู้สึกว่าสไตล์ของลู่ชิงเฟิงเหมาะกับตลาดฝูซังมากเป็นพิเศษ

เพราะนิยายสืบสวนสอบสวนต้องเกี่ยวข้องกับการสืบสวนคดีอาชญากรรม สไตล์จึงผูกติดกับกฎหมายและสภาพสังคมของแต่ละประเทศอย่างแยกไม่ออก

ยกตัวอย่างเช่นนิยายสืบสวนในประเทศ มักจะเน้นย้ำถึงความสำคัญของความยุติธรรมทางกฎหมายและการตัดสินทางศีลธรรมความดีความชั่ว

แต่นิยายสืบสวนของฝูซังจะเน้นสะท้อนภาพสังคม ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ที่ลึกซึ้งกว่า

แถมยังขับเน้นบรรยากาศสยองขวัญสั่นประสาทจนถึงขั้นคลั่งไคล้ วิธีการลงมือฆ่ากลับไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญที่สุดเสียด้วยซ้ำ

เรื่องสั้นแนวสืบสวนทั้งสามเรื่องที่เขาได้รับมา ตัดเรื่อง "X ล่องหน" ที่แหวกแนวเฉพาะตัวทิ้งไปก่อน อีกสองเรื่องอย่าง "แอบมองสีน้ำเงินของบลู" กับ "คดีฆาตกรรมเปิดตัวนักเขียน" ช่างถูกจริตคนฝูซังเป็นอย่างยิ่ง

"จริงสิ"

พลันนึกขึ้นได้ เขาจึงจำเรื่องหนึ่งได้และติดต่อไปหาลู่ชิงเฟิงผ่านทางคิวคิว

เหลือเวลาอีกสองวันก่อนจะถึงวันสอบเกาเข่า โรงเรียนมัธยมสามได้สั่งหยุดเรียนให้นักเรียน ม.6 ตั้งแต่เมื่อวาน เพื่อให้กลับไปเตรียมตัวสอบที่บ้าน

ลู่ชิงเฟิงจึงถือโอกาสนี้ไปตัดผม

หลังจากตัดผมสีบลอนด์ทองในอดีตทิ้งไป ผมดำที่งอกขึ้นมาใหม่ก็พอจะตัดทรงสกินเฮดได้พอดี

พอเข้าคู่กับเครื่องหน้าในปัจจุบันของเขาแล้ว กลับขับเน้นกลิ่นอายความสดใสของเด็กหนุ่มออกมาเต็มเปี่ยม

ลู่ชิงเฟิงค่อนข้างพอใจทีเดียว

พลังที่เพิ่มขึ้นจากพรสวรรค์สง่างามไร้ที่ติเริ่มชะลอตัวลงเรื่อย ๆ ปัจจุบันความสูงของเขาแตะระดับหนึ่งร้อยแปดสิบสี่เซนติเมตรแล้ว

เขาประเมินว่าท้ายที่สุดน่าจะหยุดอยู่ที่ราว ๆ หนึ่งร้อยแปดสิบหกเซนติเมตร

ติดตรงที่ความสูงพุ่งพรวดอย่างรวดเร็ว แต่กล้ามเนื้อและเนื้อหนังตามไม่ทัน เลยดูผอมไปสักหน่อย

ช่วงนี้เขาจึงทุ่มเทให้กับการเพิ่มน้ำหนักเป็นหลัก โดยเพิ่มอาหารที่มีไขมันและน้ำตาลสูงเข้าไปในเมนูแต่ละมื้อ

ขณะเดียวกันก็เริ่มออกกำลังกายแบบเวทเทรนนิ่งสร้างกล้ามเนื้อไปด้วย

ตอนที่จ้าวถานถานส่งข้อความมาหา เขาก็เพิ่งจะวิดพื้นเสร็จไปหนึ่งเซตพอดี

"สวัสดีครับน้องลู่ ผลงานใหม่ของน้องได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารของพวกเราแล้วนะ ได้รับกระแสตอบรับที่ดีมากจากผู้อ่านเลยครับ"

"พี่คิดว่าสไตล์เรื่องของน้องน่าจะมีกลุ่มผู้อ่านทางฝั่งฝูซัง ก็เลยมีเรื่องอยากจะปรึกษาด้วยหน่อยครับ ถ้าเห็นข้อความแล้วช่วยตอบกลับพี่ทีนะ"

บก. ไม่ได้พูดผิดเลย รวมเรื่องสั้น "ดิโอจินีส์แวริเอชันส์" ซึ่งมีเรื่องนี้รวมอยู่ด้วย เคยติดอันดับ 7 สาขาต่างประเทศของ 10 สุดยอดนิยายสืบสวนสอบสวนแห่งปีโดย "ชูกังบุนชุน" ในแดนอาทิตย์อุทัยมาแล้ว

ยอดขายก็ดีมากเช่นกัน

คงไม่ได้คิดจะแนะนำเรื่องสั้นทั้งสามเรื่องนี้ไปที่ฝูซังหรอกนะ

เขาคิดในใจพลางพิมพ์ตอบจ้าวถานถานกลับไป

"อยู่ครับ บก.จ้าว มีเรื่องอะไรหรือครับ"

ทางนั้นตอบกลับมาทันที

"น้องลู่ เมื่อกี้พี่เพิ่งเข้าไปดูในเว็บบอร์ด เห็นทุกคนกำลังคุยเรื่องผลงานใหม่ของน้อง ก็เลยนึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง อยากจะปรึกษากับน้องหน่อยครับ"

"สำนักพิมพ์นิตยสารของพวกเรากับนิตยสาร 'อัญมณีนิยาย' ของฝูซังจะร่วมมือกันจัดประกวดรางวัลใหญ่การเขียนนิยายสืบสวนสอบสวนขึ้นทุกปีในเดือนสิงหาคมครับ"

"เพื่อแนะนำนิยายสืบสวนสอบสวนชั้นยอดในประเทศเข้าสู่ตลาดฝูซัง"

"ผลงานของน้องลู่ พี่คิดว่าเหมาะกับทางฝั่งนั้นมาก ก็เลยอยากจะถามน้องดูว่าจะลองดูหน่อยไหมครับ"

นี่นับว่าเป็นโอกาสที่ดีทีเดียว

เมื่อเห็นข้อความ ลู่ชิงเฟิงก็ฉุกคิดขึ้นมาทันที

เพราะในคลังความทรงจำของเขามีผลงานของฝูซังอยู่ตั้งมากมาย ถ้าไม่เอาออกมากอบโกยผลประโยชน์ให้เต็มคราบก็คงน่าเสียดายแย่

ที่สำคัญ หากผลงานสามารถตีพิมพ์ในต่างประเทศได้ ก็จะเป็นแต้มต่อมหาศาลให้กับเส้นทางอาชีพของเขาเช่นกัน

แต่ก็อย่างที่ว่าไว้ ถึงจะมีผลงานเยอะแค่ไหนก็หยิบมามั่วซั่วไม่ได้

ผลงานวรรณกรรมของฝูซังมีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมเฉพาะตัว

ยกตัวอย่างเช่น 'โมโนะ โนะ อาวาเระ' หรือความอาลัยอาวรณ์ในสรรพสิ่งอันเป็นเอกลักษณ์โดดเด่นที่สุด

นี่คือแนวคิดทางวรรณกรรมที่โมโตโอริ โนรินากะ ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ด้านศาสตร์แห่งชาติในยุคเอโดะของฝูซังเป็นผู้เสนอขึ้น

แนวคิดนี้หากอธิบายอย่างเรียบง่ายก็คือการเผยความรู้สึกแท้จริงจากก้นบึ้งหัวใจ

คล้ายกับการฝากความรู้สึกไว้กับสรรพสิ่งหรือการระบายความในใจออกมาตรงๆ ในบทกวีโบราณของหัวเซี่ย

ตัวอย่างเช่น ยามสะเทือนใจดอกไม้ยังหลั่งน้ำตา ยามชิงชังการพลัดพรากนกยังตระหนกใจ

หรือพูดให้เข้าใจง่ายขึ้นไปอีก ก็คืออารมณ์ความรู้สึกที่ความงดงามกับความโศกเศร้าเชื่อมโยงถึงกัน

ละเมียดละไม คลุมเครือ สลัวราง และสะเทือนอารมณ์

ดอกซากุระนั้นงดงาม แต่ยามที่ซากุระร่วงโรยเหี่ยวเฉากลับน่าเศร้าสลด กระบวนการจากมีอยู่สู่ความว่างเปล่านี้ สอดคล้องกับแนวคิดความอาลัยอาวรณ์ในสรรพสิ่งเป็นที่สุด

ดังนั้น ลู่ชิงเฟิงจึงใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งข้อความตอบกลับไป

"ลองดูก็ได้ครับ แต่ตัวผมไม่ค่อยมีความรู้เรื่องวัฒนธรรมฝูซังเท่าไหร่ บก.จ้าวช่วยรวบรวมหนังสือที่เกี่ยวข้องให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ขอผมศึกษาค้นคว้าดูก่อนค่อยว่ากัน"

"ไม่มีปัญหาครับ พี่มีเพื่อนทำงานอยู่ที่ฝูซัง เดี๋ยวจะวานให้เขาช่วยดูให้"

อีกฝ่ายตอบรับอย่างกระตือรือร้นและพร้อมจะช่วยเหลืออย่างเต็มที่

"ไว้สักพักพี่จะติดต่อไปใหม่นะ"

ลู่ชิงเฟิงออกจากคิวคิว แล้วเข้าไปค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับรางวัลนี้บนอินเทอร์เน็ต

มีชื่อเสียงไม่น้อยเลยทีเดียว

กิจกรรมประกวดงานเขียนนี้เริ่มจัดมาตั้งแต่ปี 2013 โดยจัดขึ้นปีละหนึ่งครั้ง

มีนิตยสาร "อัญมณีนิยาย" ของฝูซังและนิตยสาร "สืบสวนกาลเวลา" ร่วมกันเป็นเจ้าภาพจัดงาน

กลุ่มเป้าหมายหลักคือนักเขียนนิยายสืบสวนสอบสวนในประเทศ ผลงานที่ได้รับรางวัลจะถูกนำไปแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นและตีพิมพ์เผยแพร่ในฝูซัง

"อัญมณีนิยาย" เองก็ไม่ธรรมดา นี่คือนิตยสารสืบสวนสอบสวนระดับชาติของฝูซัง เริ่มแรกใช้ชื่อว่า "อัญมณี" ก่อตั้งขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และเอโดงาวะ รัมโป ก็เคยดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าบรรณาธิการมาก่อน

ต่อมาถูกโคบุนชะซึ่งเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ในแวดวงสิ่งพิมพ์ของฝูซังเข้าซื้อกิจการ และเปลี่ยนเป็นนิตยสารสามเล่ม ได้แก่ "อัญมณีรายสัปดาห์" "อัญมณีนิยาย" และ "อัญมณีไซไฟ"

ในบรรดานั้น "อัญมณีนิยาย" ได้สืบทอดสายเลือดนิยายสืบสวนสอบสวนสายหลักดั้งเดิมของนิตยสารเอาไว้

และมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งยวดในฝูซัง

ลู่ชิงเฟิงลูบคางพลางใช้ความคิด

คราวนี้คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องงัดผลงานระดับเฮฟวี่เวตออกมาใช้เสียแล้ว