ตอนที่ 97 พี่ชาย ช่วยผมด้วย!

ถนนคนเดินปินเจียงเป็นทางเดินเลียบแม่น้ำหวงผู่ ตรงข้ามกันนั้นคือไว่ทานแห่งเซี่ยงไฮ้

อดีตแดนศิวิไลซ์สิบลี้ ปัจจุบันกลายเป็นแลนด์มาร์กศูนย์กลาง

ตึกโบราณห้าสิบสองหลังที่ต่างสไตล์ ได้รับฉายาอันไพเราะว่าเป็นกลุ่มสถาปัตยกรรมนานาชาติ

ยามค่ำคืน สองฟากฝั่งแม่น้ำหวงผู่จะสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ แสงนีออนระยิบระยับ งดงามตระการตาหาที่เปรียบไม่ได้

เป็นหนึ่งในจุดเช็กอินยอดฮิตที่นักท่องเที่ยวทุกคนต้องมา

หยางเจาเป็นคนทำเพลงที่มีชื่อเสียงอยู่บ้าง ช่วงแรก ๆ เขาเน้นทำงานเบื้องหลัง กระทั่งสองปีหลังมานี้ที่กระแสสื่อออนไลน์ส่วนบุคคลเฟื่องฟู เขาจึงผันตัวมาลุยในโลกอินเทอร์เน็ตและเริ่มปั้นช่องของตัวเอง

อาศัยประวัติที่เคยมีส่วนร่วมทำอัลบั้มให้นักร้องระดับท็อปมาก่อน ทำให้เขาได้รับผลประโยชน์ไปเต็ม ๆ จนมีแฟนคลับติดตามในแต่ละแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียอยู่กลุ่มหนึ่ง

ทว่า ปัจจุบันเขาเน้นไปที่โต่วอินเป็นหลัก

เพราะแพลตฟอร์มนี้มีพลังในการเผยแพร่เพลงมหาศาลเหลือเกิน

ในยุคแรก คอนเทนต์ของโต่วอินยังไม่ได้หลากหลายเท่าตอนนี้ จุดขายหลักคือวิดีโอสั้นแนวสร้างสรรค์ประกอบเสียงดนตรี

ผู้ใช้สามารถเลือกเพลงประกอบ แล้วถ่ายวิดีโอสั้นของตัวเองมารวมกันเป็นผลงาน

ช่วงแรก ๆ นั้น คลิปเต้นตรงจังหวะเพลงฮิตระเบิดระเบ้อไปทั่วบ้านทั่วเมือง แจ้งเกิดเน็ตไอดอลตัวท็อปไปหลายคน

ด้วยโมเดลนี้ เพลงเก่ารวมถึงเพลงนอกกระแสจำนวนมากจึงกลายเป็นที่รู้จักของมหาชน และโด่งดังเป็นพลุแตกตามกันมา

แม้จะล่วงเลยมาถึงปี 2020 วิดีโอสั้นในโต่วอินก็ยิ่งส่งเสริมการแพร่หลายและติดปากของผลงานเพลงมากยิ่งขึ้นไปอีก

ที่สำคัญคือการสร้างเพลงประเภทนี้ไม่จำเป็นต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอะไรมากนัก

สั้น กระชับ ไว เมโลดี้ซ้ำ ๆ ล้างสมอง พูดง่าย ๆ ก็คือเพลงกระแสติดหูนั่นเอง

หยางเจาอาศัยฝีมือระดับมืออาชีพที่โดดเด่น ปล่อยผลงานออกมาหลายเพลง จนรวบรวมแฟนคลับได้นับล้าน

ค่าลิขสิทธิ์รวมกับรายได้จากการไลฟ์และงานสปอนเซอร์ ในที่สุดก็ทำเงินให้เขาลงหลักปักฐานในมหานครเซี่ยงไฮ้แห่งนี้ได้

เมื่อหนึ่งปีก่อนเขายังคบแฟนสาวคนหนึ่ง ความสัมพันธ์ราบรื่นมาโดยตลอด

เมื่อคิดว่าถึงเวลาอันสมควรแล้ว วันนี้เขาจึงตัดสินใจขอแต่งงาน

ณ ริมแม่น้ำหวงผู่นี่เอง

"เช็กอีกรอบสิ ดอกไม้ ลูกโป่ง โดรน แหวนเพชร เพลงประกอบ เตรียมพร้อมหมดหรือยัง"

เขาเตรียมการสำหรับวันนี้มาเป็นเวลานาน บรรยากาศความโรแมนติกถูกเติมเต็มจนสุดขีด

"ลูกโป่งโอเค"

"ดอกไม้โอเค"

"โดรนโอเค"

"แหวนเพชรก็ไม่มีปัญหา"

เพื่อนสนิทหลายคนให้คำตอบที่ยืนยันกับเขา ทว่าพอมาถึงเรื่องเพลงประกอบ กลับเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย

"คือว่า... ลำโพงเหมือนจะพังว่ะ"

เพื่อนที่รับหน้าที่เตรียมการด้านนี้บอกอย่างเก้อเขิน

"เชี่ยเอ๊ย"

เขาโมโหจนสบถออกมา แต่ก็รู้ดีว่าอารมณ์เสียไปตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไร

"รีบไปซื้อใหม่สักตัวเลยไหม"

"ไม่ทันแล้ว เวยเวยกำลังจะมาถึงแล้วเนี่ย"

หยางเจาเริ่มหงุดหงิดกระวนกระวาย

"ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็เอาแบบนี้แหละ บรรยากาศได้ขนาดนี้แล้ว ขาดเพลงประกอบไปแค่นิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก"

เพื่อนเอ่ยปลอบเขา

ในใจเขาจนปัญญา ดูท่าคงต้องปล่อยเลยตามเลยแบบนี้

แต่แผนการขอแต่งงานอันสมบูรณ์แบบกลับมีจุดด่างพร้อย มันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ

ขณะที่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ จู่ ๆ ตาเขาก็เป็นประกาย

เขาเห็นเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสวมเสื้อสีขาวกางเกงสีดำ ใส่หมวกและหน้ากากอนามัยเดินมาที่ริมแม่น้ำ วางกล่องไวโอลินลงบนพื้น ตั้งท่าจับไวโอลินเตรียมตัวเปิดหมวกแสดงริมทาง

โดยไม่ทันคิดอะไรมาก เขาก็พุ่งพรวดเข้าไปแล้วคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้หมับ

ลู่ชิงเฟิงมาที่ถนนปินเจียงตามแผนการเพื่อเล่นไวโอลิน

ครั้งนี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะเปิดไลฟ์สตรีม

ครั้งแรกน่ะพอได้ แต่ถ้าครั้งที่สองยังเล่นแบบเดิมอีกคงมีคนหาว่าสร้างภาพ

คราวนี้เขากำหนดบทบาทให้ตัวเองเป็นนักดนตรีเปิดหมวกข้างถนน

ตอนกลางวันเขาเห็นนักท่องเที่ยวมาถ่ายรูปถ่ายคลิปที่นี่กันเยอะมาก

ไว่ทานที่ขึ้นชื่อเรื่องวิวกลางคืนแบบนี้ คิดว่าคงมีคนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปกันมากกว่าเดิมแน่

เช่นนี้ก็จะมีช่องทางเผยแพร่ออกไปเอง

บางทีผลลัพธ์อาจไม่ดีเท่าการไลฟ์สด

แต่อาศัยกระแสความนิยมจากครั้งแรกเป็นฐานรองรับ คิดว่าคงยังจุดกระแสความฮิตขึ้นมาได้ระลอกหนึ่งอยู่ดี

ทว่ายังไม่ทันได้เริ่ม ชายหนุ่มวัยราวสามสิบปีคนหนึ่งก็ปรี่เข้ามาคว้าตัวเขาไว้

เขาตกใจหมด ไวโอลินเกือบจะฟาดเข้ากบาลอีกฝ่ายไปแล้ว

"พี่ชาย ช่วยผมด้วย!"

ชายหนุ่มมองเขาด้วยสายตาราวกับมองพระผู้ช่วยให้รอด

มีคนอีกสี่ห้าคนล้อมวงเข้ามา หลังจากอธิบายอยู่ครู่หนึ่ง ลู่ชิงเฟิงถึงเข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

"พี่ชาย รบกวนช่วยสีเพลงที่เข้ากับบรรยากาศให้ผมสักเพลงเถอะครับ ผมจ่ายเงินให้ได้นะ"

ลู่ชิงเฟิงฟังจบก็เริ่มสนใจขึ้นมา แบบนี้น่าดึงดูดใจกว่าแผนเดิมของเขาตั้งเยอะ

เขามองไปยังคนที่ถือโทรศัพท์มือถืออยู่ข้างๆ

"พวกคุณจะไลฟ์สดด้วยเหรอครับ"

"ใช่ครับ หวังว่าจะให้คนมาร่วมเป็นสักขีพยานกันเยอะๆ"

"ได้สิ เรื่องเงินช่างมันเถอะ นี่เป็นเรื่องมงคล ถือว่าผมร่วมอวยพรด้วยแล้วกันครับ"

ลู่ชิงเฟิงตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น

"ขอบคุณนายมากจริงๆ นะน้องชาย"

หยางเจาเอ่ยขอบคุณไม่หยุด ตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น พอยกขึ้นมาดูก็รีบบอกทุกคนทันที

"เวยเวยมาแล้ว ทุกคนเตรียมตัว"

"น้องชาย นายหาที่รอนะ พอดอกไม้เปิดตัวเมื่อไหร่ นายก็ค่อยเดินเข้ามา"

ลู่ชิงเฟิงพยักหน้ารับว่าไม่มีปัญหา

ปฏิบัติการขอแต่งงานเริ่มต้นขึ้นแล้ว

ทุกคนแยกย้ายกันไปปะปนกับกลุ่มนักท่องเที่ยว ลู่ชิงเฟิงเดินไปริมแม่น้ำแล้วกวาดสายตามองทิวทัศน์รอบๆ อย่างสบายอารมณ์

บนทางเท้ามีนักท่องเที่ยวเดินผ่านไปมาขวักไขว่

กลางแม่น้ำมีเรือสำราญแล่นผ่านไปอย่างช้าๆ รอบลำเรือประดับไฟเส้นหลากสีสัน ส่องแสงสว่างไสวล้อกับแสงไฟริมสองฝั่ง

ลู่ชิงเฟิงรับลมเย็นยามค่ำคืน ดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันงดงามนี้

ไม่นานนัก หญิงสาวสวมชุดกระโปรงยาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามา หยางเจารีบเดินเข้าไปหา

คนนี้คงเป็นนางเอกของงานแล้วล่ะ

ทั้งสองคนจับมือกันพลางพูดคุยอะไรบางอย่าง ท่าทางหวานชื่นสนิทสนมกันดีมาก

ลู่ชิงเฟิงเห็นชายหนุ่มที่ถือโทรศัพท์เปิดไลฟ์สดแล้ว

เพื่อนที่ถือช่อดอกไม้อยู่ไกลๆ กำลังค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้

เขาหยิบไวโอลินขึ้นมาถือไว้ในมือ ในใจก็คิดเพลงที่จะบรรเลงเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

เป็นเพลงรักทำนองสั้นๆ ที่โรแมนติกถึงขีดสุด

ในงานแต่งงานแบบตะวันตกหลายๆ งานก็มักจะใช้เพลงนี้

ผลงานของเอ็ดเวิร์ด เอลการ์ คีตกวีชาวอังกฤษ ในสไตล์เซเรเนด

ว่าไปแล้ว ลู่ชิงเฟิงรู้สึกว่าเพลงนี้เข้ากับทิวทัศน์ยามค่ำคืนตอนนี้ได้ดีทีเดียว

เขามองหยางเจาจูงมือแฟนสาว นำทางเธอมายังจุดที่นัดแนะกันไว้

ใจกลางถนนเลียบแม่น้ำที่มีผู้คนสัญจรไปมา

พอหยุดยืนตรงนี้ หญิงสาวที่ชื่อเวยเวยก็มองแฟนหนุ่มด้วยความสงสัย

หยางเจากุมมือแฟนสาวไว้ งัดเอาความลึกซึ้งทั้งชีวิตออกมาใช้

เริ่มบอกเล่าอะไรบางอย่าง

น่าจะเป็นเรื่องราวในอดีตตั้งแต่ตอนที่พวกเขารู้จักจนถึงตกหลุมรักกัน

หญิงสาวคงเริ่มเอะใจอะไรได้ มือข้างหนึ่งจึงยกขึ้นมาปิดปากไว้

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาถูกคู่รักคู่นี้ดึงดูดสายตา ต่างพากันหยุดเดินแล้วมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เพื่อนที่ถือช่อดอกไม้เดินมาถึงข้างกายทั้งสองคน ถึงตอนนี้ ทุกคนก็รู้แล้วว่ากำลังมีพิธีขอแต่งงานสุดโรแมนติกเกิดขึ้น

ไทยมุงเริ่มล้อมวงเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเริ่มถ่ายรูป

เพื่อนหนุ่มที่รับหน้าที่ไลฟ์สดคอยบันทึกภาพตลอดทุกขั้นตอน

พอเริ่มไลฟ์สด ก็มีคนหลั่งไหลเข้ามาดูไม่น้อย

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ปกติไม่ได้ไลฟ์ในห้องอัดเหรอ ทำไมวันนี้เปลี่ยนมาเอาต์ดอร์ล่ะ"

"ดูฉากหลังก็รู้ว่าแม่น้ำหวงผู่ที่เซี่ยงไฮ้ พี่เจาผันตัวมาเป็นสตรีมเมอร์สายนอกสถานที่แล้วเหรอ"

"เชี่ย พวกแกดูนั่นสิ พี่เจากำลังจู๋จี๋กับสาวอยู่ปะวะ"

"แจกความหวานทรมานคนโสดเหรอ"

"ไม่ชอบมาพากลแล้วว่ะ เชี่ย นี่กำลังขอแต่งงานอยู่ใช่ไหมเนี่ย"

"จริงด้วย ตอนไลฟ์คราวก่อนเคยได้ยินเขาพูดว่าอยากแต่งงานอยู่"

"ไม่มีอะไรจะพูด ยินดีด้วยชุดใหญ่เลย"

คนดูในห้องไลฟ์ปะติดปะต่อสถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างรวดเร็ว

หยางเจามีทักษะทางดนตรีที่แข็งแกร่ง ทั้งยังมีผลงานที่น่าภาคภูมิใจ คนที่ติดตามเขาส่วนใหญ่จึงมีความรู้สึกที่ดีต่อเขา

ต่างพากันส่งคำอวยพรให้กับภาพที่เห็นตรงหน้า

"ว่าแต่ พี่เจาเป็นถึงนักดนตรีมืออาชีพ ขอแต่งงานทั้งทีไม่มีดนตรีประกอบมันจะดูไม่สมศักดิ์ศรีนะ"

ในคอมเมนต์ไลฟ์สตรีมตอนนั้น มีคนพิมพ์ขึ้นมาแบบนี้

และท่วงทำนองอันอ่อนหวานนุ่มนวลก็พลันแว่วดังขึ้นในจังหวะนั้นเอง