ตอนที่ 79 กระแสความนิยมที่มาเยือนอย่างกะทันหัน

วันที่ 7 มิถุนายน วันสอบเกาเข่า

การสอบเกาเข่าในแต่ละปีล้วนเป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่งสำหรับนักเรียนทุกคนและทุกครอบครัว

ในวันสอบเกาเข่า ถนนแถวสนามสอบถูกติดป้ายเตือนห้ามบีบแตร ทางเข้าทุกจุดมีตำรวจจราจรคอยเดินตรวจตรา

หน้าประตูใหญ่ของสนามสอบมีผู้ปกครองมารออยู่เป็นจำนวนมาก แม้จะรู้ดีว่าทำไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร แต่ความกระวนกระวายในใจก็ทำให้คนส่วนใหญ่เลือกที่จะปักหลักรออย่างเงียบๆ

อากาศร้อนจัด สำนักงานเขตแถวนั้นจึงเตรียมร่มกันแดดขนาดใหญ่ไว้ให้คนเหล่านี้

บนโลกอินเทอร์เน็ต วงการไหนๆ ก็ต้องหลีกทางให้ บนแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียใหญ่ๆ แฮชแท็ก #เกาเข่า# มีกระแสความนิยมพุ่งสูงทะลุเพดาน

หัวข้อเรื่องที่เกี่ยวข้องยึดพื้นที่ไปกว่าครึ่งตารางคำค้นหายอดนิยม

เรื่องที่กระแสแรงขนาดนี้ วงการบันเทิงย่อมต้องมาขอเกาะกระแสด้วยแน่นอน

คลิปวิดีโอของดาราและศิลปินจำนวนไม่น้อยที่ออกมาให้กำลังใจผู้เข้าสอบทยอยติดอันดับบนตาราง

ทว่าในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

บัญชีเวยปั๋วเก่าของลู่ชิงเฟิง มีคนส่งคำอวยพรให้เขาอย่างเงียบๆ

"สู้ๆ กับการสอบเกาเข่านะ เสี่ยวลู่"

ด้านล่างมีคอมเมนต์ข้อความเดียวกันเรียงรายเป็นแถวยาวอย่างเป็นระเบียบ

ลู่ชิงเฟิงไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย ตอนเช้าเขามาถึงโรงเรียนมัธยมสามตรงเวลา หลิวซินกำลังยืนคุยอยู่กับลวี่ฮุย

สองคนนี้แทบไม่มีอารมณ์ตื่นเต้นตึงเครียดเลย

เมื่อเห็นเขาเดินมา หลิวซินก็โบกมือเรียก

"สอบเกาเข่าเสร็จแล้ว พวกเราหาที่ไปเที่ยวกันไหม"

"เสี่ยวฮุยฮุยสอบเกาเข่าเสร็จก็ต้องไปหาอาของเขาไม่ใช่เหรอ"

ลู่ชิงเฟิงหันไปมองลวี่ฮุย

ลวี่ฮุยตอบ "อาฉันมีธุระด่วนต้องไปต่างประเทศ เลยบอกให้ฉันค่อยตามไปทีหลังได้"

"อย่างนี้นี่เอง แต่ช่วงปลายเดือนมิถุนายนฉันต้องไปเซี่ยงไฮ้เพื่อแข่งรอบชิงการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ ก่อนหน้านั้นน่ะมีเวลาว่างอยู่"

ลู่ชิงเฟิงคิดดูครู่หนึ่งแล้วก็ตอบตกลง

ปิดเทอมฤดูร้อนเขามีแผนการอื่นอยู่แล้ว แต่การไปเที่ยวต่างถิ่นก็ไม่ได้ขัดแย้งกับแผนของเขาแต่อย่างใด

"ได้เลย งั้นเดี๋ยวฉันวางแผนดู สอบเกาเข่าเสร็จพวกเราค่อยมาคุยกันอีกที"

หลิวซินดูกระตือรือร้นกับเรื่องนี้มากกว่าการสอบเกาเข่าเสียอีก

คุยกันได้ไม่นาน ครูประจำชั้นสงต้าก็เดินเข้ามาในห้องเรียน พูดชี้แจงข้อควรระวังเล็กน้อย จากนั้นก็จัดแจงพาทุกคนขึ้นรถรับส่งสำหรับการสอบเกาเข่า

รถจะพาพวกเขาไปส่งยังสนามสอบต่างๆ

สนามสอบที่ลู่ชิงเฟิงถูกจัดให้อยู่นั้นคือโรงเรียนมัธยมต้นที่อยู่ใกล้ๆ

การสอบเริ่มต้นตอนเก้าโมงเช้า วันแรกสอบภาษาจีนกับคณิตศาสตร์

ช่วงเช้าเป็นภาษาจีน ช่วงบ่ายเป็นคณิตศาสตร์

วิชาภาษาจีนสำหรับเขาในตอนนี้ไม่มีความยากอะไรมากนัก แต่วิชาคณิตศาสตร์นี่สิ เขาทำได้แค่มั่วข้อสอบปรนัยเท่านั้นจริงๆ

วิชาภาษาจีนไม่มีอะไรต้องพูดถึง มีสิ่งที่ต้องเขียนเยอะมาก เขาจึงส่งกระดาษคำตอบตอนเสียงกริ่งหมดเวลาดังขึ้นพอดี

แต่วิชาคณิตศาสตร์กลับทรมานจิตใจอย่างยิ่ง เวลาสองชั่วโมง เขาใช้เวลาแค่ยี่สิบนาทีทำข้อที่ตัวเองพอจะทำได้จนหมด

เวลาที่เหลือทำได้เพียงนั่งเหม่อมองกระดาษข้อสอบ

ครูคุมสอบเดินผ่านข้างตัวเขา ชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วก็ขมวดคิ้ว

ลู่ชิงเฟิงรู้สึกหน้าร้อนผ่าว เป็นครั้งแรกที่รู้สึกอับอายขายหน้าอยู่บ้าง

พอไม่มีอะไรทำ เวลาก็ดูเหมือนจะผ่านไปอย่างเชื่องช้าเป็นพิเศษ

ลู่ชิงเฟิงไม่กล้าหน้าด้านส่งข้อสอบก่อน ได้แต่นั่งรอต่อไปเงียบๆ

เวลาสอบผ่านไปราวๆ หนึ่งชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็มีคนส่งข้อสอบแล้วเดินออกจากห้องเป็นคนแรก

เขาถึงได้ส่งข้อสอบตามแล้วเดินออกมาบ้าง

พอพ้นห้องเรียนมาได้ก็รู้สึกโล่งอกทันที

เดินมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของโรงเรียน ก็เห็นนักเรียนคนที่เดินออกมาก่อนหน้าเขากำลังยืนให้สัมภาษณ์อยู่

"น้องนักเรียน ข้อสอบปีนี้ไม่ยากเหรอ ทำไมถึงออกมาเร็วขนาดนี้ล่ะครับ"

"ก็พอดูได้ครับ ผมว่ามันไม่ได้ยากอะไร ทำเสร็จแล้วนั่งต่อก็ไม่มีอะไรทำ เลยออกมาก่อนครับ"

นักเรียนที่สวมแว่นกรอบดำสวมชุดนักเรียนของโรงเรียนมัธยมห้าซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำ มีสีหน้าท่าทางเหมือนเด็กหัวกะทิเต็มขั้น

ลู่ชิงเฟิงไม่อยากโดนสัมภาษณ์แม้แต่นิดเดียว

เด็กหัวกะทิเขาส่งข้อสอบก่อนเวลาเพราะข้อสอบมันง่ายเกินไป

แล้วเขาจะพูดว่ายังไงล่ะ

จะให้บอกว่าทำไม่ได้สักข้อ เลยออกมาก่อนงั้นเหรอ

เขาจึงแอบเดินอ้อมเลี่ยงไปอย่างเงียบเชียบ

ทว่านึกไม่ถึงว่าหางตาของนักข่าวจะสังเกตเห็นเขาเข้า รีบตะโกนเรียกขึ้นมาทันที

"น้องนักเรียน!"

กล้องก็หันตามไปโดยสัญชาตญาณ

ลู่ชิงเฟิงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน รีบมุดตัวเบียดเข้าฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว

การสอบเกาเข่าวันแรกสิ้นสุดลง หัวข้อที่เกี่ยวข้องยังคงยึดครองคำค้นหายอดนิยมอย่างต่อเนื่อง

ตัวอย่างเช่น ข้อสอบจริงบางส่วนของสองวิชาที่สอบเสร็จไปแล้วถูกเผยแพร่ลงบนอินเทอร์เน็ต

หัวข้อเรียงความวิชาภาษาจีนของแต่ละมณฑล จุดยากของวิชาคณิตศาสตร์เมื่อเทียบกับปีก่อนๆ เป็นต้น

และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือไฮไลต์ประจำทุกปี ผู้เข้าสอบลืมพกบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบมาด้วย

เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นแทบทุกปีในการสอบเกาเข่า

นอกจากนี้ก็มีบทสัมภาษณ์พวกนักเรียนที่ส่งกระดาษคำตอบก่อนเวลา ซึ่งเริ่มมีให้เห็นตั้งแต่วันแรก

บทสัมภาษณ์ประเภทนี้น่าสนใจเป็นพิเศษ

เพราะช่วงท้ายของการสัมภาษณ์ นักข่าวมักจะถามว่าความฝันของนักเรียนคืออะไร

เมื่อก่อนทุกคนยังตอบแบบเรียบร้อยตามระเบียบ บอกมหาวิทยาลัยที่อยากเข้า อยากโตไปเป็นคนแบบไหนอะไรทำนองนั้น

แต่นักเรียนสมัยนี้เน้นเอาฮากันเป็นหลัก

มีทั้งบอกว่าอยากให้ค่ายเกมช่วยบัฟตัวละครนั้นตัวละครนี้หน่อย อยากได้บัตรคอนเสิร์ตของดาราที่ชอบบ้าง หรือแม้กระทั่งอยากให้เคเอฟซียกเลิกค่าส่ง...

สรุปคือเน้นกวนประสาทและหลุดโลกไว้ก่อน

แต่ท่ามกลางบทสัมภาษณ์มากมายเหล่านี้ กลับมีรายงานชิ้นหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนไม่น้อยด้วยภาพสั้นๆ เพียงห้าวินาที

'ซูโจวอ็อบเซิร์ฟเวอร์' บัญชีสื่อท้องถิ่นธรรมดาๆ ที่ไม่รู้จะธรรมดายังไง

พวกเขาเกาะกระแสด้วยการโพสต์คลิปวิดีโอบทสัมภาษณ์การสอบเกาเข่าของวันนี้

ซึ่งก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรท่ามกลางรายงานข่าวจำนวนมหาศาล

จนกระทั่งมีคลิปหนึ่งที่ยอดวิวพุ่งกระฉูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ช่วงต้นของคลิปไม่ได้พิเศษอะไร จุดสำคัญอยู่ที่สิบกว่าวินาทีหลังต่างหาก

จังหวะที่กล้องแพนไป นักเรียนชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในเฟรม

เลนส์กล้องจับภาพได้เพียงใบหน้าด้านข้างของเขา

สันจมูกโด่งคม สันกรามได้รูปสง่างาม และหางตาเรียวยาวคู่นั้น

สวมชุดนักเรียน ถือเครื่องเขียน ตัดผมสกินเฮดสั้นเกรียน กลิ่นอายสะอาดสะอ้านสดชื่นราวกับสายลมต้นฤดูร้อน

"น้องนักเรียน"

นักข่าวส่งเสียงเรียกจากนอกเฟรม

เด็กหนุ่มหันขวับมาตามสัญชาตญาณ

เผยโฉมหน้าให้เห็นเพียงแวบเดียว ก่อนจะรีบหันกลับไปทันที แล้วสาวเท้าก้าวไวๆ มุดหายเข้าไปในกลุ่มผู้ปกครองหน้าโรงเรียน

ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนแรกที่เจอคลิปนี้แล้วเริ่มแชร์ต่อ

พอตกดึก ยอดคอมเมนต์ก็เริ่มพุ่งทะยาน

"เชี่ย หน้าตาฟ้าประทานอะไรเบอร์นี้"

"หล่อเกินไปแล้ว ทำไมชีวิตวัยรุ่นของคนอื่นถึงมีพี่ชายหน้าตาแบบนี้ แต่มัธยมปลายของฉันมีแต่พวกเด็กไม่รู้จักโตวะ"

"ว้าว สุดยอดมาก กินอะไรโตมาเนี่ย เครื่องหน้าก็เป๊ะ ออร่ายิ่งดีเข้าไปอีก ตกหลุมรักเลย"

"กดหยุดเป็นสิบๆ รอบ ในที่สุดก็แคปหน้าตรงได้แล้ว แปะรูปไว้ข้างล่างนะ

[รูปภาพ]"

และในไม่ช้า ในช่องคอมเมนต์ก็เริ่มมีบัญชีที่มาป้ายยาคนอื่นโผล่ขึ้นมา

"เขาชื่อลู่ชิงเฟิงค่ะ นอกจากจะหน้าตาดีแล้วยังมีความสามารถมาก เป็นนักเขียนด้วยนะคะ ใครอยากรู้จักรายการที่เขาไปออกทักมาได้เลย"

"เสี่ยวลู่เป็นเด็กดีนะคะ ในเน็ตมีกระแสสาดโคลนใส่เขาอยู่บ้าง อยากให้ทุกคนลองทำความรู้จักและเข้าใจเขาก่อนค่อยแสดงความเห็นกันนะ"

"ใช่ค่ะ ได้โปรดอย่าทำร้ายเขาเลยนะคะ ลองไปดูบทสัมภาษณ์กับรายการทอล์กโชว์ที่เป็นทางการก่อนได้ แปะลิงก์ไว้ข้างล่างแล้วค่ะ"

กระแสไวรัลที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญแบบนี้ โดยทั่วไปล้วนมาจากความแปลกใหม่ของผู้ชม

ทุกๆ ปีจะมีคนหน้าตาดีผู้โชคดีไม่กี่คนที่ได้รับความสนใจจากมวลชน

แต่ถ้าไม่มีการปั่นกระแสต่อเนื่อง ความร้อนแรงแบบนี้คงอยู่ได้ไม่ถึงวันด้วยซ้ำ ไม่ช้าก็จางหายไป

หน้าตาดีอย่างเดียวดึงดูดสายตาคนทั่วไปได้จริง แต่มันก็มีอายุขัยของมัน

หากปราศจากสถานะอื่นมาเสริม ก็ไม่อาจเหนี่ยวรั้งใจผู้ชมไว้ได้

เหมือนกับไอดอลที่ก่อนจะได้เป็นไอดอล ก็เป็นแค่คนผ่านทางหน้าตาดีคนหนึ่งเท่านั้น

ทว่าการเข้ามาของแฟนคลับอันน้อยนิดของลู่ชิงเฟิง กลับเปรียบเหมือนปลาดุกที่เข้ามาปั่นป่วนฝูงปลาซาร์ดีน

มีคนไม่น้อยที่โดนป้ายยาสำเร็จและเปิดใจไปค้นหาข้อมูลดู

คนที่ไม่โดนป้ายยา ในใจก็ยังคงพอมีความประทับใจหลงเหลืออยู่บ้าง

และผลลัพธ์ที่สะท้อนมายังลู่ชิงเฟิง ก็คือมรดกตกทอดจิ้งจอกเก้าหางเกิดความเคลื่อนไหวขึ้นมาอีกครั้ง