ตอนที่ 88 พรสวรรค์ใหม่ ผิวกายดั่งน้ำแข็ง กระดูกดั่งหยก

พรสวรรค์ใหม่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว

กระแสไอเย็นสายหนึ่งไหลเวียนไปทั่วร่าง ผ่านเนื้อหนัง แทรกซึมเข้าสู่ผิวชั้นนอก

สัมผัสแห่งการผลัดเปลี่ยนฟื้นคืนชีพแผ่ออกมาจากผิวหนัง

ลู่ชิงเฟิงสัมผัสมันอย่างละเอียด

ผิวกายดั่งน้ำแข็ง กระดูกดั่งหยก นี่คือพรสวรรค์ใหม่ที่ได้รับมาจากมรดกตกทอดของจิ้งจอกเก้าหาง

คำนี้มีที่มาจาก "จวงจื่อ บทท่องไปอย่างอิสระ" ที่ว่า บนเขาไกลโพ้นมีเซียนอาศัยอยู่ ผิวกายขาวผุดผ่องดั่งหิมะน้ำแข็ง อ่อนช้อยงดงามดั่งดรุณีแรกแย้ม

ความหมายโดยคร่าวคือ บนภูเขาลูกหนึ่งมีคนที่มีลักษณะดั่งเซียนอาศัยอยู่ ผิวพรรณขาวเนียนกระจ่างใสดุจน้ำแข็งหิมะ และมีท่วงทีกิริยาสูงส่งสง่างาม

ตรงตามความหมายของชื่อ นี่คือพรสวรรค์ที่ส่งผลต่อผิวพรรณโดยตรง

คนเรากินอาหารหลากชนิด สภาพร่างกายในทุกด้านย่อมได้รับผลกระทบจากการกินอยู่และการใช้ชีวิต

โดยเฉพาะผิวพรรณซึ่งเป็นภายนอกของร่างกาย และสะท้อนภาพลักษณ์รวมถึงสภาพจิตใจของคนเราออกมาให้เห็นได้ชัดเจนที่สุด

เมื่ออายุมากขึ้น เจอแสงแดด การพักผ่อน หรือกระทั่งแสงไฟจ้าที่คอยรบกวน ผิวของทุกคนย่อมมีตำหนิไม่มากก็น้อย

ไม่อย่างนั้นธุรกิจสกินแคร์และเครื่องสำอางคงไม่มีตลาดใหญ่โตขนาดนี้

และฟิลเตอร์แต่งรูปก็คงไม่ได้รับความนิยมขนาดนี้

คำโบราณที่ว่า "ขาวหนึ่งจุดกลบความน่าเกลียดได้ร้อยอย่าง" ก็มีความหมายทำนองเดียวกัน

คนที่ผิวพรรณดี โดยทั่วไปแล้วก็ไม่มีทางดูแย่ไปได้สักเท่าไร

ผิวของลู่ชิงเฟิงแย่มาตลอดเพราะการขาดสารอาหารในอดีต

แม้ช่วงหลังจะกินดีขึ้นแล้ว แต่ก็ยังยากที่จะฟื้นฟูให้ดีขึ้นได้

หากไม่ได้คิดจะเป็นไอดอล เขาก็คงไม่ได้ใส่ใจอะไร

แต่ถ้าต้องไปยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ ตำหนิเพียงเล็กน้อยนี้จะถูกขยายใหญ่ขึ้นมาอย่างไร้ขีดจำกัด

ตอนนี้ดีแล้ว ปัญหาได้รับการแก้ไขรวดเดียวจบ

เขาเดินไปส่องกระจกดู

เช่นเดียวกับสง่างามไร้ที่ติ พรสวรรค์นี้ต้องใช้เวลาอีกสักนิดในการค่อย ๆ ปรับเปลี่ยนให้ดีขึ้น

ไม่รีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไป

ตอนนี้เขารู้สึกโล่งใจมากกับการตัดสินใจที่ไม่รีบร้อนเปิดเผยหน้าตาของตัวเอง

ถ้าจะปรากฏตัว ก็ต้องทำให้ทุกคนตะลึงจนตาค้าง

อนาคตเริ่มสดใสขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว สู้โว้ย!

เช้าวันต่อมา เขายังคงตื่นเช้าตามเวลาปกติเหมือนตอนไปโรงเรียน แล้วออกไปวิ่งเหยาะ ๆ ที่สวนสาธารณะเป็นระยะทางสองกิโลเมตร

ขากลับก็แวะซื้ออาหารเช้าจากร้านติดไม้ติดมือกลับมาด้วย

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ถึงได้เริ่มกินอาหารเช้า

พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นว่ามีคนแอดวีแชตของเขามาสองคน

ข้อความแนบระบุชื่อที่คุ้นเคยสองชื่อ

กัวหาว จางจิ่งอี๋

เป็นเพื่อนสองคนที่เขารู้จักตอนไปแข่งเหวินเสวียเปยที่เยี่ยนจิง

จริงสิ ผลการประกวดของเหวินเสวียเปยก็น่าจะออกแล้วนี่

เขากดตอบรับการเพิ่มเพื่อน

จางจิ่งอี๋ส่งข้อความมาทันควัน

"ลู่ชิงเฟิงใช่ไหม"

"อืม ฉันเอง"

"รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันตั้งกลุ่มแชต"

จากนั้น เขาก็ถูกดึงเข้ากลุ่มเล็กที่มีสามคน

ลู่ชิงเฟิงเหลือบมองรูปโปรไฟล์ของทั้งคู่

ของจางจิ่งอี๋เป็นรูปท้องฟ้าที่ถ่ายเอง ส่วนของกัวหาวเป็นมีมสุดกวน ทั้งสองรูปช่างเข้ากับนิสัยของทั้งคู่จริง ๆ

"กัวหาวเหมือนจะยังไม่ตื่น"

"ช่างเขาเถอะ แม่นายซื้อโทรศัพท์ให้แล้วเหรอ"

"อื้อ เพิ่งได้มาเมื่อวานเอง (ยิ้ม)"

สัมผัสได้ถึงความดีใจของจางจิ่งอี๋ผ่านตัวอักษรเลยทีเดียว

ลู่ชิงเฟิงยิ้มบาง ๆ

"ยินดีด้วย"

"ขอบใจนะ"

ทั้งคู่คุยสารทุกข์สุกดิบกันสักพัก จางจิ่งอี๋ก็เอ่ยถึงเรื่องการประกวดเหวินเสวียเปย

"เที่ยงวันนี้ผลคะแนนก็จะออกแล้ว ฉันตื่นเต้นนิดหน่อยแฮะ"

อันที่จริงลู่ชิงเฟิงก็ตื่นเต้นอยู่บ้างเหมือนกัน เขายังคงคาดหวังกับการเข้ามหาวิทยาลัยอยู่พอสมควร

"รอไปด้วยกันนี่แหละ"

หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ลู่ชิงเฟิงก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า

เขาซ้อมสีไวโอลินไปครู่หนึ่งตามปกติ อ่านหนังสือไปอีกพักใหญ่ และราว ๆ เก้าโมงครึ่งจึงติดต่อไปคุยเรื่องนิยายสืบสวนเล่มใหม่กับจ้าวถานถาน บรรณาธิการนิตยสาร "สืบสวนกาลเวลา"

ช่วงเวลานี้ เขาเองก็เล็งไว้แล้วว่าจะเขียนนิยายเรื่องไหน

เพราะตั้งใจจะตีตลาดฝูซัง ผลงานที่จะเอาออกมาจึงต้องถูกจริตรสนิยมของทางนั้น อีกทั้งยังต้องเข้มข้นจัดจ้านและพิสดารแปลกประหลาดพอที่จะทำให้คนฝูซังตกตะลึงตั้งแต่เปิดเรื่อง

ผลงานทำนองนี้ในคลังวรรณกรรมของเขาก็มีอยู่ไม่มากนัก

ดังนั้นเขาจึงเลือกเล่มที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานระดับจุดสูงสุดของแนวนิวฮงกากุ

ทริกฆาตกรรมอันน่าตกตะลึงสะเทือนขวัญ บรรยากาศสุดสยองขวัญและพิศวง ลู่ชิงเฟิงไม่เชื่อหรอกว่าคนฝูซังจะไม่ยอมสยบให้แนวนี้

ทว่าหนังสือเล่มนี้กลับมีปัญหาอยู่พอสมควร สำนวนการเขียนของผู้เขียนเดิมแย่เกินไป แถมยังยัดน้ำมาเสียเยอะ

เขาต้องยกระดับในจุดเหล่านี้ขึ้นมา โดยที่ยังคงแก่นแท้ของเนื้อเรื่องเดิมเอาไว้

โครงเรื่องหลักมีอยู่ตรงนี้แล้ว ปัญหาจึงไม่ได้ใหญ่อะไร แค่ต้องลงแรงเพิ่มขึ้นอีกหน่อยเท่านั้น

ที่คุยเรื่องเหล่านี้กับจ้าวถานถาน ก็เพื่อทำให้การกำเนิดขึ้นของนิยายเรื่องนี้ดูสมเหตุสมผลนั่นเอง

เนื้อหาที่คุยกันนี้จะถูกเขาจดบันทึกไว้ในสมุด เพื่อใช้เป็นสมุดบันทึกแรงบันดาลใจด้วยเช่นกัน

ทุกผลงานเขาล้วนทำแบบนี้ และยังเก็บต้นฉบับลายมือเอาไว้อย่างดีเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

เวลาผ่านพ้นเที่ยงคืนไปโดยไม่รู้ตัว

หลังจากจบบทสนทนากับจ้าวถานถาน ลู่ชิงเฟิงก็ใช้คอมพิวเตอร์ที่แฟนคลับมอบให้เข้าสู่เว็บไซต์ทางการของเป่ยต้า

เขากดเข้าไปยังหน้าพิเศษของการประกวดถ้วยวรรณกรรม

"ประกาศผลคะแนนการประกวดถ้วยวรรณกรรม รุ่นปี 2020"

หัวข้อข่าวที่สะดุดตาอย่างยิ่งถูกจัดไว้เป็นพาดหัวแถวบนสุด ด้วยตัวอักษรสีแดงตัวหนาขนาดใหญ่พิเศษ

รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย

เขาเลื่อนเมาส์ไปคลิกเปิด

โหลดอยู่ครู่สั้น ๆ หน้าเว็บก็เด้งขึ้นมา

สิ่งแรกที่เห็นในบรรทัดแรกสุดคือชื่อของเขาเอง

"อุ่นแสงจันทร์สักกาไว้แกล้มสุรา"

ผู้เขียน: ลู่ชิงเฟิง

เลขประจำตัวผู้เข้าสอบ: **********

96 คะแนน

ผ่านเกณฑ์

สำเร็จแล้ว!

ลู่ชิงเฟิงกำหมัดแล้วเหวี่ยงขึ้นกลางอากาศอย่างแรง

แม้ในใจจะพอเดาได้ว่าคะแนนคงไม่แย่ แต่พอได้เห็นผลยืนยันจริง ๆ ก็ยังคงดีใจอยู่ดี

ทั้งยังช่วยเติมเต็มความเสียดายจากชาติก่อนด้วย

พอลดความตื่นเต้นลงได้แล้ว เขาก็ไล่ดูคะแนนของผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ต่อ

ในอันดับที่สามมีชื่อของจางจิ่งอี๋ 92 คะแนน ผ่านเกณฑ์เช่นกัน

ถัดจากนั้นยังมีอีกสองคนที่ได้ 90 คะแนน แต่ไม่มีชื่อของกัวหาว

เลื่อนลงไปดูจนถึงอันดับที่แปดถึงได้เห็น 88 คะแนน ไม่ผ่านเกณฑ์

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้ากลุ่มแชตสามคน

"คะแนนออกแล้ว พวกนายเห็นกันหรือยัง"

จางจิ่งอี๋ตอบกลับมาเป็นคนแรก

"เห็นแล้ว ฉันผ่านเกณฑ์"

สองคนที่เหลือต่างเงียบไป ลู่ชิงเฟิงกำลังคิดว่าจะปลอบใจเพื่อนคนนี้ยังไงดี

เขามีความประทับใจที่ดีต่อกัวหาว นิสัยไม่หยุมหยิม ใจกว้างแถมยังรู้กาลเทศะ

น่าเสียดายอยู่บ้างที่จะไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมสถาบันกันในอนาคต

"เฮ้ย เรื่องแค่นี้เอง"

รูปโปรไฟล์ของกัวหาวเด้งขึ้นมา

"พวกฉันสอบคัดเลือกเข้าไปเองก็เหมือนกันนั่นแหละ"

"ฉันไม่ได้บอกพวกนายเหรอ จริง ๆ ผลการเรียนฉันดีมากนะ ไม่ได้ที่หนึ่งของระดับชั้นก็ที่สองตลอดแหละ"

ลู่ชิงเฟิงรู้สึกว่าตัวเองเสียอารมณ์เป็นห่วงไปฟรี ๆ เลย

พวกเด็กหัวกะทินี่มันน่าหมั่นไส้จริง ๆ

เขาไม่อยากสนใจคำพูดอวดเก่งแบบแอบแฝงนี้อีก

เขาคลิกเข้าไปดูในตัวบทความ ทางถ้วยวรรณกรรมได้เผยแพร่เรียงความทั้งหมดออกมาแล้ว

ด้านล่างมีคำวิจารณ์ของคณะกรรมการกำกับอยู่

"'อุ่นแสงจันทร์สักกาไว้แกล้มสุรา' แค่ชื่อเรื่องนี้ก็เปี่ยมไปด้วยกวีศิลป์และความโรแมนติก การผสานแสงจันทร์และสุราเข้าไว้ด้วยกัน ตัวอักษรปลายพู่กันของผู้เขียนมีมโนคติที่หลุดพ้นจากโลกียวิสัย สงบเงียบและลึกซึ้งกว้างไกล

การหลอมรวมของกลิ่นอายบทกวีเช่นนี้ ทำให้ผู้อ่านที่ได้สัมผัสบทความรู้สึกเหมือนจิตใจได้รับการชำระล้าง ซ้ำยังจุดประกายความปรารถนาต่อชีวิตอันงดงามของผู้คน

ผู้เขียนถ่ายทอดการพินิจชีวิตอย่างแยบคายผ่านการบรรยายบุคคล สรรพสิ่ง และทิวทัศน์อย่างประณีตละเอียดอ่อน

หากรู้สึกว่าชีวิตมีเรื่องกลัดกลุ้ม ลองอ่านบทความนี้ดูเถิด"

เขียนร่ายยาวมาเสียยืดยาว ด้านล่างสุดระบุชื่อกรรมการว่าคือหัวหน้าภาควิชาภาษาจีน มหาวิทยาลัยปักกิ่ง: เฉินเจียหง

ลู่ชิงเฟิงจำได้ว่าคนผู้นี้เคยให้คำวิจารณ์ "เฮ้ย ออกมาเดี๋ยวนี้" ไว้สูงมากเช่นกัน

ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เป็นครูเฉินโทรมา

พอรับสายปุ๊บ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างเบิกบานใจดังมาจากปลายสาย

"ดีจริง ๆ เยี่ยมมาก ลู่ชิงเฟิง เธอต้องเป็นเด็กคนแรกของโรงเรียนมัธยมสามในรอบเกือบสิบปีนี้แน่ ๆ ที่สอบติดเป่ยต้าได้"

"เธออย่าเพิ่งเพ่นพ่านไปไหนนะ ทางโรงเรียนน่าจะรีบติดต่อเธอไปเร็ว ๆ นี้แหละ"

พูดจบเธอก็วางสายไปทันที

ลู่ชิงเฟิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา

ช่างเถอะ ยังไงก็เป็นเรื่องดีนี่นา