ตอนที่ 89 การสัมภาษณ์ครั้งที่สองของหนังสือพิมพ์เยาวชนแนวหน้า

การได้รับโควตาพิเศษเข้าเรียนที่เป่ยต้าจะว่าเรื่องใหญ่ก็ใช่ จะว่าเรื่องเล็กก็ไม่เชิง ในแต่ละปีมักจะมีนักเรียนบางกลุ่มที่ได้เข้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้เพราะมีความสามารถพิเศษด้านอื่นอยู่เสมอ

เพียงแต่เมื่อเทียบกับกระแสความสนใจระดับประเทศอย่างการสอบเกาเข่าแล้ว การสอบติดเป่ยต้าผ่านงานเขียนวรรณกรรมย่อมไม่มีคนสนใจมากขนาดนั้นอย่างแน่นอน

ทว่าสำหรับโรงเรียนมัธยมสามซึ่งไม่ใช่โรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำ นี่กลับเป็นเรื่องที่คู่ควรแก่การป่าวประกาศยกย่องอย่างยิ่ง

"นักเรียนลู่?"

ลู่ชิงเฟิงนัดเจอกับนักข่าวที่จะมาสัมภาษณ์ที่ร้านหนังสือใกล้โรงเรียน

ผู้มาเยือนเป็นคนคุ้นเคย ซุนจื้อเชาจากหนังสือพิมพ์เยาวชนแนวหน้านั่นเอง

เพียงแต่เมื่อได้พบกันอีกครั้ง เขามองดูเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินตรงมาหาแต่ไกล ความประหลาดใจก็ฉายชัดบนใบหน้า

นอกจากเค้าโครงหน้าตาที่ยังพอมองออกว่าเป็นคนเดิมแล้ว ก็แทบไม่หลงเหลือเงาของเด็กมัธยมปลายตัวผอมกะหร่องผมสีสนิมในอดีตเลยแม้แต่น้อย

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ นักข่าวซุน"

ลู่ชิงเฟิงก้าวยาว ๆ เข้ามา พลางยิ้มกว้างจนดวงตาจิ้งจอกโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว เด็กหนุ่มภายใต้แสงแดดดูมั่นใจ สุขุม แต่ก็ไม่ทิ้งชีวิตชีวาของวัยแรกรุ่น

สง่างามสมวัย เปี่ยมล้นด้วยพลังชีวิต

"นั่นสิ ไม่ได้เจอกันไม่กี่เดือน นักเรียนลู่เปลี่ยนไปเยอะมากจนผมเกือบจำไม่ได้เลย"

ซุนจื้อเชาเอ่ยอย่างทึ่ง ๆ

"งั้นเหรอครับ"

ลู่ชิงเฟิงเกาท้ายทอย ยิ้มออกมาอย่างใสซื่อไร้เดียงสา

"คงเพราะเขียนหนังสือแล้วได้ค่าต้นฉบับมาบ้าง อาหารการกินดีขึ้น ร่างกายก็เลยโตขึ้นน่ะครับ"

"ฮ่าๆๆ ดีแล้วล่ะ เมื่อก่อนเธอดูผอมแห้งเกินไป ตอนนี้ดูดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย"

ซุนจื้อเชาตบแขนเขาเบา ๆ

เรื่องแบบนี้พบเห็นได้บ่อย เด็กในวัยเจริญเติบโตขอแค่สารอาหารเพียงพอ ก็เปลี่ยนไปวันละแบบเลยจริง ๆ

เด็กคนนี้เมื่อก่อนใช้ชีวิตลำบาก ส่วนสูงเลยตามเพื่อนรุ่นเดียวกันไม่ทัน แต่ตราบใดที่แนวกระดูกยังไม่ปิด หากอาหารการกินช่วงหลังตามทัน การจะยืดตัวโตขึ้นมาก็เป็นเรื่องปกติมาก

"ไปเถอะ ตรงนี้ร้อนเกินไป พวกเราไปหาร้านเครื่องดื่มนั่งคุยกันสบาย ๆ ดีกว่า คราวนี้ตกลงกันไว้ก่อนนะว่าผมเลี้ยงเอง"

"นักข่าวซุนครับ ตอนนี้ผมมีเงินแล้วนะ"

"เอาเถอะน่า คราวก่อนเธอเลี้ยงผม คราวนี้ผมเลี้ยงเธอ"

ซุนจื้อเชาตัดบทสนทนา แล้วหาร้านกาแฟแถวนั้นร้านหนึ่ง

คราวนี้ลู่ชิงเฟิงไม่ได้สั่งกาแฟ แต่สั่งชานมเย็นมาแก้วหนึ่ง

ทั้งสองหาที่นั่งตรงมุมร้าน การสัมภาษณ์จึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

"ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีด้วยนะที่สอบติดเป่ยต้า"

หลังจากจัดวางกล้องและเครื่องบันทึกเสียงเรียบร้อย สีหน้าของซุนจื้อเชาก็จริงจังขึ้น

"ขอบคุณครับ"

ลู่ชิงเฟิงจิบชานมไปคำหนึ่ง มันเป็นรสชาติที่เขาชอบ

"เรียงความในถ้วยรางวัลวรรณกรรมเป่ยต้าครั้งนี้ สไตล์การเขียนเปลี่ยนไปจากเดิมของเธอมากเลยนะ หลังจากผมได้อ่านแล้ว รู้สึกว่าบทความนี้มีกลิ่นอายและแนวคิดแบบพุทธอยู่ด้วย"

"ใช่ครับ"

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้าเห็นด้วยกับที่เขาพูด

"ก่อนจะเขียนบทความนี้ ผมได้อ่าน 'ประวัติศาสตร์พุทธศาสนาสมัยฮั่น เว่ย สองจิ้น ราชวงศ์เหนือใต้' พอนำมารวมกับความคิดบางอย่างที่ผมมีต่อการใช้ชีวิต ภาษาที่ใช้ถ่ายทอดก็เลยเปลี่ยนไปพอสมควรครับ"

หนังสือเล่มนี้ค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม ตีพิมพ์เมื่อปี 1938 เป็นผลงานชิ้นเอกที่บอกเล่าเรื่องราวการเผยแผ่ของพุทธศาสนาจากราชวงศ์ฮั่นเข้าสู่หัวเซี่ย และการพัฒนาในช่วงยุคเว่ย จิ้น และราชวงศ์เหนือใต้

ผู้เขียนคือทังย่งถง ปรมาจารย์ด้านจีนศึกษา

คนที่ไม่สนใจเรื่องศาสนา ส่วนใหญ่แทบจะไม่รู้จักหนังสือเล่มนี้เลย

ลู่ชิงเฟิงได้อ่านจริง ๆ เพียงแต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก แค่เปิดอ่านผ่าน ๆ ในเวลาว่างเท่านั้น

"ส่วนเรื่องสไตล์ที่เปลี่ยนไป..."

เขาจิบชานมอีกคำแล้วพูดต่อ

"ตอนนี้ผมยังอายุน้อย เส้นทางการเขียนก็เพิ่งเริ่มต้นขึ้น ผมยังไม่อยากจำกัดตัวเองไว้กับแนวใดแนวหนึ่ง อยากลองเขียนงานในสไตล์ที่หลากหลายมากกว่าครับ"

เรื่องนี้เขาก็คิดทบทวนมาอย่างละเอียดแล้ว เพราะบทความที่เขางัดออกมาใช้ นักเขียนแต่ละคนต่างก็มีสไตล์เฉพาะตัว ย่อมต้องมีคนสงสัยแน่

ดังนั้นจึงต้องสร้างความประทับใจให้คนอื่นเห็นตั้งแต่แรกว่า สไตล์การเขียนของเขานั้นหลากหลายและเปลี่ยนแปลงได้ตลอด

การรักษานิสัยเขียนโครงเรื่องด้วยลายมือ ก็มีเหตุผลมาจากจุดนี้เช่นกัน

พอนานไปคนอ่านค่อย ๆ ชินกันไปเอง ทุกอย่างก็เรียบร้อย

ซุนจื้อเชาเองก็ไม่ได้สงสัยอะไร

ช่วงเริ่มต้นของการสร้างสรรค์ผลงาน นักเขียนทุกคนต่างก็ต้องผ่านกระบวนการลองผิดลองถูก ไม่มีใครที่มีสไตล์การเขียนที่สุขุมแก่กล้ามาตั้งแต่แรกหรอก

ทั้งสองพูดคุยเจาะลึกในหัวข้อเรื่องการเขียนต่อไป

อีกทั้งยังเอ่ยถึงเหล่านักเขียนชื่อดังที่แจ้งเกิดจากเวทีถ้วยรางวัลวรรณกรรมอีกด้วย

ลู่ชิงเฟิงก็กล่าวว่าตนจะยึดถือคนเหล่านี้เป็นแบบอย่าง

พอคุยกันไปจนถึงช่วงท้าย ซุนจื้อเชาก็ถามเขาว่า

"นักเรียนลู่ครับ ปกติแล้วนอกจากอ่านหนังสือกับเขียนหนังสือ ยังมีงานอดิเรกอย่างอื่นอีกไหมครับ"

ลู่ชิงเฟิงใจกระตุกวูบ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบไป

"มีครับ ผมชอบดนตรีมาก แล้วก็เรียนไวโอลินด้วยตัวเองด้วย"

"เวลาอ่านหนังสือหรือเขียนงานจนเหนื่อย ก็จะหยิบไวโอลินมาสีสักหน่อยครับ"

"โอ้"

ซุนจื้อเชาเริ่มสนใจขึ้นมา

"พูดถึงไวโอลิน ช่วงนี้ในเน็ตมีนักไวโอลินเปิดหมวกคนหนึ่งกำลังดังมากเลย เธอได้ดูหรือยัง"

ลู่ชิงเฟิงยกแก้วชานมที่ว่างเปล่าไปนานแล้วขึ้นมา ก้มหน้าดูด

"ช่วงนี้ผมมัวแต่เขียนผลงานชิ้นใหม่อยู่ เลยไม่ค่อยได้สนใจเท่าไรครับ"

"อย่างนี้นี่เอง งั้นฉันแนะนำให้ลองไปเปิดดูในเน็ตนะ เห็นหลายคนบอกว่านักไวโอลินคนนี้เก่งมากเลย"

"ได้ครับ"

การสัมภาษณ์ถือว่าสิ้นสุดลงตรงนี้

หลังจากซุนจื้อเชายืนกรานที่จะเป็นคนจ่ายเงิน ทั้งสองก็กล่าวลากัน

เนื้อหาบทสัมภาษณ์ถูกตีพิมพ์ลงรายงานข่าวในคืนนั้นทันที

สำหรับคนอื่นแล้ว มันก็ยังคงเป็นเรื่องไม่สำคัญที่ไม่ชวนให้สนใจ ทว่าสำหรับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งแล้ว กลับเป็นเรื่องน่ายินดีถึงขั้นเปิดแชมเปญฉลองได้เลยทีเดียว

"นังเด็กคนนี้นี่ ปิดเทอมแล้ววัน ๆ เอาแต่เล่นมือถือ ตาจะไม่เอาแล้วใช่ไหม"

"รู้แล้วน่าแม่"

หลังจากการสอบเกาเข่าสิ้นสุดลง ช่วงนี้โจวจิ้งก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร

เพื่อนสนิทชวนออกไปเที่ยว เธอก็บ่ายเบี่ยงเท่าที่จะทำได้ เอาแต่นอนอุดอู้อยู่ในห้องเล่นเกมทั้งวันทั้งคืน จนแม่ของเธอทนดูไม่ไหวอีกต่อไป

จัดการปิดแอร์แล้วลากตัวเธอขึ้นมาจากเตียง

เมื่อมานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เธอก็หาวหวอด ทั้งตัวยังคงเอื่อยเฉื่อยเกียจคร้าน

แม่ของโจวจิ้งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

"แกบอกแม่มาตามตรงนะ แกอกหักใช่ไหม"

"แม่ ไม่มีเรื่องแบบนั้นสักหน่อย"

โจวจิ้งขึ้นเสียงสูงอย่างไม่สบอารมณ์

"ไม่มีเหรอ แกจำไม่ได้หรือไงว่าตอน ม.4 แกคลั่งไคล้เด็กผู้ชายคนหนึ่งขนาดไหน ใครห้ามก็ไม่อยู่"

โจวจิ้งอายจนแทบจะเอานิ้วเท้าจิกพื้นพลางเอ่ยอย่างเคือง ๆ

"นั่นมันเรื่องตั้งนานมาแล้วนะแม่"

"ไม่ได้อกหักจริง ๆ นะ"

แม่ของโจวจิ้งมองเธออย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

"ไม่ได้อกหักจริง ๆ ค่ะ ก็แค่เพิ่งสอบเกาเข่าเสร็จ อยากพักผ่อนให้เต็มที่สักสองสามวัน"

"เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นแกก็อย่าเอาแต่นอนหมกตัวอยู่บนเตียงทั้งวัน ออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าง"

ดูท่าทางแล้วคงไม่ได้โกหก แม่ของโจวจิ้งจึงคร้านจะต่อความยาวสาวความยืด กำชับไปหนึ่งประโยคแล้วก็ไปทำงานของตัวเองต่อ

"รับทราบค่ะ"

พอรับมือแม่เสร็จ โจวจิ้งก็นอนแผ่บนโซฟา พลางหวนนึกถึงสิ่งที่แม่เพิ่งพูดไปเมื่อครู่

จู่ ๆ เธอก็มองไปยังโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างกาย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเข้าหน้าแอป QQ แล้วเลือกเข้าสู่ระบบด้วยอีกบัญชีหนึ่ง

บัญชีนี้ เธอไม่ได้เข้าสู่ระบบมานานมากแล้ว

จำได้ว่าตอนนั้นถูกพ่อแม่คุมเข้มเรื่องเวลาเล่นมือถือ เธอเลยแอบยืมมือถือคนอื่นมาสมัครด้วยซ้ำ

เธอป้อนรหัสผ่านอย่างคล่องแคล่วพร้อมกับความทรงจำที่ผุดขึ้นมา แล้วเข้าสู่ระบบไป

บัญชีรองนี้ไม่มีเพื่อนเลยสักคน มีเพียงกลุ่มที่กดเข้าร่วมไว้ไม่น้อยเท่านั้น

เธอคิดว่ากลุ่มพวกนี้น่าจะแทบไม่เหลือคนอยู่แล้ว

เพราะหลังจากที่ข่าวด้านลบของ Dreamer's มีหลักฐานมัดตัวชัดเจน แฟนคลับก็พากันถอนตัวออกไปเป็นวงกว้าง

ในตอนนั้น กลุ่มใหญ่ระดับหลักพันคนหลาย ๆ กลุ่มก็แทบไม่เหลือใครแล้ว

ทว่าที่คาดไม่ถึงก็คือ ทันทีที่เธอออนไลน์ เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

กลุ่มที่ชื่อ "เคียงข้างลู่ตลอดไป" แสดงว่ามีข้อความมากกว่า 99 ข้อความ

เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกดเข้าไปดูอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

"กางกรงเล็บแง่งๆ : ข่าวด่วน ข่าวด่วน เสี่ยวลู่ของพวกเราได้รับการตอบรับเข้าเรียนที่เป่ยต้าแล้ว รายละเอียดเพิ่มเติมคลิกลิงก์ด้านล่างได้เลย"

เสี่ยวลู่เหรอ

ลู่ชิงเฟิง!

ได้รับการตอบรับเข้าเรียนที่เป่ยต้าแล้วเนี่ยนะ?