ตอนที่ 83 พบเจ้าหนุ่มตาจิ้งจอกอีกครั้ง

เมื่อก่อนจางซินโย่วเคยเป็นนักศึกษาดนตรี เขามีความฝันทางดนตรี และเคยเข้าร่วมการคัดเลือกในรายการวาไรตี้ประกวดร้องเพลงมาสองสามครั้ง

แต่พรสวรรค์ของเขาธรรมดามาก ฝีมือการร้องก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร เส้นทางการประกวดจึงไม่ค่อยราบรื่นนัก

ผลงานที่ดีที่สุดคือการทะลุเข้าถึงรอบสามสิบสองคนสุดท้ายในรายการหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้สร้างกระแสอะไรมากมาย

ต่อมาเมื่อได้ยินได้ฟังและรับรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของรายการประเภทนี้มาบ้าง เขาก็ถอดใจอย่างสิ้นเชิง แล้วหันมาอาศัยกระแสความนิยมเล็กๆ น้อยๆ ที่เหลือจากรายการมาเริ่มไลฟ์สดแทน

ช่วงแรกถือว่าค่อนข้างราบรื่น เขาสะสมแฟนคลับมาได้กลุ่มหนึ่ง รายได้จากการไลฟ์แต่ละครั้งก็พอประทังชีวิต

ตอนนั้นมีสังกัด MCN เข้ามาติดต่อ อยากเซ็นสัญญากับเขา

ทว่าตอนนั้นเขารู้สึกว่าไม่คุ้ม มองว่าห้องไลฟ์ของตัวเองเริ่มติดลมบนแล้ว ถ้าไปเซ็นสัญญาต้องแบ่งรายได้ให้บริษัทคงจะขาดทุน

แต่คิดไม่ถึงว่า พอนานวันเข้า ความนิยมที่มีอยู่เดิมก็ค่อยๆ เหือดแห้ง ผลตอบรับของห้องไลฟ์เริ่มดิ่งลงเหว

ไม่มีชื่อเสียง ไม่รู้จะเล่นมุกอะไร ไม่แข่ง PK แถมไม่มีใครคอยคุมห้องหรือช่วยบิวต์อารมณ์ พอบรรยากาศไม่พาไป ก็ไม่มีใครยอมเปย์ของขวัญ

เมื่อเห็นว่าจะเอาตัวไม่รอด สุดท้ายก็จนปัญญา ยอมเซ็นสัญญากับบริษัท MCN ที่ชื่อหยินหลงมีเดีย

ซึ่งผลลัพธ์ก็เห็นผลทันตา

บริษัทวางแผนการตลาดระดับมืออาชีพให้เขา ย้ายสถานที่ไลฟ์จากในห้องออกไปกลางแจ้ง เพิ่มช่วงเวลาปฏิสัมพันธ์กับผู้คน และกำหนดสคริปต์การพูดไว้ให้เสร็จสรรพ

ช่องแชตในห้องไลฟ์มีคนคอยคุม แถมยังมีทีมงานคอยปั่นกระแส ผลตอบรับการไลฟ์จึงดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ผ่านไปครึ่งปีเศษ เขาก็กลายเป็นเน็ตไอดอลระดับกลางๆ คนหนึ่ง

วันนี้ก็เหมือนทุกวัน หลังจากไลฟ์ไปได้ราวครึ่งชั่วโมง ร้องเพลงเล่นดนตรีเองไปหลายเพลง ทุกช่วงพักระหว่างเพลงเขาก็จะหยุดคุยกับคนดูในห้องไลฟ์

หน้าตาเขาจัดว่าดูดี แต่ไม่ใช่คนช่างพูดช่างคุย บริษัทจึงวางคาแรกเตอร์ให้เป็นหนุ่มน้อยแสนเรียบร้อย

ประกอบกับที่เคยไปออกรายการเพลงมาก่อน จึงบวกภาพลักษณ์ของคนล่าฝันทางดนตรีเข้าไปอีก

ดึงดูดแฟนคลับผู้หญิงเป็นส่วนใหญ่ และคนที่ชอบดนตรีอีกส่วนน้อย

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์จึงค่อนข้างสงบเรียบร้อย

พอร้องเพลงป็อปจบไปอีกเพลง ทีมงานฝ่ายดูแลที่อยู่ข้างๆ ก็เคาะข้อมือชี้ไปที่นาฬิกา

นี่เป็นสัญญาณบอกเขาว่า ยอดสถิติเริ่มแกว่ง คนดูทยอยออกจากห้องไลฟ์มากขึ้น ต้องเปลี่ยนช่วงเนื้อหาได้แล้ว

เมื่อได้รับสัญญาณ เขาก็มองไปยังฝูงชนที่ยืนล้อมดูอยู่

"โอเคครับ วันนี้ก็ยังมีเพื่อนๆ มาร่วมดูไลฟ์กันเยอะเหมือนเดิม มีใครอยากมาร้องเพลงโชว์พลังเสียงไหมครับ เพลงอะไรก็ได้ เมโลดี้กับดนตรีแบ็กกิ้งแทร็กเรามีพร้อมหมดเลย"

คอมเมนต์หน้าจอไลฟ์ที่เริ่มเงียบเหงาก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที

"รอช่วงนี้ทุกวัน รีบๆ หน่อย เร็วเข้า"

"ช่วงนี้เขาเรียกว่าช่วงเปิดโลกเสียงพิสดารของมนุษยชาติ"

"อันนี้สนุกจริง วันนี้ไม่รู้จะมีเสียงหลุดโลกแบบไหนโผล่มาอีก"

"5555 นึกถึงพี่ที่ทำงานก่อสร้างคนนั้นเลย ตะเบ็งเสียงดังสะใจชะมัด"

ช่วงนี้คือไม้ตายประจำไลฟ์ ทันทีที่คนดูในห้องเริ่มลดลง จางซินโย่วก็จะงัดออกมาใช้ตรึงคนดูไว้

เพราะเมื่อเทียบกับการที่เขายืนร้องเพลงซ้ำซากไม่เปลี่ยน เสียงร้องของคนเดินถนนกลับน่าสนใจกว่าเยอะ

เพราะคุณไม่มีทางรู้เลยว่า คนที่จะมายืนหน้าไมค์จะเป็นพวกเพี้ยนหลงคีย์ไร้ทักษะดนตรี หรือเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่กันแน่

ช่วงนี้จึงเป็นหนึ่งในจุดขายหลักของห้องไลฟ์เขา

"มีใครไหมครับ"

เขาถามซ้ำสองรอบ ในฝูงชนมีคนอยากลองอยู่ไม่น้อย แต่ดูเหมือนจะยังขาดความกล้าไปนิด

คนดูวันนี้ยังไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไร

เขารู้สึกเสียดายเล็กน้อย จึงจำต้องใช้เทคนิคกระตุ้นเสียหน่อย

"ไม่เป็นไรนะครับ ไม่ต้องเขิน อวดฝีมือกันได้เต็มที่เลย"

พอยิงคำพูดชวนคุยตามสคริปต์ออกไป ในฝูงชนก็มีวัยรุ่นคนหนึ่งยกมือขึ้น

"ผมขอลองหน่อย"

จากนั้นก็เบียดฝูงชนเดินมายืนหน้ากล้องไลฟ์

จางซินโย่วยิ้มถาม

"อยากร้องเพลงไหนครับ"

เจ้าหนุ่มบอกชื่อเพลง ทีมงานก็เปิดทำนองเพลงที่ตรงกันขึ้นมา

แล้วหลังจากนั้นก็คือเสียงร้องโหยหวนปานผีสางเทวดาร่ำไห้

ห้องไลฟ์กระแสพุ่งกระฉูด ส่วนคนดูแถวนั้นก็หัวเราะกันลั่น

เมื่อมีคนเริ่มเปิด คนอื่นๆ จึงทยอยขึ้นมาร้องตามกันไม่ขาดสาย

ส่วนใหญ่ก็อยู่ในระดับร้องคาราโอเกะ ฟังเอาฮากันไป

จางซินโย่วแอบเสียดายนิดๆ ที่กระแสยังไม่พีคเท่าที่ควร

ถ้ามีใครที่แปลกใหม่เป็นพิเศษโผล่มาสักคนก็คงจะดี

ไม่ว่าจะร้องได้ดีเป็นพิเศษ หรือร้องได้ห่วยแตกเป็นพิเศษ ก็ยังดึงดูดคนดูไว้ได้ดีกว่าพวกเสียงร้องธรรมดาๆ ระดับกลางๆ แบบนี้

ดูจากคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็รู้ได้เลย

"วันนี้ไม่ค่อยมีอะไรเลยว่ะ"

"มีแค่พี่ชายคนแรกนั่นแหละที่ร้องได้เข้าถึงวิญญาณ"

"ไม่ได้ยินเสียงร้องระดับตะลึงตาค้างแบบนั้นมานานแล้ว"

แต่มันช่วยไม่ได้ นอกจากพวกที่เตี๊ยมกันไว้แล้ว นักร้องระดับเข้าถึงวิญญาณแบบนั้นใช่ว่าจะเจอกันได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่

"ยังมีใครอยากขึ้นมาอีกไหมครับ"

พอนักร้องที่เป็นคนดูอีกคนร้องจบ ทีมงานฝ่ายดูแลไลฟ์ก็ส่งสัญญาณบอกว่าบรรยากาศเริ่มอิ่มตัวแล้ว จางซินโย่วจึงเตรียมจะปิดช่วงนี้ลง

"ผมขอลองหน่อยได้ไหมครับ"

ใครคนหนึ่งเดินแหวกฝูงชนออกมาด้านหน้า

จางซินโย่วมองไป ผู้มาใหม่ตัวสูงมาก สูงราวๆ ร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร รูปร่างค่อนข้างผอมเพรียว

แต่สัดส่วนสรีระดีมาก แขนขายาวเรียว ไหล่กว้างแผ่นหลังผึ่งผาย สวมชุดนักเรียนสำหรับฤดูร้อน กางเกงวอร์ม และรองเท้าผ้าใบ

บนศีรษะสวมหมวกแก๊ป บนใบหน้ามีหน้ากากอนามัยสีดำปิดไว้ มองเห็นหน้าตาได้ไม่ชัด

เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่สวยงามจนเกินจริง

ภายใต้แสงไฟของห้างสรรพสินค้า ดวงตาคู่นี้ขาวดำตัดกันชัดเจน สะอาดใสราวกับคริสตัล

ตาสองชั้นคมชัด หางตายาวรี ดูคล้ายกับจิ้งจอก

ไม่ใช่ว่าหล่อแค่ตอนใส่แมสก์หรอกนะ

เขาแอบพึมพำในใจ

เครื่องหน้าของบางคนมีแค่จุดใดจุดหนึ่งที่สวยงามเป็นพิเศษ ถ้ามองแค่จุดนั้นจุดเดียว ก็ทำให้คนจินตนาการไปได้ไกลไม่รู้จบ

แต่พอเอามารวมกับส่วนอื่นๆ ปุ๊บ ระดับความหล่อสวยก็ดิ่งลงเหวทันที

คนแบบนี้มักจะเจอบ่อยในกลุ่มคนที่สวมหน้ากากอนามัย

สัญชาตญาณการแข่งขันของเพศผู้ทำให้เขาคิดไปในทางนั้น

"เอ่อ น้องนักเรียน"

จางซินโย่วเหลือบมองชุดนักเรียนบนตัวอีกฝ่าย แล้วเอ่ยเรียกแบบนั้น

"เชิญตรงนี้เลยครับ อยากร้องเพลงอะไรล่ะ"

เด็กหนุ่มตาจิ้งจอกเดินมาหน้ากล้อง แล้วปลดกระเป๋าทรงยาวข้างหลังลงมา

"ผมร้องเพลงไม่เป็นครับ แต่ผมเล่นไวโอลินได้"

จางซินโย่วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

ในที่สุดก็มีคนที่ไม่เหมือนคนอื่นขึ้นมาแล้ว

"ไวโอลินยอดเลย ราชินีแห่งเครื่องดนตรี ตอนผมเรียนดนตรีก็เคยฝึกอยู่เหมือนกัน แต่ไม่มีพรสวรรค์เอาเสียเลย"

"อาจารย์ผมเคยบอกว่า ในบรรดาเครื่องดนตรีสากล ไวโอลินนี่แหละยากที่สุด พอๆ กับซอเอ้อร์หูของเครื่องดนตรีจีนเลย"

"ผีผาพันปี กู่เจิงหมื่นปี ซอเอ้อร์หูสีทั้งชีวิต ทุกคนคงเคยได้ยินกันใช่ไหมครับ ประโยคนี้แหละที่บอกถึงความยากของเครื่องดนตรีทั้งสามอย่างนี้"

เขาพยายามอธิบายอย่างเต็มที่ ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น แต่เพื่อดึงดูดผู้ชมในห้องไลฟ์

และผลลัพธ์ก็ไม่เลวเลย

ตอนนี้มีคนดูค้างอยู่ในห้องไลฟ์หมื่นสองพันคน ข้อความในช่องแชตก็เริ่มรัวขึ้นมา

"นี่เป็นครั้งแรกเลยปะที่มีคนมาสีไวโอลินตรงนี้"

"ครั้งแรกจริง ปกติมีแต่คนดีดกีตาร์ เป่าฮาร์โมนิกา เคยมีพี่คนนึงมาเป่าโซวหน่าด้วยซ้ำ"

"ยังเป็นนักเรียนอยู่เลย ตาโคตรสวย ไม่รู้หน้าตาโดยรวมเป็นไงบ้าง"

"ปิดหน้าไว้ ไม่แน่ส่วนอื่นอาจจะดูไม่ได้ก็ได้"

"จะสนใจหน้าตาทำไมวะ ดูว่ามีฝีมือหรือเปล่าก็พอ อย่าสีออกมาเหมือนเลื่อยไม้ก็แล้วกัน"

"ถ้าเจ๋งจริง เดี๋ยวเปย์ให้"

ในห้องไลฟ์เริ่มคึกคักขึ้นมา ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบๆ ก็มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

สวีเข่อเจีย เปิดร้านเครื่องดนตรีอยู่ร้านหนึ่ง นอกจากขายเครื่องดนตรีแล้ว เธอยังเปิดคอร์สสอนดนตรีตามความสนใจอีกด้วย

วันนี้เธอถูกเพื่อนสนิทลากมาเดินช้อปปิ้งที่เซ็นทรัลพลาซา พอเดินผ่านตรงนี้จึงชะเง้อดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สายตาของเธอถูกดึงดูดด้วยหนุ่มตัวสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นทันที

ไม่มีอะไรหรอก เพียงเพราะดวงตาคู่นั้นทำให้เธอจำได้ฝังใจเหลือเกิน

เมื่อสามเดือนก่อน มีเจ้าหนุ่มตาจิ้งจอกคนหนึ่งซื้อไวโอลินราคาถูกไปจากร้านเธอ

แถมยังหลอกกินฟรีคอร์สทดลองเรียนไปอีกสองครั้ง

ตอนแรกกะว่าจะหลอกล่อให้เจ้าเด็กนั่นซื้อคอร์สเรียน เพื่อเอาทุนคืนกลับมาบ้าง

ผลปรากฏว่าเจ้าหนุ่มตาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นั่น พอเรียนครบสองครั้งก็หายหัวไปเลย ไม่โผล่มาอีกเลยสักครั้ง

น่าเจ็บใจชะมัด!

ช่วงนั้น ขนาดกินหม่าล่าทั่ง เธอยังรู้สึกว่าไม่อร่อยเลย

พอมาเห็นดวงตาแบบเดียวกันเป๊ะที่นี่ จึงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องพวกนี้ขึ้นมา

ทว่า นี่คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกมั้ง เพราะส่วนสูงกับรูปร่างของทั้งสองคนต่างกันมากเกินไป