ตอนที่ 90 ในที่สุดวัยเยาว์ก็ต้องเลิกรา

เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ด้วยผลการเรียนแบบลู่ชิงเฟิงจะเป็นไปได้ยังไงที่จะถูกเป่ยต้ารับเข้าเรียน แถมคะแนนสอบเกาเข่าก็ยังไม่ออกเลยด้วยซ้ำ

หรือว่าจะเป็น...

จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าช่วงเดือนพฤษภาคม ในห้องเรียนเคยมีข่าวลือแพร่ออกมาเรื่องหนึ่ง

เป่ยต้าเชิญลู่ชิงเฟิงไปเข้าร่วมการแข่งขันเขียนเรียงความรายการหนึ่ง เพราะเขาทำผลงานได้โดดเด่นในการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่

ตอนนั้นลือกันไปปากต่อปากจนฟังดูราวกับว่าลู่ชิงเฟิงได้รับการตอบรับเข้าเรียนแล้วจริงๆ

ตอนนั้นเธอได้แต่แค่นหัวเราะเยาะ เป่ยต้ามันเข้าเรียนง่ายขนาดนั้นเสียที่ไหน

ต่อมา ลู่ชิงเฟิงก็กลับมาแก้ข่าวด้วยตัวเองว่า ต้องคว้าผลการแข่งขันที่ดีเยี่ยมในการแข่งนั้นมาให้ได้ก่อนถึงจะมีโอกาสได้รับการคัดเลือก

ดังนั้น เขาทำสำเร็จแล้วงั้นเหรอ

เธอกดเข้าไปในลิงก์นั้นด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเปอย่างยิ่ง

เธอชำเลืองมองสำนักข่าวที่รายงานก่อนเป็นอันดับแรก หนังสือพิมพ์เยาวชนแนวหน้า สื่อทางการที่น่าเชื่อถือและได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ

เธอใช้เวลาครู่หนึ่ง ดูทั้งเนื้อหาข่าวและคลิปวิดีโอจนจบ

ความจริงก็เป็นไปตามที่คาดไว้ ลู่ชิงเฟิงได้รับโควตาพิเศษเข้าเรียนที่เป่ยต้าผ่านความสามารถด้านการเขียนจริงๆ

โจวจิ้งยืนเหม่อไปชั่วขณะ ไม่รู้เลยว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องแบบนี้ดี

เธอคิดมาตลอดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลู่ชิงเฟิงคือคู่อริ

จิตใจของแฟนคลับที่คลั่งไคล้ไอดอลในช่วง ม.4

หลังจากวงที่ลู่ชิงเฟิงอยู่พังทลายลง เธอก็ได้รับผลกระทบจากรายงานข่าวและบรรยากาศในกลุ่มจนโมโหโกรธา รู้สึกว่าตัวเองถูกหลอกลวง

ที่โรงเรียนเธออับอายเกินกว่าจะยอมรับอดีตช่วงนี้ จึงเลือกที่จะเป็นหัวหอกในการบอยคอตและกีดกันเขา

การพูดจาแขวะเหน็บแนมและเหยียบย่ำเขาทั้งต่อหน้าและลับหลัง ล้วนทำไปเพื่อตัดขาดจากสถานะแฟนคลับในอดีต

หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ พอเรียนจบ เรื่องพวกนี้ก็คงจะกลายเป็นเพียงอดีตที่ไม่อยากเอ่ยถึง

ทว่าเด็กหนุ่มที่เงียบหายไปนานถึงสองปีและเคยร่วงหล่นสู่ก้นเหวลึก กลับลุกขึ้นยืนใหม่อีกครั้งในจุดที่ไม่มีใครคาดคิด

เธอจำได้ว่าตอนที่อยู่ตรงโต๊ะครูเฉิน เธอเคยคิดว่าเรื่องที่เขาจะไปแข่งการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่นั้นช่างน่าขันสิ้นดี

ความจริงแล้ว ลู่ชิงเฟิงเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้นน่ะหรือ

ใช่แล้ว แววตาของเขา

ในอดีต แววตาของเขามีแต่ความด้านชาไร้ชีวิตชีวา ไม่เห็นความรู้สึกไหวติงแม้แต่น้อย

แต่วันนั้น แววตาของเขากลับมีประกายที่ต่างออกไป

ตอนนั้นโจวจิ้งดูไม่ออก ทว่าตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

บางที นั่นอาจเป็นพลังชีวิตที่ฟื้นคืนกลับมาอีกครั้งหลังจากหาเป้าหมายพบ

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าการกระทำของตัวเองในตอนนั้นช่างน่าขัน

เหมือนกับเด็กที่ทำผิดแล้วไม่ยอมรับ พยายามใช้พฤติกรรมงี่เง่าไร้เดียงสามาพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ผิด

ในสายตาคนนอก มันช่างดูเด็กเหลือเกิน

ติ๊งๆ

ข้อความในกลุ่ม QQ ดังเตือนไม่หยุด โจวจิ้งจึงเหลือบไปมองตามสัญชาตญาณ

บัญชีผู้ใช้หลายคนที่เธอพอจะคุ้นหน้าคุ้นตาในอดีตเริ่มออกมาส่งข้อความกันอย่างคึกคัก

"ใจมอบให้เสี่ยวลู่: ฮือๆๆ เสี่ยวลู่บ้านเรามีอนาคตที่ดีแล้วในที่สุด"

"สตรอว์เบอร์รีทวนจื่อ: ไชโย โปรยดอกไม้ฉลองเลยค่ะ!!!"

"คนเลี้ยงเสี่ยวลู่: เห็นบทสัมภาษณ์แล้ว เสี่ยวลู่ในคลิปสูงขึ้นอีกแล้วนะ แต่ยังผอมไปหน่อย ถ้ากินให้อ้วนขึ้นอีกนิดจะดีมากเลย"

"เสี่ยวลู่เซนเบ้: พวกเธอรู้สึกไหมว่าผิวของเสี่ยวลู่ก็ดีขึ้นด้วย ดูสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลย"

"อย่าดึงขากวาง: ฉันว่ารอยยิ้มของลู่ลู่เยียวยาใจฉันมากเลยอะ"

โจวจิ้งเลื่อนหน้าจอขึ้นไปดู จากประวัติการคุย กลุ่มนี้เริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้งตั้งแต่เดือนมีนาคม

เมื่อก่อนเคยเป็นกลุ่มแฟนคลับของวง Dreamer's ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นชื่อปัจจุบัน

มิน่าล่ะเธอถึงยังอยู่ในกลุ่มนี้ เพราะเมื่อก่อนเธอก็กดเข้ากลุ่มพวกนี้ไว้เหมือนกัน

คนในกลุ่มมีไม่มากนัก รวมทั้งหมดแค่ราวๆ สามร้อยคน

ทว่าบรรยากาศในกลุ่มกลับรื่นเริงมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

ทุกคนต่างคอยแชร์เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ของลู่ชิงเฟิง เพื่อร่วมเป็นพยานในการเติบโตของเขา

ไม่ว่าจะเป็นบทสัมภาษณ์ การไปออกรายการ บทความทุกชิ้นที่ตีพิมพ์ลงนิตยสาร รวมไปถึงเรื่องที่กลายเป็นกระแสไวรัลเล็กๆ บนอินเทอร์เน็ตเพราะคลิปวิดีโอช่วงสอบเกาเข่า

ล้วนมีบันทึกเก็บไว้ทั้งหมด

และก็ผ่านสิ่งเหล่านี้เองที่ทำให้โจวจิ้งเพิ่งรู้ว่า ลู่ชิงเฟิงเติบโตได้รวดเร็วยิ่งกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก

เธอเห็นเพียงความรุ่งโรจน์ยามที่เขาประสบความสำเร็จ แต่กลับมีบางคนคอยเฝ้ามองความพยายามของเขาอย่างเงียบๆ มาโดยตลอด

"ไอลู่หนี่ลู่: พวกเธอว่าเราควรส่งของขวัญแสดงความยินดีที่สอบติดให้เสี่ยวลู่ดีไหมอะ"

"สตรอว์เบอร์รีทวนจื่อ: ฉันว่าดีเลยนะ ปัญหาคือจะส่งอะไรดีล่ะ"

"คนเลี้ยงเสี่ยวลู่: ส่งของกินกับอาหารบำรุงสุขภาพไปให้ดีไหม ดูผอมเกินไปแล้ว"

"อย่ามางัดกีบกวาง: ส่งได้แต่ไม่จำเป็นนะ ดูสภาพเสี่ยวลู่ตอนนี้สิ เขาดูแลตัวเองดีมาก อาหารการกินก็ครบถ้วน ถ้าจะส่งจริงๆ สู้ส่งของที่มีประโยชน์ใช้สอยดีกว่า"

"สตรอว์เบอร์รีทวนจื่อ: ส่งไวโอลินดีๆ สักคันเป็นไง เสี่ยวลู่เคยบอกไม่ใช่เหรอว่าเขาชอบสีไวโอลินน่ะ"

"กางเล็บแยกเขี้ยว: ทุกคนขอขัดจังหวะแป๊บนะ ช่วงก่อนหน้านี้พวกเราเพิ่งส่งของขวัญวันเกิดไป ตอนนี้จะส่งของขวัญแสดงความยินดีที่สอบติดอีก มันจะสร้างแรงกดดันให้เสี่ยวลู่ได้ง่ายๆ นะ ฉันเข้าใจความหวังดีของทุกคน แต่กระตือรือร้นเกินไปก็ไม่ดี ถึงยังไงเขาก็ยังเด็กอยู่"

คนคนนี้มีบารมีในกลุ่มอย่างเห็นได้ชัด คำพูดของเธอจึงได้รับความเห็นพ้องต้องกันเป็นเอกฉันท์

"กางเล็บแยกเขี้ยว: เมื่อเทียบกับของขวัญแล้ว ทุกคนลองหันมาติดตามนิตยสาร 'เหมิงหยา' ฉบับนี้ดูสิ เสี่ยวลู่มีนิยายวัยรุ่นเรื่องหนึ่งกำลังจะลงตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในเล่มนั้นนะ"

"สตรอว์เบอร์รีทวนจื่อ: ฮ่าๆ ฉันก็ตามดูอยู่เหมือนกัน หลังจากงานประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ปล่อยข่าวออกมา 'เหมิงหยา' ก็โปรโมตหนักมาก ทางการเขาประกาศข่าวในแพลตฟอร์มหลักทุกช่องทางเลย"

"เสี่ยวลู่เซียนเป้ย: งั้นต้องสนับสนุนแน่นอนอยู่แล้ว นิตยสาร 'เหมิงหยา' นี่สมัยเรียนฉันซื้อบ่อยเลยนะ"

"กางเล็บแยกเขี้ยว: นิตยสารวางแผงวันที่ 15 สั่งซื้อออนไลน์หรือไปซื้อตามร้านหนังสือก็ได้ ช่วยกันโปรโมตเยอะๆ นะทุกคน"

"สตรอว์เบอร์รีทวนจื่อ: รับทราบ"

ข้อความรับทราบเรียงเป็นตับ คนที่ออนไลน์อยู่ต่างตอบกลับกันถ้วนหน้า

นิ้วของโจวจิ้งชะงักอยู่บนแป้นพิมพ์ครู่หนึ่ง ก่อนจะหดมือกลับมา

เธอนั่งเหม่ออยู่พักหนึ่ง จู่ๆ ก็พูดขึ้นมา

"แม่คะ หนูออกไปข้างนอกแป๊บนะ"

"ไปเถอะๆ กลับมากินข้าวไหมล่ะ"

ปัง

เสียงประตูปิดดังมาจากข้างนอก

แม่ของโจวจิ้งชะโงกหน้ามองออกไป แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของลูกสาวแล้ว

"นังเด็กคนนี้นี่"

โจวจิ้งมาถึงโรงเรียนมัธยมสาม มองเห็นป้ายผ้าแขวนอยู่เหนือประตูใหญ่ของโรงเรียนแต่ไกล

[ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่งกับนายลู่ชิงเฟิง นักเรียนโรงเรียนของเรา ที่ได้รับการตอบรับเข้าศึกษาต่อที่เป่ยต้า]

แม้มัธยมหกจะปิดเทอมแล้ว แต่มัธยมสี่กับมัธยมห้ายังต้องมาเรียน ทุกครั้งที่เดินผ่านตรงนี้จึงมองเห็นป้ายผ้านี้เสมอ

พอเดินเข้าไปใกล้ โจวจิ้งก็เห็นคนสี่คน

นั่นคือลู่ชิงเฟิงกับเพื่อนทั้งสามคนของเขา

หลิวซินกำลังโวยวายเสียงดังลั่น ไม่รู้ว่าพูดเรื่องอะไรอยู่ ส่วนโหวเสี่ยวปิงกับลวี่ฮุยก็กำลังคุยกันเช่นกัน

คงจะเป็นการแสดงความยินดีอะไรทำนองนั้น

เด็กหนุ่มที่ถูกคนทั้งสามล้อมรอบไว้ตรงกลางกำลังหัวเราะอย่างมีความสุข ใบหน้าที่เปลี่ยนไปและดูดีกว่าสมัยเป็นไอดอลเสียอีกนั้นเปล่งประกายเจิดจ้า

"โจวจิ้ง"

หลิวซินสังเกตเห็นเธอเข้าพอดี จึงส่งเสียงเรียก

ลู่ชิงเฟิงมองตามไป ในหัวไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น แค่คิดว่าบังเอิญเจอเพื่อนร่วมชั้นเข้าพอดี

เขาไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรต่อเด็กสาวผู้เคยมีความผูกพันกับเจ้าของร่างเดิมคนนี้มากนัก

ถึงอย่างไรหลังจากนี้ก็คงไม่ได้ติดต่อข้องเกี่ยวกันอีกแล้ว

ในใจของโจวจิ้งซับซ้อนกว่านั้นมาก เธอเดินเข้ามา มองป้ายผ้าแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมามองลู่ชิงเฟิง

"ยินดีด้วยนะ"

ลู่ชิงเฟิงน้อมรับคำอวยพรนั้น

"ขอบใจนะ ขอให้เธอสอบติดมหาวิทยาลัยในฝันด้วยเหมือนกัน ไปก่อนนะ"

เขาพาดแขนลงบนไหล่ของหลิวซิน

"ไปเถอะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงของทอดพวกนายเอง"

"พูดแล้วนะ งั้นฉันจะกินไข่ข้าว"

"ฉันเอาปลาเล็กทอดไม้หนึ่ง"

ทั้งสี่คนเดินส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวจากไป

โจวจิ้งมองแผ่นหลังของคนทั้งสี่ที่ค่อยๆ ไกลออกไป จากนั้นก็หันกลับไปมองในรั้วโรงเรียน

แล้วหันหลังเดินจากไปในทิศทางตรงกันข้าม