ตอนที่ 91 นิยายไซไฟ ไข่

"ตอนเลิกงานกลับมา ช่วยซื้อนิตยสาร 'เหมิงหยา' เล่มล่าสุดติดมือมาให้เล่มหนึ่งนะ"

ตอนเช้าหลังกินข้าวเสร็จ ขณะที่สามีกำลังจะออกไปทำงาน เสิ่นเมิ่งก็เอ่ยกำชับขึ้นมาประโยคหนึ่ง

สามีมองเธอด้วยความแปลกใจ

"พักนี้ทำไมเธอถึงชอบอ่านหนังสือขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย เดือนก่อนยังให้ฉันซื้อ 'สืบสวนกาลเวลา' มาให้อยู่เลย ตอนนี้เปลี่ยนมาอ่าน 'เหมิงหยา' อีกแล้ว ทำอะไรน่ะ รำลึกความหลังวัยหวานเหรอ"

"โธ่ ไม่ต้องถามมากหรอกน่า รีบไปทำงานได้แล้ว"

เสิ่นเมิ่งดันตัวสามีออกนอกประตู

ลูกชายวัยสองขวบนึกว่าพ่อแม่กำลังเล่นกันอยู่ เลยวิ่งเข้ามากอดขาของพ่อไว้

"ได้ๆ รู้แล้วจ้า"

สามีอุ้มลูกชายขึ้นมาหอมฟอดหนึ่ง ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเดินออกจากบ้านไป

เสิ่นเมิ่งอาศัยช่วงที่อากาศยังไม่ร้อนจัด พาลูกออกไปเดินเล่นในหมู่บ้านหนึ่งรอบ

พอกลับมาก็เก็บกวาดทำงานบ้าน แล้วเล่นกับลูกต่อ

พอกินข้าวเที่ยงเสร็จได้ไม่นาน ลูกชายก็เริ่มง่วงและเข้านอนกลางวันตามปกติ

ถึงตอนนี้ เธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดเปิดแอปพลิเคชัน "เหมิงหยา" ที่ดาวน์โหลดไว้ล่วงหน้าตั้งแต่หลายวันก่อน

นิตยสารฉบับล่าสุดอัปเดตเรียบร้อยแล้ว ในหน้าแรกตรงส่วนแนะนำก็เห็นชื่อที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นมาทันที

อันดับหนึ่งถ้วยรางวัลวรรณกรรมเป่ยต้า รางวัลชนะเลิศรอบคัดเลือกการประกวดเรียงความแนวคิดใหม่ นักเขียนดาวรุ่งลู่ชิงเฟิงพร้อมผลงานขนาดยาวเรื่องใหม่เปิดตัวใน "เหมิงหยา"

"เธอคือ... ไอ้สาวในฝันของผม"

พอดูคำพรรณนาสรรพคุณเป็นพรืดขนาดนี้ โดยเฉพาะคำว่านักเขียนดาวรุ่ง เสิ่นเมิ่งมองยังไงก็รู้สึกถูกใจไปหมด

เธอกดแคปหน้าจอเก็บไว้ แล้วค้นหาสารบัญที่เกี่ยวข้อง

บทเปิดเรื่องใช้ภาษาเรียบง่ายกระชับ เล่าเรื่องผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่ง

เสิ่นเมิ่งจบระดับมหาวิทยาลัย จึงยังมีรสนิยมและความสามารถในการเสพผลงานวรรณกรรมอยู่พอตัว

เธอรู้ดีว่าข้อดีของการเปิดเรื่องด้วยมุมมองบุคคลที่หนึ่งคือการเพิ่มความสมจริง และทำให้ผู้อ่านเข้าถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์รวมถึงความคิดของตัวละครเอกได้อย่างตรงไปตรงมา

ส่วนข้อเสียก็คือมุมมองถูกจำกัด ฉากและเหตุการณ์ต่างๆ ล้วนเป็นเรื่องที่ "ฉัน" ประสบพบเจอมาเท่านั้น

ดังนั้นมุมมองบุคคลที่หนึ่งจึงมักใช้กันบ่อยในวรรณกรรมทั่วไป แต่แทบไม่ค่อยมีใครใช้ในนิยายออนไลน์

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับวิธีการประพันธ์ของทั้งสองฝั่งเป็นอย่างมาก

"เสี่ยวลู่คุมทิศทางนิยายแต่ละแนวได้คล่องมือขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ"

เธออ่านไปพลาง อดคิดในใจไม่ได้ไปพลาง

ในนิยายวัยรุ่นเรื่องนี้ เธอสัมผัสได้ว่าลู่ชิงเฟิงใช้ภาษาที่เรียบง่ายติดดินและเป็นภาษาพูดมากขึ้นทุกที

ผลลัพธ์ที่ได้จึงทำให้รู้สึกราวกับว่าเรื่องราวกำลังเกิดขึ้นรอบๆ ตัวเอง

การบรรยายฉากชีวิตประจำวันชวนให้อินตามได้ง่ายมาก เพราะนั่นอาจเป็นเรื่องราวที่ผู้คนจำนวนมากล้วนเคยพานพบมาในสมัยเป็นนักเรียน

พออ่านรวดเดียวสามตอนกว่าหนึ่งหมื่นตัวอักษรจบ เสิ่นเมิ่งก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

จากนั้นเธอก็โพสต์ชื่อหนังสือพร้อมความรู้สึกหลังอ่านลงบนเวยป๋อ แถมยังแวะไปตั้งกระทู้แนะนำในเถี่ยปาและเว็บบอร์ดต่างๆ อีกระลอกหนึ่ง

ผลตอบรับอาจจะมีจำกัด ทว่าขอแค่ดึงดูดความสนใจของใครได้สักคนก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

พอกดเปิดกลุ่มแชตเข้าไปดู ข้างในก็ยังคงคึกคักเหมือนเดิม ทุกคนกำลังพูดคุยกันถึงนิยายเรื่องใหม่

"ก้อนแป้งสตรอว์เบอร์รี: นิยายเรื่องใหม่เขียนได้ฟีลมากเลย บรรยากาศระหว่างเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงวัยรุ่นแบบนั้น เหมือนตอนฉันเรียนอยู่เป๊ะ"

"มอบใจให้เสี่ยวลู่: ดีกว่าพวกนิยายเจ็บปวดวัยรุ่นที่เคยอ่านตั้งเยอะ เรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเรื่องที่จะเกิดขึ้นจริงใน ม.ปลาย พวกนั้นมันหลุดโลกเกินไป"

เสิ่นเมิ่งยิ้มบางๆ แล้วเข้าร่วมวงคุยในกลุ่ม

กลุ่มผู้อ่านของ "เหมิงหยา" คือกลุ่มนักเรียน นิยายวัยรุ่นเรื่องใหม่เพิ่งจะเริ่มต้นเปิดฉาก จึงยังไม่ได้สร้างกระแสฮือฮาอะไรมากนัก

ทว่ากลิ่นอายความสดใสละมุนละไมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวก็เป็นที่ถูกอกถูกใจของเหล่าวัยรุ่นอย่างมาก จนได้รับคำชมในสัดส่วนที่สูงลิ่ว

ทางฝั่งนี้ยังไม่ทันเปรี้ยงปร้าง แต่ "โลกไซไฟ" ที่วางแผงในวันถัดไปกลับระเบิดกระแสเปรี้ยงปร้างขึ้นมาแทน

ลู่ชิงเฟิงส่งบทความไปให้ "โลกไซไฟ" ทั้งหมดสองเรื่อง

และนิตยสาร "โลกไซไฟ" ฉบับเดือนมิถุนายนก็ได้ตีพิมพ์หนึ่งในนั้นออกมา

นี่คือนิยายวิทยาศาสตร์ขนาดสั้นพิเศษที่มีความแปลกใหม่อย่างยิ่ง

ทั้งเรื่องมีความยาวเพียงสั้นๆ แค่สองพันกว่าคำ ตลอดทั้งเรื่องมีเพียงบทสนทนา และดำเนินเรื่องแบบกระแสสำนึกอย่างเข้มข้น

แต่นิยายเรื่องนี้กลับใช้วิธีการสนทนา เปิดประเด็นในระดับความลึกซึ้งที่ทำให้คนอ่านถึงกับอ้าปากค้าง

โดยร่วมสำรวจคำถามทางปรัชญาขั้นสูงสุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ นั่นคือ ฉันคือใคร

นิยายเรื่องนี้มีชื่อว่า "ไข่"

เรื่องราวเปิดฉากด้วยมุมมองบุคคลที่สองอันเป็นเอกลักษณ์

"คุณ" ตายแล้ว จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางกลับบ้าน

"คุณ" หลังความตายได้พบกับบุคคลลึกลับคนหนึ่งซึ่งอ้างตนว่าเป็นพระเจ้า

"คุณ" เอ่ยถามพระเจ้าว่าตนเองจะได้ขึ้นสวรรค์หรือตกนรก

พระเจ้าตรัสว่าคุณจะต้องไปเวียนว่ายตายเกิด เหมือนในตำนานทางพุทธศาสนา

พระเจ้าพา "คุณ" เดินไปคุยไป "คุณ" รู้สึกว่าการทำแบบนี้ไร้ความหมายสิ้นดี เพราะ "คุณ" หลังไปเกิดใหม่จะไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่ เป็นเพียงกระดานขาวว่างเปล่าอีกครั้ง

ทว่าพระเจ้ากลับบอกกับ "คุณ" ว่ามันไม่ได้เป็นเช่นนั้น

ประสบการณ์และความรู้จากชาติก่อนจะยังคงอยู่เคียงข้าง "คุณ" เสมอ

"วิญญาณของคุณยิ่งใหญ่ งดงาม และกว้างขวางเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้นัก..."

และส่วนที่เป็นแก่นแท้ที่สุดของนิยายเรื่องนี้ ก็อยู่ในเนื้อหาครึ่งหลังที่มีความยาวไม่ถึงหนึ่งพันตัวอักษร

"คุณ" คือทั้งอดีต และคือทั้งอนาคต

คือมวลมนุษยชาติอันไพศาลในโลกใบนี้ โลกทั้งใบเป็นเพียง "ไข่" ฟองหนึ่งที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นมาเพื่อการเติบโตของคุณ

บรรดานักอ่านที่อ่านนิตยสารฉบับนี้จบต่างพากันเดือดพล่าน

"เพ้อเจ้ออะไรวะเนี่ย กูอ่านไปสองรอบยังไม่เข้าใจเลย"

"นี่มันไม่ใช่นิยายไซไฟแล้วมั้ง จะบอกว่าเป็นปรัชญาหรือเทววิทยาก็ยังได้เลย"

"ทำไมจะไม่ใช่ไซไฟล่ะ บทความนี้คุณจะตีความยังไงก็ได้ทั้งนั้น 'คุณ' มองว่าเป็นโปรแกรม AI ตัวหนึ่งก็ได้ ส่วนพระเจ้าก็คือมนุษย์

มนุษย์ฝึกฝน AI ผ่านการจำลอง สิ่งที่เรียกว่าโลกก็คือเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่ใช้ฟักตัว AI

พอ AI พัฒนาการสมบูรณ์ ก็จะหลุดพ้นจากพันธนาการของโปรแกรม และมีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตัวเองเหมือนมนุษย์

เชี่ยเอ๊ย คิดแบบนี้แล้ว โคตรหลอนเลยว่ะ!"

"เม้นต์บนตีความแบบนี้ก็ไม่มีปัญหา แต่ฉันยังเอนเอียงไปทางที่ว่าคนเขียนอยากสำรวจเป้าหมายสูงสุดว่าทำไมมนุษย์ถึงมีจิตสำนึกมากกว่า

นายดูสิ คนเขียนจงใจชี้เรื่องการเวียนว่ายตายเกิดในพุทธศาสนา ในพุทธศาสนามีคำกล่าวเรื่อง อัตตา มนุษย์ สรรพสัตว์ อายุขัย ซึ่งเป็นทฤษฎีที่คล้ายกัน

เพราะงั้นจินตนาการช่วงหลังของคนเขียนก็ต่อยอดมาจากจุดนี้ ฉันคือทุกคนในปัจจุบัน อดีต และอนาคต

ส่วนพระเจ้าคือสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่น ในมุมมองของมนุษย์ เวลาเป็นสิ่งตายตัว เร่งไม่ได้ ย้อนกลับไม่ได้

แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตมิติสูง เวลาสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามใจชอบ"

"แม่เจ้า อ่านพวกนายวิเคราะห์กันแล้ว รู้สึกเหมือนกูอ่านเอาโล่เลยว่ะ"

บทความนี้จุดกระแสพูดคุยอย่างดุเดือดในบอร์ดไซไฟ

มีคนมองว่านี่คือผลงานระดับเทพ ขณะที่บางคนมองว่าเขียนอะไรมาก็ไม่รู้ ไม่รู้เรื่อง

และก็มีบางคนที่พุ่งความสนใจไปที่ตัวผู้เขียน

"ว่าแต่พวกนายไม่รู้สึกว่าชื่อคนเขียนคุ้นๆ เหรอวะ?"

"ลู่ชิงเฟิง โคตรคุ้นเลย เชี่ย นึกออกแล้ว นี่มันคนเขียนเรื่อง 'เฮ้ย ออกมาเดี๋ยวนี้' ไม่ใช่เหรอวะ!"

"เฮ้ย ออกมาเดี๋ยวนี้" ก็เป็นนิยายไซไฟขนาดสั้นเรื่องหนึ่ง คนในบอร์ดต่างเคยผ่านตากันมาบ้าง

"อย่าว่าไป ไม่แน่อาจเป็นคนเดียวกันจริงก็ได้ สไตล์จินตนาการหลุดโลกแบบนี้ มันเหมือนเกินไปแล้ว"

"อะไรกันล่ะ นี่มันคนเดียวกันร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ต้องสืบ ถึงสไตล์จะเปลี่ยนไปบ้าง แต่เทคนิคการเขียนไม่เปลี่ยนเลย"

"ทุกคน ฉันเจอเรื่องน่าสนใจมากๆ เรื่องหนึ่ง ตอนแรกยังไม่แน่ใจ แต่พอดูที่ทุกคนวิเคราะห์กันตอนนี้ ขอเอาข้อมูลที่ฉันเจอมาโพสต์ให้ดูกันหน่อยละกัน ไปเปิดกระทู้ใหม่นะ ใครสนใจแวะมาคุยกันได้"

ตอนนั้นเอง ความคิดเห็นของสมาชิกบอร์ดชื่อ ฟ้าดินไม่เที่ยงแท้ ก็ดึงดูดความอยากรู้อยากเห็นของหลายคน

พอกดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ ก็มีกระทู้ใหม่สดๆ ร้อนๆ เพิ่งโพสต์ขึ้นมา

"ว่าด้วยเส้นทางการสร้างสรรค์ผลงานของนักเขียนไซไฟ ลู่ชิงเฟิง"