ตอนที่ 85 ม่านประเพณี - สู่คู่ผีเสื้อ

"หา?"

ลู่ชิงเฟิงกำลังครุ่นคิดเรื่องหนึ่งอยู่

การเล่นเมื่อครู่เขาไม่ได้เปิดใช้พรสวรรค์เสน่ห์เย้ายวนเลย ไม่น่าใช่สิ เมื่อกี้เขาตั้งใจมากแท้ ๆ

ในนี้ต้องมีอะไรบางอย่างที่เขายังไม่เข้าใจแน่

พอลองนึกย้อนถึงภาพเหตุการณ์ในสวนสาธารณะตอนนั้นให้ดี ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับสภาวะจิตใจของเขาอยู่บ้าง

เมื่อกี้เขาคิดแต่จะโชว์ทักษะ แต่ตอนที่อยู่ในสวนสาธารณะจิตใจสงบเยือกเย็น และจดจ่ออยู่กับบทเพลงอย่างแท้จริง

คำพูดของจางซินโย่วดึงสติเขากลับมา เขาจึงมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง

จางซินโย่วจึงได้แต่ถามซ้ำอีกรอบ

"ก็ไม่เชิงครับ ก่อนหน้านี้เคยเรียนกับครูท่านหนึ่งอยู่ช่วงหนึ่ง หลังจากนั้นก็ฝึกเองมาตลอด"

ลู่ชิงเฟิงตอบตามตรง

เรื่องแบบนี้ไม่มีความจำเป็นต้องโกหก หากวันข้างหน้าดังขึ้นมาจริง ๆ ประวัติการฝึกซ้อมดนตรีต้องถูกขุดคุ้ยออกมาแน่

ขืนพูดมั่วตอนนี้ก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัว

พอเขาพูดแบบนี้ คนในห้องไลฟ์สดและคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็เริ่มคิดหาเหตุผลมาปะติดปะต่อกันเอง

"กูว่าแล้วเชียว ฝีมือระดับนี้จะฝึกเองได้ไง ต้องมีครูสอนอยู่แล้ว"

"น่าจะเริ่มเรียนตั้งแต่เด็ก พอปูพื้นฐานแน่นแล้ว ช่วงหลังถึงค่อยฝึกเองเรื่อย ๆ"

"อายุเท่านี้แต่เล่นไวโอลินได้ถึงขั้นนี้ก็ถือว่าอัจฉริยะแล้วปะวะ"

คอมเมนต์ที่วิ่งในห้องไลฟ์สดสอดคล้องกับความเข้าใจตามหลักความเป็นจริงของคนทั่วไป

ทว่าในฝูงชน มีเพียงสวีเข่อเจียคนเดียวที่แอบสงสัยอยู่บ้าง

เพราะประสบการณ์ที่ว่านี้ มันช่างให้ความรู้สึกคุ้นตาเหลือเกิน

เจ้าหนุ่มตาจิ้งจอกตอนนั้นก็มาเรียนที่ร้านเครื่องดนตรีแค่สองครั้ง แล้วหลังจากนั้นก็ไม่เคยมาอีกเลย

อีกทั้งในฐานะผู้เชี่ยวชาญ เธอยิ่งเข้าใจดีว่าฝีมือไวโอลินของเด็กหนุ่มตัวสูงคนนี้ร้ายกาจเพียงใด

ถ้าคนคนนี้อยู่ในวัยนักเรียนม.ปลายจริง ๆ เซนส์ทางดนตรีอันน่าขนลุกที่เขาแสดงออกมา ย่อมไม่ต่างอะไรกับเหล่าเด็กอัจฉริยะทางดนตรีที่สร้างชื่อเสียงกระฉ่อนในวงการดนตรีคลาสสิกระดับโลก

ยกตัวอย่างเช่น หลิวเชี่ยนหย่า ราชินีเปียโนแห่งหัวเซี่ย

คนแบบนี้ไม่น่าจะไร้ชื่อเสียงเรียงนามสิ

สวีเข่อเจียตัดใจเดินจากไปไม่ลง จึงลากเพื่อนสนิทเบียดกลับเข้าไปมุงอีกครั้ง

ในฐานะสตรีมเมอร์สายดนตรี จางซินโย่วดูออกว่าเด็กหนุ่มตัวสูงข้างกายนั้นเก่งกาจขั้นเทพ แต่เขาไม่ได้เรียนสายดนตรีคลาสสิกมา ความเข้าใจจึงมีจำกัด

ที่สำคัญ จุดที่เขาสนใจไม่ใช่เรื่องนั้น แต่เป็นเรื่องที่ว่าคนคนนี้จะนำกระแสความนิยมมาสู่ห้องไลฟ์สดของเขาได้มากแค่ไหนต่างหาก

เขาชำเลืองมองเนื้อหาคอมเมนต์ แล้วเอ่ยถามต่อ

"พี่น้องในห้องไลฟ์ค่อนข้างอยากรู้อายุกับหน้าตาของนายมากเลย พอจะถอดหมวกกับหน้ากากอนามัยออกหน่อยได้ไหมครับ"

ฝูงชนที่ยืนล้อมดูอยู่ก็พากันมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สวีเข่อเจียเองก็อยากรู้เช่นกัน

เพียงแต่จุดที่เธออยากรู้นั้นต่างจากคนอื่น

เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าคนคนนี้คือเจ้าหนุ่มตาจิ้งจอก แต่เหตุผลก็คอยเตือนว่ามันหลุดโลกเกินไป

เรื่องรูปร่างส่วนสูงอะไรนั่นพักไว้ก่อน แค่ใช้เวลาสามเดือนเปลี่ยนจากมือใหม่ไร้เดียงสาทางดนตรีกลายมาเป็นปรมาจารย์ไวโอลิน มันก็ไม่ใช่เรื่องจริงแล้ว

ทว่า มันกลับยิ่งทำให้เธออยากรู้มากขึ้นไปอีก

หวังให้คนคนนี้ถอดหน้ากากอนามัยออก เธอจะได้ตัดใจเสียที

ลู่ชิงเฟิงก้มหน้าลงเล็กน้อย

"อย่าเลยครับ ผมแค่อยากให้ทุกคนฟังผมสีไวโอลิน ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าผมหน้าตาเป็นยังไง"

ฝูงชนส่งเสียงผิดหวังระงม ทว่าความกระหายใคร่รู้ก็ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุดเช่นกัน

ยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่อาจครอบครอง ก็ยิ่งเย้ายวนใจ ยิ่งเป็นสิ่งที่ลึกลับ ก็ยิ่งอยากเปิดผ้าคลุมหน้าออกดู

ลู่ชิงเฟิงหาจังหวะชำเลืองมองคอมเมนต์บนหน้าจอ

เมื่อดูจากกระแสตอบรับ เป้าหมายนี้ถือว่าทำได้ดีไม่เลว สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือการดึงความคาดหวังนี้ให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก

"ผมสีไวโอลินให้ทุกคนฟังต่อดีกว่าครับ"

เขาตั้งท่าจับไวโอลินอีกครั้ง ทั้งยังเป็นการตัดบทจางซินโย่วที่จะชวนคุยประเด็นนี้ต่อ

จางซินโย่วหันไปมองฝ่ายดูแลไลฟ์

ฝ่ายดูแลพยักหน้าให้เขา

"โอเค งั้นพวกเรามารับฟังการบรรเลงไวโอลินของน้องคนนี้กันต่อนะครับ"

ลู่ชิงเฟิงยกคันชักขึ้น

ก่อนจะมาที่นี่ ในใจเขาวางแผนบทเพลงที่จะบรรเลงไว้เรียบร้อยแล้ว

เพลงหนึ่งใช้โชว์ทักษะฝีมือ ส่วนอีกเพลงต้องแสดงพลังตรึงใจ

การโชว์ทักษะบางทีอาจไม่ใช่ทุกคนที่จะดูออก แต่พลังตรึงใจของดนตรีนั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนสัมผัสได้

ทันทีที่ท่วงทำนองอันนุ่มนวลและแฝงความโศกเศร้าจาง ๆ ดังขึ้น ทุกคนต่างรู้สึกสะเทือนอารมณ์

เพราะบทเพลงนี้ สำหรับชาวหัวเซี่ยแล้ว มันคุ้นเคยเหลือเกิน

"ม่านประเพณี"

โศกนาฏกรรมความรักที่เล่าขานกันปากต่อปากจนรู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองนี้ คงไม่มีใครไม่รู้จัก

บทเพลงที่คู่กันนี้จึงคุ้นหูเป็นอย่างยิ่ง

หากจะพูดให้ตรงจุดยิ่งกว่า ลู่ชิงเฟิงกำลังบรรเลงท่อน "ม่านประเพณี - สู่คู่ผีเสื้อ"

บทเพลงไวโอลินคอนแชร์โตนี้ประพันธ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1958 โดยดัดแปลงมาจากอุปรากรเยว่จวี้เรื่อง "ม่านประเพณี"

นำโครงสร้างแบบโซนาตามาใช้ เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมดออกมาในรูปแบบของบทเพลง

ตั้งแต่ท่อนนำเสนอที่สาบานเป็นพี่น้องใต้สะพานเฉ่าเฉียว ท่อนพัฒนาที่อิงไถต่อต้านการคลุมถุงชน ไปจนถึงท่อนย้อนกลับท่อนสุดท้ายที่กลายร่างเป็นผีเสื้อหน้าหลุมศพ

ท่วงทำนองของท่อน "สู่คู่ผีเสื้อ" เหมือนกับช่วงเริ่มต้น ทว่าอารมณ์กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ยังคงเป็นบรรยากาศของเสียงนกร้อง ดอกไม้บาน และแสงแดดสดใสในฤดูใบไม้ผลิ ทว่าทุกสิ่งกลับคืนสู่ธุลีดิน สรรพสิ่งคงอยู่แต่ผู้คนแปรเปลี่ยน

ทำนองอันคุ้นเคยคือธีมแห่งความรัก แต่เสียงไวโอลินที่ทอดต่ำและพร่ามัว กลับทอดเงาสลัวบดบังความรักที่เดิมทีควรงดงาม

ราวกับกำลังสะอึกสะอื้นคร่ำครวญ ตัดพ้อรำพันไม่ขาดสาย

ลู่ชิงเฟิงดำดิ่งอยู่ในการบรรเลง พรสวรรค์ด้านเสน่ห์เย้ายวนผสานเข้ากับพลังดึงดูดอันทรงพลังของเสียงดนตรี ถูกส่งผ่านลำโพงและแผ่กระจายไปทั่วทั้งลาน

เดิมทีบนลานกว้างมีผู้คนเดินผ่านไปมาขวักไขว่ คนที่ล้อมดูการไลฟ์สดมีเพียงส่วนน้อย

ทว่าชั่วขณะที่ท่วงทำนองอันโศกเศร้าดังขึ้น ผู้คนที่กำลังเดินช็อปปิ้งต่างชะลอฝีเท้าลงเรื่อย ๆ ก่อนจะหันมองมาทางนี้

เสียงพูดคุยจอแจและเสียงฝีเท้าที่เคยอึกทึกค่อย ๆ เลือนหายไป

รอบบริเวณนี้หลงเหลือเพียงเสียงไวโอลินเท่านั้น

ความรู้สึกเศร้าสะเทือนใจที่ไม่อาจสะกดกลั้นค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในก้นบึ้งหัวใจทีละน้อย

ความรู้สึกนั้นเหมือนมีเม็ดทรายกำมือหนึ่งติดอยู่ในใจ จุกแน่นอยู่ตรงนั้น จะกลืนก็ไม่เข้า จะคายก็ไม่ออก

เสียงไวโอลินอันโศกซึ้งราวกับผู้บรรเลงกำลังบอกเล่าเรื่องราวความรักอันงดงามและตราตรึงใจแก่ทุกคน

ผู้ฟังถูกดึงเข้าไปในเรื่องราว ราวกับได้ไปยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพคู่ของเหลียงซานป๋อกับจู้ชิงไถ

ทันใดนั้น ท่วงทำนองก็แปรเปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นเล็กน้อย

เหนือเนินหลุมศพอันโดดเดี่ยว ผีเสื้อสองตัวหลากสีสันกรีดกรายร่ายรำบินไล่ตามกัน

ดั่งเช่นภาพบรรยากาศในยามที่เหลียงซานป๋อกับจู้ชิงไถเพิ่งแรกพบกัน

ตำนานรักที่เล่าขานสืบต่อกันมานับพันปี ปรากฏชัดเป็นภาพจริงในวินาทีนี้

จู่ ๆ สวีเข่อเจียก็ได้ยินเสียงสะอื้นจากข้างกาย

พอหันไปมองก็เห็นเพื่อนสนิทยืนปาดน้ำตาอยู่

พลันนึกขึ้นได้ว่า ช่วงนี้ความรักของเพื่อนสาวไม่ค่อยราบรื่นนัก

นี่คงกระทบกระเทือนความรู้สึกเข้าให้แล้ว

แต่ก็โทษเธอไม่ได้หรอก

เพราะแม้แต่ตัวเธอเอง ความสะเทือนใจในอกก็ให้ความรู้สึกเหมือนเพิ่งดูภาพยนตร์เรียกน้ำตาจบไปเรื่องหนึ่ง

ช่างเป็นพลังดึงดูดทางดนตรีที่น่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้ ไม่อาจต้านทานได้เลยสักนิด อารมณ์ความรู้สึกถูกผู้บรรเลงดึงลากเข้าไปสู่ห้วงบรรยากาศนั้นอย่างไม่อาจขัดขืน

สวีเข่อเจียสูดน้ำมูกพลางคิดในใจ

ยามมีชีวิตมิอาจร่วมเรียงเคียงหมอน ยามวายชนม์ขอโบยบินคู่กันบนสรวงสวรรค์

เด็กหนุ่มตัวสูงคนนั้นบรรเลงแก่นแท้ของบทเพลงนี้ออกมาได้อย่างหมดจด

จิตใจยังคงล่องลอยและดำดิ่งไปตามท่วงทำนองต่อไป

เสียงดนตรีสะท้อนกังวานอ้อยอิ่ง

เมื่อลากคันชักยาวครั้งสุดท้าย บทเพลงจึงปิดฉากลง

บรรยากาศในลานยังคงเงียบสงัด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด จางซินโย่วเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา ขณะกำลังจะปรบมือ กลับพบว่าเด็กหนุ่มตัวสูงคนนั้นอันตรธานหายไปจากที่ตรงนั้นแล้ว

เชี่ยเอ๊ย คนหายไปไหนแล้ววะ

เขารีบกวาดสายตามองไปรอบทิศ ทว่ามองไปทางไหนก็ไม่เจอแม้แต่เงา

ฝูงชนที่มุงดูอยู่เริ่มทยอยได้สติ เสียงเซ็งแซ่ดังระงมขึ้นในชั่วพริบตา ตามมาด้วยเสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง

ทว่าไม่นาน พวกเขาก็ค้นพบว่าพระเอกของงานผู้ควรจะยืนรับเสียงปรบมือหายตัวไปเสียแล้ว

ทุกคนต่างเริ่มหันซ้ายแลขวาชะเง้อมองหา

สวีเข่อเจียเบียดตัวออกจากฝูงชน และทันเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตาก้าวขึ้นรถแท็กซี่คันหนึ่ง ก่อนจะแล่นลับหายไป

เพื่อนสนิทวิ่งตามมา

"ใช่นักไวโอลินคนไหนหรือเปล่าแก"

"น่าจะเป็นเขานะ"

สวีเข่อเจียพยักหน้า

"คนนี้เก่งชะมัด เก่งกว่าอาจารย์ที่ร้านแกอีก"

"ก็จริงของแก" เธอพยักหน้าเห็นด้วย

ในใจเธอเกิดลางสังหรณ์บางอย่าง

หมอนี่ต้องดังระเบิดแน่