ตอนที่ 84 การบินของผึ้งป่า

"เป็นอะไรเหรอ" เพื่อนสนิทเอ่ยถาม

"ไม่มีอะไรหรอก"

สวีเข่อเจียได้สติกลับมา พลางคิดในใจว่าตัวเองคงเพี้ยนไปแล้ว ถึงได้โยงทุกอย่างไปหาเจ้าหนุ่มตาจิ้งจอกคนนั้นได้

"ที่แท้ก็แอบดูหนุ่มหล่อนี่เอง ไปกัน ไปดูด้วยกันเถอะ"

เพื่อนสนิทหันไปมองตรงจุดที่มีการไลฟ์สด แล้วก็ทำสีหน้าเหมือนจับความลับของเธอได้

ก่อนจะลากเธอเบียดเข้าไปในกลุ่มคนที่มุงดู

พอยิ่งเข้าไปใกล้ ความรู้สึกที่เด็กหนุ่มร่างสูงคนนั้นส่งออกมาก็ยิ่งคล้ายคลึงขึ้นเรื่อย ๆ

แม้จะสวมหมวกและหน้ากากอนามัย แต่บริเวณคิ้วและดวงตานั้นเหมือนกันเปี๊ยบ

ที่สำคัญคือ เด็กหนุ่มคนนี้ก็ถือไวโอลินอยู่ด้วย

ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือส่วนสูงที่ไม่ตรงกัน ทำให้เธอไม่กล้าฟันธง

อีกอย่าง ถ้านับแบบเต็มที่ เจ้าหนุ่มตาจิ้งจอกก็เพิ่งซ้อมไวโอลินไปแค่สามเดือน ไม่น่าจะมีฝีมือพอที่จะมาโชว์ที่นี่ได้

เธอเคยได้ยินครูหลี่ที่สอนไวโอลินบอกว่า เจ้าหนุ่มตาจิ้งจอกมีพรสวรรค์ที่โดดเด่นมาก

ทว่าในความคิดของเธอ ต่อให้มีพรสวรรค์แค่ไหน ก็ต้องใช้เวลาเกินครึ่งปีกว่าจะพอมีผลงานอะไรออกมาได้บ้าง

คงไม่ใช่เขาหรอก

เธอสะบัดความคิดพิลึกนั้นทิ้งไปจากใจ

เด็กหนุ่มร่างสูงกลางวงล้อมฝูงชนหยิบไวโอลินออกมาแล้ว

"น้องฝึกมานานแค่ไหนแล้วครับ"

เฉินซินโย่วถามด้วยความสงสัย

เด็กหนุ่มร่างสูงตอบกลับอย่างเคอะเขิน

"ไม่นานเท่าไหร่ครับ ผมฝึกเองคนเดียวมาตลอด ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเล่นเป็นยังไงบ้าง เลยอยากให้ทุกคนช่วยดูให้หน่อยครับ"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

เฉินซินโย่วเข้าใจแล้ว

ก็เหมือนกับตัวเขาเองตอนเริ่มหัดเล่นกีตาร์ใหม่ ๆ นั่นแหละ มักจะคันไม้คันมือ อยากหาคนมาดูผลลัพธ์จากความพยายามของตัวเอง

ยิ่งถ้าได้รับเสียงเชียร์ก็ยิ่งฟินเข้าไปใหญ่

แต่พอได้ยินว่าฝึกด้วยตัวเอง เขาก็ไม่ได้คาดหวังกับการบรรเลงหลังจากนี้สักเท่าไหร่แล้ว

เรื่องเครื่องดนตรีน่ะ จะบอกว่าฝึกเองได้ก็ใช่ แต่เทคนิคหลายอย่างคุณไม่มีทางเข้าใจได้จากแค่วิดีโอสอนหรอก

โดยเฉพาะเครื่องดนตรียาก ๆ อย่างไวโอลิน ถ้าไม่มีครูคอยจับมือสอนประกบตัวต่อตัว ก็จะทำผิดพลาดเยอะมาก

พอถึงช่วงหลังจะมาแก้ไขก็ยากแล้ว

แต่ก็ช่างเถอะ เล่นออกมาห่วยแตก เอฟเฟกต์คอนเทนต์ก็ปังเหมือนกัน

ในคอมเมนต์ไลฟ์ พวกสายปั่นสายฮาเริ่มโผล่หัวกันออกมา

"เด็กข้างบ้านกูก็เรียนอันนี้อยู่เหมือนกัน เสียงที่สีออกมานะ โคตรเวทนา ร้องเหมือนหมูโดนเชือดเป๊ะ"

"กูพนันยี่สิบตังค์ ไม่เกินครึ่งนาที คนในงานทนฟังไม่ไหวแน่นอน"

"[หน้ากวน]"

สวีเข่อเจียที่อยู่ในเหตุการณ์จริงก็คิดไม่ต่างกัน เธอจึงดึงเพื่อนสนิทเพื่อเตรียมจะเดินหนี

ระดับนี้ ไม่จำเป็นต้องเอาหูตัวเองไปทรมานหรอก

หวึ่งงง!

เสียงแหลมแสบแก้วหูดังสะท้อนออกมาจากลำโพงช่วงสั้น ๆ

ว่าแล้วเชียว

สวีเข่อเจียกับเพื่อนสนิทหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ

เด็กหนุ่มร่างสูงที่เพิ่งตั้งท่าจับไวโอลินดูเหมือนจะชะงักไปนิดหนึ่งเหมือนกัน

ในกลุ่มคนที่มุงดูเริ่มมีคนหัวเราะออกมา

"น้อง แน่ใจนะว่าไหว"

เฉินซินโย่วที่หลีกทางให้เดินกลับขึ้นไปข้างหน้าอย่างช่วยไม่ได้

"ขอโทษทีครับ กะระยะไม่ถูก เลยไปโดนไมค์เข้า"

เฉินซินโย่วเหลือบมองขายาว ๆ ที่ย่อลงเล็กน้อยของเขา

แล้วช่วยปรับไมโครโฟนให้สูงขึ้น

"ผมขอลองก่อนนะครับ"

เด็กหนุ่มร่างสูง หรือก็คือลู่ชิงเฟิง ยิ้มขอโทษฝูงชนเล็กน้อย ในที่สุดก็ยกคันชักขึ้นทาบสาย

"ไปกันเถอะ"

สวีเข่อเจียดึงแขนเพื่อนสนิทตั้งใจจะเดินออกไป

วินาทีถัดมา

เสียงไวโอลินที่ฟังดูราวกับฝูงผึ้งบินว่อนพลันดังขึ้น โทนเสียงใสสะอาดคมชัด ไร้ซึ่งความรกหรืออืดอาดแม้แต่น้อย บันไดเสียงรวดเร็วและแม่นยำอย่างยิ่ง

นี่มัน... "การบินของผึ้งป่า"

สวีเข่อเจียหันขวับกลับไปทันที

เด็กหนุ่มร่างสูงกลางวงล้อม นิ้วมือซ้ายกดไล่ลงบนสายไวโอลินอย่างลื่นไหลราวกับสายน้ำ

ดูเผิน ๆ เหมือนไม่ได้เร่งรีบ ทว่าในสายตาของคนวงในอย่างเธอ นั่นคือเทคนิคขั้นเทพที่เหนือมนุษย์ชัด ๆ

"การบินของผึ้งป่า" เป็นผลงานของคีตกวีชาวหมีขาว และยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า "การบินของบัมเบิลบี"

จุดยากที่สุดของบทเพลงนี้คือจังหวะที่รวดเร็วและการเปลี่ยนเสียงประสานอันซับซ้อน

เรียกร้องฝีมือของผู้บรรเลงสูงมาก มักถูกนำมาใช้เป็นเพลงโชว์อภินิหารสกิลของไวโอลินและเปียโน

สำหรับนักไวโอลินแล้ว การจะสีเพลงนี้ให้ออกมาดี การผสานงานกันของมือซ้ายและมือขวาถือเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง

การลากคันชักของมือขวา การกดสายของมือซ้าย ห้ามมีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว เมื่อบวกกับการแปรผันของท่วงทำนอง ระดับความยากจึงพุ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณ

แต่เด็กหนุ่มตรงหน้านี้กลับมีฝีมือขั้นไร้เทียมทาน การประสานมือซ้ายขวาดูผ่อนคลายสบาย ๆ ราวกับเดินเล่นในสวน

แววตาที่กำลังดื่มด่ำไปกับเสียงดนตรี ล้วนงดงามราวกับงานศิลปะ

เก่งเกินไปแล้ว ปรมาจารย์ไวโอลินชัด ๆ

นักไวโอลินมืออาชีพทั่วไปไม่มีทางเล่นได้อย่างผ่อนคลายลื่นไหลขนาดนี้

จำนวนคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเริ่มพุ่งสูงขึ้น

อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ ในบรรดาคนที่ดูไลฟ์ของจางซินโย่ว มีกลุ่มคนที่เข้าใจดนตรีอยู่ด้วย

"เชี่ย เทพตัวจริงมาว่ะ"

"โคตรเทพ สีไวโอลินเพลง 'Flight of the Bumblebee' แต่เนื้อเสียงยังสะอาดกริบขนาดนี้ มืออาชีพของแท้"

"ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมพูดเสียงดังไปหน่อย"

"ดูมือพี่แกสิ พลิ้วจัด"

พอบรรเลงไปได้ราวสามสิบวินาที ลู่ชิงเฟิงก็ยกคันชักขึ้นกะทันหัน แล้วใช้มือขวาดีดสายแทน

สุ้มเสียงดนตรีอีกรูปแบบพลันดังเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน

สำหรับคนที่ไม่เข้าใจไวโอลิน เทคนิคนี้ดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

ทว่าสำหรับคนที่คุ้นเคยกับไวโอลิน เทคนิคที่จอมมารแห่งไวโอลินอย่างปากานินีเป็นผู้คิดค้นขึ้น และได้รับการพัฒนาต่อยอดจากคนรุ่นหลังอย่างต่อเนื่องนี้ ถือเป็นทักษะที่ช่วยเพิ่มมิติให้กับการบรรเลงไวโอลิน

การดีดสายด้วยมือซ้ายและขวาเป็นเทคนิคขั้นสูงของไวโอลิน ยิ่งนำมาใช้ในบทเพลงที่มีจังหวะเร็วขนาดนี้ด้วยแล้ว

สวีเข่อเจียไม่อาจสะกดกลั้นความตกตะลึงเอาไว้ได้อีก

เธอเริ่มสงสัยในตัวตนของคนตรงหน้านี้

คนที่มีฝีมือไวโอลินระดับนี้ย่อมไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียง ย่อมต้องมีที่ยืนในวงการดนตรีคลาสสิกบ้าง

แต่คิดจนหัวแทบแตก เธอก็ไม่สามารถจับคู่เขากับใครได้เลย

ยอดฝีมือไวโอลินที่อายุน้อยขนาดนี้ ดูเหมือนในประเทศจะไม่มีเลย ต่างประเทศสิถึงพอมีอยู่บ้างสองสามคน

ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ฟังเทคนิคชั้นเชิงลึกซึ้งพวกนั้นไม่ออก พวกเขารู้แค่ว่ามันเพราะมาก

ทว่าบรรยากาศในห้องไลฟ์สดกลับแตกต่างออกไป

ฝ่ายดูแลระบบเห็นสถานการณ์เช่นนี้ย่อมรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร ทีมบิ้วอารมณ์เริ่มปั่นกระแสทันที

ผู้ชมที่เข้ามาในห้องไลฟ์สดมีมากขึ้นเรื่อย ๆ และมีผู้คนจำนวนมากยอมหยุดดูต่อ

ข้อความบนหน้าจอกำลังเลื่อนขึ้นอย่างไม่ขาดสาย

"สง่างาม สง่างามเหลือเกิน"

"ไวโอลินอันนี้ โคตรเท่ของแท้"

"เกินไปแล้ว นึกว่าเป็นบรอนซ์ ที่แท้ระดับคิง"

"จัดฉากปะเนี่ย เมื่อกี้ยังบอกว่าเรียนเอง เรียนได้ไม่นาน เล่นได้ขนาดนี้คงเรียนมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยแล้วมั้ง"

"น่าจะเป็นลูกคนรวย พวกนี้จ้างครูมาสอนตั้งแต่เด็ก ใช้เงินถมจนเก่งทั้งนั้น คนธรรมดาอย่าหวังเลย"

มีความเห็นที่ตั้งข้อสงสัย ซึ่งก็ตรงกับความเข้าใจของคนส่วนใหญ่

"ตอนนี้ฉันยิ่งอยากรู้แล้วว่าหน้าตาเขาเป็นยังไง"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์สารพัดไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการบรรเลงของลู่ชิงเฟิงแม้แต่น้อย

บทเพลงท่อนนี้ยาวไม่มาก แค่ราวหนึ่งนาทียี่สิบวินาที และจบลงด้วยการดีดสายด้วยมือซ้ายของเขา

ผู้คนในบริเวณนั้นต่างพากันปรบมือให้โดยไม่รู้ตัว

จางซินโย่วได้สติกลับมา เห็นฝ่ายดูแลระบบส่งสัญญาณมือให้เขารั้งตัวอีกฝ่ายไว้

เพราะตอนนี้บรรยากาศในห้องไลฟ์สดดีมากจริง ๆ

ถ้าให้เล่นต่อไป จะสามารถเปลี่ยนคนดูส่วนหนึ่งมาเป็นแฟนคลับได้

จางซินโย่วที่ได้รับคำสั่งจึงก้าวเข้าไปข้างหน้า ชำเลืองมองคอมเมนต์ แล้วถามคำถามหนึ่งที่กำลังเป็นข้อถกเถียงอย่างหนักในห้องไลฟ์สด

"น้องชาย นายเรียนไวโอลินด้วยตัวเองจริง ๆ เหรอ พูดความจริงมาเถอะ ไม่งั้นคนดูจะคิดว่าพวกเราเตี๊ยมกันนะ"